V CSK 67/13

Sygn. akt V CSK 67/13

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 5 grudnia 2013 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Krzysztof Strzelczyk (przewodniczący)

SSN Barbara Myszka (sprawozdawca)

SSN Anna Owczarek

w sprawie z powództwa P. K.

przeciwko Gminie W.

o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 5 grudnia 2013 r.,

skargi kasacyjnej strony pozwanej od wyroku Sądu Apelacyjnego

z dnia 10 września 2012 r.

uchyla zaskarżony wyrok w części oddalającej apelację ( pkt 1

) i orzekającej o kosztach postępowania apelacyjnego ( pkt 2 ) i w

tym zakresie przekazuje sprawę Sądowi Apelacyjnemu do

ponownego rozpoznania, pozostawiając temu Sądowi

rozstrzygnięcie o kosztach postępowania kasacyjnego; odrzuca

skargę kasacyjną w pozostałej części.

2

UZASADNIENIE

Sąd Okręgowy w W., po rozpoznaniu sprawy z powództwa P. K. przeciwko

Gminie W. o zapłatę, wyrokiem z dnia 9 maja 2012 r. zasądził od pozwanej na

rzecz powoda kwotę 213 793,96 zł z ustawowymi odsetkami od dnia 11 sierpnia

2010 r., a w pozostałej części oddalił powództwo.

Ustalił, że powód od 2005 roku prowadzi „Delikatesy J.” przy A. […] w W. W

skład asortymentu sklepu wchodziły – na podstawie zezwolenia Prezydenta Miasta

W. z dnia 30 grudnia 2005 r., wydanego na okres od 31 grudnia 2005 r. do 30

grudnia 2007 r. – napoje zawierające do 4,5 % alkoholu oraz piwo, przeznaczone

do spożycia poza miejscem sprzedaży. W dniu 27 listopada 2007 r. powód wystąpił

z wnioskiem o wydanie kolejnego zezwolenia. Postanowieniem z dnia 12 grudnia

2007 r. Komisja Rozwiązywania Problemów Alkoholowych zaopiniowała wniosek

pozytywnie, stwierdzając, że lokalizacja sklepu „Delikatesy J.” jest zgodna z

uchwałą Rady Miejskiej z dnia 18 września 2003 r., określającą zasady

usytuowania miejsc sprzedaży i podawania napojów alkoholowych oraz liczbę

punktów ich sprzedaży. Opinię pozytywną wydała też Straż Miejska, natomiast

negatywną Rada Osiedla G., która w uchwale z dnia 6 grudnia 2007 r. wskazała na

niezgodność usytuowania sklepu „Delikatesy J.” z przepisami prawa miejscowego.

Decyzją z dnia 17 stycznia 2008 r. Prezydent Miasta W. odmówił wydania

zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych do 4,5 % zawartości alkoholu oraz

piwa, stwierdzając, że uwzględnienie wniosku byłoby naruszeniem uchwały Rady

Miejskiej z dnia 18 września 2003 r.

Powód wniósł odwołanie, lecz Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W.

decyzją z dnia 4 marca 2008 r. utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy, a skargę

powoda na tę decyzję Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił wyrokiem z dnia 13

listopada 2008 r. Na skutek skargi kasacyjnej powoda, Naczelny Sąd

Administracyjny wyrokiem z dnia 25 listopada 2009 r. uchylił zaskarżony wyrok,

decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 4 marca 2008 r. i

decyzję Prezydenta W. z dnia 17 stycznia 2008 r., stwierdzając w uzasadnieniu, że

pozytywna opinia komisji rozwiązywania problemów alkoholowych o zgodności

lokalizacji punktu sprzedaży z uchwałami rady gminy wiąże organ administracyjny

orzekający o wydaniu zezwolenia na sprzedaż alkoholu.

3

Po ponownym rozpoznaniu sprawy, w dniu 9 lutego 2010 r. Prezydent W.

wydał zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych do 4,5 % zawartości alkoholu

oraz piwa, przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży, w sklepie

„Delikatesy J.” przy A. […] na okres od 9 lutego 2010 r. do 8 lutego 2012 r.

W 2006 roku Prezydent Miasta W. wydał zezwolenie na sprzedaż napojów

alkoholowych do 4,5 % zawartości alkoholu oraz piwa, przeznaczonych do

spożycia poza miejscem sprzedaży, prowadzącemu lokal „B. S.” przy A.[…], a w

2010 roku prowadzącemu sklep ogólnospożywczy „E.” również przy A.[…].

W okresie od 1 stycznia 2008 r. do 8 lutego 2010 powód był pozbawiony

możliwości sprzedaży w swoim sklepie napojów alkoholowych o zawartości 4,5 %

alkoholu oraz piwa, w związku z czym utracił wielu klientów, kondycja sklepu

znacznie się pogorszyła i drastycznie zmalały zyski ze sprzedaży całego

asortymentu, natomiast bliźniaczy sklep odnotował w tym czasie wzrost sprzedaży.

Pismem z dnia 27 lipca 2010 r. powód wezwał pozwaną do zapłaty kwoty

259 726,47 zł tytułem naprawienia szkody wyrządzonej decyzją z dnia 17 stycznia

2008 r., odmawiającą wydania zezwolenia.

Odnosząc się do zarzutu braku legitymacji biernej pozwanej Gminy, Sąd

Okręgowy podkreślił, że, zgodnie z art. 16 ust. 2 Konstytucji, samorząd terytorialny

uczestniczy w sprawowaniu władzy publicznej i przysługującą mu część zadań

publicznych wykonuje w imieniu własnym i na własną odpowiedzialność. Zgodnie

z art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości

i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (jedn. tekst: Dz. U. z 2007 r. Nr 70, poz. 473 ze zm.

– dalej: „u.w.t.p.a.”), wydawanie zezwoleń na prowadzenie sprzedaży napojów

alkoholowych należy do kompetencji organów samorządu terytorialnego.

Roszczenie powoda pozostaje tym samym w związku z wykonywaniem władzy

publicznej przez jednostkę samorządu terytorialnego. Przyjęcie, że

odpowiedzialność za szkodę ma ponosić organ wyższej instancji byłoby sprzeczne

z art. 417 § 1 k.c. i oznaczałoby, że jednostka samorządu terytorialnego wykonując

zadania własne z zakresu władzy publicznej nie ponosi za nie odpowiedzialności.

Poza tym odpowiedzialność za wydanie niezgodnej z prawem decyzji

administracyjnej nie jest uzależniona od wydania decyzji ostatecznej, natomiast

negatywne skutki decyzji z dnia 17 stycznia 2008 r. powstały już z chwilą jej

4

wydania, a nie dopiero z chwilą utrzymania w mocy przez organ drugiej instancji.

Konkludując Sąd Okręgowy uznał podniesiony zarzut braku legitymacji biernej za

nieuzasadniony.

Niezgodność z prawem decyzji z dnia 17 stycznia 2008 r. została, zdaniem

Sądu Okręgowego, stwierdzona „…we właściwym postępowaniu…”, o którym

mowa w art. 4171

§ 2 k.c., a prejudykatem jest wyrok Naczelnego Sądu

Administracyjnego uchylający tę decyzję. Dokonując wykładni art. 4171

§ 1 k.c., art.

156 – 159 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania

administracyjnego (jedn. tekst: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.; obecnie:

Dz. U. z 2013 r., poz. 267 – dalej: „k.p.a.”) i art. 287 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia

2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (jedn. tekst: Dz. U.

z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej: „Pr.p.s.a.”), Sąd Okręgowy doszedł do wniosku,

że dochodzenie odszkodowania na podstawie art. 4171

§ 2 k.c. nie jest uzależnione

od dalszych losów postępowania administracyjnego po wyeliminowaniu wadliwej

decyzji, gdyż przepis ten nie wymaga dodatkowej przesłanki w postaci umorzenia

postępowania, o której mowa w art. 287 pkt 1 Pr.p.s.a.

Decyzja Prezydenta W. z dnia 17 stycznia 2008 r. została – zdaniem Sądu –

wydana z rażącym naruszeniem prawa, ponieważ pozytywna opinia komisji

rozwiązywania problemów alkoholowych o zgodności lokalizacji punktu sprzedaży

z uchwałami rady gminy miała charakter wiążący, a poza tym w tym samym czasie

Prezydent W. wydał analogiczne zezwolenia osobom prowadzącym działalność

również przy A.[…]. Powód natomiast w związku z wydaniem decyzji niezgodnej z

prawem utracił korzyści w kwocie 213 793,96 zł.

Apelację pozwanej od tego wyroku Sąd Apelacyjny oddalił wyrokiem z dnia

10 września 2012 r., aprobując ustalenia faktyczne Sądu pierwszej instancji i – co

do zasady – również ich ocenę prawną. Podkreślił, że w świetle art. 4171

§ 2 k.c. do

uwzględnienia roszczenia o naprawienie szkody wyrządzonej niezgodną z prawem

decyzją administracyjną nie jest konieczne ustalenie, że została ona wydana z

rażącym naruszeniem prawa, wystarczy, że jest niezgodna prawem.

W skardze kasacyjnej od wyroku Sądu Apelacyjnego pozwana, powołując

się na podstawę określoną w art. 3983

§ 1 pkt 1 k.p.c., wniosła o uchylenie

zaskarżonego wyroku oraz wyroku Sądu pierwszej instancji i przekazanie sprawy

5

temu Sądowi do ponownego rozpoznania ewentualnie o orzeczenie co do istoty

sprawy przez oddalenie powództwa. Wskazała na naruszenie art. 4171

§ 2

w związku z art. 417 § 1 k.c. przez przyjęcie, że odpowiedzialność za szkodę

wyrządzoną wydaniem w dniu 4 marca 2008 r. ostatecznej decyzji przez

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. ponosi pozwana Gmina, a nie organ,

który wykonując władzę z mocy prawa, wydał decyzję, tj. Skarb Państwa –

Samorządowe Kolegium Odwoławcze.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Podniesiony przez skarżącą zarzut naruszenia art. 4171

§ 2 w związku z art.

417 § 1 k.c. dotyczy problematyki podmiotowego zakresu odpowiedzialności za

szkody wyrządzone przy wykonywaniu władzy publicznej. Stosownie do art. 417 § 1

k.c., za szkodę wyrządzoną przez niezgodne z prawem działanie lub zaniechanie

przy wykonywaniu władzy publicznej ponosi odpowiedzialność Skarb Państwa lub

jednostka samorządu terytorialnego lub inna osoba wykonująca tę władzę z mocy

prawa. Przepis ten – jak podkreśla się w doktrynie – nie tylko statuuje zasadę

odpowiedzialności za szkody wyrządzone przy realizacji czynności o charakterze

władczym, ale także określa wszystkie przesłanki tej odpowiedzialności oraz ustala

zakres podmiotowy stosunku obligacyjnego, który powstaje z mocy ustawy w chwili

wyrządzenia szkody przez niezgodne z prawem działanie lub zaniechanie przy

wykonywaniu władzy publicznej. Artykuł 4171

k.c. dotyczy natomiast sytuacji

szczególnych, w których źródłem szkody są wskazane w nim zdarzenia, przepis ten

nie określa jednak wszystkich przesłanek odpowiedzialności. Z tej przyczyny przy

ustalaniu odpowiedzialności za szkody wyrządzone wydaniem prawomocnego

orzeczenia lub ostatecznej decyzji administracyjnej trzeba odwołać się do regulacji

zawartej w art. 417 § 1 k.c.

W art. 417 § 1 k.c. podmiotowy zakres odpowiedzialności odszkodowawczej

został określony funkcjonalnie, jest w nim bowiem mowa o szkodzie będącej

następstwem wykonywania władzy publicznej. Oznacza to, że odpowiedzialność tę

ponosi Skarb Państwa lub jednostka samorządu terytorialnego lub inna osoba

prawna, jeżeli wykonuje z mocy prawa władzę publiczną. Wykonywanie tej władzy

polega na realizacji kompetencji władczych określonych w Konstytucji oraz innych

przepisach prawa i z reguły łączy się z możliwością władczego kształtowania

6

sytuacji jednostki. W art. 417 § 1 k.c. przyjęto zasadę, że za szkodę wyrządzoną

przy wykonywaniu władzy publicznej odpowiada ta osoba prawna, z którą związana

jest jednostka organizacyjna bez osobowości prawnej lub osoba fizyczna

wykonująca uprawnienia władzy publicznej. Konieczne jest więc ustalenie właściwej

statio fisci lub statio communis lub osoby fizycznej indywidualizującej osobę prawną,

której będzie można przypisać odpowiedzialność.

Zdarzeniem, z którym w art. 4171

§ 2 k.c. związany został obowiązek

naprawienia szkody jest wydanie prawomocnego orzeczenia lub ostatecznej decyzji.

W grę może wchodzić odpowiedzialność każdego z podmiotów wskazanych w art.

417 § 1 k.c., czyli Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego lub innej

osoby prawnej. Konieczne jest więc ustalenie – na podstawie przepisów

ustrojowych – statusu prawnego organu, który wydał prawomocne orzeczenie lub

ostateczną decyzję.

Powód łączy odpowiedzialność pozwanej z wydaniem w dniu 17 stycznia

2008 r. przez Prezydenta Miasta W. decyzji odmawiającej zezwolenia na sprzedaż

napojów alkoholowych, utrzymanej w mocy decyzją Samorządowego Kolegium

Odwoławczego w W. z dnia 4 marca 2008 r. Zgodnie z art. 18 u.w.t.p.a., sprzedaż

napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia w miejscu lub poza miejscem

sprzedaży może być prowadzona tylko na podstawie zezwolenia wydanego przez

wójta, burmistrza lub prezydenta miasta, właściwego ze względu na lokalizację

punktu sprzedaży. Jak wynika z art. 11a ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o

samorządzie gminnym (jedn. tekst: Dz. U. z 2013 r., poz. 594 ze zm. – dalej:

„u.s.g.”), wójt, burmistrz lub prezydent miasta jest organem gminy. Gmina posiada

osobowość prawną, a do zakresu jej działania należą wszystkie sprawy publiczne o

znaczeniu lokalnym, jeżeli nie są zastrzeżone ustawami na rzecz innych podmiotów.

Zgodnie z art. 2 ust. 1 u.s.g., gmina wykonuje zadania publiczne w imieniu własnym

i na własną odpowiedzialność.

Bardziej skomplikowany jest status prawny samorządowych kolegiów

odwoławczych. Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 28 kwietnia 1999 r., K 3/99,

wyjaśnił, że „...SKO nie mają statusu organów konstytucyjnych, jednak z norm

konstytucyjnych wynika pewne generalne ukierunkowanie regulacji ustawowej.

W art. 78 Konstytucja RP gwarantuje prawo zaskarżania do drugiej instancji

7

orzeczeń i decyzji wydanych w pierwszej instancji. Organami odwoławczymi o

charakterze administracyjnym, i to wyposażonym nie tylko w uprawnienia

kasatoryjne, lecz także reformatoryjne, w myśl art. 1 ustawy z dnia 12 października

1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. Nr 122, poz. 593 ze zm.,

ostatnio: Dz. U. z 1998 r. Nr 162, poz. 1124), są samorządowe kolegia odwoławcze.

Są one tym samym ustawowo dopuszczone do wykonywania kompetencji

z zakresu zadań własnych samorządu terytorialnego. Konstytucja RP realizuje

zasadę rozdziału administracji rządowej i samorządowej, wobec tego organem

odwoławczym od aktów wydawanych w sprawach indywidualnych z zakresu zadań

własnych przez organy jednostek samorządu terytorialnego nie może być organ

administracji rządowej, z drugiej strony wzgląd na rzetelność i obiektywizm

w rozpatrywaniu odwołań wymaga, aby organ odwoławczy był niezależny od

organu pierwszej instancji. W świetle powołanej ustawy z dnia 12 października

1994 r. SKO nie są organami administracji rządowej nie tylko z racji występowania

przymiotnika „samorządowe” w ich nazwie, lecz także przez to, że w wykonywaniu

swych zadań nie podlegają organom administracji rządowej, a członkowie SKO

w sprawowaniu funkcji orzeczniczych są związani wyłącznie przepisami

powszechnie obowiązującego prawa (art. 21 ust. 1). Orzecznictwo SKO nie jest

nawet poddane nadzorowi administracyjnemu z punktu widzenia legalności (art. 21

ust. 2 a contrario); kontrolę ich orzecznictwa sprawuje Naczelny Sąd

Administracyjny na zasadach i trybie określonym przepisami ustawy z dnia

11 stycznia 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368

ze zm.). SKO służą zatem zapewnieniu dwuinstancyjności postępowania

administracyjnego w ramach struktur samorządu terytorialnego, a ich działalność

jest niezależna od administracji rządowej…” (zob. OTK 1999, nr 4, poz. 73).

Jak wynika z art. 3 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych

kolegiach odwoławczych (jedn. tekst: Dz. U. z 2001 r. Nr 79, poz. 856 ze zm. –

dalej: „u.s.k.o.”), samorządowe kolegia odwoławcze są państwowymi jednostkami

budżetowymi. Status taki potwierdzają także regulacje zawarte w art. 8, art. 9 pkt 3

i art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (jedn.

tekst: Dz. U. z 2013 r., poz. 885 ze zm.). Z kolei z art. 1 ust. 1 u.s.k.o. i art. 18 pkt 1

k.p.a. wynika, że samorządowe kolegia odwoławcze są organami wyższego stopnia,

8

w rozumieniu przepisów kodeksu postępowania administracyjnego,

w indywidualnych sprawach z zakresu administracji publicznej należących do

właściwości jednostek samorządu terytorialnego, jeżeli przepisy szczególne nie

stanowią inaczej. Nadzór nad działalnością administracyjną kolegiów sprawuje

Prezes Rady Ministrów (art. 3a ust. 1 u.s.k.o.).

Uwzględniając przytoczone regulacje trzeba zgodzić się z poglądem

wyrażanym w doktrynie, że samorządowe kolegia odwoławcze są organami quasi

sądowymi, spełniają bowiem funkcje orzecznicze. Nie mogą one być uznane za

organy określonej jednostki samorządu terytorialnego jako osoby prawnej (art. 165

ust. 1 Konstytucji RP) i nie reprezentują też wspólnoty samorządowej, którą tworzy

z mocy prawa ogół mieszkańców jednostek zasadniczego podziału terytorialnego

(art. 16 ust. 1 Konstytucji RP). Są wyodrębnionymi strukturami organizacyjnymi,

które pod względem ustrojowym należy zaliczyć do państwowych jednostek

organizacyjnych. Takie ich usytuowanie prowadzi do wniosku, że w sprawie

o naprawienie szkody wyrządzonej decyzją wydaną przez samorządowe kolegium

odwoławcze, wymienione kolegium jest jednostką organizacyjną Skarbu Państwa

(zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 9 lipca 2009 r., III CZP 45/09,

OSNC-ZD 2009, nr D, poz. 113).

W niniejszej sprawie trudność w ustaleniu podmiotu odpowiedzialnego za

szkodę wyrządzoną przez wydanie ostatecznej decyzji jest spowodowana tym, że

w pierwszej instancji decyzję wydał organ jednostki samorządu terytorialnego,

a w drugiej organ quasi sądowy będący jednostką organizacyjną Skarbu Państwa.

Trzeba jednak zauważyć, że w taki sposób ukształtowane zostało dwuinstancyjne

postępowanie administracyjne. Jak wynika z art. 104 k.p.a., organ administracji

publicznej załatwia sprawę przez wydanie decyzji, która rozstrzyga sprawę co do jej

istoty w całości lub w części albo w inny sposób kończy sprawę w danej instancji.

Zgodnie z art. 127 k.p.a., od decyzji wydanej w pierwszej instancji służy stronie

odwołanie tylko do jednej instancji, przy czym właściwy do rozpatrzenia odwołania

jest organ administracji publicznej wyższego stopnia, chyba że ustawa przewiduje

inny organ odwoławczy. Organami wyższego stopnia w stosunku do organów

jednostek samorządu terytorialnego są natomiast samorządowe kolegia

odwoławcze, chyba że ustawy szczególne stanowią inaczej (art. 18 pkt 1 k.p.a.).

9

Przyjmując odpowiedzialność pozwanej Gminy za szkodę wyrządzoną

ostateczną decyzją odmawiającą zezwolenia na prowadzenie sprzedaży napojów

alkoholowych, Sąd Apelacyjny podkreślił, że roszczenie powoda pozostaje

w związku z wykonywaniem władzy publicznej przez jednostkę samorządu

terytorialnego. Uszło uwagi Sądu Apelacyjnego, że ocena ta może dotyczyć jedynie

decyzji wydanej w pierwszej instancji, decyzja ta podlegała natomiast kontroli

instancyjnej, której dokonało samorządowe kolegium odwoławcze, czyli jednostka

organizacyjna Skarbu Państwa. Jak podkreślił Trybunał Konstytucyjny

w powołanym wyroku z dnia 28 kwietnia 1999 r., K 3/99, samorządowe kolegia

odwoławcze są organami odwoławczymi wyposażonym w uprawnienia zarówno

kasatoryjne, jak i reformatoryjne. Wynika to także z art. 138 § 1 k.p.a., według tego

przepisu bowiem organ odwoławczy wydaje decyzję, w której: 1) utrzymuje w mocy

zaskarżoną decyzję albo 2) uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części

i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy albo uchylając tę decyzję – umarza

postępowanie pierwszej instancji w całości albo w części, albo 3) umarza

postępowanie odwoławcze. Samorządowe kolegium odwoławcze powinno więc

zbadać nie tylko to, czy decyzja organu pierwszej instancji została wydana

w postępowaniu przeprowadzonym zgodnie z przepisami postępowania

administracyjnego, lecz także ocenić jej prawidłowość z punktu widzenia

materialnego prawa administracyjnego. Odpowiedzialność odszkodowawcza

przewidziana w art. 4171

§ 2 k.c. wiąże się z decyzjami ostatecznymi, czyli

decyzjami, od których nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji lub

wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy (art. 16 § 1 k.p.a.). Decyzja Prezydenta

Miasta W. z dnia 17 stycznia 2008 r. stała się ostateczna dopiero z chwilą wydania

w dniu 4 marca 2008 r. przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzji

utrzymującej w mocy zaskarżoną decyzję. W tej sytuacji pozwana Gmina nie może

ponosić odpowiedzialności za skutki decyzji wydanej w dniu 4 marca 2008 r. przez

jednostkę organizacyjną Skarbu Państwa.

W świetle art. 4171

§ 2 k.c. źródłem szkody może być wydanie zarówno

decyzji konstytutywnej, jak i deklaratoryjnej. Powszechnie przyjmuje się, że decyzja

o charakterze konstytutywnym tworzy, zmienia lub znosi stosunki

administracyjnoprawne i działa ex nunc, natomiast decyzja o charakterze

10

deklaratoryjnym stanowi jedynie potwierdzenie skutków prawnych wynikających

z ustawy i działa ex tunc. W niniejszej sprawie chodziło o wydanie zezwolenia na

prowadzenie sprzedaży napojów alkoholowych, czyli o wydanie decyzji

o charakterze konstytutywnym. Nie można w związku z tym podzielić poglądu

Sądu Apelacyjnego, że negatywne skutki decyzji z dnia 17 stycznia 2008 r.

powstały już z chwilą jej wydania. Powód mógłby bowiem rozpocząć sprzedaż

napojów alkoholowych dopiero z chwilą, w której decyzja zezwalająca na

prowadzenie sprzedaży stałaby się ostateczna.

Konkludując, trzeba stwierdzić, że podniesiony przez skarżącą zarzut

naruszenia art. 4171

§ 2 w związku z art. 417 § 1 k.c. jest uzasadniony. W tej

sytuacji konieczne stało się uchylenie zaskarżonego wyroku w części oddalającej

apelację (pkt 1) oraz orzekającej o kosztach postępowania apelacyjnego (pkt 2)

i przekazanie sprawy w tym zakresie do ponownego rozpoznania. W pozostałej

części, dotyczącej zawartego w zaskarżonym wyroku postanowienia oddalającego

zażalenie powoda na postanowienie Sądu pierwszej instancji o kosztach procesu,

skarga kasacyjna podlegała odrzuceniu, jako niedopuszczalna.

Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 39815

§ 1 i art. 108 § 2

w związku z art. 39821

oraz art. 3986

§ 2 k.p.c. orzekł, jak w sentencji.