V KK 346/13

Sygn. akt V KK 346/13

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 22 stycznia 2014 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Dorota Rysińska (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Jerzy Grubba

SSN Włodzimierz Wróbel

Protokolant Anna Kowal

w sprawie M. W.

skazanego z art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu

narkomanii

po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu, w trybie art. 535 § 5 k.p.k.,

w dniu 22 stycznia 2014 r.,

kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego

od wyroku Sądu Okręgowego w S.

z dnia 23 kwietnia 2013 r.,

zmieniającego wyrok Sądu w S. z dnia 10 grudnia 2012 r.

1. uchyla zaskarżony wyrok Sądu Okręgowego oraz

utrzymany nim w mocy wyrok Sądu Rejonowego i na podstawie

art. 17 § 1 pkt. 7 k.p.k. umarza wobec M. W. postępowanie karne o

przestępstwo określone w art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca

2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii;

2. kosztami procesu w sprawie obciąża Skarb Państwa.

2

UZASADNIENIE

Prokurator Generalny wniósł kasację od wyroku Sądu Okręgowego w S. z

dnia 23 kwietnia 2013 r., którym to wyrokiem – zmieniającym, w zakresie

orzeczenia o karze, wyrok zaoczny Sądu Rejonowego w S. z dnia 10 grudnia 2012

r.,– M. W. skazany został za przestępstwo zakwalifikowane z art. 62 ust. 1 ustawy z

dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii za czyn polegający na tym, że

w dniu 6 grudnia 2011 r. w S. przy ul. N. wbrew przepisom ustawy o

przeciwdziałaniu narkomanii posiadał bez wymaganego zezwolenia środek

odurzający w postaci ziela konopi innych niż włókniste zawierający w swoim

składzie chemicznym powyżej 0,20% wag. sumy zawartości ∆9 – THCA w suchej

masie o wadze 4,37 g netto. Skarżąc wyrok Sądu odwoławczego na korzyść

oskarżonego, Prokurator Generalny zarzucił mu w kasacji rażące naruszenie

przepisu prawa karnego procesowego, tj. art. 17 § 1 pkt. 7 k.p.k. polegające na

skazaniu M. W. za czyn z art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o

przeciwdziałaniu narkomanii (Dz. U. Nr 179, poz. 1485 ze zm.), popełniony w dniu 6

grudnia 2012 r., pomimo że postępowanie karne co do tego samego oskarżonego

tego samego czynu zostało wcześniej zakończone wyrokiem Sądu Rejonowego w

S. z dnia 9 kwietnia 2013 r., sygn. IV K …/12, co stanowi bezwzględną przyczynę

odwoławczą określoną w art. 439 § 1 pkt. 8 k.p.k. Formułując ten zarzut, Prokurator

Generalny wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku oraz zmienionego nim wyroku

Sądu pierwszej instancji i umorzenie postępowania na podstawie art. 17 § 1 pkt. 7

k.p.k.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Kasacja jest w pełni zasadna.

Kontrola akt sprawy niniejszej, o sygn. IV K …/12 oraz sprawy IV K …2/12

Sądu Rejonowego w S. prowadzi do jednoznacznego wniosku, że w obu tych

sprawach postępowanie wobec oskarżonego M. W. toczyło się o ten sam czyn. W

sprawie IV K …2/12 M. W. został oskarżony bowiem o to, że w dniu 6 grudnia

2011 r. w S. w mieszkaniu przy ul. N. wbrew przepisom ustawy o przeciwdziałaniu

narkomanii posiadał bez wymaganego zezwolenia środek odurzający w postaci

ziela konopi innych niż włókniste zawierający w swoim składzie chemicznym

powyżej 0,20% wag. sumy zawartości ∆9 – THC i kwasu THCA w suchej masie o

3

wadze 4,37 g netto, tj. o czyn z art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o

przeciwdziałaniu narkomanii. Porównanie opisu tego przestępstwa i przestępstwa

przypisanego w niniejszej sprawie nie pozostawia wątpliwości, że oba zarzuty,

będące przedmiotem osądu w różnych sprawach, dotyczyły zabronionego

posiadania przez tę samą osobę, w tym samym czasie i miejscu, tego samego i w

tej samej ilości środka odurzającego. Postępowania w obu tych sprawach toczyły

się w pewnym okresie równolegle, a do sytuacji takiej doszło m.in. dlatego, że

prokurator wniósł w różnym czasie (do tego samego Sądu) dwa tożsame akty

oskarżenia, oskarżony zaś nie uczestniczył w niniejszej sprawie ani w rozprawie

głównej, ani przed Sądem odwoławczym. Ostatecznie, pomimo tego, że to w

niniejszej sprawie postępowanie przed Sądem rozpoczęło się jako pierwsze i jako

pierwszy zapadł w niej skazujący wyrok zaoczny (w dniu 10 grudnia 2012 r.), to

orzeczenie to, wobec jego zaskarżenia przez prokuratora, nie uprawomocniło się

zanim zapadł wyrok kończący drugie z wszczętych przed Sądem postępowań.

Należy zaznaczyć, że wyrok skazujący M. W. w sprawie IV K …2/12 został wydany

w dniu 9 kwietnia 2013 r. i nie został zaskarżony przez żadną ze stron. Walor

prawomocności orzeczenie to uzyskało w dniu 17 kwietnia 2013 r.

W świetle przytaczanych faktów procesowych nie ulega wątpliwości, że

wyrokujący w dniu 23 kwietnia 2013 r. Sąd Okręgowy w S., który utrzymał w mocy

skazanie M. W. w sprawie IV K …/12, orzekał w sytuacji, gdy postępowanie co do

tego samego oskarżonego o ten sam czyn zostało prawomocnie zakończone. Choć

więc powyższe pozostawało poza wiedzą Sądu Okręgowego, jest poza sporem, że

wydane przez ten Sąd orzeczenie zapadło z naruszeniem powagi rzeczy

osądzonej, o której mowa w art. 17 § 1 pkt. 7 k.p.k. Okoliczność ta stanowi

bezwzględną przyczynę uchylenia dotkniętego tą wadą zaskarżonego wyroku (art.

439 § 1 pkt. 8 k.p.k.), a w konsekwencji, także poprzedzającego go wyroku Sądu

Rejonowego. Prawomocne skazanie M. W. wyrokiem Sądu Rejonowego z dnia 9

kwietnia 2013 r., w sprawie IV K …2/12 przesądza, że prowadzenie postępowania

karnego w niniejszej sprawie o ten sam czyn nie jest już możliwe i – zgodnie z

treścią przytaczanego art. 17 § 1 pkt. 7 k.p.k. – powoduje obowiązek umorzenia

przeprowadzonego postępowania.

4

Kierując się przedstawionymi względami, Sąd Najwyższy orzekł, jak w

wyroku.