IV KK 183/13

Sygn. akt IV KK 183/13

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 8 stycznia 2014 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Wiesław Kozielewicz (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Rafał Malarski

SSA del. do SN Dariusz Kala

Protokolant Dorota Szczerbiak

przy udziale prokuratora Prokuratury Generalnej Jerzego Engelkinga,

w sprawie A. K.

oskarżonego z art. 107 § 1 k.k.s.

po rozpoznaniu na rozprawie

w dniu 8 stycznia 2014 r.,

kasacji wniesionej przez Urząd Celny w R.

od wyroku Sądu Okręgowego w G.

z dnia 5 lutego 2013 r., zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w Z.

z dnia 14 marca 2012 r.,

uchyla zaskarżony wyrok i sprawę oskarżonego A. K.

przekazuje Sądowi Okręgowemu w G. do ponownego

rozpoznania w postępowaniu odwoławczym.

UZASADNIENIE

2

Sąd Rejonowy w Z. wyrokiem z dnia 14 marca 2012 r., uznał A. K. za

winnego tego, że w dniu 22 listopada 2010 r. w lokalu o nazwie „Bar B.” na ul. G. 20

w Z., urządzał i prowadził gry losowe w celach komercyjnych na dwóch automatach

o nazwie LION HOT Games typu wideo oraz o nazwie LION HOT GAMES typ

video bez stosownych zezwoleń wbrew przepisom ustawy z dnia 19 listopada 2009

r. o grach hazardowych, oraz w dniu 15 lutego 2011 r. w lokalu o nazwie „Bar U.”

na ulicy A. 5 w B. urządzał i prowadził gry losowe w celach komercyjnych na

automacie o nazwie LION wbrew przepisom ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o

grach hazardowych, tj. przestępstwa skarbowego z art. 107 § 1 k.k.s. w zw. z art. 6

§ 2 k.k.s. i za to, na mocy art. 107 § 1 k.k.s. wymierzył mu karę 60 stawek

dziennych grzywny ustalając wysokość jednej stawki dziennej grzywny na kwotę 60

złotych;

na mocy art. 30 § 5 k.k.s. orzekł przepadek na rzecz Skarbu Państwa dowodów

rzeczowych w postaci […];

na mocy art. 627 k.p.k. w zw. z art. 113 § 1 k.k.s. i art. 3 ust. 1 ustawy o opłatach w

sprawach karnych zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa wydatki w

kwocie 90 zł oraz opłatę w łącznej kwocie 360 zł.

Od tego wyroku apelację złożył A. K. i zarzucając:

1. naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na treść wyroku, a

mianowicie:

- art. 4 k.p.k., art. 7 k.p.k. i art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k. wyrażające się w ustaleniu

okoliczności sprawy na podstawie niekompletnego materiału dowodowego z

wyeliminowaniem zawnioskowanego przez oskarżonego wniosku dowodowego

w postaci opinii biegłego sądowego oraz eksperymentu procesowego

określającego brak losowości urządzeń objętych postępowaniem, bez

umotywowania takiego stanowiska w uzasadnieniu wyroku, mimo że losowość

danych urządzeń została zakwestionowana w świetle oceny technicznej

przedstawionej przez oskarżonego;

- art. 167 k.p.k., art. 193 k.p.k. w zw. z art. 366 § 1 k.p.k. polegające na

zaniechaniu dopuszczenia z urzędu dowodu z opinii biegłego sądowego oraz

eksperymentu procesowego, co w konsekwencji skutkowało błędem w

ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia mającym wpływ na

3

jego treść i wydanie orzeczenia w oparciu o niepełny materiał dowodowy oraz

jednoczesnym przyjęciu, że ujawnione dowody doprowadziły do wykazania, że

oskarżony dopuścił się zarzucanego mu czynu;

- art. 4 k.p.k. i art. 7 k.p.k. poprzez orzeczenie z naruszeniem zasady

obiektywizmu oraz poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej, oceny

zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego;

2. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za jego podstawę i mający wpływ na

treść wyroku poprzez niezasadne ustalenie na podstawie faktów i dowodów, że

oskarżony dopuścił się zarzucanego mu czynu z winy umyślnej, w zamiarze

bezpośrednim, podczas gdy w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy brak

jest podstaw, aby oskarżonemu zarzucić umyślność działania polegającego na

urządzeniu gier na automacie Lion Hot Games […]a także na automacie Lion

[…],

wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie od dokonania zarzucanego

czynu, względnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi

Rejonowemu w Z. do ponownego rozpoznania.

Sąd Okręgowy w G. dnia 5 lutego 2013 r., zmienił zaskarżony wyrok w ten

sposób, że uniewinnił A. K. od dokonania zarzucanego mu przestępstwa

określonego w art. 107 § 1 k.k.s., a także zarządził zwrot zatrzymanych dowodów

rzeczowych.

Od wyroku Sądu Okręgowego w G. z dnia 5 lutego 2013 r., kasację złożył

oskarżyciel publiczny – Urząd Celny w R. Zaskarżył ten wyrok na niekorzyść

oskarżonego A. K. i zarzucając rażące i mające wpływ na treść wyroku naruszenie

przepisów prawa materialnego, mianowicie art. 107 § 1 k.k.s. w związku z art. 14

ust. 1 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych, polegające na

uznaniu, że zachowanie oskarżonego polegające na urządzaniu i prowadzeniu gier

losowych na urządzeniach o nazwie LION HOT GAMES typu video nr […], LION

HOT GAMES typu video o nr […] oraz LION o nr […] nie było działaniem podjętym

wbrew obowiązującym przepisom ustawy oraz braku możliwości uznania

zarzucanego, jak i przypisanego przez Sąd Rejonowy w Z., czynu za czyn

bezprawny, co wynikało z niemożności traktowania przez organy państwa przepisu

art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych, będącego

4

źródłem normy prawnej zakazującej urządzania gier m.in. na automatach poza

kasynami gry, a w rezultacie było podstawą do uniewinnienia A. K. od zarzucanego

mu czynu, wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu Okręgowego w G. i

przekazanie sprawy temu Sądowi do ponownego rozpoznania w postępowaniu

odwoławczym.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Kasacja zasługuje na uwzględnienie.

Według Sądu Okręgowego brak notyfikacji przepisów ustawy z dnia 19

listopada 2009 r. o grach hazardowych w Komisji Europejskiej w zakresie, w jakim

przepisy te weszły W życie od dnia 1 stycznia 2010 r., jest faktem znanym i

potwierdzonym orzeczeniem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 19

lipca 2012 r. w sprawach połączonych C-213/11, C-214/11 i C-217/11. Notyfikacji

tych przepisów dokonano jedynie w zakresie dotyczącym przepisów, które weszły

w życie w związku z nowelizacją ustawy o grach hazardowych wprowadzonej

ustawą z dnia 26 maja 2011 roku (Dz.U.2011, Nr 134, poz. 779). Jeżeli zaś

państwo członkowskie Unii Europejskiej narusza obowiązek notyfikacji norm

technicznych, każdy podmiot przed sądem krajowym może powołać się na tę

okoliczność, zaś sąd krajowy powinien odmówić ich zastosowania.

Z kolei, jak podkreśla Sąd Okręgowy, w myśl art. 91 ust. 2 Konstytucji RP

umowa międzynarodowa ratyfikowana za uprzednią zgodą wyrażoną w ustawię ma

pierwszeństwo przed ustawą, jeżeli ustawy tej nie da się pogodzić z umową.

Natomiast art. 91 ust. 3 Konstytucji RP stanowi, że jeżeli wynika to z ratyfikowanej

umowy konstytuującej organizację międzynarodową prawo przez nią stanowione

jest stosowane bezpośrednio, mając pierwszeństwo w przypadku kolizji z ustawami.

Z tego też powodu nienotyfikowanie projektu ustawy, jeśli z przepisów dyrektywy

wynika taki obowiązek stanowi naruszenie art. 91 ust. 2-3 Konstytucji RP.

Zdaniem Sądu Okręgowego, cyt. „konsekwencją nieskuteczności przepisu

art. 14 ust. 1 ustawy o grach hazardowych jest brak możliwości stosowania także

przepisu sankcjonującego naruszenie zawartego w nim zakazu, a więc przepisu art.

107 § 1 k.k.s. Konkluzji tej nie może zmienić treść art. 6 ust. 1 powołanej ustawy,

który przewiduje, że działalność w zakresie gier cylindrycznych, gier w karty, gier w

kości oraz gier na automatach może być prowadzona na podstawie udzielonej

5

koncesji na prowadzenie kasyna gry. Przepis ten jest jedynie źródłem normy

zobowiązującej do uzyskania koncesji dla urządzania gier na automatach w ramach

prowadzonego kasyna. Przepis ten nie może być uznany za źródło normy

zakazującej urządzania tego typu gier poza kasynem, w przeciwnym razie

wprowadzenie przepisu art. 14 ust. 1 ustawy uznane musiałby być za zbędne,

czego nie można pogodzić z interpretacyjnym paradygmatem racjonalnego

ustawodawcy. Nawet zakładając, że art. 6 ust. 1 ustawy mógłby zostać

potraktowany jako źródło normy zakazującej urządzania gier na automatach bez

wymaganej koncesji na prowadzenie kasyna, to konsekwencją takiego założenia

musiałoby być uznanie tego przepisu za przepis techniczny w rozumieniu

dyrektywy nr 98/34/WE, a wobec braku jego notyfikacji Komisji Europejskiej i tak

należałoby odmówić jego zastosowania” (cytat z uzasadnienia wyroku).

W uzasadnieniu kasacji Urzędu Celnego w R. prezentowany jest co do tej

kwestii następujący pogląd, cyt.:

„Nawet jeśli przyjąć, że niektóre przepisy ustawy z dnia 19 listopada o grach

hazardowych są przepisami technicznymi w rozumieniu art. 1 pkt. ll dyrektywy

98/34/WE i że powinny one były w związku z tym zostać uprzednio notyfikowane

przez Komisję Europejską, to i tak nie będzie to w stanie zmienić, czy też podważyć

podstawowego normatywnego faktu, jakim jest to, że ustawa z 2009 roku o grach

hazardowych uchyliła i derogowała poprzednio obowiązującą w tym zakresie

ustawę z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych, przy czym sama

ustawa o grach hazardowych obowiązuje w Polsce w sposób w pełni legalny i

prawnie wiążący. Sankcja prawna za brak uprzedniej notyfikacji przez państwo

członkowskie przepisów technicznych, polegająca na niestosowaniu przez organy

krajowe nienotyfikowanych Komisji Europejskiej przepisów technicznych, w żaden

sposób nie prowadzi do pozbawienia tychże nienotyfikowanych przepisów ich mocy

i nie wpływa na dalsze ich obowiązywanie. W konsekwencji również ewentualne

uznanie niektórych przepisów ustawy o grach hazardowych za przepisy techniczne

w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE, które to przepisy wbrew obowiązkowi

wynikającemu z dyrektywy nie zostały uprzednio Komisji Europejskiej notyfikowane ,

w niczym nie zmieni faktu, że ustawa o grach hazardowych weszła już w sposób

skuteczny w życie i stanowi obecnie w sensie formalno-walidacyjnym część

6

polskiego porządku prawnego; może być ona z tego porządku prawnego formalnie

derogowana jedynie w wyniku suwerennej decyzji polskiego ustawodawcy, który w

przyszłości mógłby ewentualnie postanowić o jej uchyleniu. Dopóki jednak w

normalnej procedurze ustawodawczej takie uchylenie ustawy o grach hazardowych

nie nastąpi, nie ma najmniejszych powodów do tego by podważyć moc

obowiązującą tej ustawy i by twierdzić, że ona cała lub też niektóre jej przepisy, w

szczególności zaś przepisy mogące być uznane za przepisy techniczne w

rozumieniu dyrektywy 98/34/WE, nie obowiązują i nie mają mocy wiążącej. Nawet

jeśli rzeczywiście określone przepisy ustawy o grach hazardowych zostałyby

uznane za przepisy techniczne w powyższym znaczeniu, to i tak nie byłaby to sama

w sobie okoliczność wystarczająca do spowodowania zmian w obowiązującym w

Polsce stanie prawnym. Ten stan prawny charakteryzuje się obecnie tym, że

warunki urządzania i zasady prowadzenia w Polsce działalności w zakresie gier

losowych, zakładów wzajemnych i gier na automatach określa ustawa o grach

hazardowych” (cytat z uzasadnienia kasacji).

W uzasadnieniu kasacji zaakcentowano, że „postanowienia Konstytucji RP

oraz wyrażone w nich zasady parlamentarnego stanowienia prawa oraz podległości

(związania ) sądów oraz organów administracji przepisami Konstytucji RP i ustaw,

należą do fundamentalnych zasad polskiego porządku prawnego i bez żadnej

wątpliwości muszą być uznane za element tożsamości narodowej Polski,

nierozerwalnie związanej z podstawowymi strukturami politycznymi i

konstytucyjnymi w rozumieniu przyjętym przez art. 4 ust. 2 TUE. Tego rodzaju

zasad konstytucyjnych nie może naruszać nawet Unia Europejska. Przyjęta przez

Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej wykładnia przepisów dyrektywy

98/34/WE, odnosząca się do sankcji dla państw członkowskich za brak wywiązania

się z obowiązku notyfikacji przepisów technicznych, nie może prowadzić do tego,

że w rezultacie jej zastosowania naruszone by zostały najbardziej podstawowe

zasady porządku prawnego Rzeczypospolitej Polskiej, w myśl których władze

ustawodawczą sprawuje Sejm i Senat, zaś sądy oraz organy władzy wykonawczej

podlegają uchwalanym przez polski parlament ustawom i są do przestrzegania

tychże ustaw zobligowane”.

7

W przedmiotowej sprawie poza sporem jest, jak to już wyżej zaznaczono,,

że w orzeczeniu z dnia 19 lipca 2012 r. w połączonych sprawach C-213/11, C-

214/11 i C-217/11 Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej stwierdził, iż „artykuł

1 pkt 11 dyrektywy 98/34AA/E Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca

1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i

przepisów technicznych oraz zasady dotyczące usług społeczeństwa

informacyjnego, ostatnio zmienionej dyrektywą Rady 2006/96/WE z dnia 20

listopada 2006 r., należy interpretować w ten sposób, że przepisy krajowe tego

rodzaju jak przepisy ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych,

które mogą powodować ograniczenie, a nawet stopniowe uniemożliwienie

prowadzenia gier na automatach o niskich wygranych poza kasynami i salonami

gry, stanowią potencjalnie „przepisy techniczne" w rozumieniu tego przepisu, w

związku z czym ich projekt powinien zostać przekazany Komisji zgodnie z art. 8

ust 1 akapit pierwszy wskazanej dyrektywy, w wypadku ustalenia, iż przepisy te

wprowadzają warunki mogące mieć istotny wpływ na właściwości lub sprzedaż

produktów. Dokonanie tego ustalenia należy do sądu krajowego". Stanowisko to

zostało wyrażone na tle konkretnych spraw, w których Trybunał, odnosił się do

przepisów przejściowych i dostosowujących ustawę o grach hazardowych (art. 129

ust. 2, art. 135 ust. 2 i art. 138 ust. 1), a nie do przepisów zawartych w art. 14, czy

też powiązanym z nim art. 6 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach

hazardowych. Z pisemnych motywów i tego orzeczenia wynika, że stwierdzenie

charakteru „przepisów potencjalnie technicznych" TSUE odnosi do tych regulacji

przejściowych, a nie całej ustawy, czy w szczególności jej art. 14 oraz art. 6 (por.

pkt 29-39 uzasadnienia). Co do rodzajowych ograniczeń, takich, jak zawarte w art.

14 tej ustawy. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej przywołując

wcześniejsze swoje orzeczenie wydane w sprawie przeciwko państwu greckiemu,

wskazał, że „przepisy zakazujące prowadzenia gier elektrycznych,

elektromechanicznych i elektronicznych w jakichkolwiek miejscach publicznych i

prywatnych z wyjątkiem kasyn należy uznać za przepisy techniczne w rozumieniu

art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34”.

Faktem też jest, iż Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w kilku

sprawach, w których pojawiła się kwestia niedopełnienia wynikającego z dyrektyw

8

obowiązku notyfikacji Komisji Europejskiej projektów krajowych regulacji prawnych,

wyrażał pogląd, że konsekwencją naruszenia tego obowiązku powinno być

niestosowanie nienotyfikowanej regulacji prawnej przez organy krajowe, w

szczególności przez sądy (por. wyroki: z dnia 9 czerwca 2011 r., C-361/10, z dnia

15 kwietnia 2010 r., C-433/05, z dnia 8 września 2005 r., C-303/04, z dnia 30

kwietnia 1996 r., C- 194/94, z dnia 6 czerwca 2002 r., C-159/00, z dnia 8 września

2005 r., C-303/04).

Jednakże jak zauważył Sąd Najwyższy w uzasadnieniu postanowienia z dnia

28 listopada 2013 r., I KZP 15/13, OSNKW 2013, z. 12, poz. 101, i pogląd ten

został podzielony przez skład Sądu Najwyższego orzekającego w niniejszej

sprawie, że taka normatywna konsekwencja naruszenia obowiązku notyfikacji nie

wynika z żadnego wyraźnego przepisu dyrektywy 98/34/WE Parlamentu

Europejskiego i Rady z dnia 20 listopada 2006 r., ani z żadnej regulacji traktatowej.

Ponadto wyroki Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej wiążą sądy krajowe w

konkretnej sprawie rozpatrywanej przez Trybunał, zaś powoływanie się na te wyroki

w innych sprawach dokonuje się wyłącznie w drodze uznania mocy argumentów

prezentowanych przez ten Trybunał.

Podkreślić przy tym należy, iż Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej nie

jest właściwy do dokonywania wykładni lub stwierdzania, że przepisy prawa

wewnętrznego państwa członkowskiego nie obowiązują, nawet jeśli prawo to

zostało ustanowione celem wykonania przez to państwo zobowiązań unijnych.

Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej zajmuje się bowiem wykładnią prawa

unijnego, a nie prawa krajowego. Z treści art. 267 traktatu o utworzeniu Wspólnoty

Europejskiej jasno wynika, że do kompetencji Trybunału Sprawiedliwości Unii

Europejskiej należy orzekanie w trybie prejudycjalnym o wykładni Traktatów oraz o

ważności i wykładni aktów przyjętych przez instytucje, organy lub jednostki

organizacyjne Unii. A zatem wykładnia prawa krajowego należy do stosujących to

prawo organów krajowych, w tym przypadku do sądów powszechnych.

W uzasadnieniu wspomnianego postanowienia w sprawie I KZP 15/13, Sąd

Najwyższy wskazał, że „jakkolwiek polskie sądy rozstrzygają samodzielnie kwestie

prawne (zasada samodzielności jurysdykcyjnej z art. 8 k.p.k.) i są niezawisłe,

podlegają tylko Konstytucji RP oraz ustawom (art. 178 ust. 1 Konstytucji RP), to

9

jednak nie mają prawa samoistnie stwierdzić niezgodności przepisu ustawy z

umową międzynarodową, czy z Konstytucją RP. Ciąży bowiem na nich

konstytucyjny obowiązek poszanowania i przestrzegania ustaw tak długo, dopóki

ustawa ta nie utraciła mocy obowiązującej. Również organy władzy wykonawczej

nie mogą odmawiać stosowania i egzekwowania przepisów, dopóki uprawnione

organy nie stwierdzą niezgodności danego aktu prawnego z Konstytucją RP lub z

normami prawa międzynarodowego. Zgodnie z art. 7 Konstytucji RP „Organy

władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa". Oznacza to, że

organy władzy publicznej nie mogą w sposób dowolny odmawiać stosowania prawa,

zwłaszcza gdy normy prawne nakładają na nie obowiązek określonego działania.

Obowiązek ten dotyczy wszystkich aktów normatywnych, które zgodnie z

Rozdziałem III Konstytucji RP stanowią źródła prawa w Rzeczpospolitej Polskiej.

Jak wynika z orzecznictwa Trybunału Konstytucyjnego Rzeczypospolitej Polskiej,

zakwestionowane przepisy mogą być niestosowane dopiero wtedy, gdy Trybunał

wydał wyrok usuwający te przepisy z porządku prawnego stwierdzając ich

niekonstytucyjność”.

Z treści art. 91 ust. 3 Konstytucji RP wynika, że ujęta w nim reguła kolizyjna

nie ma zastosowania w przypadku niedochowania przez organy Państwa Polskiego

obowiązku notyfikacji projektu regulacji prawnej mającej charakter przepisu

technicznego. Treść regulacji prawnej uchwalonej bez spełnienia obowiązku

notyfikacji nie pozostaje w „kolizji" z obowiązkiem notyfikacji. Obowiązek ten odnosi

się bowiem do fazy procesu legislacyjnego i jego adresatem są odpowiednie

organy państwa odpowiadające za ten proces. W momencie, w którym aktualizuje

się norma nakazująca notyfikację, brak jest jeszcze normy prawnej o charakterze

ustawowym, która mogłaby wejść w kolizję z tą pierwszą normą. Z reguły odmienny

jest także ich zakres zastosowania. Kolizja pomiędzy obowiązkiem notyfikacji a

ustawą (lub innym aktem prawnym) zachodziłaby wówczas, gdyby ten akt prawny

stanowił regulacje przewidujące wyłączenie lub ograniczenie obowiązku notyfikacji

w sposób odmienny od tego zakresu, który wynikałby z prawa unijnego.

W sprawie I KZP 15/13 Sąd Najwyższy wskazał, że naruszenie

wynikającego z dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20

listopada 2006 r. (Dz.U.L. 363, s. 81) obowiązku notyfikacji przepisów technicznych

10

ma charakter naruszenia trybu ustawodawczego, którego konstytucyjność może

być badana wyłącznie w postępowaniu przed Trybunałem Konstytucyjnym. Jeżeli w

konkretnym postępowaniu sąd dochodzi do wniosku, że doszło do takiej wadliwości

trybu ustawodawczego, może nie stosować tych przepisów tylko w ten sposób, że

zawiesi prowadzone postępowanie, w którym miałyby one zostać zastosowane i

skieruje stosowne pytanie prawne do Trybunału Konstytucyjnego. Jednak do czasu

zainicjowania tej kontroli lub podjęcia przez Trybunał Konstytucyjny stosownego

rozstrzygnięcia, brak jest podstaw do odmowy stosowania przepisów ustawy o

grach hazardowych, w tym jej art. 6. ust 1 i art. 14 ust. 1.

Do tego poglądu Sądu Najwyższego krytycznie odniósł się adw. K. B.,

dopuszczony do udziału w sprawie jako przedstawiciel organizacji społecznej

(Ogólnopolskiego Związku Pracodawców Branży Rozrywkowej z/s w Warszawie),

który w swoim stanowisku podnosi, że zasadnicze wątpliwości budzi „wykluczenie

przez Sąd Najwyższy możliwości samodzielnego niestosowania wadliwie

wprowadzonych przepisów jako sprzecznych z prawem Unii Europejskiej przez

sądy karne, bez potrzeby zwrócenia się z pytaniem prawnym do Trybunału

Konstytucyjnego” (s. 54 pisemnego stanowiska).

Sąd Najwyższy w składzie orzekającym w niniejszej sprawie, nie podzielając

zastrzeżeń przedstawiciela organizacji społecznej, i akceptując przedstawiony

wyżej pogląd Sądu Najwyższego, wyrażony w sprawie I KZP 15/13, uznaje za

ważny argument, iż sposób postępowania sądu wskazany w sprawie I KZP 15/13,

zapobiega możliwości przyjmowania przez różne sądy w Polsce orzekające w

sprawach karnych odmiennych ocen co do dopuszczalności stosowania przepisu

prawa karnego skarbowego statuującego odpowiedzialność za urządzanie lub

prowadzenie gry na automacie wbrew przepisom ustawy, a to tylko wobec braku

notyfikacji Komisji Europejskiej projektu ustawy o grach hazardowych, uchwalonej

przez Parlament RP w dniu 19 listopada 2009 r.

Przedstawione wyżej względy zdecydowały, że Sąd Najwyższy z mocy art.

537 § 2 k.p.k. orzekł jak w wyroku.