SNO 39/13

Sygn. akt SNO 39/13

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 22 stycznia 2014 r.

Sąd Najwyższy - Sąd Dyscyplinarny w składzie:

SSN Józef Dołhy (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Halina Kiryło

SSN Józef Frąckowiak

Protokolant Katarzyna Wojnicka

przy udziale Zastępcy Rzecznika Dyscyplinarnego Sądu Okręgowego […]

w sprawie

sędziego Sądu Rejonowego w […]

po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 stycznia 2014 r.,

odwołania obwinionej

od wyroku Sądu Apelacyjnego - Sądu Dyscyplinarnego [...]

z dnia 19 lipca 2013 r.,

1.zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że w miejsce

orzeczonej kary dyscyplinarnej nagany wymierza obwinionej - na

podstawie art. 109 § 1 pkt 1 usp - karę upomnienia;

2. w pozostałym zakresie zaskarżony wyrok utrzymuje w

mocy;

3. kosztami postępowania odwoławczego obciąża Skarb

Państwa.

UZASADNIENIE

2

Wyrokiem Sądu Apelacyjnego – Sądu Dyscyplinarnego z dnia 19 lipca 2013 r.

sędzia Sądu Rejonowego w […] – została uznana za winną tego, że „sprawując urząd

sędziego Sądu Rejonowego dopuściła się zachowań uchybiających godności

wykonywanego zawodu, poprzez to, że w okresie od listopada 2010 r. do dnia 19 lipca

2013 r. utrudniała byłemu mężowi M. M. kontakt z dzieckiem, nie respektując przy tym

postanowienia z dnia 1.04.2011 r. oraz wyroku z dnia 12.12.2011 r. Sądu Okręgowego

w sprawie sygn. akt […] w zakresie ustalenia kontaktów ojca z małoletnim dzieckiem –

K. M.”, tj. przewinienia dyscyplinarnego z art. 107 § 1 u.s.p. i za to na podstawie art.

107 § 1 u.s.p. w zw. z art. 109 § 1 pkt 2 u.s.p. wymierzono jej karę dyscyplinarną

nagany.

Od tego wyroku odwołanie złożyła obwiniona kwestionując: 1) sposób

dokonania ustaleń faktycznych w sprawie – ograniczenie się do ustaleń zawartych w

uzasadnieniach orzeczeń w sprawie rozwodowej i opiekuńczej, oparcie ustaleń na

relacjach z M. M., przy jednoczesnym ograniczeniu możliwości szczegółowego

wyjaśnienia przyczyn braku kontaktów ojca z dzieckiem; 2) rozszerzenie w wyroku

okresu popełnienia przewinienia do dnia 19 lipca 2013 r., bez uprzedzenia stron. Nadto

obwiniona podniosła, że sędzia sprawozdawca w sprawie dyscyplinarnej była

członkiem składu rozpoznającego apelacje złożone w sprawie rozwodowej, zatem

„taka sytuacja może wywoływać uzasadnione wątpliwości co do bezstronności

sędziego sprawozdawcy w tej sprawie”.

W konkluzji skarżąca wniosła o uniewinnienie. W toku postępowania

odwoławczego obwiniona złożyła na piśmie wnioski dowodowe (k. 17-26).

Na rozprawie odwoławczej obwiniona i jej obrońca poparli odwołanie, składając

równocześnie alternatywny wniosek o zmianę zaskarżonego wyroku i orzeczenie kary

dyscyplinarnej upomnienia.

Sąd Najwyższy – Sąd Dyscyplinarny zważył, co następuje.

Odnosząc się do kwestii podniesionych w środku odwoławczym stwierdzić

należy, że orzekający w tej sprawie Sąd pierwszej instancji ani nie popełnił błędu w

ustaleniach faktycznych, ani nie naruszył przepisów prawa procesowego.

Sąd pierwszej instancji przeprowadził w sprawie wyczerpujące postępowanie

dowodowe, koncentrując się na okolicznościach fundamentalnych dla rozstrzygnięcia

3

sprawy – istnieniu prawomocnych orzeczeń dotyczących wykonywania władzy

rodzicielskiej, sposobu realizacji tych orzeczeń przez obwinioną.

Przeprowadzona przez Sąd Dyscyplinarny ocena zebranego w sprawie

materiału dowodowego, omówiona w uzasadnieniu wyroku, uwzględnia całokształt

dowodów ujawnionych w toku postępowania, respektuje zasady logiki i doświadczenia

życiowego.

W tej sytuacji, chybiony w sposób oczywisty jest zarzut błędu w ustaleniach

faktycznych poczynionych przez Sąd pierwszej instancji, który w istocie sprowadza się

do podtrzymywania własnej wersji wydarzeń, pozostającej w opozycji do innych

dowodów obdarzonych walorem wiarygodności.

Stawiany obwinionej zarzut dotyczył okresu od listopada 2010 r. do nadal (19

czerwca 2013 r.), zatem dokonana przez Sąd pierwszej instancji modyfikacja opisu

czynu przez wskazanie daty końcowej – 19 lipca 2013 r., nie naruszała przepisu art.

314 k.p.k. Przypisane obwinionej przewinienie ujęte zostało jako utrzymywanie przez

obwinioną pewnego stanu rzeczy, a mianowicie utrudniania byłemu mężowi kontaktu z

dzieckiem, zatem czas popełnienia takiego przewinienia rozciągał się do chwili

wyrokowania w sprawie.

Zarzut naruszenia art. 41 § 1 k.p.k. jest chybiony. Obwiniona znała skład Sądu

orzekającego w pierwszej instancji, nie złożyła w toku postępowania wniosku o

wyłączenie sędziego sprawozdawcy. Okoliczność, że sędzia sprawozdawca w sprawie

dyscyplinarnej orzekała wcześniej w składzie sądu odwoławczego w sprawie

rozwodowej obwinionej, nie jest okolicznością tego rodzaju, że mogłaby wywołać

uzasadnioną wątpliwość co do bezstronności sędziego w tej sprawie.

Nie mogły zostać uwzględnione liczne wnioski dowodowe zawarte w piśmie

obwinionej z dnia 6 stycznia 2014 r. (k. 17-26). Okoliczności, które miałyby być

udowodnione, dotyczące relacji byłych małżonków, nie mają znaczenia dla

rozstrzygnięcia sprawy, zaś zeznania świadków stanowią dowód nieprzydatny dla

stwierdzenia okoliczności leżących u podstaw przewinienia dyscyplinarnego.

Wymierzona zaskarżonym wyrokiem kara dyscyplinarna nagany razi

surowością. W realiach sprawy uwzględnić należało na korzyść obwinionej

nienaganną opinię służbową, sytuację rodzinną, co uzasadnia wymierzenie kary

upomnienia.

4

Mając powyższe na uwadze orzeczono jak na wstępie.