II KK 349/13

Sygn. akt II KK 349/13

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 30 stycznia 2014 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Małgorzata Gierszon (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Rafał Malarski

SSN Andrzej Ryński

Protokolant Anna Janczak

w sprawie K. M. K.

ukaranej z art. 119 § 1 k.w.

po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu, w trybie art. 535 § 5 kpk

w dniu 30 stycznia 2014 r.,

kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego na korzyść ukaranej

od wyroku nakazowego Sądu Rejonowego w W.

z dnia 28 czerwca 2013 r.,

uchyla zaskarżony wyrok w części dotyczącej kary i w tym

zakresie sprawę przekazuje Sądowi Rejonowemu

w W. do ponownego

rozpoznania.

UZASADNIENIE

Wyrokiem nakazowym z dnia 28 czerwca 2013 r., sygn. akt XIV K …/13, Sąd

Rejonowy uznał K. M. K. za winną tego, że: w dniu 5 maja 2013 r. ok. godz. 14.40

w W. na terenie marketu […], dokonała kradzieży dwóch opakowań proszku do

2

prania „Ariel” o łącznej wartości 86,60 zł na szkodę I. Sp. z o.o. – to jest dokonania

wykroczenia z art. 119 § 1 k.w. i na mocy tego przepisu wymierzył jej karę 4

miesięcy ograniczenia wolności z obowiązkiem wykonywania nieodpłatnej,

kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 20 (dwudziestu) godzin w

stosunku miesięcznym. Nadto zasądził od obwinionej na rzecz Skarbu Państwa

kwotę 50 zł tytułem zryczałtowanych wydatków postępowania oraz kwotę 50

(pięćset – tak w oryginale) zł tytułem opłaty (k. 17 akt XIV W 1091/13).

Wyrok ten nie został przez strony zaskarżony i uprawomocnił się w dniu 11

lipca 2013 r.

W dniu 9 grudnia 2013 r. do Sądu Najwyższego wpłynęła kasacja

Prokuratora Generalnego, który zaskarżył ten wyrok w części dotyczącej

orzeczenia o karze, na korzyść ukaranej i zarzucił mu: rażące oraz mające istotny

wpływ na treść orzeczenia naruszenie prawa materialnego, to jest art. 20 § 1 k.w.,

polegające na wymierzeniu K. M. K. za popełnienie wykroczenia z art. 119 § 1 k.w.

kary 4 miesięcy ograniczenia wolności pomimo tego, że kara ta trwa 1 miesiąc i

wniósł o uchylenie wyroku w zaskarżonej części oraz przekazanie sprawy Sądowi

Rejonowemu do ponownego rozpoznania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Kasacja jest w stopniu oczywistym zasadna, co pozwoliło rozpoznać ją w

trybie art. 535 § 5 k.p.k.

Nie ulega wątpliwości, że przepis art. 20 § 1 k.w., określa zasady wymiaru

kary ograniczenia wolności przewidzianej w kodeksie wykroczeń i stanowi, że trwa

ona 1 (jeden) miesiąc.

Tym samym Sąd Rejonowy wymierzając ukaranej za wykroczenie z art. 119

§ 1 k.w. karę 4 miesięcy ograniczenia wolności, rażąco naruszył ów przepis art. 20

§ 1 k.k.w., bo wymierzył tę karę w wymiarze czterokrotnie przekraczającym

przewidziany w kodeksie wykroczeń wymiar ustawowy dla tego rodzaju kary.

Uchybienie to – z tego względu – musiało mieć wpływ na treść zaskarżonego

wyroku. Przy tym był to wpływ istotny, skoro następstwem tego uchybienia było

wymierzenie wobec ukaranej kary ograniczenia wolności w wysokości w ustawie –

Kodeks wykroczeń nie przewidzianej.

3

Stwierdzenie powyższej sytuacji implikowało koniecznością uwzględnienia

kasacji, jako oczywiście zasadnej.

Równocześnie uznać należy, że sygnalizowana (w przedostatnim akapicie

uzasadnienia kasacji) kwestia związana ze stwierdzonymi, w orzeczeniu o kosztach,

rozbieżnościami w słownym i cyfrowym określeniu wysokości zasądzonej opłaty

(„50”- cyfrowo, „pięćset” – słownie), nie kwalifikuje się do uznania jej za

bezwzględną przyczynę odwoławczą, wskazaną w art. 104 § 1 pkt 5 k.p.w., to jest

za „sprzeczność w treści orzeczenia uniemożliwiającą jego wykonanie”. Niezależnie

bowiem od tego, że sama ta rozbieżność w ten sposób nie została potraktowana w

postępowaniu wykonawczym, którego przedmiotem był zaskarżony wyrok (z

zarządzenia jego wykonania oraz skierowanego do ukaranej wezwania wynika, że

koszty sądowe, to jest zryczałtowane wydatki i opłata, zostały określone –

sumarycznie – na kwotę 100 zł – k. 23 – 24 w/w akt), to jeszcze nie ma powodów

by nie uznać, że ta rozbieżność była wynikiem li tylko oczywistej omyłki pisarskiej w

słownym (a więc wtórnym, do pierwotnego – cyfrowego) określeniu wysokości

opłaty.

Zauważyć nadto wypada, że w zaskarżonym wyroku błędnie określono

wysokość zasądzonej od ukaranej opłaty. Przywołany przez Sąd Rejonowy w

postawie prawnej orzeczenia o wydatkach i opłacie przepis art. 119 k.p.w. zawiera

odesłanie m.in. do ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. (tekst jednolity: Dz. U. z 1983

r., Nr 49, poz. 223) o opłatach w sprawach karnych. Ustawa ta, w art. 21, stanowi,

że jej przepisy stosuje się również w postępowaniu o wykroczenie, przy czym

opłata wymierzona w razie skazania na karę aresztu albo karę ograniczenia

wolności wynosi 30 zł.

Uwzględnienie kasacji i uchylenie zaskarżonego wyroku, w części dotyczącej

kary, skutkuje równoczesnym uchyleniem także i tego orzeczenia o kosztach, jako

bezpośrednio powiązanego z karą i będącego jej następstwem.

Ponownie rozpoznając sprawę, Sąd Rejonowy uwzględni powyższe wnioski i

spostrzeżenia.

Z tych wszystkich względów, orzeczono jak wyżej.

4