V KK 289/13

Sygn. akt V KK 289/13

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 26 listopada 2013 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Henryk Gradzik (przewodniczący)

SSN Józef Dołhy (sprawozdawca)

SSN Roman Sądej

Protokolant Joanna Sałachewicz

przy udziale prokuratora Prokuratury Generalnej Jerzego Engelkinga,

w sprawie P. L., co do którego warunkowo umorzono postępowanie o czyn z art.

157 § 2 kk,

po rozpoznaniu w Izbie Karnej na rozprawie

w dniu 26 listopada 2013 r.,

kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego

od wyroku Sądu Okręgowego w Z.

z dnia 25 kwietnia 2013 r., utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w K.

z dnia 9 października 2012 r.,

uchyla zaskarżony wyrok i sprawę przekazuje Sądowi

Okręgowemu w Z. do ponownego rozpoznania w postępowaniu

odwoławczym.

UZASADNIENIE

2

Sąd Rejonowy wyrokiem z dnia 9 października 2012 r. uznał oskarżonego P.

L. za winnego tego, że „w dniu 10 sierpnia 2011 r. w K. poprzez uderzenie ręką w

twarz, a następnie pięścią w tył głowy swojej żony M. L. spowodował u niej

obrażenia ciała w postaci stłuczenia z krwiakiem powłok głowy w okolicy potylicznej,

które naruszyły czynności narządów ciała pokrzywdzonej na okres poniżej 7 dni”, tj.

występku z art. 157 § 2 k.k., i na podstawie art. 66 k.k. i art. 67 § 1 k.k.

postępowanie karne przeciwko oskarżonemu warunkowo umorzył na okres próby

wynoszący rok; na podstawie art. 67 § 3 k.k. orzekł wobec oskarżonego

świadczenie pieniężne w kwocie 1.000 zł na rzecz Funduszu Pomocy

Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej.

Od tego wyroku apelacje wnieśli obrońca oskarżonego oraz prokurator na

niekorzyść oskarżonego.

Prokurator zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych, kwestionując nie

przyjęcie kwalifikacji z art. 207 § 1 k.k.

Obrońca oskarżonego podniósł zarzut błędu w ustaleniach faktycznych oraz

naruszenia art. 7 k.p.k., kwestionując przypisanie czynu z art. 157 § 2 k.k.

Sąd Okręgowy, wyrokiem z dnia 25 kwietnia 2013 r., utrzymał zaskarżony

wyrok w mocy, uznając apelacje za oczywiście bezzasadne.

W dniu 6 września 2013 r. Prokurator Generalny, w trybie art. 521 k.p.k.,

wniósł od powyższego wyroku kasację na niekorzyść oskarżonego P. L.

Zarzucił temu wyrokowi rażące naruszenie przepisów prawa procesowego –

art. 29 § 1 k.p.k. w zw. z art. 476 § 2 k.p.k., polegające na rozpoznaniu sprawy

przez sąd odwoławczy w składzie jednego sędziego, podczas gdy sąd ten powinien

był orzekać na zasadach ogólnych, tj. w składzie trzech sędziów – co stanowi

bezwzględną przyczynę odwoławczą wskazaną w art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k.

Podnosząc ten zarzut skarżący wniósł o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy

Sądowi Okręgowemu do ponownego rozpoznania w postępowaniu odwoławczym.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Kasacja jest zasadna w stopniu oczywistym.

Sprawa P. L. została skierowana do rozpoznania przez Sąd Rejonowy w K.

w postępowaniu uproszczonym. W takim też trybie Sąd ten przystąpił do

rozpoznania sprawy w dniu 18 kwietnia 2012 r. (k. 135-145). Jak wynika z protokołu

3

tej sprawy, wydanym w tym dniu postanowieniem, Sąd odroczył rozprawę do dnia

14 czerwca 2012 r. i w związku z przekroczeniem 21-dniowego terminu – powołując

się na przepis art. 484 § 2 k.p.k. – zmienił tryb postępowania w sprawie z

uproszczonego na zwyczajny.

Dalsze postępowanie odbywało się w tym samym składzie w postępowaniu

zwyczajnym, a zatem wydając wyrok w dniu 9 października 2012 r. sąd orzekł w

trybie zwyczajnym.

Okoliczności tych nie dostrzeżono w postępowaniu odwoławczym, w którym

– na podstawie art. 476 § 2 k.p.k. – zarządzono rozpoznanie sprawy w

postępowaniu odwoławczym w składzie jednego sędziego.

Autor kasacji trafnie wywodzi, że z treści art. 476 § 1 i 2 k.p.k. jednoznacznie

wynika, że możliwość wydania takiego zarządzenia dotyczy wyłącznie spraw, w

których postępowanie w pierwszej instancji przeprowadzono w trybie

uproszczonym, a nie w trybie zwyczajnym. Przepisem normującym skład sądu na

rozprawie apelacyjnej w sprawach rozpoznawanych w pierwszej instancji przez sąd

rejonowy w postępowaniu zwyczajnym jest art. 29 § 1 k.p.k., przewidujący

orzekanie sądu odwoławczego w składzie trzech sędziów.

W realiach sprawy zarzut kasacji, podnoszący uchybienie stanowiące

bezwzględną przyczynę odwoławczą określoną w art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k., należy

uznać za oczywiście zasadny. Sąd Okręgowy, rozpoznając apelacje prokuratora i

obrońcy oskarżonego w składzie jednego sędziego, był bowiem nienależycie

obsadzony. Stwierdzając uchybienie z art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. należało uchylić

zaskarżony wyrok i sprawę przekazać Sądowi Okręgowemu do ponownego

rozpoznania w postępowaniu odwoławczym.