III KRS 242/13

Sygn. akt III KRS 242/13

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 24 stycznia 2014 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Halina Kiryło (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Krzysztof Staryk

SSA Agata Pyjas - Luty

w sprawie z odwołania T. D.

od uchwały Krajowej Rady Sądownictwa Nr …/2013 z dnia 19 lipca 2013 r. w

przedmiocie przedstawienia wniosku o powołanie do pełnienia urzędu na

stanowisku sędziego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego ogłoszonym w

Monitorze Polskim,

z udziałem G. D. i P. K.

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 24 stycznia 2014 r.,

uchyla zaskarżoną uchwałę w punkcie 1 w części dotyczącej

przedstawienia Prezydentowi Rzeczypospolitej Polskiej

kandydatury P. K. z wnioskiem o powołanie do pełnienia urzędu

na stanowisku sędziego Wojewódzkiego Sądu

Administracyjnego oraz w punkcie 2 w części dotyczącej

odmowy przedstawienia kandydatury T. D. z wnioskiem o

powołanie do pełnienia tego urzędu i sprawę w tym zakresie

2

przekazuje Krajowej Radzie Sądownictwa do ponownego

rozpoznania.

UZASADNIENIE

Uchwałą nr …/2013 z dnia 19 lipca 2013 r. Krajowa Rada Sądownictwa

postanowiła przedstawić Prezydentowi Rzeczypospolitej Polskiej z wnioskiem o

powołanie do pełnienia urzędu na stanowisku sędziego Wojewódzkiego Sądu

Administracyjnego kandydaturę G. D. i P. K. oraz nie przedstawiać Prezydentowi

Rzeczypospolitej Polskiej z wnioskiem o powołanie do pełnienia urzędu na tymże

stanowisku kandydatury J. B., J. B., A. D., T. D., R. G., W. J., A. K., K. K., B. M., A.

M., J. N. i A. S., a nadto umorzyć postępowanie z wniosku M. L.-G. i R. R.

W uzasadnieniu uchwały wskazano, że na dwa wolne stanowiska sędziego

w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym ogłoszone w Monitorze Polskim, zgłosiło

się szesnastu wyżej wskazanych kandydatów. Zespół członków Krajowej Rady

Sądownictwa w dniu 15 lipca 2013 r. jednogłośnie (3 głosami „za”) udzielił

rekomendacji kandydaturze G. D. oraz P. K. na wakujące stanowiska sędziowskie.

Podczas posiedzenia w dniu 19 lipca 2013 r. Krajowa Rada Sądownictwa,

podzielając stanowisko Zespołu członków Rady, uznała, że w obecnej procedurze

nominacyjnej najlepszymi kandydatami na wolne stanowiska sędziowskie w

Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym są G. D. oraz P. K. Zdaniem Rady,

przemawiają za tym ocena kwalifikacji wymienionych kandydatów, posiadane przez

nich długoletnie i wszechstronne doświadczenie zawodowe, wnioski płynące z

opinii na temat Ich pracy, a także uzyskane zdecydowane poparcie środowiska

sędziowskiego i Prezesa WSA.

Prezentując zwycięzców konkursu Rada wskazała, że G. D. w 1995 r.

ukończył wyższe studia prawnicze na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu

[…] uzyskując tytuł magistra prawa z ogólną oceną dobrą. Ponadto w 1994 r.

ukończył wyższe studia historyczne na Wydziale Nauk Społecznych tego

Uniwersytetu uzyskując tytuł magistra historii. W 1999 r. obronił z wyróżnieniem

rozprawę doktorską i uzyskał stopień doktora nauk prawnych. Przedmiotem

3

rozprawy doktorskiej były administracyjnoprawne instrumenty ochrony powietrza

przed zanieczyszczeniem, za którą Kandydat otrzymał Indywidualną Nagrodę

Rektora Uniwersytetu II stopnia. W dniu 13 listopada 2012 r. uzyskał stopień

doktora habilitowanego nauk prawych. Rozprawa habilitacyjna Kandydata pt.

„Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach”, zdaniem profesorów prawa,

stanowi istotny wkład w rozwój nauki prawa, w tym nie tylko prawa ochrony

środowiska, ale również szeroko pojmowanego prawa publicznego. Kandydat od 1

października 1999 r. do chwili obecnej jest zatrudniony na Wydziale Prawa i

Administracji Uniwersytetu […] na stanowisku adiunkta w Katedrze Prawa

Górniczego i Ochrony Środowiska. Ponadto od 1 lipca 2000 r. przez okres sześciu

lat był pozaetatowym członkiem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. W

okresie od 1 października 2000 r. do 30 września 2010 r. pełnił jako adiunkt funkcję

kierownika Zakładu Badań Naukowych Administracji w Wyższej Szkole Ekonomii i

Administracji. W okresie od 1 września 2004 r. do 28 lutego 2005 r. był wykładowcą

oraz pełnił funkcję prorektora do spraw dydaktycznych w Wyższej Szkole

Zarządzania Ochroną Pracy. Od 1 czerwca 2010 r. do chwili obecnej jest doradcą

do spraw prawa geologicznego i górniczego oraz prawa ochrony środowiska w

firmie R. P. Sp. z o.o., a w okresie od 1 czerwca 2010 r. do 31 grudnia 2010 r. był

również doradcą do spraw prawa geologicznego i górniczego oraz prawa ochrony

środowiska w Spółce R. K. S.A. Ponadto w okresie od 1 października 2010 r. do 14

lutego 2013 r. był adiunktem, a przez rok również zastępcą dyrektora Instytutu

Administracji do spraw Nauki Akademii […]. Ocenę kwalifikacyjną Kandydata

sporządził sędzia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego R. W., który stwierdził,

że G. D. spełnia wymagania stawiane przy powołaniu do pełnienia urzędu na

stanowisku sędziego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Kandydat wyróżnia

się wysokim poziomem wiedzy i doświadczeniem w dziedzinie prawa

administracyjnego. Jego dorobek i doświadczenie związane z prawem

administracyjnym skupiają się w dominującej mierze na zagadnieniach związanych

z takimi dziedzinami prawa, jak prawo ochrony środowiska, czy też prawo

geologiczne i górnicze, jednak w żaden sposób nie umniejsza to pozytywnej ocenie

kwalifikacji Kandydata. W szczególności na uwagę w tej mierze zasługują zarówno

publikacje, jak i opinie prawne z zakresu innych dziedzin prawa administracyjnego,

4

aniżeli te, które dominują w działalności naukowej kandydata. Istotne znaczenie ma

w tym względzie doświadczenie Kandydata w zakresie stosowania prawa w czasie

pełnienia przez niego funkcji członka Samorządowego Kolegium Odwoławczego.

Sędzia wizytator stwierdził nadto, że opinie prawne sporządzane przez G. D.

wskazują na rzetelną i dogłębną analizę przedmiotu opiniowanej sprawy. Są

opracowane w sposób jasny, z powołaniem przepisów prawa, ich zrozumiałą

wykładnią i wnioskami stanowiącymi odpowiedź na zlecone do zaopiniowania

problemy prawne. W niektórych opiniach zawarte są również odesłania do

aktualnego orzecznictwa wspólnotowego i krajowego. Kolegium Wojewódzkiego

Sądu Administracyjnego na posiedzeniu w dniu 10 czerwca 2013 r. oceniło

kandydaturę G. D. jako ponad bardzo dobrą (plus 5) i udzieliło jej zdecydowanego

poparcia. Na posiedzeniu Zgromadzenia Ogólnego Sędziów Wojewódzkiego Sądu

Administracyjnego w dniu 18 czerwca 2013 r. Kandydat uzyskał 20 głosów „za”, 14

głosów „przeciw” i 1 głos „nieważny”. Prezes Wojewódzkiego Sądu

Administracyjnego ocenił Kandydata bardzo dobrze i udzielił mu zdecydowanego

poparcia.

Drugi z kandydatów P. K. w 1998 r. ukończył wyższe studia prawnicze na

Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu […] uzyskując tytuł magistra prawa z

ogólną oceną bardzo dobrą. Po odbyciu aplikacji sądowej w kwietniu 2001 r. złożył

egzamin sędziowski z oceną bardzo dobrą. Z dniem 1 sierpnia 2001 r. został

mianowany asesorem sądowym w Sądzie Rejonowym w K., gdzie pełnił obowiązki

w III Wydziale Karnym. Postanowieniem Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z 16

grudnia 2003 r. Kandydat został powołany na stanowisko sędziego Sądu

Rejonowego w K. Z dniem 1 marca 2003 r. powierzono mu funkcję Kierownika

Sekcji Wykonawczej przy IV Wydziale Karnym na okres 6 miesięcy, a z dniem 1

lipca 2006 r. - funkcję Przewodniczącego III Wydziału Karnego na okres 6

miesięcy, po czym z dniem 1 stycznia 2007 r. powołano go na to stanowisko na

czas nieokreślony. W związku z podziałem Sądu Rejonowego w K., opiniowany z

dniem 1 kwietnia 2007 r. został przeniesiony do Sądu Rejonowego […] w K. i

utworzonego tam III Wydziału Karnego, w którym powierzono mu funkcję

Przewodniczącego tego Wydziału na czas nieokreślony. Z funkcji tej został

zwolniony z dniem 30 września 2007 r. Z dniem 14 kwietnia 2007 r. Kandydat

5

został powołany do pełnienia funkcji Wiceprezesa Sądu Rejonowego […] w K. na

okres 4 lat. W związku z delegowaniem opiniowanego do pełnienia obowiązków

sędziego Sądu Okręgowego w K., z dniem 1 czerwca 2010 r. z funkcji tej został

odwołany. Kandydat w latach 2006 - 2010 był wielokrotnie delegowany do

orzekania w VII Wydziale Karnym Odwoławczym Sądu Okręgowego w K. Z dniem

1 czerwca 2010 r. delegowano go do pełnienia obowiązków sędziego Sądu

Okręgowego w K., w którym orzekał w XVI Wydziale Karnym. Z dniem 24

października 2011 r. został powołany na stanowisko sędziego Sądu Okręgowego w

K., gdzie do chwili obecnej orzeka w XVI Wydziale Karnym. Opiniowany ukończył

ponadto Studia Podyplomowe na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu […].

w zakresie Prawo Unii Europejskiej oraz w zakresie Administracji i Zarządzania - z

wynikiem bardzo dobrym. W 2011 r. rozpoczął również studia doktoranckie na

Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu […] w Katedrze Prawa i

Postępowania Administracyjnego, w której przygotował rozprawę doktorską

„Skarga na przewlekłość postępowania administracyjnego”. Przewód doktorski

został otwarty w styczniu 2013 r., a w marcu 2013 r. złożono rozprawę. Kandydat

jest autorem kilku publikacji, w tym dwóch z dziedziny prawa administracyjnego,

opublikowanych w „Zeszytach Naukowych Sądownictwa Administracyjnego”.

Ocenę kwalifikacyjną Kandydata sporządziła sędzia Wojewódzkiego Sądu

Administracyjnego I. B. Sędzia wizytator badając poziom merytoryczny

orzecznictwa, efektywność wykonywania obowiązków, sprawność postępowania

m.in. w oparciu o analizę akt sądowych w Sądzie Okręgowym w K., wysoko oceniła

kwalifikacje Kandydata. Wskazała, że spektrum spraw, w których orzeka on, jest

bardzo szerokie; oprócz czysto kryminalnych, znaczną część jego referatu

stanowią sprawy dotyczące przestępczości gospodarczej i zorganizowanej,

cechujące się rozległą interdyscyplinarnością, a kwalifikacja prawna stanów

faktycznych wymaga znajomości wielu innych dziedzin prawa, jak prawo

podatkowe, celne, gospodarcze, administracyjne, prawo własności intelektualnej,

zamówień publicznych, prawo budowlane, prawo papierów wartościowych, prawo

bankowe, ochrony danych osobowych itp. Sędzia wizytator podkreśliła, że

sprawność w stosowaniu norm prawa publicznego, podlegającego określonym

rygorom związanym z metodami interpretacji i wnioskowań oraz argumentacji

6

prawniczej, ma znaczenie dla orzekania w sprawach polegających na kontroli

legalności aktów i czynności. Zdaniem opiniującej, Kandydat niewątpliwie posiada

taką sprawność, o czym świadczą bardzo pozytywne opinie o poziomie

merytorycznym jego orzecznictwa, jak również potwierdzają przedłożone

uzasadnienia. Poza sprawnością językową i elegancją stylu oraz przejrzystością

wywodów, uzasadnienia te dokumentują umiejętność stosowania prawa

publicznego, czynienia ustaleń faktycznych, selekcji tych ustaleń, a następnie

kwalifikacji prawnej z punktu widzenia przesłanek ustawowych. Terminowość

sporządzania uzasadnień orzeczeń jest wzorowa, rytmika podejmowania czynności

procesowych - prawidłowa, a przygotowanie i organizacja rozpraw - dobra. Mając

powyższe na uwadze, sędzia wizytator wyraziła zdecydowanie pozytywną opinię o

kandydaturze P. K. na stanowisko sędziego w Wojewódzkim Sądzie

Administracyjnym jako spełniającej wszystkie ustawowe wymagania i

odpowiadającej oczekiwaniom. Kolegium Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

na posiedzeniu w dniu 10 czerwca 2013 r. oceniło kandydaturę P. K. jako ponad

bardzo dobrą (plus 5) i udzieliło jej zdecydowanego poparcia. Na posiedzeniu

Zgromadzenia Ogólnego Sędziów Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w dniu

18 czerwca 2013 r. Kandydat uzyskał 17 głosów „za”, 17 głosów „przeciw” i 1 głos

„nieważny”. Prezes Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego ocenił Kandydata

bardzo dobrze i udzielił mu zdecydowanego poparcia.

Te okoliczności spowodowały, że w trakcie posiedzenia Krajowej Rady

Sądownictwa w dniu 19 lipca 2013 r. na kandydaturę G. D. oddano 14 głosów „za”,

0 głosów „przeciw” i 1 głos „wstrzymujący się”, zaś na kandydaturę P. K. oddano

14 głosów „za”, 0 głosów „przeciw” i 1 głos „wstrzymujący się”, udzielając im

poparcia. Natomiast żaden z pozostałych kandydatów nie uzyskał wymaganej

bezwzględnej większości głosów.

Od powyższej uchwały odwołanie złożył T. D., zaskarżając ją w części, w

której postanowiono, że P. K. zostanie przedstawiony Prezydentowi

Rzeczypospolitej Polskiej z wnioskiem o powołanie do pełnienia urzędu na

stanowisku sędziego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego oraz w części, w

której postanowiono nie przedstawiać odwołującego się Prezydentowi

Rzeczypospolitej Polskiej z wnioskiem o powołanie do pełnienia tegoż urzędu.

7

Uchwale zarzucono naruszenie: 1/ art. 2, art. 32 ust. 1, art. 60 Konstytucji

Rzeczypospolitej Polskiej, przez niezastosowanie przy ocenie kandydatów na

stanowisko sędziego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. reguł i kryteriów, w

tym kryteriów jednolitych i wystarczająco obiektywnych, które odpowiadałby

zasadom równego dostępu do służby publicznej, równego traktowania oraz

zasadom demokratycznego państwa prawa, urzeczywistniającego zasady

sprawiedliwości społecznej, które to naruszenie miało wpływ na wynik

postępowania, gdyż doprowadziło do tego, że kandydatura odwołującego się nie

została przedstawiona Prezydentowi do powołania do objęcia urzędu na

stanowisku sędziego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego :2/ art. 33 ust. 1

ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa, przez brak wszechstronnego rozważenia

sprawy, na podstawie udostępnionej dokumentacji, a także przekroczenie zasady

swobodnej oceny kandydatów z zastosowaniem kryteriów ustawowych, które to

naruszenie przejawia się w: a/ pominięciu okoliczności, że T. D. uzyskał większe

niż sędzia P. K. poparcie Zgromadzenia Ogólnego Sędziów Wojewódzkiego Sądu

Administracyjnego; b/ pominięciu okoliczności, że T. D. od 2008 r. jako członek

pozaetatowy, a od 2009 r. jako członek etatowy, orzeka w Samorządowym

Kolegium Odwoławczym w C., przez co posiada większe doświadczenie

zawodowe związane ze stosowaniem prawa administracyjnego; c/ pominięciu

korzystnych dla odwołującego się opinii Prezesa Samorządowego Kolegium

Odwoławczego w C. oraz opinii Prezesa Sądu Okręgowego w C., a także opinii

kwalifikacyjnej sporządzonej przez sędziego wizytatora; d/ przyjęciu, że

kandydatura sędziego P. K. zasługuje na wyróżnienie (i jest lepsza od kandydatury

T. D.) ze względu na posiadanie przez tego kandydata długoletniego,

różnorodnego doświadczenia zawodowego i bardzo wszechstronnej wiedzy

merytorycznej, również w zakresie prawa administracyjnego, podczas gdy

okoliczności te pozostają w sprzeczności z materiałami źródłowymi, na podstawie

których zostały ustalone; 3/ art. 35 ust. 2 ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa,

przez dokonanie przez Radę oceny kwalifikacji T. D. z pominięciem kryterium

wysokiego poziomu wiedzy w dziedzinie administracji publicznej oraz prawa

administracyjnego i innych dziedzin prawa związanych z działaniem organów

administracji publicznej, co jest konsekwencją nieuwzględnienia w wykładni pojęcia

8

„ocena kwalifikacji” wymogów stawianych kandydatom na stanowisko sędziego

wojewódzkiego sądu administracyjnego w przepisie art. 6 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o

ustroju sądów administracyjnych; 4/ art. 35 ust. 2 pkt 2 ustawy o Krajowej Radzie

Sądownictwa, przez przyznanie pierwszeństwa opinii Kolegium Sądu przed oceną

właściwego Zgromadzenia Ogólnego, co stanowi efekt nieprawidłowej wykładni

tego przepisu, niezgodnej z art. 24 § 4 pkt 2 oraz art. 25 § pkt 2 ustawy o ustroju

sądów administracyjnych, a ponadto przez przyznanie pierwszeństwa stanowisku

Prezesa Sądu dotyczącego Kandydata przed oceną właściwego Zgromadzenia

Ogólnego; 5/ naruszenie przez Radę prawa procesowego, które miało wpływ na

treść podjętej uchwały, to jest art. 35 ust. 2 ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa

przez brak odrębnego porównania wyników zastosowania wobec Kandydatów

poszczególnych kryteriów oceny i w konsekwencji przekroczenie granic

swobodnego uznania przysługującego Radzie; 6/ art. 42 ust. 1 ustawy o Krajowej

Radzie Sądownictwa, przez sporządzenie uzasadnienia uchwały w sposób

uniemożliwiający poznanie istotnych motywów jej podjęcia.

Odwołujący się wniósł o uchylenie uchwały w zaskarżonej części i

przekazanie sprawy w tym zakresie Krajowej Radzie Sądownictwa do ponownego

rozpoznania.

W uzasadnieniu zarzutów odwołujący się wskazał, że Rada nie dochowała

obowiązku wszechstronnego rozpatrzenia i oceny kandydatów, w sposób, który w

wystarczającym zakresie respektuje standardy charakterystyczne dla organów

demokratycznego państwa prawnego. Ponadto doszło do naruszenia zasady

równego pod względem formalnym dostępu do służby, co stanowiło efekt

nieprzestrzegania jednolitych kryteriów stosowanych wobec kandydatów. Rada

pominęła, że T. D. uzyskał większe niż sędzia P. K. poparcie Zgromadzenia

Ogólnego Sędziów Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego a także posiada

większe i bardziej ugruntowane doświadczenie zawodowe. Przedstawione przez

Radę doświadczenie zawodowe sędziego P. K., jakkolwiek jest zróżnicowane ze

względu na różne instancje sądów, w których orzekał oraz dodatkowo ze względu

na powierzanie funkcji kierowniczych, to jednak jest związane wyłącznie z

pozostawaniem na stanowisku sędziego i to w ramach tego samego pionu karnego.

Zdecydowaniem bardziej zróżnicowanym doświadczeniem zawodowym odznacza

9

się skarżący. Po pierwsze, wykonuje on zawód radcy prawnego, przy czym

doświadczenie zawodowe w tym zakresie trudno uznać za monolityczne, gdyż

związane jest nie tylko ze znacząco zróżnicowanym zakresem przedmiotowym i

rodzajowym świadczonej pomocy prawnej, ale także z różnymi, dopuszczonymi

przez ustawę o radcach prawnych formami wykonywania zawodu. Drugim

składnikiem doświadczenia zawodowego skarżącego jest orzekanie od 2008 r. w

Samorządowym Kolegium Odwoławczym w C. Jest to doświadczenie zawodowe

zasadniczo odmienne od tego, które jest związane z wykonywaniem zawodu radcy

prawnego. Odwołujący się jako członek składów orzekających Kolegium

bezpośrednio uczestniczy w procesie stosowania prawa administracyjnego. Jako

członek składów orzekających uczestniczy on w ramach procedury odwoławczej w

wydawaniu decyzji administracyjnych, które, co jest warte podkreślenia, podlegają

kognicji sądów administracyjnych. Jak wynika ze znajdującego się w aktach

Kandydata zaświadczenia Prezesa Samorządowego Kolegium Odwoławczego w

C., T. D. w ostatnich sześciu latach został wyznaczony do składu orzekającego jako

sprawozdawca w blisko 1200 sprawach administracyjnych różnych kategorii i we

wszystkich tych sprawach był autorem uzasadnień aktów administracyjnych

(decyzji lub postanowień, które bez względu na ewentualne zaskarżenie do sądu

administracyjnego obligatoryjnie podlegają uzasadnieniu przez organ odwoławczy).

Trzecim składnikiem doświadczenia zawodowego Kandydata jest działalność

dydaktyczna. W latach 2000-2007 T. D. był zatrudniony jako asystent w Katedrze

Prawnych Problemów Zarządzania na Wydziale Zarządzania Politechniki […],

prowadząc zajęcia z zakresu podstaw prawa, prawa administracyjnego oraz prawa

gospodarczego. Nadto w 2012 r. prowadził wykłady dla aplikantów radcowskich

Okręgowej Izby Radców Prawnych w O., których przedmiotem było materialne

prawo administracyjne, a w szczególności zagadnienia dotyczące planowania i

zagospodarowania przestrzennego, prawa budowlanego oraz prawa ochrony

środowiska. W ocenie odwołującego się, nie sposób jego doświadczenia uznać za

mniej zróżnicowane niż doświadczenie zawodowe sędziego P. K.

Odwołujący się uzasadniając zarzut naruszenia art. 35 ust. 2 ustawy o

Krajowej Radzie Sądownictwa przez dokonanie oceny kwalifikacji z pominięciem

kryterium wysokiego poziomu wiedzy w dziedzinie administracji publicznej oraz

10

prawa administracyjnego i innych dziedzin prawa związanych z działaniem organów

administracji publicznej wskazał, iż wymienione w ustawie kryterium kwalifikacji

kandydatów powinno uwzględniać specyfikę sądu, którego dotyczy konkretne

postępowanie konkursowe. Taka potrzeba zachodzi w szczególności w odniesieniu

do sądów administracyjnych. Uzasadniając zarzut dotyczący naruszenia art. 35 ust.

2 pkt 2 ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa, polegającego na przyznaniu

pierwszeństwa opinii Kolegium Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego przed

oceną Zgromadzenia Ogólnego tego Sądu, odwołujący się podniósł, że w ramach

dwóch kryteriów ustawowych określonych w tym przepisie, sędzia P. K. zyskał

lepszy wynik w zakresie opinii Kolegium Sądu, a T. D. okazał się lepszy w zakresie

oceny Zgromadzenia Ogólnego Sędziów. Sytuację tą można poddać analizie nie

tylko z punktu widzenia konieczności przedstawienia przez Radę motywów, jakimi

kierowała się dając pierwszeństwo jednemu kryterium przed drugim (co stanowiło

asumpt do innych zarzutów podniesionych w ramach niniejszego odwołania), ale

można także rozważać, czy na gruncie obowiązującej regulacji prawnej istnieją

wskazówki pozwalające na wartościowanie obu kryteriów i przyznanie jednemu z

nich pierwszeństwa. Rada naruszyła również art. 35 ust. 2 ustawy o Krajowej

Radzie Sądownictwa przez brak odrębnego porównania wyników zastosowania

wobec Kandydatów poszczególnych kryteriów oceny i w konsekwencji

przekroczenie granic przysługującego jej swobodnego uznania. Odnośnie zarzutu

naruszenia art. 42 ust. 1 ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa odwołujący się

zauważył, że co do zasady nie oczekuje się przedstawienia w uzasadnieniu

uchwały szczegółowej charakterystyki wszystkich kandydatów, których Rada

postanowiła nie przedstawiać Prezydentowi RP z wnioskiem o powołanie na

stanowisko sędziego. W zaskarżonej uchwale brak jest jednak choćby najmniejszej

wzmianki o okolicznościach, które w odniesieniu do stosowanych przez Radę

mierników predysponujących do objęcia urzędu sędziego Wojewódzkiego Sądu

Administracyjnego stawiały kandydaturę T. D. niżej niż kandydaturę sędziego P. K.

Brak jakiejkolwiek wzmianki o tych okolicznościach czyni uzasadnioną wątpliwość,

czy Rada podejmując zaskarżoną uchwałą brała w ogóle pod uwagę te

okoliczności, a wręcz, czy miała ich pełną świadomość.

11

W odpowiedzi na odwołanie Przewodniczący Krajowej Rady Sądownictwa

wniósł o oddalenie odwołania w całości. Podkreślił, że Rada w zaskarżonej uchwale

wskazała jednolite kryteria w wyborze najlepszego kandydata, jak również - po

wszechstronnym rozważeniu całokształtu okoliczności przedmiotowego

postępowania - powody nieprzedstawienia skarżącego do nominacji sędziowskiej.

Z uzasadnienia zaskarżonej uchwały wynika, że Rada dokonała oceny wniosku

skarżącego z zastosowaniem właściwych kryteriów, przedstawiła wszystkie dane

charakteryzujące sędziego Sądu Okręgowego P. K., którego postanowiono

przedstawić Prezydentowi RP z wnioskiem o powołanie do pełnienia urzędu na

wolnym stanowisku sędziego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Określone

zostały również elementy, które Rada wzięła pod uwagę przy podejmowaniu

decyzji, przy czym w przedmiotowej procedurze konkursowej decydujące znaczenie

uzyskało poparcie Kolegium Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, na którego

posiedzeniu P. K. otrzymał zdecydowane, pełne poparcie - jego kandydatura

została oceniona jako ponad bardzo dobra (ocena plus 5), podczas gdy w stosunku

do T. D. Kolegium WSA nie dopatrzyło się szczególnych argumentów

uzasadniających poparcie Kandydata - otrzymał ocenę plus 4. Ponadto Rada

wskazała, że kontrkandydat otrzymał zarówno bardzo dobrą opinię sędziego

wizytatora o swojej pracy, jak również bardzo dobrą ocenę Prezesa Wojewódzkiego

Sądu Administracyjnego, który udzielił mu zdecydowanego poparcia. Natomiast T.

D. spełnia co prawda wszystkie wymagania adresowane do sędziów wojewódzkich

sądów administracyjnych, jednakże Prezes Wojewódzkiego Sądu

Administracyjnego ocenił jego kandydaturę jedynie jako ponad dobrą i biorąc pod

uwagę wszystkie osoby ubiegające się o wolne stanowisko sędziego w tym Sądzie,

nie znalazł powodów dla poparcia kandydatury odwołującego się. Zostały zatem

wskazane przyczyny, które spowodowały uznanie, że kontrkandydat skarżącego

okazał się lepszym kandydatem do przedstawienia z wnioskiem o powołanie.

Pozbawione podstawy prawnej są również zarzuty nieuwzględnienia przez Radę

przy podjęciu uchwały wysokich kwalifikacji zawodowych skarżącego, gdyż element

ten, tak jak wszystkie inne, był brany pod uwagę w procedurze kwalifikacyjnej i

sporządzaniu przez Zespół listy osób rekomendowanych, co wynika wyraźnie z

uzasadnienia uchwały.

12

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Analizę prawidłowości zaskarżonej uchwały rozpocząć wypada od

przytoczenia treści art. 44 ust. 1 zdanie pierwsze ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o

Krajowej Radzie Sądownictwa (Dz.U. Nr 126, poz. 714, dalej ustawa o KRS),

zgodnie z którym uczestnik postępowania może odwołać się do Sądu Najwyższego

z powodu sprzeczności uchwały Rady z prawem, o ile odrębne przepisy nie

stanowią inaczej. Wynikające z tego przepisu prawo zaskarżenia uchwał Rady

dotyczy zatem uchwał podejmowanych w sprawach należących do jej kompetencji,

w tym w wymienionych w art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o KRS sprawach o rozpatrzenie

i ocenę kandydatów do pełnienia urzędu na stanowiskach sędziów Sądu

Najwyższego oraz stanowiskach sędziowskich w sądach powszechnych, sądach

administracyjnych i sądach wojskowych. Zgodnie z art. 44 ust. 3 ustawy o KRS, do

postępowania przed Sądem Najwyższym w sprawach z odwołań od uchwał Rady

stosuje się przepisy Kodeku postępowania cywilnego o skardze kasacyjnej, poza

przepisem art. 871

k.p.c., ustanawiającym przymus adwokacko – radcowski w

występowaniu przed tymże Sądem. Odesłanie do przepisów Kodeksu

postępowania cywilnego o skardze kasacyjnej implikuje sposób wyznaczenia granic

rozpoznania przez Sąd Najwyższy sprawy zainicjowanej odwołaniem uczestnika

postępowania. Stosownie do art. 39813

§ 1 k.p.c., Sąd Najwyższy rozpoznaje

bowiem skargę kasacyjną w granicach zaskarżenia oraz w granicach podstaw, a z

urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania.

Odnośnie do granic zaskarżenia trzeba stwierdzić, że przedmiotowe

odwołanie dotyczy punktu 1 uchwały Krajowej Rady Sądownictwa z dnia 19 lipca

2013 r., zawierającego postanowienie o przedstawieniu Prezydentowi

Rzeczypospolitej Polskiej kandydatury P. K. z wnioskiem o powołanie do pełnienia

urzędu na stanowisku sędziego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego oraz

punktu 2 uchwały w zakresie nieprzedstawienia tej treści wniosku w doniesieniu do

odwołującego się. Są to jednocześnie granice rozpoznania sprawy przez Sąd

Najwyższy.

13

W świetle art. 44 ust. 1 ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o Krajowej Radzie

Sądownictwa (Dz.U. Nr 126, poz. 714, dalej ustawa o KRS), kognicja Sądu

Najwyższego do oceny uchwał Krajowej Rady Sądownictwa obejmuje wyłącznie

badanie, czy uchwała nie pozostaje w sprzeczności z prawem. Oznacza to, że Sąd

Najwyższy nie ma kompetencji do merytorycznego rozpatrywania kwalifikacji

kandydatów na stanowisko sędziowskie ani decydowania o tym, który z nich

powinien zostać przedstawiony Prezydentowa Rzeczypospolitej Polskiej z

wnioskiem o powołanie do pełnienia urzędu. Przedmiot postępowania w kwestii

oceny kandydata i przedstawienia wniosku o jego powołanie na stanowisko

sędziego ma charakter sprawy w rozumieniu art. 45 ust. 1 Konstytucji i jako taka

powinna ona podlegać kontroli sądowej w zakresie właściwym tego rodzaju

sprawom, tj. pod kątem legalności i przestrzegania stosownych procedur prawnych.

Merytoryczna ingerencja sądu w rozstrzygnięcia Rady byłaby niedopuszczalna,

wkraczałaby bowiem w sferę szczególnego władztwa Rady, wynikającego z

samych norm konstytucyjnych. Jednakże kontrola sądowa przestrzegania praw

obywateli, w rozważanym wypadku praw wynikających z art. 60 Konstytucji,

tj. prawa równego dostępu do służby publicznej, a zatem w sprawach prowadzenia

naboru na podstawie przejrzystych kryteriów selekcji kandydatów i obsadzania

poszczególnych stanowisk w służbie publicznej, jest, w myśl art. 45 ust. 1

Konstytucji, konieczna. W konsekwencji takiego ukształtowania kognicji Sądu

Najwyższego w zakresie kontroli nad postępowaniem dotyczącym przedstawienia

Prezydentowi Rzeczypospolitej Polskiej wniosku o powołanie na stanowisko

sędziego, kontrola sądowa obejmuje w szczególności badanie, czy Rada

przestrzegała w danym postępowaniu jednolitych kryteriów oceny kandydatów oraz

procedur postępowania związanych z ową oceną i przedstawieniem wniosku

Prezydentowi. Analiza tego, czy uchwała nie pozostaje w sprzeczności z prawem,

obejmuje także kontrolę przestrzegania przez Radę innych wymagań prawnych, w

tym np. ustawowych warunków powoływania na stanowisko sędziego,

sprecyzowanych w ustawie z dnia 27 lipca 2001 r. – Prawo o ustroju sądów

powszechnych (jednolity tekst: Dz.U. z 2013 r., poz. 427) czy w ustawie z dnia 26

lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269

14

ze zm.) oraz ogólnych reguł proceduralnych obowiązujących w postępowania przed

tym organem, określonych w przepisach rozdziału 3 ustawy o KRS.

W rozpoznawanej sprawie odwołujący się oparł swoje odwołanie na

zarzutach naruszenia przepisów art. 2, art. 32 i art. 60 konstytucji RP oraz art. 33

ust. 1, art. 35 ust. 2 i art. 42 ust. 1 ustawy o KRS.

Co się tyczy proceduralnych zarzutów naruszenia art. 33 ust. 1 i art. 42 ust. 1

ustawy o KRS warto przypomnieć, że pierwszy z powołanych przepisów

zobowiązuje Krajową Radę Sądownictwa, aby przed podjęciem uchwały w

indywidualnych sprawach należących do jej kompetencji, wszechstronnie rozważyła

sprawę, na podstawie udostępnionej dokumentacji oraz wyjaśnień uczestników

postępowania lub innych osób, jeśli zostały złożone. Naruszenie tego przepisu

może zatem polegać na pominięciu istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy

okoliczności wynikających z owej dokumentacji lub wyjaśnień, albo dokonaniu

ustaleń sprzecznych z tymże materiałem.

Rozpatrując i oceniając kandydatury zgłoszone na wolne stanowisko

sędziowskie w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym, Krajowa Rada

Sądownictwa dysponowała obszerną dokumentacją dotyczącą poszczególnych

osób biorących udział w konkursie oraz listą rekomendacyjną Zespołu członków

Rady, sporządzoną po zapoznaniu się z tą dokumentacją. W świetle treści

uzasadnienia zaskarżonej uchwały można jednak mieć wątpliwości, czy wszystkie

okoliczności wynikające ze zgromadzonego materiału sprawy były przedmiotem

wnikliwej analizy Rady. Art. 42 ust. 1 ustawy o KRS, nakładając na Radę

obowiązek sporządzenia uzasadnienia podjętej uchwały, nie precyzuje kryteriów,

jakim uzasadnienie to powinno podlegać. Oczywiście uzasadnienie uchwały Rady

nie może być powtórzeniem treści całego zgromadzonego materiału sprawy i

drobiazgowym zrelacjonowaniem sytuacji faktycznej wszystkich kandydatów

biorących udział w procedurze konkursowej na wolne stanowisko sędziowskie.

Decydujące znaczenie w tej materii ma cel, jakiemu powinno służyć uzasadnienie,

a więc umożliwienie uczestnikom postępowania zapoznanie się z motywami, które

legły u podstaw podjęcia uchwały oraz jej instancyjną kontrolę. W niniejszym

przypadku z uzasadnienia zaskarżonej uchwały wynika tryb procedowania przez

Radę oraz walory zwycięzców konkursu, które skłoniły Krajową Radę Sądownictwa

15

do przedstawienia ich Prezydentowi RP z wnioskiem o powołanie do pełnienia

urzędu. Niestety nie wynika z niego, czy rozpatrując kandydatury na wakujące

stanowiska sędziowskie Rada wzięła pod uwagę wszystkie okoliczności dotyczące

pozostałych uczestników postępowania, rzutujące na ocenę ich predyspozycji do

pełnienia urzędu sędziowskiego, zwłaszcza te, o jakich mowa w art. 35 ust. 2

ustawy o KRS, a więc kwalifikacje i doświadczenie zawodowe kandydatów, opinie

wizytatorów i przełożonych, rekomendacje oraz wyniki głosowań organów

samorządu sędziowskiego.

Warto zauważyć, że ów katalog (adresowany w pierwszej kolejności do

zespołu Rady przy sporządzaniu listy rekomendowanych kandydatów) nie ma

wyczerpującego charakteru i - poza wyeksponowaniem kwalifikacji kandydatów -

nie hierarchizuje przymiotów, jakimi powinna odznaczać się osoba ubiegająca się o

to stanowisko. Aktualny pozostaje przy tym ukształtowany na podstawie przepisów

dawnej ustawy o KRS z dnia 27 lipca 2001 r. pogląd judykatury, w myśl którego w

przypadku ubiegania się kilku osób o jedno stanowisko sędziowskie wskazane jest

wyjaśnienie w uzasadnieniu uchwały sytuacji poszczególnych kandydatów w

aspekcie zastosowanych przez Radę kryteriów oceny. Zakres rozważań

dotyczących poszczególnych kandydatów może być zróżnicowany w zależności od

potrzeb. Nie jest przy tym konieczne uszeregowanie kandydatów w oparciu o każde

z przyjętych kryteriów oceny. Decyduje ocena całościowa, wynikająca z łącznego

zastosowania tych przesłanek. Jeśli jednak wyboru dokonano pomiędzy

uczestnikami postępowania o zbliżonych predyspozycjach do powołania na wolne

stanowisko sędziowskie, należy wyjaśnić motywy, jakie zadecydowały o wyniku

konkursu (wyroki Sądu Najwyższego: z dnia 20 października 2009 r., III KRS 13/09,

ZNSA 2011, nr 1, poz. 93; z dnia 14 stycznia 2010 r., III KRS 24/09, LEX nr 737271

i z dnia 17 sierpnia 2010 r., III KRS 10/10, LEX nr 678015).

Skarżący negując prawidłowość procedowania przez Radę oraz dokonaną

przez ten organ ocenę kandydatów na wakujące stanowiska sędziowskie zarzuca

głównie niewzięcie pod uwagę wyników głosowania przez Zgromadzenie Ogólne

Sędziów Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego oraz pominięcie w owej ocenie

tego ustawowego kryterium, jakim jest wysoki poziom wiedzy kandydatów w

16

dziedzinie administracji publicznej oraz prawa administracyjnego i innych dziedzin

prawa związanych z działaniem organów administracji publicznej.

Prawdą jest, że jednym z ustawowych elementów oceny kandydatów na

stanowiska sędziowskie jest poparcie organów samorządu sędziowskiego. Warto

zauważyć, że aczkolwiek wyniki głosowania na kolegium i zgromadzeniu ogólnym

sędziów właściwego sądu nie wiążą Krajowej Rady Sądownictwa w ocenie

kandydata, to jednak są one istotne z punktu widzenia art. 35 ust. 2 ustawy o KRS i

dlatego Rada powinna umotywować swój wybór, gdyby dotyczył on osoby, która

uzyskała mniejsze poparcie środowiska zawodowego (wyrok Sądu Najwyższego z

dnia 14 stycznia 2010 r., III KRS 24/09, LEX nr 737271). W przedmiotowej sprawie

skarżący osiągnął lepszy od zwycięzcy konkursu wynik głosowania na

Zgromadzeniu Ogólnym Sędziów Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, o czym

nie wspomniano w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały. Z kolei jego kontrkandydat

P. K. uzyskał wyższą ocenę oraz zdecydowane poparcie Kolegium tego Sądu i ten

fakt został wyeksponowany w odpowiedzi Przewodniczącego Krajowej Rady

Sądownictwa na niniejsze odwołanie. Rację ma skarżący zarzucając Radzie

niewyjaśnienie przyczyn przypisania wynikom głosowania Kolegium

Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego pierwszeństwa przed wynikami

głosowania Zgromadzenia Ogólnego Sędziów tego Sądu oraz nadania tej

okoliczności decydującego znaczenia dla całej procedury konkursowej.

Co do samych kwalifikacji kandydatów na wolne stanowisko sędziowskie, o

jakich mowa w art. 35 ust. 2 ustawy o KRS, godzi się podkreślić, że przepis nie

precyzuje tego pojęcia. Z pewnością kwalifikacji nie można utożsamiać tylko z

wymaganiami stawianymi kandydatom w przepisach ustaw regulujących ustrój

sądów powszechnych czy sądów administracyjnych, gdyż te wyznaczają minimum

standardów dla osoby ubiegającej się o stanowisko sędziego. Chodzi raczej o

uwzględnienie w ocenie kandydatów - poza owym ustawowym minimum -

dodatkowych elementów składających się na teoretyczne i praktyczne umiejętności

potrzebne do wykonywania tego zawodu i to w każdym sądzie, jak wyniki

ukończenia studiów i egzaminu sędziowskiego, uzyskane stopnie naukowe,

ukończone studia podyplomowe i szkolenia, reprezentowana w toku wykonywania

dotychczasowej pracy i analizowana przez sędziów wizytatorów oraz przełożonych

17

wiedza prawnicza, sposób organizowania pracy i wywiązywania się z obowiązków,

itp.

Należy podzielić uwagę odwołującego się, że dokonywany przez Krajową

Radę Sądownictwa wybór spośród uczestników konkursu osoby mającej być

przedstawioną Prezydentowi RP z wnioskiem o powołanie na wolne stanowisko

sędziowskie powinien uwzględniać specyfikę i potrzeby sądu, do jakiego pretenduje

kandydat. W przypadku sądownictwa administracyjnego sam ustawodawca

uwzględnił ten aspekt sprawy, określając w art. 6 § 1 Prawa o ustroju sądów

administracyjnych katalog przesłanek, jakie musi spełniać kandydat na stanowisko

sędziego wojewódzkiego sądu administracyjnego i zamieszczając w tym katalogu

m.in. wymaganie wyróżniania się wysokim poziomem wiedzy w dziedzinie

administracji publicznej oraz prawa administracyjnego i innych dziedzin prawa

związanych z działaniem organów administracji publicznej. Dokonując wykładni

powołanego przepisu komentatorzy podkreślają, że w znaczeniu podmiotowym

pojęciem administracji publicznej należy objąć nie tylko działalność organów

państwa (organów administracji rządowej i innych organów państwa wykonujących

administrację publiczną) oraz organów samorządowych wykonujących

administrację publiczna, ale także działalność innych podmiotów, których nie

zalicza się w sensie organizacyjnym do administracji publicznej, lecz którym

przypisane są niektóre zadania tej administracji, stanowiące dodatkowy, cząstkowy

i nietypowy element w podstawowym zakresie zadań tych podmiotów. Mogą to być

zatem inne organy państwowe, np. organy sądów wykonujące w koniecznym

zakresie funkcje administracyjne. Z kolei na zakres przedmiotowy pojęcia prawa

administracyjnego składają się: 1/ normy prawa ustrojowego, regulujące strukturę

organizacyjną i działanie administracji publiczne, 2/ normy prawa materialnego,

grupowane wokół wyodrębnionych rzeczowo dziedzin działalności administracji,

regulujące prawa i obowiązki ich adresatów i 3/ normy procesowe, regulujące tok

podejmowania przez organy administracyjne czynności procesowych i mających na

celu wydanie rozstrzygnięć administracyjnych, wraz z kontrolą ich prawidłowości i

egzekucją administracyjną. Obowiązek znajomości innych dziedzin prawa

związanych z działaniem organów administracji publicznej wykracza poza obszar

prawa wyznaczony przez stosunki administracyjne sensu stricto i obejmuje także

18

wiedzę z zakresu prawa finansowego, podatkowego, ubezpieczeń społecznych,

pracowniczych stosunków służbowych nawiązanych na podstawie mianowania.

W literaturze krytycznie ocenia się sposób sformułowania powyższego

kryterium kwalifikacyjnego z uwagi na jego rozległość, złożoność i względność

zastosowanej terminologii, co stawia pod znakiem zapytania zarówno realność, jak

i praktyczną oraz teoretyczną możliwość sprostania przez kandydata,

specjalizującego się na ogół w określonej dziadzinie działalności, wymaganiu

wyróżnia się wysokim poziomem wiedzy w tak ogólnie i szeroko zakreślonym

obszarze (por. M. Masternak – Kubik, T. Kuczyński, Prawo o ustroju sądów

administracyjnych. Komentarz, Warszawa 2009, s. 110 - 112). Z całą pewnością

nie można a priori przyjąć założenia, że każdy sędzia sądu powszechnego

zatrudniony w konkretnym wydziale tego sądu (karnym czy cywilnym) nie

charakteryzuje się omawianą cechą z racji tego, że w swojej dotychczasowej

działalności orzeczniczej nie zajmował się sprawami administracyjnymi sensu

stricto. Oznaczałoby to wyeliminowanej sędziów sądów powszechnych z kręgu

osób mogących skutecznie ubiegać się o stanowisko sędziego wojewódzkiego

sądu administracyjnym. I odwrotnie, bez wszechstronnego rozważenia sprawy

nieuprawnione jest twierdzenie, że każdy urzędnik zatrudniony przez prawem

wymagany okres czasu w instytucjach publicznych na stanowiskach związanych z

tworzeniem czy stosowaniem prawa administracyjnego spełnia tę przesłankę

ustawową.

Odniesienie powyższych uwag do realiów rozpoznawanej sprawy pozwala

na stwierdzenie, że fakt dotychczasowego wykonywania przez zwycięzcę konkursu

P. K. zawodu sędziego w wydziałach karnych sądów powszechnych nie

dyskredytuje go jako kandydata na wolne stanowisko sędziowskie w Wojewódzkim

Sądzie Administracyjnym. Stawiając tezę, iż kandydatura sędziego P. K. zasługuje

na wyróżnienie (i jest lepsza od kandydatury T. D.) ze względu na posiadanie przez

tego uczestnika postępowania długoletniego, różnorodnego doświadczenia

zawodowego i bardzo wszechstronnej wiedzy merytorycznej, również w zakresie

prawa administracyjnego, Krajowa Rada Sądownictwa nie przedstawiła jednak w

uzasadnieniu zaskarżonej uchwały szczegółowej analizy kwalifikacji odwołującego

się i nie przeprowadziła porównania obydwu uczestników postępowania. Trzeba

19

zatem podzielić wątpliwości skarżącego, czy okoliczności te były w ogóle

przedmiotem rozważań Rady. Tymczasem odwołujący się i zwycięzca konkursu

posiadają zbliżony co do długości, lecz bardzo różny co do charakteru przebieg

pracy zawodowej. Należało zatem wyjaśnić, dlaczego w ocenie Rady, osoba

wykonująca dotychczas zawód sędziego w wydziałach karnych sądów

powszechnych, choć jednocześnie zajmująca w przeszłości stanowiska kierownicze

w jednostkach sądowych i rozwijająca swoje zainteresowania problematyką prawa

administracyjnego na płaszczyźnie naukowej i publicystycznej, zasługuje na

wyróżnienie w niniejszej procedurze konkursowej przed kandydatem

reprezentującym zawód radcowski, także specjalizującym się w prawie

administracyjnym na gruncie naukowym i dydaktycznym oraz posiadającym w tym

zakresie wieloletnie doświadczenie orzecznicze w samorządowym kolegium

odwoławczym. Bez wyjaśnienia tych okoliczności i stosownego uzasadnienia przez

Radę dokonanego przez nią wyboru, nie można - w ramach kognicji przysługującej

Sądowi Najwyższemu na etapie postępowania odwoławczego - rozstrzygnąć

kwestii, czy ostatecznie zastosowane przez Krajową Radę Sądownictwa kryteria

oceny uczestników postępowania odpowiadają konstytucyjnym zasadom

demokratycznego państwa prawa, równego traktowania i równego dostępu do

służby publicznej, wyrażonym w art. 2, art. 32 ust. 1 i art. 60 Konstytucji RP.

Podzielając zarzuty odwołania, Sąd Najwyższy z mocy art. 39815

§ 1 k.p.c. w

związku z art. 44 ust. 3 ustawy o KRS orzekł zatem jak w sentencji wyroku.