V KK 171/13

Sygn. akt V KK 171/13

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 21 stycznia 2014 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Kazimierz Klugiewicz (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Roman Sądej

SSN Andrzej Stępka

Protokolant Barbara Kobrzyńska

przy udziale prokuratora Prokuratury Generalnej Zbigniewa Siejbika

w sprawie Z. T., J. Ł. i M. T.

skazanych z art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu

narkomanii i innych,

po rozpoznaniu w Izbie Karnej na rozprawie

w dniu 21 stycznia 2014 r.,

kasacji obrońców skazanych,

od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]

z dnia 21 listopada 2012 r.,

utrzymującego w mocy wyrok Sądu Okręgowego w P.

z dnia 6 grudnia 2011 r.,

I. uchyla zaskarżony wyrok w odniesieniu do oskarżonych Z.

T., J. Ł. i M. T., i sprawę w tym zakresie przekazuje Sądowi

Apelacyjnemu do ponownego rozpoznania w postępowaniu

odwoławczym;

II. zarządza zwrot skazanym opłat od kasacji.

2

UZASADNIENIE

Z. T. został oskarżony o to, że:

1. w okresie od maja 2006 roku do grudnia 2006 roku w P. i na terenie całego

kraju oraz na terenie państw Unii Europejskiej, działając wbrew przepisom

ustawy, wziął udział w zorganizowanej grupie przestępczej, w skład której

wchodzili […] oraz inne ustalone i nieustalone osoby, mającej na celu

popełnianie przestępstw polegających na przewozie i wewnątrzwspólnotowym

obrocie znacznych ilości środków odurzających oraz substancji

psychotropowych jak i na ich obrocie na terenie miasta P., w celu osiągnięcia

korzyści majątkowej,

tj. o czyn z art. 258 § 1 k.k.

2. w okresie od maja 2006 roku do grudnia 2006 roku w P., działając w

zorganizowanej grupie przestępczej, wspólnie i w porozumieniu z M. B. ps. „S.”,

M. M. ps. „M.”, wbrew przepisom ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii,

pomógł w wykonaniu czynu zabronionego popełnionego przez inne osoby

przewożące z Holandii poprzez Francję do Irlandii znaczne ilości środków

odurzających w postaci co najmniej 10 kg marihuany i wartości co najmniej

136.000 zł w ten sposób, że udostępnił samochód marki Seat Cordoba o

numerze rejestracyjnym […] jako wzorca do wykonania schowka

przeznaczonego do ukrycia narkotyków w samochodzie osobowym marki Seat

Cordoba o numerze rejestracyjnym […], przy czym zarzucanych przestępstw

dopuścił się będąc uprzednio skazanym wyrokiem Sądu Rejonowego w S.,

sygnatura II K …/03, za przestępstwa z art. 48 ust. 1 i inne dawnej ustawy o

przeciwdziałaniu narkomanii oraz Sądu Okręgowego w P., sygnatura III K

…/05, za przestępstwa z art. 63 ust. 1 i 2 ustawy o przeciwdziałaniu

narkomanii, które to kary odbywał w okresie od 05 czerwca 2002 roku do 30

lipca 2002 roku oraz od dnia 21 lutego 2005 roku do dnia 15 września 2005

roku, a także od dnia 11 kwietnia 2007 roku do dnia 4 września 2007 roku i

aktualnie od dnia 8 września 2008 roku,

tj. o czyn z art. 57 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku w zw. z art. 55 ust. 3

ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 64

§ 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k.

3

3. w okresie od stycznia 2006 roku do grudnia 2006 roku w P., działając w

zorganizowanej grupie przestępczej, wbrew przepisom ustawy o

przeciwdziałaniu narkomanii, z góry powziętym zamiarem i w krótkich

odstępach czasu oraz w celu osiągnięcia korzyści majątkowej czyniąc sobie z

tego stałe źródło utrzymania, wspólnie i w porozumieniu z […], uczestniczył w

obrocie znacznych ilości środków odurzających w postaci co najmniej 10 kg

marihuany o wartości co najmniej 145.000 zł, przy czym zarzucanych

przestępstw dopuścił się będąc uprzednio skazanym wyrokiem Sądu

Rejonowego w S., sygnatura II K …/03, za przestępstwa z art. 48 ust. 1 i inne

dawnej ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii oraz Sądu Okręgowego w P.,

sygnatura III K …/05, za przestępstwa z art. 63 ust. 1 i 2 ustawy o

przeciwdziałaniu narkomanii, które to kary odbywał w okresie od 5 czerwca

2002 roku do 30 lipca 2002 roku oraz od dnia 21 lutego 2005 roku do dnia 15

września 2005 roku, a także od dnia 11 kwietnia 2007roku do dnia 4 września

2007 roku i aktualnie od dnia 8 września 2008 roku i tak:

- w nieustalonym czasie w 2006 roku uczestniczył w obrocie znacznych ilości

środków odurzających w postaci co najmniej 5 kg marihuany o wartości co

najmniej 72.500 zł w ten sposób, że sprzedał ją M. B. ps. „S.” i M. M. ps. „M.”,

celem dalszej odsprzedaży;

- w listopadzie bądź grudniu 2006 roku w P., działając wspólnie i w

porozumieniu z R. B. ps. „. uczestniczył w obrocie znacznych ilości środków

odurzających w postaci co najmniej 5 kg marihuany o wartości co najmniej

72.500 zł w ten sposób, że sprzedał ją […], celem dalszej odsprzedaży,

tj. o czyn z art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu

narkomanii w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k.

J. Ł. został oskarżony o to, że:

w okresie od połowy 2006 roku do 2 maja 2007 roku w P. wbrew przepisom

ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu

z góry powziętego zamiaru, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej uczestniczył

w obrocie znacznych ilości środków odurzających w postaci co najmniej 310

gram kokainy o wartości co najmniej 43.400 zł i tak:

4

- w okresie od połowy 2006 roku do 11 lutego 2007 roku w P., uczestniczył w

obrocie znacznych ilości środków odurzających w postaci co najmniej 300 gram

kokainy o wartości co najmniej 42.000 zł, którą nabył w kilku transzach od […],

celem jej dalszej odsprzedaży;

- w dniach 1 i 2 maja 2007 roku w P., uczestniczył w obrocie środków

odurzających w postaci co najmniej 10 gram kokainy wartości co najmniej 1.400

zł w ten sposób, że za pośrednictwem S. P. ps. „K.”, nabył ją od M. M. ps. „M.”,

celem dalszej odsprzedaży, przy czym 3 gramy tej kokainy zbył S. Z. ps. „B.”,

tj. o czyn z art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu

narkomanii w zw. z art. 12 k.k.

M. T. został oskarżony o to, że:

w okresie od maja 2005 roku do 14 września 2005 roku oraz od 6 stycznia 2006

roku do 23 kwietnia 2006 roku w P., działając wspólnie i w porozumieniu z

mężczyzną o ps. „O.”, wbrew przepisom ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, z

góry powziętym zamiarem i w krótkich odstępach czasu oraz w celu osiągnięcia

korzyści majątkowej, uczestniczył w obrocie znacznych ilości substancji

psychotropowej w postaci co najmniej 80.000 sztuk tabletek ekstazy w cenie po

1,40 zł za sztukę, łącznej wartości co najmniej 112.000 zł w ten sposób, że nabył

je w kilku transzach od […], celem ich dalszej odsprzedaży, przy czym 9.000

sztuk tabletek zbył mężczyźnie o ps. „G.”,

tj. o czyn z art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu

narkomanii w zw. z art. 12 k.k.

Sąd Okręgowy w P. wyrokiem z dnia 6 grudnia 2011 roku :

1. oskarżonego Z. T. uniewinnił od popełnienia zarzucanego mu czynu z art. 258

§ 1 k.k.,

2. oskarżonego Z. T. uznał za winnego tego, że w drugiej połowie 2006 r. w

czasie bliżej nieustalonym, w P., w zamiarze, aby inne osoby dokonały czynu

zabronionego polegającego na przewozie z Holandii poprzez Francję do Irlandii

znacznych ilości środków odurzających w postaci marihuany, udostępnił

ustalonej osobie samochód „Seat Cordoba”, nr rej. […], jako wzorzec do

5

wykonania schowka przeznaczonego do ukrycia narkotyków w innym

samochodzie osobowym „Seat Cordoba”, przy czym przestępstwa tego

dopuścił się w ciągu pięciu lat po odbyciu w okresie od 5 czerwca 2002 r. do 30

lipca 2002 r. części kary łącznej 2 lat pozbawienia wolności wymierzonej

wyrokiem Sądu Rejonowego w S. z dnia 14 maja 2003 r., w sprawie o sygn. akt

II K …/03, m.in. za umyślne przestępstwa podobne z art. 49 ust. 1, art. 44 ust. 2

oraz art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 24 kwietnia 1997 r. o przeciwdziałaniu

narkomanii oraz po odbyciu w okresie od dnia 21 lutego 2005 r. do dnia 15

września 2005 r. części kary łącznej 3 lat pozbawienia wolności wymierzonej

wyrokiem Sądu Okręgowego w P. z dnia 3 kwietnia 2006 r. w sprawie o sygn.

akt III K …/05, za umyślne przestępstwa podobne z art. 62 ust. 2 oraz art. 63

ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, tj. przestępstwa z art. 18 § 3 k.k.

w zw. z art. 55 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu

narkomanii w zw. z art. 64 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 19 § 1 k.k. w zw. z

art. 55 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii

wymierzył mu karę 4 (czterech) lat pozbawienia wolności,

3. oskarżonego Z. T. uznał za winnego tego, że w drugiej połowie 2006 r. w P.,

wbrew przepisom ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, w wykonaniu z góry

powziętego zamiaru, w krótkich odstępach czasu, czyniąc sobie z tego stałe

źródło dochodu, uczestniczył w obrocie znacznych ilości środków odurzających

w postaci co najmniej 10 kg marihuany o wartości co najmniej 145.000 zł w ten

sposób, że zbył ją w dwóch transzach po 5 kg dwóm ustalonym osobom celem

dalszej odsprzedaży, przy czym przestępstwa tego dopuścił się w ciągu pięciu

lat po odbyciu w okresie od 5 czerwca 2002 r. do 30 lipca 2002 r. części kary

łącznej 2 lat pozbawienia wolności wymierzonej wyrokiem Sądu Rejonowego w

S. z dnia 14 maja 2003 r. w sprawie o sygn. akt II K …/03, m.in. za umyślne

przestępstwa podobne z art. 49 ust. 1, art. 44 ust. 2 oraz art. 48 ust. 1 ustawy z

dnia 24 kwietnia 1997 r. o przeciwdziałaniu narkomanii oraz po odbyciu w

okresie od dnia 21 lutego 2005 r. do dnia 15 września 2005 r. części kary

łącznej 3 lat pozbawienia wolności wymierzonej wyrokiem Sądu Okręgowego w

P. z dnia 3 kwietnia 2006 r. w sprawie o sygn. akt III K 1…/05, za umyślne

przestępstwa podobne z art. 62 ust. 2 oraz art. 63 ust. 1 ustawy o

6

przeciwdziałaniu narkomanii, tj. przestępstwa z art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29

lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 64 §

1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29

lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 65 § 1 k.k. wymierzył

mu karę 5 (pięciu) lat pozbawienia wolności oraz grzywny w liczbie 250 (dwustu

pięćdziesięciu) stawek dziennych, ustalając na podstawie art. 33 § 3 k.k.

wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 50 (pięćdziesięciu) złotych,

4. na podstawie art. 45 § 1 k.k. tytułem środka karnego orzekł wobec oskarżonego

Z. T. przepadek równowartości korzyści majątkowej uzyskanej z popełnienia

przestępstwa tj. kwoty 145.000 złotych (sto czterdzieści pięć tysięcy złotych),

5. na podstawie art. 70 ust. 4 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu

narkomanii orzekł od oskarżonego Z. T. nawiązkę na rzecz Poradni Profilaktyki

i Terapii Uzależnień MONAR, w kwocie 5.000 (pięć tysięcy) złotych,

6. na podstawie art. 85 k.k. i art. 86 § 1 k.k. połączył kary pozbawienia wolności

wymierzone oskarżonemu Z. T. wymierzając karę łączną 6 (sześciu) lat

pozbawienia wolności,

7. oskarżonego J. Ł. uznał za winnego tego, że w okresie od połowy 2006 r. do 11

lutego 2007 r. w P., wbrew przepisom ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, w

krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, czyniąc

sobie z tego stałe źródło dochodu, uczestniczył w obrocie znacznych ilości

środków odurzających w postaci co najmniej 200 gram kokainy o wartości co

najmniej 26.000 zł w ten sposób, że nabył ją w kilku transzach od dwóch

ustalonych osób celem jej dalszej odsprzedaży tj. przestępstwa z art. 56 ust. 3

ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 k.k.

w zw. z art. 65 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca

2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 65 § 1 k.k. wymierzył mu

karę 2 (dwóch) lat i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności oraz grzywny w

liczbie 150 (sto pięćdziesiąt) stawek dziennych, ustalając na podstawie art. 33 §

3 k.k. wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 50 (pięćdziesięciu) złotych,

8. napodstawie art. 63 § 1 k.k. na poczet wymierzonej oskarżonemu J. Ł. kary

pozbawienia wolności zaliczył okres rzeczywistego pozbawienia wolności w

sprawie od dnia 11 lutego 2009 r. do dnia 20 maja 2009 r.,

7

9. napodstawie art. 45 § 1 k.k. tytułem środka karnego orzekł wobec oskarżonego

J. Ł. przepadek równowartości korzyści majątkowej uzyskanej z popełnienia

przestępstwa, tj. kwoty 26.000 złotych (dwadzieścia sześć tysięcy złotych),

10. na podstawie art. 70 ust. 4 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu

narkomanii orzekł od oskarżonego J. Ł. nawiązkę na rzecz Poradni Profilaktyki i

Terapii Uzależnień MONAR, w kwocie 3.000 (trzy tysiące) złotych,

11. oskarżonego M. T. uznał za winnego tego, że w okresie od maja 2005 r. do

14 września 2005 r., w czasie bliżej nieustalonym, w P., wbrew przepisom

ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, działając w wykonaniu z góry

powziętego zamiaru, w krótkich odstępach czasu, czyniąc sobie z tego stałe

źródło dochodu, uczestniczył w obrocie znacznych ilości substancji

psychotropowej w postaci co najmniej 80.000 sztuk tabletek ekstazy w cenie po

1,40 zł za sztukę, łącznej wartości 112.000 zł w ten sposób, że nabył je w kilku

transzach od dwóch ustalonych osób celem ich dalszej odsprzedaży, tj.

przestępstwa z art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu

narkomanii w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. i za to na podstawie art.

56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z

art. 65 § 1 k.k. wymierzył mu karę 3 (trzech) lat pozbawienia wolności oraz

grzywny w liczbie 150 (sto pięćdziesiąt) stawek dziennych, ustalając na

podstawie art. 33 § 3 k.k. wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 50

(pięćdziesięciu) złotych,

12. na podstawie art. 45 § 1 k.k. tytułem środka karnego orzekł wobec

oskarżonego M. T. przepadek równowartości korzyści majątkowej uzyskanej

przez oskarżonego z popełnienia przestępstwa, tj. kwoty 112.000 zł,

13. na podstawie art. 70 ust. 4 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu

narkomanii orzekł od oskarżonego M. T. nawiązkę na rzecz Poradni Profilaktyki

i Terapii Uzależnień MONAR, w kwocie 5.000 (pięć tysięcy) złotych.

Od powyższego orzeczenia apelacje wnieśli między innymi obrońcy

oskarżonych Z. T., J. Ł. i M. T.

8

Sąd Apelacyjny wyrokiem z dnia 21 listopada 2012 r., po rozpoznaniu

apelacji między innymi obrońców oskarżonych Z. T., J. Ł. i M. T., utrzymał w mocy

zaskarżony wyrok Sądu Okręgowego.

Kasacje od wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 21 listopada 2012 r., wnieśli

obrońcy skazanych Z. T., J. Ł. i M. T.

Obrońca skazanego Z. T. zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:

1. obrazę przepisu art. 439 § 1 pkt 11 k.p.k. w zw. z art. 450 § 2 k.p.k. i art. 75 § 1

k.p.k. polegającą na tym, że z naruszeniem ww. przepisów Sąd II instancji

przeprowadził postępowanie pod nieobecność oskarżonego Z. T. mimo, że

obecność jego była obowiązkowa,

2. obrazę przepisu art. 117 § 1 i 2 k.p.k. polegającą na tym, że z naruszeniem ww.

przepisu Sąd II instancji dokonał czynności procesowej i rozpoznał wniosek

dowodowy oskarżonego Z. T. złożony w trakcie postępowania apelacyjnego,

mimo braku zawiadomienia go o terminie rozprawy apelacyjnej, to jest

zaistnienia sytuacji, o której mowa w § 2 powołanego powyżej przepisu art. 117

k.p.k., przy czym naruszenie ww. przepisu miało charakter rażącego

naruszenia prawa i miało istotny wpływ na treść orzeczenia, a nadto

spowodowało naruszenie prawa oskarżonego do obrony,

3. obrazę przepisu art. 170 § 2 k.p.k., która to obraza wywarła istotny wpływ na

treść orzeczenia i polegała na sprzecznym z ww. przepisem oddaleniu

wniosków dowodowych złożonych przez oskarżonego w postępowaniu

apelacyjnym, a dotyczących:

- uzyskania kompletnej informacji z Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców o

pojeździe Marki Seat Cordoba, który służył świadkowi M. B. do przemytu

narkotyków i jak twierdzi ww. świadek, był zarejestrowany na T. Ł. oraz M. W.,

w tym w szczególności informacji dotyczących miejsca i czasu rejestracji tego

pojazdu, z zaznaczeniem konieczności przekazania danych dotyczących

umowy, na podstawie której zarejestrowano ten pojazd, a wszystko to celem

zweryfikowania twierdzeń świadka M. B. o czasie, w którym rzekomo oskarżony

Z. T. miał udostępnić mu samochód marki „Seat Cordoba” o numerze

rejestracyjnym […], jako wzór do wykonania skrytki na narkotyki w jego

samochodzie,

9

- dowodu z opinii biegłych z dziedziny budowy konstrukcji samochodów, którzy

po przeprowadzeniu oględzin i badań samochodu marki „Volkswagen Passat” o

numerach rejestracyjnych […], udzieliliby odpowiedzi, czy w ww. pojeździe

dokonywano zmian w konstrukcji i budowie pojazdu w taki sposób, aby

znajdowała się tam skrytka na narkotyki, o której zeznawał świadek M. B.,

celem weryfikacji wiarygodności świadka M. B.,

4. obrazę przepisu art. 4, art. 5 oraz art. 7 k.p.k., która to obraza wywarła istotny

wpływ na treść ustaleń faktycznych, opartych na zeznaniach świadka M. B.,

5. obrazę przepisu art. 9 § 1 k.p.k. w zw. z art. 2 § 2 k.p.k., która to obraza

wywarła istotny wpływ na treść orzeczenia i polegała na sprzecznym z ww.

przepisem odstąpieniem od uzupełnienia zgromadzonego materiału

dowodowego poprzez uzyskanie danych z Centralnej Ewidencji Pojazdów i

Kierowców o pojeździe marki „Seat Cordoba”, który służył świadkowi M. B. do

przemytu narkotyków.

W konkluzji obrońca skazanego Z. T. wniósł o uchylenie zaskarżonego

wyroku Sądu Apelacyjnego i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Obrońca skazanego J. Ł. zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:

1. rażące naruszenie prawa materialnego, które miało istotny wpływ na treść

orzeczenia, polegającego na bezzasadnym zakwalifikowaniu czynu

oskarżonego J. Ł. z art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o

przeciwdziałaniu narkomanii, pomimo tego, że znamieniem przestępstwa

uczestniczenia w obrocie narkotyków jest to, że osobą odbiorcy jest „diler" tj.

dalszy zbywca, w przypadku jednak nieudowodnienia, kto był odbiorcą środków

psychoaktywnych, sprawca nie popełnia przestępstwa określonego w art. 56

ustawy, lecz jedno z przestępstw udzielenia, wskazanych w art. 58 i 59 ustawy,

zatem w niniejszej sprawie Sąd II instancji podczas kontroli instancyjnej

wadliwie zaaprobował kwalifikację prawną czynu wskazaną w zaskarżonym

wyroku,

2. rażące naruszenie prawa materialnego, które miało istotny wpływ na treść

orzeczenia, tj. art. 65 k.k. poprzez jego wadliwą interpretację i przyjęcie za

zasadne jego zastosowanie w niniejszej sprawie, podczas gdy interpretacja

pojęcia „stałe źródło dochodu” oznacza, że sprawca dopuszcza się zachowań

10

przestępnych wielokrotnie – co najmniej kilkunastokrotnie, regularnie, a takie

zachowania stanowią dla niego sposób na uzyskiwanie głównego źródła

dochodu – źródła znacznych korzyści majątkowych,

3. rażące naruszenia prawa procesowego, które miało istotny wpływ na treść

orzeczenia, tj. art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k. polegające na:

- zaniechaniu rozważenia zarzutu apelacyjnego wewnętrznej sprzeczności

zeznań złożonych przez świadka M. B. na różnych etapach postępowania

karnego i niewyjaśnienie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku przyczyn

uznania tego zarzutu za niezasadny, w zakresie dotyczącym: ilości spotkań

odbytych z oskarżonym J. Ł., ilości jednorazowo kupowanych przez J. Ł.

narkotyków, sumy narkotyków jaką M. B. sprzedał J. Ł., ceny po jakiej

sprzedawał on narkotyki J. Ł. i jej wahań, dalszego rozprowadzania kokainy

zakupionej od M. B.,

- niedostatecznym uzasadnieniu przez Sąd II instancji, dlaczego zarzut

nieuwzględnienia przez Sąd I instancji okoliczności łagodzących w stosunku do

J. Ł. podniesiony w apelacji okazał się niezasadny, podczas gdy okoliczności

łagodzące takie jak: pozytywna prognoza kryminologiczna, niekaralność po

popełnieniu czynu rozpoznawanego w niniejszym postępowaniu, pozytywna

opinia wywiadu środowiskowego, marginalna rola w przestępczym procederze,

zostały uwzględnione w stosunku do innych oskarżonych.

W konkluzji obrońca skazanego J. Ł. wniósł o uchylenie zaskarżonego

wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu – jako sądowi pierwszej

instancji - do ponownego rozpoznania.

Obrońca skazanego M. T. zaskarżonemu wyrokowi Sądu Apelacyjnego

zarzucił rażące naruszenie przepisów postępowania, mogących mieć istotny wpływ

na treść zaskarżonego wyroku, a w szczególności art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art.

457 § 3 k.p.k. poprzez nieodniesienie się w ogóle do zdecydowanej większości

zarzutów apelacyjnych sprecyzowanych w apelacji, przy czym dowodem na

poparcie słuszności tejże konstatacji jest uzasadnienie zaskarżonego wyroku, w

którym nie ma żadnego merytorycznego odniesienia do licznych zarzutów

apelacyjnych przedstawionych w środku odwoławczym, przy czym konieczność

odniesienia się do wskazanych zarzutów apelacyjnych wynika nie tylko z samego

11

obowiązku ustawowego, ale także rangi zarzutów stawianych orzeczeniu

pierwszoinstancyjnemu.

Obrońca skazanego M. T. wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i

przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Apelacyjnemu.

Prokurator Prokuratury Apelacyjnej w pisemnych odpowiedziach na kasacje

wniósł o uwzględnienie kasacji obrońcy skazanego Z. T. oraz o oddalenie kasacji

obrońców skazanych J. Ł. i M. T.

Sąd Najwyższy rozważył, co następuje.

Kasacje obrońców Z. T., J. Ł. i M. T. okazały się na tyle zasadne, że

skutkowały uchyleniem zaskarżonego wyroku Sądu Apelacyjnego w odniesieniu do

wyżej wymienionych oskarżonych i przekazaniem sprawy w tym zakresie do

ponownego rozpoznania w postępowaniu odwoławczym.

Odnosząc się w pierwszym rzędzie do kasacji obrońcy skazanego Z. T.

wskazać należy, że obecność oskarżonego na rozprawie odwoławczej jest

obowiązkowa jedynie wtedy, gdy prezes sądu lub sąd uzna to za konieczne (art.

450 § 2 k.p.k.), natomiast niestawiennictwo należycie zawiadomionych o terminie

rozprawy stron, obrońców lub pełnomocników nie tamuje rozpoznania sprawy,

chyba że ich udział jest obowiązkowy (art. 450 § 3 k.p.k.). Innymi słowy, pod

nieobecność oskarżonego rozprawę apelacyjną można przeprowadzić tylko

wówczas, gdy jego obecność nie została uznana za konieczną i został on

prawidłowo zawiadomiony o czasie i miejscu rozprawy odwoławczej. Nieprawidłowe

zawiadomienie o rozprawie jest zatem równoznaczne z niepowiadomieniem o niej i

winno zawsze skutkować – o czym stanowi przepis art. 117 § 2 k.p.k. –

nieprzeprowadzeniem rozprawy.

W realiach niniejszej sprawy nie sposób uznać, że Sąd Apelacyjny wypełnił

ustanowiony w art. 117 k.p.k. obowiązek prawidłowego zawiadomienia Z. T. o

rozprawie apelacyjnej. Z akt sprawy wynika bowiem, że oskarżony Z. T.

zameldowany jest i zamieszkuje w P. przy ul. P. […]. To właśnie pod tym adresem

– w trakcie postępowania sądowego – został w stosunku do oskarżonego

przeprowadzony wywiad środowiskowy (k. 4780), a na kolejnych rozprawach Z. T.

potwierdził, że mieszka pod podanym adresem. Nie jest zatem wiadome, z jakich

powodów w zarządzeniu z dnia 25 czerwca 2012 roku o wyznaczeniu rozprawy

12

apelacyjnej wskazano wysłanie zawiadomienia do oskarżonego Z. T. o terminie

rozprawy apelacyjnej na adres w P. przy ul. S. […] (k. 5507), pod którym zresztą

mieszkał inny ze współoskarżonych w przedmiotowej sprawie. Na ten sam adres

wysłano oskarżonemu zawiadomienie o zniesieniu terminu rozprawy apelacyjnej

wyznaczonej na dzień 11 października 2012 roku oraz wezwanie na nowy termin

rozprawy w dniu 15 listopada 2012 roku (k. 5610, 5620). Na rozprawie apelacyjnej

w dniu 15 listopada 2012 roku Sąd Apelacyjny uznał natomiast, że Z. T. został

prawidłowo zawiadomiony o terminie rozprawy (k. 5699v), po czym rozpoznał

między innymi apelację obrońcy oskarżonego i w dniu 21 listopada 2012 roku wydał

wyrok, którym utrzymał w mocy orzeczenie Sądu I instancji. Skoro zatem Sąd

Apelacyjny procedował pod nieobecność oskarżonego Z. T., to nie sposób

jednocześnie uznać, że jego obecność na rozprawie odwoławczej uważał za

konieczną i tym samym dopuścił się uchybienia o jakim mowa w art. 439 § 1 pkt 11

k.p.k. Dodatkowo należy wskazać, że w pierwszym zarządzeniu o wyznaczeniu

rozprawy odwoławczej wskazano, aby tego oskarżonego zawiadomić o terminie

rozprawy odwoławczej (k. 5506-5508), a w kolejnym, aby go „wezwać” na rozprawę

odwoławczą (k. 5609-5611). Jakkolwiek zatem oskarżonemu temu wysłane zostało

„wezwanie” na rozprawę przed Sądem Apelacyjnym w dniu 15 listopada 2012 r., to

jednak nie można temu nadawać przesądzającego znaczenia w kwestii uznania

jego obecności na rozprawie za konieczną, skoro jednocześnie pouczono go, że

„niestawiennictwo oskarżonego na rozprawę apelacyjną nie tamuje rozpoznania

sprawy” (k. 5620).

W tej sytuacji uznać należy, że zaskarżony kasacją wyrok Sądu

Apelacyjnego w odniesieniu do oskarżonego Z. T. nie zapadł wprawdzie z obrazą

art. 439 § 1 pkt 11 k.p.k., ale niewątpliwie zapadł z rażącą obrazą art. 450 § 3 k.p.k.

w zw. z art. 117 § 1 i 2 k.p.k. Sąd odwoławczy przeprowadzając rozprawę

apelacyjną w sytuacji, w której nie było przesłanek do uznania, że oskarżony Z. T.

został prawidłowo zawiadomiony o rozprawie odwoławczej – zapewne wskutek

oczywistej omyłki – postąpił wbrew nakazowi wynikającemu z art. 117 § 2 k.p.k.

Konsekwencją tego uchybienia było natomiast naruszenie wynikającego z art. 6

k.p.k. prawa do obrony oskarżonego. Z. T. został bowiem pozbawiony możliwości

osobistego uczestnictwa w rozprawie, popierania złożonej przez jego obrońcę

13

apelacji, czy też ewentualnego skorzystania z uprawnień przewidzianych w art. 453

§ 2 k.p.k. To zaś sprawia, że stwierdzone uchybienie mogło mieć istotny wpływ na

treść wyroku Sądu odwoławczego.

Tożsame stanowisko w sytuacjach, w których dochodziło do rozpoznania na

rozprawie odwoławczej sprawy podczas nieobecności nieprawidłowo

powiadomionego o niej oskarżonego konsekwentnie wyrażał Sąd Najwyższy

podkreślając, że takie postępowanie stanowiło nie tylko obrazę art. 450 § 3 k.p.k.,

ale było także równoznaczne z naruszeniem prawa oskarżonego do obrony (art. 6

k.p.k.) w stopniu mającym bezspornie istotny wpływ na treść orzeczenia (zob.

wyroki z: 6 września 1996 r., II KKN 71/96, OSNKW 1997, z. 1–2, poz. 14; 2

grudnia 1999 r., V KKN 457/98, Prok. i Pr. 2000, nr 4, poz. 13; 3 września 2009 r.,

V KK 159/09, R-OSNKW 2009, poz. 1807; 15 lipca 2009 r., III KK 990/09, R-

OSNKW 2009, poz. 1531).

Stwierdzenie powyższego uchybienia jest wystarczające do wydania przez

Sąd Najwyższy orzeczenia kasatoryjnego w odniesieniu do oskarżonego Z. T. (art.

436 k.p.k. w zw. z art. 518 k.p.k.), aczkolwiek nie sposób jednocześnie nie

zauważyć, że postanowienie (a w szczególności jego uzasadnienie) Sądu

Apelacyjnego wydane na rozprawie w przedmiocie wniosków dowodowych

zgłoszonych przez obrońcę tego oskarżonego, budzić może istotne zastrzeżenia.

Inne okoliczności zadecydowały natomiast o konieczności uchylenia

zaskarżonego wyroku również w odniesieniu do oskarżonych J. Ł. i M. T. i

przekazania sprawy do ponownego rozpoznania w postępowaniu odwoławczym

Sądowi Apelacyjnemu również w tym zakresie.

W tym kontekście należy przede wszystkim przypomnieć, że przepis art. 457

§ 3 k.p.k. wskazuje wprost, jakie elementy powinno zawierać uzasadnienie wyroku

sądu odwoławczego, a jego interpretacja w świetle orzecznictwa sądów i doktryny

nie budzi wątpliwości. Jakkolwiek uzasadnienie rozstrzygnięcia sądu ma w

stosunku do niego charakter następczy oraz sprawozdawczy i jako takie nie może

mieć wprost wpływu na jego treść, to jednak przyjęcie, że merytoryczna zawartość i

sposób sporządzenia pisemnych motywów orzeczenia nie mają znaczenia dla

rozstrzygnięcia w postępowaniu odwoławczym czy kasacyjnym, byłoby zbyt daleko

idącym uproszczeniem. W orzecznictwie Sądu Najwyższego wielokrotnie

14

poruszano problematykę wymogów, jakie w świetle art. 457 § 3 k.p.k. musi spełniać

uzasadnienie wyroku sądu odwoławczego (zob. m.in. wyroki: z dnia 21 września

2000 r., IV KKN 316/00, Lex nr 51096 i z dnia 20 stycznia 2000 r., III KKN 10/98,

Lex nr 51450), oraz skutków, jakie wywołuje nieprawidłowe sporządzenie tego

dokumentu (zob. wyrok z dnia 8 marca 2007 r., V KK 167/06, Lex nr 260705). W

szczególności wskazywano, że w zakresie szczegółowości uzasadnienia sądu ad

quem obowiązek ten jest zależny, z jednej strony, od zawartości uzasadnienia sądu

meriti, z drugiej zaś, od wartości argumentacji skargi apelacyjnej. Dopuszczalne w

praktyce (a w niektórych sytuacjach wręcz pożądane) postępowanie sądu

odwoławczego, polegające na odwoływaniu się w motywach orzeczenia do

stanowiska zawartego w uzasadnieniu wyroku sądu pierwszej instancji (zwłaszcza

wówczas, gdy zarzuty apelacji i uzasadniające je wywody stanowią dowolną

polemikę ze stanowiskiem sądu meriti), nie oznacza jednak całkowitej rezygnacji z

przytoczenia jakichkolwiek konkretnych argumentów, w tym choćby mających

odniesienie do wywodów sądu pierwszej instancji. Wielokrotnie też podnoszono, że

przepis art. 457 § 3 k.p.k. koresponduje w swej treści z art. 433 § 2 k.p.k. także i w

tym sensie, że nieprawidłowe sporządzenie uzasadnienia orzeczenia przez sąd

odwoławczy z reguły dowodzi, iż sąd ten nie rozpoznał wniesionego środka

odwoławczego w sposób należyty (zob. wyrok SN z dnia 19 listopada 2007 r., IV

KK 262/07, Lex nr 340591).

Przepis art. 433 § 2 k.p.k. ma bowiem charakter bezwzględny i nakazuje

sądowi odwoławczemu rozważenie wszystkich wniosków i zarzutów wskazanych w

środku odwoławczym (zob. wyrok SN z dnia 28 maja 2008 r., II KK 332/07, Lex nr

435359), natomiast z dyspozycji art. 457 § 3 k.p.k., odczytywanej w powiązaniu z

art. 433 § 2 k.p.k., wynika w sposób nie budzący wątpliwości, że obowiązkiem sądu

odwoławczego jest przedstawienie w pisemnych motywach wyroku powodów

oddalenia (bądź uwzględnienia) zarzutów apelacji, przy czym prezentowane

rozważania winny odnosić się do wszystkich zarzutów, zaś treść tych rozważań nie

może ograniczać się jedynie do ogólnych stwierdzeń powielających np. treść art. 7,

5 § 2 czy 4 k.p.k. Również zaaprobowanie bądź krytyka stanowiska sądu I instancji

nie może być zbiorem ogólników akceptujących bądź odrzucających ustalenia,

15

oceny i rozumowanie tegoż sądu (zob. wyrok SN z dnia 12 kwietnia 2007 r., II KK

341/06, R-OSNKW 2007, poz. 816).

Prawidłowe wypełnienie swoich zadań przez sąd odwoławczy ma

zasadnicze znaczenie nie tylko z punktu widzenia realizacji uprawnień strony

wnoszącej zwyczajny środek odwoławczy, która z motywów sądu ad quem powinna

dowiedzieć się, dlaczego jej zarzuty, argumenty i wnioski nie zostały uwzględnione,

ale także w aspekcie kontroli kasacyjnej, która w wypadku niedokładnego

sporządzenia uzasadnienia wyroku sądu odwoławczego nie jest możliwa (zob.

postanowienie SN z dnia 5 sierpnia 2008 r., III KK 68/08, Lex nr 449109). Ponadto

należy pamiętać, że skoro sąd odwoławczy obowiązany jest rozważyć wszystkie

istotne zarzuty apelacji, przy czym powinien szczegółowo, poprawnie pod

względem logicznym, bez sprzeczności, niekonsekwencji i dwuznaczności

przedstawić tok rozumowania, to obraza przepisów art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art.

457 § 3 k.p.k. ma miejsce nie tylko wtedy, gdy sąd pomija zupełnie w swych

rozważaniach zarzuty zawarte w środku odwoławczym, ale i wtedy, gdy analizuje je

w sposób odbiegający od wymogu rzetelnej ich oceny (wyrok SN z dnia 18

października 2007 r., II KK 212/07, Lex nr 346241).

Po tych uwagach natury ogólnej, nie sposób odmówić racji

zaprezentowanym w kasacjach twierdzeniom obrońców oskarżonych J. Ł. i M. T.,

którzy wskazują na niedostatki pisemnych motywów rozstrzygnięcia sądu

odwoławczego. Skoro bowiem Sąd Apelacyjny nie ustosunkował się merytorycznie

do wszystkich podniesionych w apelacjach zarzutów to oznacza, że w

postępowaniu odwoławczym doszło do obrazy nie tylko art. 457 § 3 k.p.k., ale i art.

433 § 2 k.p.k. i z tak określonym zarzutem w realiach niniejszej sprawy nie sposób

się nie zgodzić.

Odnosząc się bowiem w pierwszej kolejności do zarzutów obrońcy J. Ł.

zauważyć należy, że z postawionymi w taki sposób w kasacji zarzutami obrazy

prawa materialnego z pewnością zgodzić się nie sposób, skoro z opisu czynów

przypisanych temu oskarżonemu wynika wprost, że uczestniczył on w obrocie

znacznych ilości środków odurzających (art. 56 ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu

narkomanii) i uczynił sobie z tego stałe źródło dochodu (art. 65 § 1 k.k.). Nie trzeba

w tym miejscu szerzej wywodzić, że zarzut obrazy prawa materialnego można

16

podnosić wówczas, gdy nie kwestionuje się poczynionych w sprawie ustaleń

faktycznych. Skarżący zaś właśnie te ustalenia kwestionuje z tym, że w kasacji

takiego zarzutu wprost postawić nie można. Można natomiast wskazywać na

rażące naruszenie prawa procesowego, które w konsekwencji doprowadziło do

błędnych ustaleń faktycznych. W realiach omawianej sprawy należy zgodzić się ze

skarżącym, że kontrola odwoławcza dokonana przez Sąd Apelacyjny nie była pełna

i wyczerpująca, a to mogło mieć istotny wpływ na treść zaskarżonego kasacją

orzeczenia (art. 523 § 1 k.p.k.).

W wywiedzionej od wyroku Sądu pierwszej instancji apelacji obrońca

oskarżonego, w ramach zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych, wskazywał na

szereg okoliczności, które – jego zdaniem – wskazują, iż nie jest możliwe

przypisanie J. Ł. popełnienia przestępstwa z art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca

2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii, a jedynie jednego z przestępstw

udzielania innej osobie środka odurzającego, określonego w przepisach art. 58 lub

59 powołanej ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii. W tym zakresie obrońca

twierdził w szczególności, że w sprawie nie zgromadzono dowodów, które

wskazywałyby na zbycie nabytych porcji kokainy przez J. Ł. osobom trzecim,

podnosił także nieustalenie ewentualnych nabywców porcji „dealerskich”, czy też

niesprecyzowanie czasu ich zbycia. Skarżący eksponował ponadto stanowisko, że

J. Ł. „nabywał środki odurzające z zamiarem zażycia ich jedynie na własny użytek”

(s. 3 apelacji). Do tak postawionego zarzutu Sąd ad quem odniósł się w sposób nad

wyraz ogólnikowy wskazując jedynie, że Sąd I instancji w toku procedowania nie

popełnił uchybień procesowych oraz że brak jest podstaw do uznania

podniesionych zarzutów błędu w ustaleniach faktycznych. W pisemnych motywach

orzeczenia Sądu odwoławczego próżno jednak szukać jakiegokolwiek odniesienia

się do wskazywanej w apelacji argumentacji dotyczącej kwalifikacji przypisanego J.

Ł. przestępstwa. O ile z zebranych w sprawie dowodów wynika, że oskarżony J. Ł.

narkotyki sprzedawał innym osobom „czy to w miejscu swojej pracy, czy też poza

nim” (k.2932-2933) i ustaleniom Sądu pierwszej instancji, że oskarżony ten

„kokainę nabywał celem jej dalszej odsprzedaży” nie można zarzucić dowolności, to

już żadną miarą nie sposób dociec, kom byli nabywcy tejże kokainy. Ta zaś

kwestia ma istotne znaczenie dla ustalenia rzeczywistego zakresu ewentualnej

17

odpowiedzialności karnej oskarżonego, a w szczególności właściwej kwalifikacji

prawnej jego czynu. Przecież z zeznań M. B. wynika, że nie wiedział on do końca,

czy odbiorcami od J. Ł. były osoby, które zażywały narkotyki, czy też inne osoby.

Jednocześnie zaznaczył on wprawdzie, że J. Ł. mówił mu, że „sobie te narkotyki

dzieli” i sprzedawał jako tzw. działki dilerskie, dostosowane do osób, które by je

zażywały, ale w tej materii żaden z orzekających w sprawie Sądów w ogóle się nie

wypowiedział i stosownych oraz konkretnych ustaleń nie poczynił.

Obrońca J. Ł. natomiast już w apelacji wskazywał wprost, że uczestniczenie

w obrocie polega na przyjęciu środków odurzających, substancji psychotropowych

lub słomy makowej, odpłatnie lub nieodpłatnie, celem późniejszego ich przekazania

innej osobie, niebędącej konsumentem. W sytuacji natomiast, gdy odbiorcą jest

konsument, zachodzi udzielenie środka psychoaktywnego innej osobie

penalizowane w art. 58 lub art. 59 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii (zob. np.

wyrok SA w Białymstoku z 20 marca 2001 r., II AKa 34/01, OSA 2002, nr 4, poz.

31; wyrok SA w Lublinie z 9 lutego 2004 r., II AKa 7/04, Prok. i Pr. 2005, nr 1, poz.

31; zob. także K. Łucarz, A. Muszyńska, Komentarz do art. 56 ustawy o

przeciwdziałaniu narkomanii, pkt III, t. 5, Oficyna 2008).

Brak jakichkolwiek rozważań w tym zakresie w uzasadnieniu wyroku Sądu

odwoławczego (a wcześniej w uzasadnieniu wyroku Sądu Okręgowego) nie

pozwala natomiast na polemikę z postawionym w ten sposób zarzutem obrońcy J.

Ł., a tym samym na skontrolowanie toku rozumowania Sądu ad quem w tym

zakresie. Nie bez racji skarżący wskazuje również w kasacji na niedostatki

uzasadnienia wyroku Sądu odwoławczego w zakresie uznania za bezzasadne

zarzutów dotyczących wiarygodności świadka M. B. Szczególnej uwagi, w

kontekście wyżej omówionego zarzutu, wymagało bowiem przede wszystkim

wyjaśnienie wskazywanych w apelacji odmienności w zeznaniach M. B., w tym

ustalenie na podstawie tych zeznań, czy J. Ł. był konsumentem, czy też dilerem.

Uwaga o niepełnej kontroli instancyjnej orzeczenia Sądu I instancji przez

Sąd odwoławczy jest również aktualna w odniesieniu do oskarżonego M. T. W tym

zakresie skarżący trafnie wskazuje, że stawiając w apelacji liczne zarzuty pod

adresem orzeczenia Sądu meriti miał prawo oczekiwać, że Sąd Apelacyjny

szczegółowo wyjaśni, dlaczego konkretne zarzuty i wnioski apelacyjne okazały się

18

chybione. W środku odwoławczym wniesionym przez obrońcę M. T. od wyroku

Sądu Okręgowego z dnia 6 grudnia 2011 roku, wskazano przede wszystkim na:

- konieczność przeprowadzenia dowodu z akt sprawy Sądu Okręgowego w

P. o sygn. akt XVI K …/10, w której to sprawie – zdaniem skarżącego – zarzucane

M. T. przestępstwo częściowo pokrywało się z przestępstwem przypisanym

oskarżonemu w niniejszym postępowaniu (obrót 20.000 tabletek ekstazy w dniu 21

maja 2005 roku);

- naruszenie przez Sąd I instancji art. 167 k.p.k. w zw. z art. 170 § 1 k.p.k.

poprzez nieprzeprowadzenie dowodu z zeznań P. G. celem ustalenia, czy był on

odbiorcą narkotyków od M. T. przy jednoczesnym wyeliminowaniu z opisu czynu

przypisanego M. T. ww. osoby;

- występowanie w sprawie licznych dowodów podważających wiarygodność

świadka M. B. (kwestia czasookresu popełnienia przestępstwa przez M. T.; uznanie

za wiarygodne zeznań M. B. przy jednoczesnym wyeliminowaniu z opisu czynu

„wspólnika” M. T. – mężczyzny o pseudonimie „O.”).

Uzasadnienie zaskarżonego wyroku Sądu Apelacyjnego właściwie ignoruje

wyżej wymienione argumenty, które przecież zostały szeroko opisane w apelacji.

Na s. 62–64 Sąd ad quem, odnosząc się do apelacji obrońcy oskarżonego M. T.,

wskazuje najpierw, że skarżący podjął próbę zdezawuowania zeznań M. B.,

następnie odsyła do „uwag na temat powodów, który skłoniły Sądy obu instancji do

uznania tych zeznań za wiarygodne i stanowiące podstawę większości ustaleń

faktycznych poczynionych w sprawie”, by w rezultacie skonstatować, że „materiał

dowodowy, oparty na zeznaniach M. B. nie budzi w tym zakresie żadnych

wątpliwości”.

W związku z powyższym stwierdzić należy, że sposób zredagowania

uzasadnienia Sądu drugiej instancji, również w odniesieniu do apelacji oskarżonego

M. T., nie mógł zyskać akceptacji Sądu Najwyższego, w efekcie uniemożliwiając

właściwą kontrolę orzeczenia Sądu ad quem ze strony sądu kasacyjnego.

W tej zaś sytuacji, gdy Sąd odwoławczy w ogóle nie rozpoznał części

zarzutów, a co do pozostałych sporządził uzasadnienie nie odpowiadające

wymogom art. 457 § 3 k.p.k., również kasację obrońcy M. T. należało uwzględnić i

zaskarżony nią wyrok w tym zakresie uchylić.

19

Ponownie rozpoznając sprawę w odniesieniu do oskarżonych Z. T., J. Ł. i M.

T. w postępowaniu odwoławczym, Sąd Apelacyjny w P. będzie miał – stosownie do

art. 442 § 3 k.p.k. w zw. z art. 518 k.p.k. – na uwadze powyższe rozważania. W

szczególności, Sąd ten prawidłowo powiadomi wszystkich wymienionych

oskarżonych o wyznaczonym miejscu i czasie rozprawy odwoławczej oraz w

sposób rzetelny i pełny ustosunkuje się do każdego z podniesionych w apelacjach

zarzutów, zgodnie z wymogami określonymi w art. 433 § 2 k.p.k. i art. 457 § 3 k.p.k.

Mając zatem powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy orzekł jak w wyroku.

O zwrocie wniesionej przez skazanych opłaty orzeczono zgodnie z

przepisem art. 527 § 4 k.p.k.