II KK 329/13

Sygn. akt II KK 329/13

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 13 lutego 2014 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Waldemar Płóciennik (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Tomasz Grzegorczyk

SSN Andrzej Tomczyk

Protokolant Ewa Oziębła

przy udziale prokuratora Prokuratury Generalnej Małgorzaty Wilkosz-Śliwy,

w sprawie J. D.

skazanego z art. 88 k.w. i inne

po rozpoznaniu w Izbie Karnej na rozprawie

w dniu 13 lutego 2014 r.,

kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego na niekorzyść

od wyroku Sądu Rejonowego w W.

z dnia 27 września 2013 r.,

uchyla zaskarżony wyrok w części dotyczącej

rozstrzygnięcia o karze i sprawę w tym zakresie przekazuje

Sądowi Rejonowemu w

W. do ponownego rozpoznania.

2

U Z A S A D N I E N I E

J. D. został obwiniony o to, że:

1. w dniu 18 czerwca 2013 r. ok. godz. 20.45 w W., kierował pojazdem marki

Opel Corsa o numerze rejestracyjnym […] bez wymaganych przepisami

świateł, tj. o wykroczenie z art. 88 k.w.;

2. w tym samym czasie i miejscu kierując opisanym samochodem, przy

skrzyżowaniu ulic C. i B. nie zastosował się do znaku B – 24 – zakazu

zawracania, tj. o wykroczenie z art. 92 § 1 k.w.;

3. w tym samym czasie i miejscu kierując opisanym samochodem nie posiadał

przy sobie wymaganych dokumentów – prawa jazdy, tj. o wykroczenie z art.

95 k.w.;

4. w tym samym czasie i miejscu kierując opisanym samochodem znajdował

się w stanie po spożyciu alkoholu – 0,22 mg/l; II badanie – 0,22 mg/l; III

badanie 0,19 mg/l, tj. o wykroczenie z art. 87 § 1 k.w.

Wyrokiem nakazowym z dnia 27 września 2013 r., Sąd Rejonowy, uznając za

ujawnione dowody dołączone do wniosku o ukaranie i przyjmując na ich podstawie,

że okoliczności czynów i wina obwinionego nie budzą wątpliwości, na podstawie art.

93 § 1 k.p.w.:

I. uznał obwinionego za winnego popełnienia zarzucanych mu czynów

stanowiących wykroczenia: w pkt 1 z art. 88 k.w., w pkt 2 z art. 92 § 1 k.w., w

pkt 3 z art. 95 k.w., w pkt 4 z art. 87 § 1 k.w. i za to na podstawie powołanych

przepisów skazał go, a na podstawie art. 87 § 1 k.w. w zw. z art. 9 § 2 k.w. i

art. 20 § 1 i 2 k.w. oraz art. 21 § 1 k.w. wymierzył mu łącznie karę jednego

miesiąca ograniczenia wolności, polegającą na wykonywaniu nieodpłatnej

kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 40 godzin;

II. na podstawie art. 87 § 3 k.w. w zw. z art. 29 § 1 i 2 k.w. i art. 9 § 2 k.w.

orzekł wobec obwinionego środek karny w postaci zakazu prowadzenia

wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 8 miesięcy;

III. na podstawie art. 29 § 4 k.w. na poczet orzeczonego środka karnego zaliczył

obwinionemu okres zatrzymania prawa jazdy od dnia 20 czerwca 2013 r. do

dnia 27 września 2013 r.;

IV. zwolnił obwinionego od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych.

3

Orzeczenie to nie zostało zaskarżone i uprawomocniło się w dniu 12

października 2013 r.

Kasację od całości opisanego wyroku wniósł na niekorzyść obwinionego

Prokurator Generalny.

Skarżący, powołując się na przepisy art. 111 k.p.w., art. 526 § 1 k.p.k. oraz art.

537 § 1 i 2 k.p.k. w zw. z art. 112 k.p.w., zarzucił rażące i mające istotny wpływ na

treść wyroku naruszenie prawa materialnego, a mianowicie art. 87 § 1 k.w.,

polegające na wymierzeniu obwinionemu J. D., za popełnione wykroczenia z art. 88

k.w., art. 92 § 1 k.w., art. 95 k.w. i art. 87 § 1 k.w., na podstawie art. 87 § 1 k.w.

kary 1 miesiąca ograniczenia wolności z zobowiązaniem do wykonywania

nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 40 godzin

miesięcznie pomimo tego, że wykroczenie określone w tym przepisie zagrożone

jest karą aresztu albo grzywny.

W konsekwencji powyższego zarzutu Prokurator Generalny wniósł o uchylenie

zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu do ponownego

rozpoznania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Kasacja jest oczywiście zasadna, chociaż wskazany w niej zakres zaskarżenia

– „w całości” – nie koresponduje z podniesionym zarzutem. Zarzut obrazy prawa

materialnego odnoszony jest przecież do rozstrzygnięcia o karze (przepis art. 87

k.w. nie zawiera zagrożenia karą ograniczenia wolności), zatem właściwe

odczytanie kasacji, łącznie z ostatnim akapitem jej uzasadnienia, w którym mowa

jest o możliwości wymierzenia w ponowionym postępowaniu surowszej kary,

pozwala na stwierdzenie, że w rzeczywistości wyrok Sądu Rejonowego został

zaskarżony w całości w zakresie rozstrzygnięcia o karze.

Zgodnie z art. 9 § 2 k.w., jeżeli jednocześnie orzeka się o ukaraniu za dwa lub

więcej wykroczeń, wymierza się łącznie karę w granicach zagrożenia określonych

w przepisie przewidującym najsurowszą karę, co nie stoi na przeszkodzie

orzeczeniu środków karnych na podstawie innych naruszonych przepisów. W

realiach rozważanej sprawy zasadnie za podstawę wymiaru kary przyjęto przepis

art. 87 § 1 k.w., bowiem spośród czterech przypisanych obwinionemu wykroczeń,

tylko ten przewiduje zagrożenie karą aresztu. Rzecz jednak w tym, co trafnie

4

podniesiono w kasacji, że wskazany przepis nie przewiduje możliwości

wymierzenia sprawcy wykroczenia kary ograniczenia wolności, taką zaś karę

orzeczono wobec obwinionego J. D. zaskarżonym wyrokiem nakazowym.

Orzeczenie to dotknięte jest więc oczywistą i rażącą obrazą prawa materialnego,

która miała istotny wpływ na treść wyroku. Przesądziło to o konieczności uchylenia

zaskarżonego wyroku w zakresie rozstrzygnięcia o karze i przekazania sprawy do

ponownego rozpoznania w tym zakresie Sądowi Rejonowemu. Przy ponownym

rozpoznaniu sprawy Sąd będzie zobowiązany do ukształtowania rozstrzygnięcia o

karze w zgodzie z obowiązującym prawem materialnym.