IV KK 295/13

Sygn. akt IV KK 295/13

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 14 stycznia 2014 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Wiesław Kozielewicz (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Zbigniew Puszkarski

SSN Barbara Skoczkowska

Protokolant Danuta Bratkrajc

przy udziale prokuratora Prokuratury Generalnej Zbigniewa Siejbika

w sprawie M. S., A. B. i W. L. oskarżonych z art. 299 § 1 i 5 kk w zw. z art. 65 § 1

kk i art. 12 kk, art. 258 kk i innych

po rozpoznaniu w Izbie Karnej na rozprawie

w dniu 14 stycznia 2014 r.,

kasacji, wniesionej przez prokuratora

od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]

z dnia 18 kwietnia 2013 r.,

zmieniającego wyrok Sądu Okręgowego w K.

z dnia 13 czerwca 2012 r.,

uchyla zaskarżony wyrok w części utrzymującej w mocy

wyrok Sądu Okręgowego w K. oraz wyrok tego Sądu odnośnie

oskarżonych: M. S. co do czynu zarzucanego z pkt. II, A. B. co do

czynów zarzucanych z pkt. V i pkt. VIII oraz W. L. co do czynów

zarzucanych z pkt. X i pkt. XI i w tym zakresie sprawę

2

wymienionych oskarżonych przekazuje Sądowi Okręgowemu w

K. do ponownego rozpoznania.

UZASADNIENIE

Prokurator Okręgowy w K. w akcie oskarżenia, który złożył w Sądzie

Okręgowym w K., oskarżył:

1. M. S. o to, że:

I. w okresie od 8 grudnia 2004 do 24 czerwca 2005 roku w miejscowości O.,

prowadząc działalność gospodarczą pod nazwą „M.-T." i będąc z tego tytułu osobą

uprawnioną do wystawiania dokumentów, działając w ramach zorganizowanej

grupy mającej na celu popełnianie przestępstw w krótkich odstępach czasu, w

wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej oraz

w zamiarze, aby właściciel Przedsiębiorstwa Handlu, Skupu Firma „S.-T." A. B.,

dokonał czynu zabronionego w postaci oszustwa na szkodę Skarbu Państwa

reprezentowanego przez Urząd Skarbowy w C., poprzez niezasadne dokonanie

obniżenia podatku należnego do zapłaty, podpisał - jako wystawca - dokumenty w

postaci 187 faktur VAT, w których poświadczył nieprawdę - co do mającego

znaczenie prawne faktu sprzedaży firmie „S.-T." A. B. złomu metali kolorowych, za

łączną kwotę brutto 5 820 569,80 zł, czym ułatwił wyżej wymienionemu rozliczenie

tych faktur w Urzędzie Skarbowym w C., poprzez stworzenie pozorów zaistnienia

okoliczności, uzasadniających zwrot bądź zaliczenie na poczet przyszłych okresów

rozliczeniowych, naliczonego podatku od towarów i usług VAT, a tym samym

doprowadzenie Skarbu Państwa do niekorzystnego rozporządzenia mieniem

znacznej wartości, w postaci pieniędzy w łącznej kwocie 1 049 676,59 zł, z tytułu

zaniżenia należnego do zapłaty podatku VAT,

tj. o przestępstwo z art. 271 § 1 i 3 k.k., w zw. z art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 286 § 1

k.k. i art 294 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. przy zastosowaniu art. 12 k.k. i art. 65 §

1 k.k.

II. w okresie od 21 grudnia 2004 do 6 lipca 2005 roku w Z., działając w krótkich

odstępach czasu w ramach z góry powziętego zamiaru, wspólnie i w porozumieniu

z innymi osobami, w celu udaremnienia stwierdzenia pochodzenia środków

płatniczych z tytułu fikcyjnego obrotu złomem i metalami kolorowymi, jako właściciel

3

firmy „M.-T." z/s, podjął prowadzenie działań polegających na przeniesieniu

własności środków płatniczych w ten sposób, że na rachunek bankowy firmy „M.-

T." przyjął środki płatnicze w kwocie co najmniej 3 083 217,52 zł, które to następnie

w kwocie co najmniej 3 079 260,00 zł wypłacił w gotówce, jak również na podstawie

dowodów KW przyjął środki płatnicze w łącznej kwocie co najmniej 2 342 392,47 zł,

a w szczególności:

- w okresie od 12 stycznia 2005 do 6 lipca 2005 roku przyjął od A. B. właściciela

firmy Przedsiębiorstwo Handlu i Skupu Firma „S.-T." na należące do niego konto

bankowe o nr […] założone w Banku […] pieniądze w kwocie co najmniej 3 083

217,52 zł, które to następnie w okresie od 12 stycznia 2005 roku do 8 sierpnia 2005

roku w kwocie co najmniej 3 079 100,00 zł wypłacił w gotówce,

- w okresie od 21 grudnia 2004 do 5 lipca 2005 roku przyjął na podstawie dowodów

KW od A. B. właściciela firmy Przedsiębiorstwo Handlu i Skupu Firma „S.-T."

pieniądze w kwocie co najmniej 2 342 392,47 zł,

tj. o przestępstwo z art. 299 § 1 i 5 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. przy zastosowaniu

art. 12 k.k.

III. w okresie od grudnia 2004 do lipca 2005 roku jako właściciel firmy „M.-T." -

zajmującej się handlem złomem kolorowym, wspólnie i w porozumieniu z A. B. i W.

L. brał udział w zorganizowanej grupie przestępczej mającej na celu popełnianie

przestępstw m.in. poświadczania nieprawdy w dokumentach i legalizacji środków

płatniczych pochodzących z nielegalnego obrotu złomem i metalami kolorowymi, w

ten sposób, że na potrzeby dokonywanych fikcyjnych transakcji zarejestrował

wskazaną powyżej firmę, wystawiał w obrocie gospodarczym poświadczające

nieprawdę faktury, odbierał pieniądze uzyskiwane z nielegalnych transakcji

finansowych i przekazywał je dalszym osobom,

tj. o przestępstwo z art. 258 § 1 k.k.

2. A. B. o to, że:

IV. w okresie od 8 grudnia 2004 do 24 czerwca 2005 roku w R. i innych

miejscowościach na terenie kraju, prowadząc działalność gospodarczą pod nazwą

Przedsiębiorstwo Handlu i Skupu Firma „S.-T." i będąc z tego tytułu osobą

uprawnioną do przyjmowania i wystawiania dokumentów, działając w ramach

zorganizowanej grupy mającej na celu popełnianie przestępstw, w krótkich

4

odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w celu osiągnięcia

korzyści majątkowej dokonał czynu zabronionego w postaci oszustwa na szkodę

Skarbu Państwa reprezentowanego przez Urząd Skarbowy w C., poprzez

niezasadne dokonanie obniżenia podatku należnego do zapłaty, przyjął 187 faktur

potwierdzających zakup złomu metali kolorowych w kwocie 5 820 569,80 zł od firmy

„M.-T." M. S. oraz podpisał - jako wystawca - dokumenty w postaci 176 faktur VAT,

w których poświadczył nieprawdę - co do mającego znaczenie prawne faktu

sprzedaży firmom: „[…] złomu metali kolorowych, za łączną kwotę brutto 5 428

313,96 zł, czym doprowadził do rozliczenia tych faktur w Urzędzie Skarbowym w C.,

poprzez stworzenie pozorów zaistnienia okoliczności, uzasadniających zwrot bądź

zaliczenie na poczet przyszłych okresów rozliczeniowych, naliczonego podatku od

towarów i usług VAT, a tym samym doprowadził Skarb Państwa do niekorzystnego

rozporządzenia mieniem znacznej wartości, w postaci pieniędzy w łącznej kwocie 1

049 676,59 zł, i tak: […],

tj. o przestępstwo z art. 271 § 1 i 3 k.k., z art. 273 k.k., z art. 286 § 1 k.k. i art. 294 §

1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. przy zastosowaniu art. 12 k.k. i art. 65 § 1 k.k.

V. w okresie od 16 grudnia 2004 do 6 lipca 2005 roku w C., działając w krótkich

odstępach czasu w ramach z góry powziętego zamiaru, w celu udaremnienia

stwierdzenia pochodzenia środków płatniczych z tytułu fikcyjnego obrotu złomem i

metalami kolorowymi jako właściciel Przedsiębiorstwa Handlu i Skupu Firma „S.-

T.", podjął prowadzenie działań polegających na przeniesieniu własności środków

płatniczych w ten sposób, że na rachunek bankowy prowadzony dla firmy „S.-T.",

przyjął środki płatnicze od firm: „[…] oraz wypłacił w gotówce jak również przekazał

na podstawie dowodów KW i przelał na rachunek bankowy firmy „M.-T." M. S.

środki płatnicze, zaś przyjął na podstawie KW środki płatnicze od firm: „[…]”,

tj. o przestępstwo z art. 299 § 1 i 5 k.k. i art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k.

VI. w okresie od 1 września do 21 września 2004 roku w B. i C., w krótkich

odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w celu osiągnięcia

korzyści majątkowej oraz w zamiarze, aby właściciel firmy „J.-M.”

P. J., dokonał

czynu zabronionego w postaci oszustwa na szkodę Skarbu Państwa

reprezentowanego przez Urząd Skarbowy w C., poprzez niezasadne dokonanie

obniżenia podatku należnego do zapłaty, w celu użycia jako autentyczne dokonał

5

podrobienia podpisów K. W. właściciela firmy „W.", jako osoby uprawnionej do

wystawienia dokumentu w postaci 15 faktur VAT, które poświadczały nieprawdę -

co do mającego znaczenie prawne faktu sprzedaży przez firmę „W." do firmy „J.-

M." P. J. złomu metali kolorowych, za łączną kwotę brutto 1 258 819,00 zł, czym

ułatwił P. J. rozliczenie tych faktur w Urzędzie Skarbowym w C., poprzez

stworzenie pozorów zaistnienia okoliczności, uzasadniających zwrot bądź

zaliczenie na poczet przyszłych okresów rozliczeniowych, naliczonego podatku od

towarów i usług VAT, a tym samym doprowadzenie Skarbu Państwa do

niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości, w postaci pieniędzy w

łącznej kwocie 226.965,00 zł, z tytułu zaniżenia należnego do zapłaty podatku VAT,

tj. o przestępstwo z art. 270 § 1 k.k., w zw. z art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k.

i art. 294 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. przy zastosowaniu art. 12 k.k. i art. 65 § 1

k.k.

VII. w okresie od lipca do września 2004 roku w B., działając w krótkich odstępach

czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w celu użycia za autentyczne,

dokonał podrobienia podpisu na trzech deklaracjach dla podatku od towarów i usług

podatnika, a to K. W. właściciela firmy „W.", dotyczących rozliczenia podatkowego

wymienionej firmy za miesiące czerwiec, lipiec i sierpień 2004 roku, które to

następnie zostały przedłożone w Urzędzie Skarbowym w B.

tj. o przestępstwo z art. 270 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k.

VIII. w okresie od grudnia 2004 do lipca 2005 roku w R. i D., jako właściciel firmy

Przedsiębiorstwo Handlu i Skupu Firma „.-T." zajmującej się handlem złomem

kolorowym, wspólnie i w porozumieniu z W. L. i M. S. brał udział w zorganizowanej

grupie przestępczej mającej na celu popełnianie przestępstw m.in. poświadczania

nieprawdy w dokumentach i legalizacji środków płatniczych pochodzących z

nielegalnego obrotu złomem i metalami kolorowymi, w ten sposób, że na potrzeby

dokonywanych fikcyjnych transakcji zarejestrował wskazaną powyżej firmę,

wystawiał w obrocie gospodarczym poświadczające nieprawdę faktury, odbierał

pieniądze uzyskiwane z nielegalnych transakcji finansowych i przekazywał je

dalszym osobom,

tj. o przestępstwo z art. 258 § 1 k.k.

3. W. L. o to, że:

6

IX. w okresie od 8 grudnia 2004 do 22 czerwca 2005 roku w C. i Ś., prowadząc

działalność gospodarczą pod nazwą „L." i będąc z tego tytułu osobą uprawnioną do

przyjmowania i wystawiania dokumentów, działając w ramach zorganizowanej

grupy mającej na celu popełnianie przestępstw, w krótkich odstępach czasu, w

wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej

dokonał czynu zabronionego w postaci oszustwa na szkodę Skarbu Państwa

reprezentowanego przez Urząd Skarbowy w C., poprzez niezasadne dokonanie

obniżenia podatku należnego do zapłaty, i tak przyjął 54 faktury potwierdzające

zakup złomu metali kolorowych w kwocie 1 279 917,99 zł od firmy Przedsiębiorstwo

Handlu i Skupu Firma „S.-T." A. B. oraz podpisał - jako wystawca - dokumenty w

postaci 60 faktur VAT, w których poświadczył nieprawdę - co do mającego

znaczenie prawne faktu sprzedaży firmom: „D." Sp. z o.o. oraz „S. A.” Sp. z o.o.

złomu metali kolorowych, za łączną kwotę brutto 1 259 958,87 zł, czym doprowadził

do rozliczenia tych faktur w Urzędzie Skarbowym w C., poprzez stworzenie

pozorów zaistnienia okoliczności, uzasadniających zwrot bądź zaliczenie na poczet

przyszłych okresów rozliczeniowych, naliczonego podatku od towarów i usług VAT,

a tym samym doprowadził Skarb Państwa do niekorzystnego rozporządzenia

mieniem znacznej wartości, w postaci pieniędzy w łącznej kwocie 233 017,00 zł,

- w okresie od 8 grudnia 2004 roku do 21 czerwca 2005 roku w C. i Ś., jako

właściciel firmy „L." przyjął 54 faktury potwierdzające zakup złomu metali

kolorowych w kwocie 1 279 907,99 zł od firmy Przedsiębiorstwo Handlu i Skupu

Firma „S.- T." A. B., a które to faktury VAT ujawnił w księgach handlowych,

- w okresie od 8 grudnia 2004 do 22 czerwca 2005 roku w C. i Ś., będąc

właścicielem firmy „L." oraz osobą upoważnioną do wystawiania i przyjmowania

faktur, wystawił 60 faktur na sprzedaż złomu metali kolorowych w łącznej kwocie 1

259 958,87 zł do firmy „D." i firmy „S. A.” Sp. z .oo.,

przy czym czynu tego dopuścił się będąc uprzednio skazanym wyrokiem Sądu

Okręgowego w K. z dnia 19 czerwca 2002 r., zmienionym wyrokiem Sądu

Apelacyjnego z dnia 5 grudnia 2002 r., za przestępstwa z art. 280 § 1 k.k. na karę

łączną 4 lat pozbawienia wolności, którą odbywał w okresie od 14 listopada 2000

do 06 lipca 2004 roku,

7

tj. o przestępstwo z art. 271 § 1 i 3 k.k., z art. 273 k.k., z art. 286 § 1 k.k. i art. 294 §

1 k.k., w zw. z art. 11 § 2 k.k. przy zastosowaniu art. 12 k.k., art. 65 § 1 k.k. i art. 64

§ 1 k.k.

X. w okresie od 22 grudnia 2004 do 30 lipca 2005 roku w C., działając w krótkich

odstępach czasu w ramach z góry powziętego zamiaru, w celu udaremnienia

stwierdzenia pochodzenia środków płatniczych z tytułu fikcyjnego obrotu złomem i

metalami kolorowymi jako właściciel firmy „L.", podjął prowadzenie działań

polegających na przeniesieniu własności środków płatniczych w ten sposób, że na

rachunki bankowe firmy „L." dokonał wpłat własnych oraz przyjął środki płatnicze

od firmy „D." Sp. zoo i firmy „S. A." Sp. zoo, które to następnie przelał na rachunek

firmy Przedsiębiorstwo Handlu i Skupu Firma „S.-T." A. B. oraz wypłacił w gotówce,

jak również na podstawie dowodów KW i KP przyjął i wypłacił środki płatnicze, a w

szczególności: […],

tj. o przestępstwo z art. 299 § 1 i 5 k.k. i art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k.

XI. w okresie od grudnia 2004 do lipca 2005 roku w C., jako właściciel firmy „L."

zajmującej się handlem złomem kolorowym, wspólnie i w porozumieniu z A. B. i M.

S. brał udział w zorganizowanej grupie przestępczej mającej na celu popełnianie

przestępstw m.in. poświadczania nieprawdy w dokumentach i legalizacji środków

płatniczych pochodzących z nielegalnego obrotu złomem i metalami kolorowymi, w

ten sposób, że na potrzeby dokonywanych fikcyjnych transakcji zarejestrował

wskazaną powyżej firmę, wystawiał w obrocie gospodarczym poświadczające

nieprawdę faktury, odbierał pieniądze uzyskiwane z nielegalnych transakcji

finansowych i przekazywał je dalszym osobom,

tj. o przestępstwo z art. 258 § 1 k.k.

Sąd Okręgowy w K. wyrokiem z dnia 13 czerwca 2012 r.:

1. uznał M. S. za winnego czynu zarzucanego mu w pkt I aktu oskarżenia, przy

przyjęciu, iż czyn ten wyczerpuje znamiona ustawowe przestępstwa skarbowego z

art. 62 § 2 k.k.s. i z art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 76 § 1 k.k.s. w zw. z art. 7 § 1 k.k.s.

przy zastosowaniu art. 6 § 2 k.k.s. i za to na mocy art. 76 § 1 k.k.s. przy

zastosowaniu art. 7 § 2 k.k.s. i art. 19 § 1 k.k. oraz na podstawie art. 23 § 1 i 3

k.k.s. skazał go na karę 1 roku i 5 miesięcy pozbawienia wolności i grzywnę w

8

wysokości 120 stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki dziennej na

kwotę 20 złotych;

2. uniewinnił M. S. od popełnienia czynów zarzucanych mu w punktach II i III

aktu oskarżenia;

3. uznał oskarżonego A. B. za winnego czynu zarzucanego mu w pkt IV aktu

oskarżenia, przy przyjęciu, iż czyn ten wyczerpał znamiona ustawowe przestępstwa

skarbowego z art. 62 § 2 k.k.s. i art. 76 § 1 k.k.s. w zw. z art. 7 § 1 k.k.s. przy

zastosowaniu art. 6 § 2 k.k.s. i za to na mocy art. 76 § 1 k.k.s. przy zastosowaniu

art. 7 § 2 k.k.s. i art. 23 § 1 i 3 k.k.s. skazał go na karę 2 lat i 6 miesięcy

pozbawienia wolności i grzywnę w wysokości 120 stawek dziennych ustalając

wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 50 złotych;

4. uniewinnił A. B. od popełnienia czynów zarzucanych mu w punktach V i VIII

aktu oskarżenia;

5. uznał oskarżonego A. B. za winnego popełnienia zarzucanego mu w punkcie

VII czynu i za to na mocy art. 270 § 1 k.k. skazał go na karę 4 miesięcy

pozbawienia wolności;

6. uznał oskarżonego A. B. za winnego czynu zarzucanego mu w pkt VI aktu

oskarżenia, przy przyjęciu, iż czyn ten wyczerpał znamiona ustawowe przestępstwa

z art. 270 § 1 k.k. i przestępstwa skarbowego z art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 76 § 1

k.k.s. w zw. z art. 6 § 2 k.k.s. i za to przy zastosowaniu art. 8 § 1 k.k.s. na

podstawie art. 270 § 1 k.k. skazał go na karę 5 miesięcy pozbawienia wolności oraz

na mocy art. 76 § 1 k.k.s. przy zastosowaniu art. 19 § 1 k.k. oraz na podstawie art.

23 § 1 i 3 k.k.s. skazał go na karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz

grzywnę w wysokości 100 stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki

dziennej na kwotę 50 złotych, uznając jednocześnie na mocy art. 8 § 2 k.k.s., iż

tylko jedna z kar pozbawienia wolności, to jest kara orzeczona za przestępstwo

skarbowe w wymiarze 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności podlega

wykonaniu;

7. na mocy art. 39 § 1 i 2 k.k.s. i art. 85 k.k. w miejsce kar pozbawienia

wolności orzeczonych wobec oskarżonego A. B. w punkcie 5, 7 i 8 wyroku

wymierzył jedną karę łączną 3 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz w miejsce

kar grzywny orzeczonych w punkcie 5 i 8 wyroku jedną karę łączną grzywny w

9

wymiarze 150 stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki dziennej na

kwotę 50 złotych;

8. uniewinnił W. L. od popełnienia zarzucanych mu czynów w punkcie IX, X i XI

aktu oskarżenia.

Od tego wyroku apelacje wnieśli obrońcy oskarżonych M. S. i A. B. oraz

Prokurator Okręgowy w K.

Prokurator zaskarżył wyrok w całości na niekorzyść oskarżonych M. S., A. B.

i W. L.

Po rozpoznaniu wniesionych apelacji, Sąd Apelacyjny wyrokiem z dnia 18

kwietnia 2013 r.:

I. zmienił zaskarżony wyrok odnośnie oskarżonego M. S. w ten sposób, że:

- w punkcie I ustalił wysokość jednej stawki dziennej grzywny na kwotę 30 złotych,

a kwalifikację prawną i podstawę wymiaru kary uzupełnił o sformułowanie „w

brzmieniu Kodeksu karnego skarbowego obowiązującego do dnia 16 grudnia 2005

roku”;

- w punkcie 4, jako podstawę prawną orzeczenia o środku karnym wskazał art. 22 §

2 k.k.s. w zw. z art. 34 § 1 i 2 k.k.s. w brzmieniu Kodeksu karnego skarbowego

obowiązującego do dnia 16 grudnia 2005 roku;

II. zmienił zaskarżony wyrok odnośnie oskarżonego A. B. w ten sposób, że:

- w punkcie 5 uzupełnił kwalifikację prawną i podstawę wymiaru kary o

sformułowanie „w brzmieniu Kodeksu karnego skarbowego obowiązującego do

dnia 16 grudnia 2005 roku”;

- w punkcie 9 na mocy art. 39 § 1 i 2 k.k.s. i art. 85 k.k. w miejsce kar pozbawienia

wolności orzeczonych w punktach 5 i 7 orzekł karę łączną 2 (dwóch) lat i 6 (sześciu)

miesięcy pozbawienia wolności, zaliczając na jej poczet na mocy art. 63 § 1 k.k.

okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od dnia 6 października 2005

roku do dnia 15 lutego 2008 roku;

- uchylił rozstrzygnięcie zawarte w punkcie 11;

III. uchylił zaskarżony wyrok odnośnie oskarżonego A. B., to jest w punkcie 8 i w

tym zakresie sprawę przekazał do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w

K.;

10

IV. uchylił zaskarżony wyrok w punkcie 12 odnośnie oskarżonego W. L. w części

dotyczącej uniewinnienia od popełnienia przestępstwa z art. 271 § 1 i 3 k.k. i art.

273 k.k. i art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z

art. 12 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. opisanego w punkcie IX

części wstępnej zaskarżonego wyroku i w tym zakresie sprawę przekazał do

ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w K.;

V. w pozostałym zakresie utrzymał w mocy zaskarżony wyrok.

Od wyżej wymierzonego wyroku Sądu Apelacyjnego kasację złożył

Prokurator Okręgowy. Zaskarżył ten wyrok na niekorzyść oskarżonych: M. S., A. B.

i W. L., w części dotyczącej utrzymania w mocy wyroku Sądu pierwszej instancji w

zakresie uniewinnienia oskarżonych A. B. i W. L. od popełnienia zarzucanych im w

punktach VIII i XI przestępstw z art. 258 § 1 k.k., uniewinnienia oskarżonych M. S.,

A. B. i W. L. od popełnienia zarzucanych w punktach II, V, X przestępstw z art. 299

§ 1 i 5 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k.

i zarzucając:

1. rażącą obrazę prawa materialnego, a to art. 299 § 1 k.k. polegającą na błędnej

interpretacji znamienia korzyści pochodzącej bezpośrednio z czynu zabronionego i

przyjęciu przez Sąd odwoławczy, że nie mogą jej stanowić owoce przestępstwa,

które tenże Sąd uznał za okoliczność modalną, co miało istotny wpływ na treść

orzeczenia albowiem spowodowało utrzymanie w mocy zaskarżonego wyroku sądu

pierwszej instancji, w części dotyczącej uniewinnienia oskarżonych M. S., A. B. i W.

L. od popełnienia zarzucanych im w punktach II, V, X przestępstw z art. 299 § 1 i 5

k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k.,

2. rażącą obrazę prawa materialnego, a to przepisu art. 258 § 1 k.k. polegającą na

błędnej interpretacji znamion przestępstwa stypizowanego tym przepisem i

wyrażeniu poglądu, że do znamion tych należy bezwzględne wskazanie w opisie

czynu pozostałych poza oskarżonym, chociażby nieustalonych członków

zorganizowanej grupy mającej na celu popełnienie przestępstwa, podczas gdy

znamieniem statuującym wskazany typ czynu zabronionego jest branie udziału w

zorganizowanej grupie mającej na celu popełnienie przestępstwa, rozumiane jako

przynależność do grupy, bez konieczności indywidualizowania jej składu,

zwłaszcza, że nie jest nawet wymogiem aby sprawca tego przestępstwa znał osoby

11

wchodzące w skład grupy, a wystarczającym, choć i zarazem koniecznym jest by

miał świadomość jej istnienia, to jest istnienia zbioru co najmniej trzech osób, w

skład którego sprawca wchodzi, a czego synonimem jest użyte w treści zarzutu

aktu oskarżenia pojęcie grupy, co miało istotny wpływ na treść orzeczenia

albowiem spowodowało utrzymanie w mocy zaskarżonego wyroku sądu pierwszej

instancji w części dotyczącej uniewinnienia oskarżonych A. B. i W. L. od

popełnienia zarzucanych im w punktach VIII i XI przestępstw z art. 258 § 1 k.k.,

3. rażącą obrazę przepisu art. 434 § 1 k.p.k. w zw. z art. 440 k.p.k. polegającą na

błędnym określeniu zakresu zakazu reformationis in peius i utrzymaniu w mocy

orzeczenia Sądu pierwszej instancji w części dotyczącej uniewinnienia oskarżonych

A. B. i W. L. od popełnienia zarzucanych im w punktach VIII i XI przestępstw z art.

258 § 1 k.k., pomimo że ustalenia Sądu drugiej instancji wskazują, że wymienieni

oskarżeni brali udział w zorganizowanej grupie mającej na celu popełnianie

przestępstw, w której udział brały także inne osoby objęte zarzutami w śledztwie

Prokuratury Okręgowej, co spełnia przesłanki rażącej niesprawiedliwości

utrzymania orzeczenia w mocy w opisanym zakresie, podczas gdy wyrok został w

tej części zaskarżony na niekorzyść oskarżonych w części dotyczącej winy, co

obligowało Sąd odwoławczy do orzeczenia z urzędu poza granicami podniesionych

zarzutów,

wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w części dotyczącej:

- utrzymania w mocy wyroku Sądu pierwszej instancji w zakresie uniewinnienia

oskarżonych M. S., A. B. i W. L. od popełnienia zarzucanych im w punktach II, V i X

przestępstw z art. 299 § 1 i 5 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k.,

- utrzymania w mocy wyroku Sądu pierwszej instancji w zakresie uniewinnienia

oskarżonych A. B. i W. L. od popełnienia zarzucanych im w punktach VIII i XI

przestępstw z art. 258 § 1 k.k.,

i przekazanie sprawy w opisanym zakresie do ponownego rozpoznania Sądowi

Apelacyjnemu.

Sąd Najwyższy zważył co następuje.

Kasacja zasługuje na uwzględnienie.

W orzecznictwie Sądu Najwyższego wskazuje się, że zwrot użyty w art. 299

§ 1 k.k. dla określenia przedmiotu czynności wykonawczej zawartego w nim typu

12

przestępstwa ma inne znaczenie niż użyty w art. 291 § 1 k.k. zwrot „rzecz uzyskana

za pomocą czynu zabronionego". Nie oznacza to jednak, że z zakresu pojęcia

„brudnych pieniędzy" wyłączone zostały rzeczy lub prawa majątkowe, które

pochodzą bezpośrednio z czynu zabronionego. Intencją ustawodawcy było bowiem

takie określenie związku środków będących przedmiotem prania pieniędzy, aby

objąć nim zarówno te mające bezpośredni, jak i pośredni związek z czynem

zabronionym. W przeciwnym razie sprawca przestępstwa, w którego znamionach

wymagany jest luźniejszy związek przedmiotu czynności wykonawczej z tzw.

bazowym czynem zabronionym, ponosiłby surowszą odpowiedzialność, niż

sprawca przestępstwa, w którego znamionach wymagany jest ściślejszy związek.

Podkreśla się, że sprawca przestępstwa z art. 299 § 1 k.k. godzi w prawidłowość

obrotu gospodarczego, której nie sprzyja występowanie w tym obrocie środków

pochodzących w sposób bezpośredni lub pośredni z czynu zabronionego.

Sąd Najwyższy w składzie Siedmiu Sędziów, w sprawie oznaczonej

sygnaturą I KZP 19/13, po rozpoznaniu przekazanego na podstawie art. 441 § 2

k.p.k., postanowieniem Sądu Najwyższego z dnia 25 września 2013 r., sygn. I KZP

10/13, do rozstrzygnięcia przez powiększony skład tego Sądu zagadnienia

prawnego wymagającego zasadniczej wykładni ustawy:

„Czy użyte w treści art. 299 § 1 k.k. sformułowanie „środki płatnicze, instrumenty

finansowe, papiery wartościowe, wartości dewizowe, prawa majątkowe lub inne

mienie ruchome lub nieruchomości, pochodzące z korzyści związanych z

popełnieniem czynu zabronionego", oznacza, że przedmioty i prawa, które zostały

uzyskane za pomocą czynu zabronionego, a więc pochodzą bezpośrednio z tego

czynu, nie mogą być przedmiotem wykonawczym przestępstwa „prania brudnych

pieniędzy", a w konsekwencji również, w zasadniczej większości przypadków,

sprawca przestępstwa źródłowego nie może dopuścić się występku z art. 299 § 1

k.k.?"

podjął w dniu 18 grudnia 2013 r. uchwałę, że:

1. przedmiotem czynności wykonawczej przestępstwa określonego w art. 299 § 1

k.k. są wymienione w tym przepisie „środki płatnicze, instrumenty finansowe,

papiery wartościowe, wartości dewizowe, prawa majątkowe lub inne mienie

13

ruchome lub nieruchomości" pochodzące bezpośrednio lub pośrednio z popełnienia

czynu zabronionego;

2. sprawcą przestępstwa określonego w art. 299 § 1 k.k. może być również

sprawca czynu zabronionego, z którego popełnieniem związana jest korzyść

stanowiąca przedmiot czynności wykonawczej.

Nadał tej uchwale moc zasady prawnej.

W uzasadnieniu uchwały podkreślono, że cyt. „odmienne stanowisko, w myśl

którego do katalogu przedmiotów czynności sprawczych omawianego przestępstwa

należą wartości wykazujące tylko pośrednie powiązanie z poprzedzającym go

czynem zabronionym, a dokładniej, że związek przyczynowy zachodzi nie między

„brudnymi pieniędzmi" a popełnieniem czynu zabronionego, lecz pomiędzy

„brudnymi pieniędzmi" a korzyścią związaną z popełnieniem czynu zabronionego,

nie wynika z pogłębionej analizy językowej. Czerpiąc uzasadnienie z argumentów

właściwych dla innych reguł wykładni, opiera się ono na błędnym założeniu

wyjściowym, które wynika z nietrafnego, w myśl interpretacji językowej,

odseparowania pojęcia korzyści od będącego jej źródłem czynu zabronionego.

Wadliwość tego rozumowania wynika jednak również i z nieuwzględnienia faktu, że

wyraz „korzyść" (podobnie jak wyrażenie „czyn zabroniony") należy nie tylko do

języka ogólnego, ale także - i w głównej mierze – do kategorii języka prawnego”.

Zaakcentował również Sąd Najwyższy, iż wykładnia wyłączająca z zakresu

korzyści związanych z popełnieniem czynu źródłowego korzyści pochodzących z

niego bezpośrednio, pozostawałaby też w oczywistej sprzeczności ze znaczeniem

nadawanym pojęciu „brudnych pieniędzy" w wiążących Rzeczpospolitą Polską

aktach prawa międzynarodowego i unijnego (por. uregulowania art. 6 w zw. z art. 2

lit. e Konwencji Narodów Zjednoczonych przeciwko międzynarodowej

przestępczości zorganizowanej, przyjętej przez Zgromadzenie Ogólne Narodów

Zjednoczonych dnia 15 listopada 2000 r., Dz. U. 2005 Nr 18, poz. 158 ze zm., oraz

art. 9 ust. 1 w zw. z art. 1 lit. a Konwencji Rady Europy o praniu, ujawnianiu,

zajmowaniu i konfiskacie dochodów pochodzących z przestępstwa oraz o

finansowaniu terroryzmu, sporządzonej w Warszawie w dniu 16 maja 2005 r. Dz. U.

2008, Nr 165, poz. 1028). Zgodnie z ich treścią przez pojęcie „dochodów",

stanowiących przedmiot prania pieniędzy, rozumie się, odpowiednio, każde mienie

14

pochodzące lub uzyskane, w sposób bezpośredni lub pośredni z popełnienia

przestępstwa, czy też każdą korzyść ekonomiczną pochodzącą lub uzyskaną

bezpośrednio lub pośrednio z przestępstw. Nie ulega więc wątpliwości, że zawarte

w art. 299 § 1 k.k. pojęcie „korzyści związanej z popełnieniem czynu zabronionego"

- niezawierające żadnego ograniczającego zastrzeżenia - realizuje przytaczane

warunki, wynikające ze zobowiązań międzynarodowych.

Jak wyżej wspomniano uchwale Składu Siedmiu Sędziów Sądu

Najwyższego z dnia 18 grudnia 2013 r., sygn. I KZP 19/13, nadano moc zasady

prawnej. Zgodnie zatem z art. 62 ustawy z dnia 23 listopada 2002 r. o Sądzie

Najwyższym, do czasu jej zmiany, w trybie określonym tym przepisem, ta uchwała

wiąże wszystkie składy Sądu Najwyższego. Skład orzekający w niniejszej sprawie

nie widzi podstaw aby wszcząć postępowanie określone w art. 62 ustawy z dnia 23

listopada 2002 r. o Sądzie Najwyższym.

Przenosząc przedstawiony wyżej pogląd prawny zawarty w uchwale Siedmiu

Sędziów Sądu Najwyższego z dnia18 grudnia 2013 r., sygn. I KZP 19/13, na realia

rozpoznawanej sprawy, podzielić należy stanowisko Prokuratora Okręgowego, iż

błędnym jest wywód Sądu Apelacyjnego, że zachowanie polegające na wpłacaniu,

a następnie podejmowaniu przez oskarżonych pieniędzy z rachunków bankowych,

to wyłącznie obrót korzyściami pochodzącymi z czynu zabronionego (nieuiszczenie

podatku VAT), czyli pierwsza z ewentualnie podejmowanych przez nich w

przyszłości czynności, które mogłyby zmierzać do wyczerpania znamion występku

z art. 299 § 1 k.k.

Nie zasługuje też na akceptację argumentacja Sądu Apelacyjnego, który nie

podzielił stanowiska oskarżyciela publicznego, że pieniądze transferowane na

rachunki podmiotów gospodarczych reprezentowanych przez oskarżonych

pochodzą z czynu zabronionego. W ocenie tego Sądu oskarżony A. B. przynajmniej

podczas dokonywania pierwszych płatności na rzecz M. S. musiał być w posiadaniu

gotówki aby wpłacić na jego rachunek bankowy rzekomą należność za zakupiony

złom metalowy. Pieniądze te, zdaniem Sądu Apelacyjnego, nie mogły pochodzić już

wówczas z czynu zabronionego, który dopiero miał zostać popełniony w przyszłości.

Oskarżeni nie występowali o zwrot nadpłaty podatku VAT do Urzędu Skarbowego,

a kwoty te potrącane były z podatku należnego przez samych oskarżonych w

15

trakcie składania comiesięcznych deklaracji. Nie mamy do czynienia zatem, jak

zauważa Sąd Apelacyjny, z pieniądzem w znaczeniu kwot realnie istniejących,

pochodzących wprost z przestępstwa. Były to kwoty uszczuplonego podatku VAT,

należnego lub nie uiszczonego, a nie kwoty wypłacone oskarżonym od Skarbu

Państwa. Sąd Apelacyjny podkreśla, iż środki pieniężne jakimi oskarżeni obracali

musiały mieć jakieś źródło, lecz ich pochodzenie nie zostało wyjaśnione.

Zasługuje na akceptację stanowisko z kasacji, że nie można zgodzić się z

twierdzeniem Sądu Apelacyjnego, iż środki pieniężne jakimi oskarżeni obracali

musiały mieć jakieś źródło, lecz ich pochodzenie nie zostało wyjaśnione.

Z opinii biegłych sądowych z zakresu księgowości wynika, że w przypadku

firmy „M.-T." M. S., pierwsza operacja na rachunku bankowym należącym do

wymienionego została zarejestrowana w dniu 12 stycznia 2005 roku i stanowiła

zapłatę za faktury 2004-12/8/9 z tytułu sprzedaży towaru do firmy PHiSF „S.-T." A.

B. Tymczasem firma „M.-T." dokonała już wcześniej sprzedaży towaru do firmy A.

B. na podstawie ośmiu faktur VAT od numeru […] do […]. Firma „S.-T." dokonała

wpłat gotówkowych na rzecz firmy Mariana Sobczyńskiego na podstawie dowodów

KW, zaś pierwsza płatność nastąpiła w dniu 21 grudnia 2004 roku i do dnia

zarejestrowania pierwszej wpłaty na wymienionym powyżej rachunku dokonano

łącznie 16 takich gotówkowych wypłat.

Z kolei firma A. B. „S.-T." wystawiła do dnia 23 grudnia 2004 roku, tj. do dnia

pierwszego wpływu na rachunku tej firmy płatności pochodzącej od firmy „L." W. L.

łącznie 5 faktur VAT na sprzedaż złomu metali kolorowych do wskazanego powyżej

podmiotu. Płatność za te faktury nastąpiła na podstawie dokumentów KW. Pierwszy

przelew dokonała firma „L." na rzecz firmy „S.-T." w dniu 23 grudnia 2004 roku na

łączną kwotę 28 852,57 złotych. Natomiast dwie pierwsze płatności dokonane

przez firmę „D." na rzecz firmy „L." zarejestrowane zostały na jej rachunku w dniu

22 grudnia 2004 roku, na łączną kwotę 29 468,36 złotych, a następna w dniu 23

grudnia 2004 roku.

Te ustalenia, z opinii biegłych sądowych z zakresu księgowości pozwalają na

przyjęcie, że wystawione dokumenty mające potwierdzać przekazanie należności

za zakupiony towar nie odzwierciedlały faktycznego przekazania środków

pieniężnych. Pierwsza rzeczywista zapłata za towar sprzedany przez firmę „S.-T."

16

do firmy „L." nastąpiła dopiero po otrzymaniu przez tą ostatnią przelewu od firmy

„D". Następnie firma „S.-T." dokonała przelewu na rzecz firmy „M.-T". Dokumenty

KW i KP wystawiane przez wymienione podmioty odzwierciedlały jedynie obrót

papierowy, za którym nie następował rzeczywisty przepływ środków pieniężnych.

Skarżący słusznie zauważa, że środki pieniężne transferowane na

rachunkach oskarżonych pochodziły z uszczuplenia należności podatkowej z tytułu

nieodprowadzonego a „wyłudzonego" podatku VAT od transakcji sprzedaży złomu

niewiadomego pochodzenia.

Jak wskazuje w uzasadnieniu kasacji Prokurator Okręgowy, cyt.

„Przestępczy mechanizm polegał na sprzedaży złomu o pochodzeniu nieustalonym,

który ostatecznie po fikcyjnym przejściu przez siatkę firm, co utrudniać miało

stwierdzenie działalności przestępczej, trafiał do finalnego odbiorcy,

przedsiębiorstw będących kontrahentem hut. Przedsiębiorca ten płacił zbywcy

należność wynikającą z faktury i w kwocie tej wliczony był także podatek VAT w

tym naliczony, który tylko rzekomo a faktycznie nigdy nie był odprowadzony na

rzecz Skarbu Państwa, stanowił zaś w całości korzyść oskarżonych pochodzącą z

przestępstwa oszustwa podatkowego z art. 76 § 1 k.k.s. Tak więc oskarżeni

przyjmowali na rachunki bankowe w zapłacie za dostarczony towar także tą część,

którą stanowiła należność podatkowa, ale nie odprowadzana do budżetu państwa.

Operacje na rachunkach prowadzono kolejno między firmami uczestniczącymi w

łańcuchu fikcyjnych transakcji aż do firmy „M.-T." M. S. Transferowanie środków na

rzecz tego podmiotu było konieczne dla ukrycia ich przestępnego pochodzenia. W

wypadku bowiem kontroli prowadzonej kolejno w firmie W. L. czy A. B., nie byłoby

możliwe wytłumaczenie dlaczego posiadają na rachunkach te środki, skoro winny

one zostać przelane jako zapłata za towar rzekomo przecież nabyty od M. S.

Dotyczy to także tej części, na którą składała się wartość nie odprowadzonego

podatku. Wypłata gotówkowa z rachunków firm A. B. i W. L. także tej tylko części

również wzbudziłaby co najmniej podejrzenia wskazujące na uszczuplenie

należności podatkowej. Dla maksymalnego zamaskowania pochodzenia tych

środków koniecznym było więc jak największe wydłużenie ich drogi. Ostatecznie M.

S. otrzymawszy te środki całkowicie bezpodstawnie (bowiem transakcji nie

dokonywał) podejmował uzyskane środki w tym wartość uszczuplonego podatku, i

17

przekazywał organizatorom procederu! Tylko tak możliwe było zamaskowanie

pochodzenia tych środków poprzez przelanie ich do ostatniego ogniwa w łańcuchu,

firmy M. S., która już nie posiadała faktur zakupowych ale oddalała podejrzenia od

firmy, która faktycznie przeprowadziła transakcję sprzedaży złomu, to jest firmy W.

L., tyle, że złomu pochodzenia niewiadomego bez obciążenia podatkiem VAT”

(cytat ze stron 24-25 uzasadnienia kasacji).

Na uwzględnienie zasługuje również kasacja w części, w której

zakwestionowano orzeczenie uniewinniające A. B. i W. L. od zarzutów popełnienia

przestępstwa z art. 258 § 1 k.k. Zgodzić się należy z Autorem kasacji, iż stanowisko

Sądu Apelacyjnego co do tej kwestii jest wynikiem wadliwej wykładni znamion art.

258 § 1 k.k. Należy zatem przypomnieć, że dla przypisania uczestnictwa w

zorganizowanej grupie przestępczej, o jakiej mowa w art. 258 § 1 k.k., nie jest

konieczna wiedza o szczegółach organizacji, mechanizmów funkcjonowania i

wzajemnej znajomości wszystkich osób ją tworzących (por. m. in. wyrok Sądu

Najwyższego z dnia 24 marca 2009 r., sygn. WA 9/09, R-OSNKW 2009, poz. 752,

wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 15 stycznia 2013 r., sygn. akt II AKa

352/12, LEX nr 1306062; wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 28 marca

2013 r., sygn. akt II AKa 568/12, LEX nr 1313274; wyrok Sądu Apelacyjnego we

Wrocławiu z dnia 12 grudnia 2012 r., sygn. akt II AKa 315/12, LEX nr 1246962). Do

przyjęcia działalności w zorganizowanej grupie nie jest wymagany wysoki stopień

zorganizowania, wystarcza zatem nawet niski poziom organizacji, który stwarza

możliwość łatwiejszego dokonywania przestępstw i posiadania w miarę stałego

źródła dochodu (patrz np. Z. Ćwiąkalski - komentarz do art. 258 k.k., w: A. Zoll (red.)

Kodeks karny. Część szczególna. Komentarz. Zakamycze 2006; M. Mozgawa,

Komentarz do art. 258 k.k., LEX 2013, Z. Ćwiąkalski, Wybrane problemy wymiaru

kary za przestępczość zorganizowaną, Prok. i Pr. 2001, z. 12). Zorganizowaną

grupę mogą zatem stanowić osoby, których celem jest popełnianie przestępstw, o

luźnym związku, między innymi bez stałych ról.

Słuszne z tego punktu widzenia, jest stanowisko Autora kasacji, że za błędny

musi być uznany pogląd prawny Sądu Apelacyjnego, który stwierdził, iż z uwagi na

ukształtowanie znamion występku z art. 258 § 1 k.k., niezbędne jest zamieszczenie

w opisie czynu pozostałych, poza dwoma oskarżonymi tj. A. B. i W. L., innych

18

chociażby nieustalonych członków zorganizowanej grupy mającej na celu

popełnienie przestępstwa. Jak wskazuje skarżący, cyt. „Tymczasem z brzmienia

przepisu art. 258 § 1 k.k. wynika, że znamieniem statuującym wskazany typ czynu

zabronionego jest branie udziału w zorganizowanej grupie mającej na celu

popełnienie przestępstwa, rozumiane jako przynależność do grupy, bez

konieczności indywidualizowania jej składu, zwłaszcza, że nie jest nawet

wymogiem aby sprawca tego przestępstwa znał osoby wchodzące w skład grupy, a

wystarczającym, choć i zarazem koniecznym jest by miał świadomość jej istnienia,

to jest istnienia zbioru co najmniej trzech osób, w skład którego sprawca wchodzi, a

czego synonimem jest użyte w treści zarzutu aktu oskarżenia pojęcie grupy i dalej

sformułowania „brania udziału w grupie".

Nietrafnie zresztą Sąd skonstatował, jakoby prokurator utożsamiał

zorganizowaną grupę przestępczą wyłącznie z oskarżonymi w niniejszej sprawie.

Przekonują o tym zarówno akta, z których wynika, że w toku śledztwa innym

osobom również przedstawiono zarzuty udziału w grupie, jak i treść uzasadnienia

aktu oskarżenia (str. 33) jak i wreszcie treść uzasadnienia apelacji prokuratora (str.

25-27)” (cytat ze strony 30 uzasadnienia kasacji).

Uwzględniając, z podanych wyżej motywów, kasację Prokuratora

Okręgowego, Sąd Najwyższy uchylił zaskarżony wyrok Sądu Apelacyjnego w

części utrzymującej w mocy wyrok Sądu Okręgowego z dnia 13 czerwca 2012 r., a

także wyrok tego ostatniego Sądu, odnośnie oskarżonych: M. S. co do czynu

zarzuconego z pkt II aktu oskarżenia, A. B. co do czynów zarzucanych z pkt V i pkt

VIII aktu oskarżenia oraz W. L. co do czynów zarzucanych z pkt X i XI aktu

oskarżenia i w tym zakresie sprawę wymienionych oskarżonych przekazał Sądowi

Okręgowemu do ponownego rozpoznania. W realiach sprawy uchylenie jedynie

wyroku Sądu Apelacyjnego i przekazanie sprawy, w wyniku tzw. orzeczenia

następczego temu Sądowi do ponownego rozpoznania w postępowaniu

odwoławczym, byłoby postąpieniem nieracjonalnym, gdyż Sądowi Apelacyjnemu

nie pozostawałoby nic innego jak wydanie orzeczenia o charakterze kasatoryjnym

wobec orzeczenia Sądu Okręgowego i przekazanie sprawy do rozpoznania temu

właśnie Sądowi.

19

Należy nadto wskazać, że w toku dalszego procedowania Sąd I instancji

uprawniony będzie w szerokim zakresie do poprzestania na ujawnieniu dowodów

(art. 442 § 2 k.p.k. w zw. z art. 518 k.p.k.), albowiem to nie wadliwe postępowanie w

zakresie przeprowadzania dowodów było powodem wydania przez Sąd Najwyższy

orzeczenia kasatoryjnego.