IV KK 380/13

Sygn. akt IV KK 380/13

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 27 listopada 2013 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Jerzy Grubba (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Kazimierz Klugiewicz

SSN Dariusz Świecki

Protokolant Jolanta Grabowska

w sprawie E. P.

obwinionej o wykroczenie z art.70 § 2 k.w.

po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w trybie art. 535§5 k.p.k.

w dniu 27 listopada 2013 r.,

kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego

od wyroku Sądu Okręgowego w K. z dnia 13 maja 2013r. zmieniającego wyrok

Sądu Rejonowego w K. z dnia 1 lutego 2013r.

1/ uchyla zaskarżony wyrok i sprawę przekazuje do

ponownego rozpoznania w postępowaniu odwoławczym Sądowi

Okręgowemu w K.,

2/ kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego obciąża

Skarb Państwa.

UZASADNIENIE

2

E. P. stanęła pod zarzutem tego, że:

- w dniu 10 października 2012r. w K. podjęła czynności zawodowe w

charakterze sprzedawcy, będąc w stanie po użyciu alkoholu, przy stwierdzeniu o,81

mg/l w pierwszym badaniu oraz 0,99 mg/l w drugim badaniu alkoholu w

wydychanym powietrzu,

tj. popełnienia wykroczenia z art. 70§2 k.w.;

Sąd Rejonowy wyrokiem z dnia 1 lutego 2013r. przy zastosowaniu art.

5§1 pkt 2 k.p.w. w zw. z art. 62§3 k.p.w. oraz 118§2 k.p.w. uniewinnił ją od

stawianego jej zarzutu.

Wyrok powyższy zaskarżony został apelacją Komendanta Miejskiego Policji

w K., w której zarzucono:

– obrazę prawa materialnego tj. art. 70§2 k.w. polegającą na przyjęciu, że czyn

obwinionej nie wypełnia znamion tego wykroczenia.

Podnosząc powyższe skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku,

uznanie obwinionej winną popełnienia zarzuconego jej wykroczenia i wymierzenie

za to kary grzywny.

Sąd Okręgowy w R. po rozpoznaniu apelacji wyrokiem z dnia 13 maja 2013r.

zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że uznał obwinioną winną zarzuconego jej

czynu i wymierzył za to karę grzywny.

Kasację od tego orzeczenia, na korzyść ukaranej, wywiódł Prokurator

Generalny. W skardze podniesiono zarzut rażącego i mającego wpływ na treść

wyroku naruszenia przepisów procesowych, a mianowicie art. 454§1 k.p.k. w zw. z

art. 109§2 k.p.s.w. polegający na wydaniu przez sąd odwoławczy – wbrew

wyrażonemu w art. 454§1 k.p.k. zakazowi – wyroku, skazującego obwinioną za

czyn z art. 70§2 k.w., od którego popełnienia obwiniona została uniewinniona

wyrokiem sądu I instancji.

Podnosząc powyższe Prokurator Generalny wniósł o uchylenie wyroku i o

przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu w K. do ponownego rozpoznania w

postępowaniu odwoławczym.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Kasacja Prokuratora Generalnego jest zasadna w stopniu oczywistym, tak

jak wymaga tego art. 535§5 k.p.k.

3

Nie ulega wątpliwości, że Sąd Odwoławczy rozpoznając niniejszą sprawę

dokonał zmiany zaskarżonego wyroku wbrew jednoznacznemu zakazowi

wyrażonemu w art. 454§1 k.p.k. mającego w niniejszej sprawie odpowiednie

zastosowanie na podstawie 109§2 k.p.s.w. Zgodnie z dyspozycją tego przepisu –

formułującego jedną z reguł ne peius – sąd odwoławczy nie może skazać

oskarżonego, który został uniewinniony w pierwszej instancji. Taka sytuacja zaś

niewątpliwie miała miejsce w niniejszej sprawie.

Bezsprzecznie uchybienie Sądu Okręgowego miało charakter rażącego

naruszenia prawa o bezdyskusyjnym wpływie na treść zapadłego w sprawie

wyroku.

W tej sytuacji, zarzut podniesiony w kasacji ocenić należy jako oczywiście

zasadny, a skutkiem jego uwzględnienia musiało być uchylenie wyroku i

przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania w postępowaniu odwoławczym.

Kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego obciążono Skarb Państwa.