III ZS 15/13

Sygn. akt III ZS 15/13

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 12 lutego 2014 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Maciej Pacuda (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Halina Kiryło

SSN Krzysztof Staryk

Protokolant Anna Pęśko

w sprawie ze skargi Ministra Zdrowia

na uchwałę Nr 67/VI/2013 z dnia 23 lipca 2013 r., Okręgowej Rady Aptekarskiej,

Okręgowej Izby Aptekarskiej w O. w sprawie obowiązków kierowników aptek

prowadzących programy lojalnościowe w aptekach.,

po rozpoznaniu na rozprawie w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw

Publicznych w dniu 12 lutego 2014 r.,

uchyla punkty: 5 i 6 zaskarżonej uchwały.

UZASADNIENIE

Okręgowa Rada Aptekarska (dalej jako Rada) Okręgowej Izby Aptekarskiej

w O. podjęła w dniu 23 lipca 2013 r. uchwałę nr 67/VI/2013 w sprawie obowiązków

kierowników aptek prowadzących programy lojalnościowe w aptekach (dalej jako

2

uchwała). Jako podstawę wymienionej uchwały Rada powołała art. 7 ust. 1 pkt 1, 2

i 9a, art. 7 ust. 2 pkt 11 oraz art. 29 ustawy o izbach aptekarskich.

Minister Zdrowia zaskarżył uchwałę Rady w części, to jest w zakresie jej

punktu 5 i 6. Zaskarżonym punktom uchwały zarzucił naruszenie: 1) art. 1 ust. 2

ustawy z dnia 19 kwietnia 1991 r. o izbach aptekarskich w związku z art. 94a ust 2 i

3 Prawa farmaceutycznego (Dz.U. z 2008 r. Nr 45, poz. 271, ze zm.), poprzez

przekroczenie ustawowych kompetencji Rady polegające na ustanowieniu norm

niezgodnych z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa, umożliwiających

ingerencję w obowiązki należące do wyłącznej właściwości wojewódzkiego

inspektora farmaceutycznego, w zakresie jego uprawnień do prowadzenia nadzoru

nad działalnością reklamową aptek, punktów aptecznych i placówek obrotu

pozaaptecznego; 2) art. 7 ust. 1 pkt 1 i 5 oraz ust. 2 pkt 11 w związku z art. 29 w

związku z art. 1 ust. 2 ustawy o izbach aptekarskich, poprzez kierowanie

działalnością Okręgowej Izby Aptekarskiej w O. z przekroczeniem ustawowych

kompetencji Rady, wskutek przyjęcia regulacji z zakresu wyłącznej kompetencji

organu administracji publicznej - wojewódzkiego inspektora farmaceutycznego; 3)

art. 17 ust. 1 w związku z art. 7 Konstytucji RP z uwagi na podjęcie uchwały

sprzecznej z przepisami ustawowymi, wykraczającej poza ustawowe kompetencje

Rady.

Minister Zdrowia wniósł o uchylenie zaskarżonych punktów uchwały jako

niezgodnych z prawem.

Okręgowa Izba Aptekarska w O. (dalej jako OIAO) w odpowiedzi na skargę

Ministra Zdrowia wniosła o jej oddalenie i utrzymanie w mocy zaskarżonych

punktów 5 i 6 uchwały.

Odnosząc się do zarzutów sformułowanych w odniesieniu do pkt 5 uchwały

OIAO podnosi, że zadaniem samorządu zawodowego jest, obok reprezentowania

osób wykonujących zawód zaufania publicznego, sprawowanie pieczy nad

należytym wykonywaniem zawodu w granicach interesu publicznego i dla jego

ochrony. Wykonywanie tego nadzoru uzasadnia troskę o to, aby zawód farmaceuty

był wykonywany zgodnie z prawem, w tym z art. 94a Prawa farmaceutycznego.

Samorząd zawodowy nie kwestionuje uprawnień organów inspekcji

farmaceutycznej w zakresie reklamy aptek. Przepis art. 7 ust. 1 pkt 6 ustawy o

3

izbach nakazuje wręcz samorządowi zawodowemu współdziałanie z organami

administracji publicznej w sprawach związanych z wykonywaniem zawodu.

W odniesieniu do zarzutów Ministra Zdrowia dotyczących pkt 6 uchwały

OIAO podnosi z kolei, że to postanowienie jedynie informuje kierowników aptek, że

w przypadku dalszego prowadzenia, pomimo zakazu, działalności w zakresie

reklamy skierowany zostanie wniosek do Okręgowego Rzecznika

Odpowiedzialności Zawodowej (OROZ) celem zbadania, czy nie zachodzą

podstawy odpowiedzialności z art. 45 ustawy o izbach. Skierowanie do OROZ

pisma nie oznacza jeszcze wszczęcia postępowania przeciwko farmaceucie. Nawet

jeżeli takie postępowanie zostanie wszczęte, to kończy się ono wydaniem

orzeczenia przez niezależny sąd aptekarski. W przypadku braku dostatecznych

dowodów wskazujących na działanie kierownika apteki niezgodnie z prawem

OROZ może natomiast umorzyć wszczęte postępowania. Skutkiem działania

wojewódzkiego inspektora farmaceutycznego będzie wydanie decyzji

administracyjnej zakazującej prowadzenia reklamy, a nawet cofnięcie zezwolenia

na prowadzenie apteki ogólnodostępnej. Nie może być zatem mowy o wkroczeniu

przez organ samorządu zawodowego w kompetencje organu władzy państwowej.

Punkt 6 uchwały ma charakter przypominający o obowiązkach kierowników aptek.

Obowiązek ten wynika z zasad etyki i deontologii oraz właściwych przepisów

prawa. Ma ponadto charakter dyscyplinujący, albowiem wzywa kierowników aptek

do złożenia wyjaśnień w zakresie naruszenia, bądź braku naruszenia zakazu

reklamy z art. 94a Prawa farmaceutycznego.

Sąd Najwyższy zważył co następuje:

Uchwała Rady zaskarżona przez Ministra Zdrowia została podjęta na

podstawie art. 7 ust. 1 pkt 1, 5 i 9a i ust. 2 pkt 11 oraz art. 29 ustawy o izbach

aptekarskich. Podstawowe znaczenie dla rozstrzygnięcia o zasadności skargi

Ministra Zdrowia ma zatem kwestia, czy wymienione powyżej przepisy upoważniały

Radę do podjęcia uchwały w zaskarżonym zakresie (punkty 5 i 6).

Z art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy o izbach wynika, że zadaniem samorządu

aptekarskiego jest reprezentowanie zawodu aptekarza oraz obrona jego interesów.

4

Reprezentowanie, o którym mowa w tym przepisie, polega na podejmowaniu przez

organy samorządu zawodowego różnego rodzaju działań na forum zewnętrznym,

pozakorporacyjnym w stosunku do innych podmiotów (w tym organów państwa).

Reprezentowanie obejmuje występowanie w imieniu aptekarzy w ważkich dla tego

zawodu sprawach. Analogicznie należy postrzegać obronę interesów zawodu

aptekarza. W obu przypadkach chodzi więc o działania organu samorządu

aptekarskiego w interesie grupowym ogółu członków samorządu farmaceutów. Nie

można natomiast traktować jako „reprezentowania” zawodu i obrony jego interesów

działań podejmowanych „wewnątrz” samorządu, poprzez określenie pożądanych

przez organ samorządu zawodowego zasad działania jego członków.

Kompetencje, o których mowa w art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy o izbach,

samorząd aptekarski wykonuje, stosownie do art. 7 ust. 2 pkt 11 ustawy o izbach,

poprzez występowanie w obronie interesów indywidualnych i zbiorowych członków

izb aptekarskich. Samorząd aptekarski jest zatem upoważniony do podejmowania

różnego rodzaju działań w sprawach dotyczących konkretnych członków korporacji

zawodowej, jak i w sprawach dotyczących samorządu (krajowego lub regionalnego)

jako takiego, o ile tylko zagrożony lub naruszony zostanie interes, o którym mowa w

art. 7 ust. 2 pkt 11 i art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy o izbach. „Występowanie”, o którym

mowa w tym przepisie może przybierać różne formy, od podejmowania uchwał

udzielających poparcia, bądź negujących określone inicjatywy, przez włączanie się

w różnego rodzaju inicjatywy dotyczące interesów samorządu aptekarskiego, po

czynny udział w postępowaniach dotyczących konkretnych członków izby. W tym

ostatnim przypadku organ samorządu aptekarskiego może działać zarówno na

rzecz członka (w obronie jego interesów), jak i przeciwko takiemu członkowi (w

obronie interesu ogólnego członków izby).

Kolejnym przepisem wskazanym jako podstawa prawna uchwały Rady jest

art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy o izbach, zgodnie z którym zadaniem samorządu

aptekarskiego jest sprawowanie pieczy i nadzoru nad wykonywaniem zawodu. W

ramach realizacji tego zadania Rada, jako organ samorządu aptekarskiego, może

podejmować różnego rodzaju działania służące w szczególności zapewnieniu tego,

by jej członkowie wykonywali zawód zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie

unormowaniami. Podczas gdy „sprawowanie pieczy” wskazuje na czuwanie

5

organów samorządu aptekarskiego nad respektowaniem prawa przez farmaceutów

chociażby poprzez informowanie o stanowisku organów państwa (zob. np.

dołączone do uchwały pismo Głównego Inspektora Farmaceutycznego) lub

orzeczeniach sądowych i ich potencjalnych konsekwencjach dla członków

samorządu aptekarskiego, „sprawowanie nadzoru” upoważnia do występowania do

członków o udzielania informacji pozwalających Radzie na weryfikowanie zasad

wykonywania zawodu. Z ogólnie pojmowanej instytucji nadzoru wynika także, że

organ nadzorujący (organ samorządu zawodowego) nie tylko może obserwować i

oceniać działalność farmaceutów, ale także może wydawać polecenia zmiany

sposobu działania podmiotu nadzorowanego. Tym samym przepis art. 7 ust. 1 pkt 5

ustawy o izbach upoważnia organy samorządu aptekarskiego do podejmowania

uchwał zawierających w swej treści stanowczo sformułowane postanowienia co do

określonego sposobu zachowania członków korporacji zawodowej.

Merytoryczną ocenę zarzutów skargi Ministra Zdrowia należy rozpocząć od

ustalenia przedmiotu normowania punktów 5 i 6 uchwały.

Na mocy punktu 5 Rada postanowiła wystąpić do kierowników aptek, które

mogą prowadzić wymienione w punkcie 1 uchwały programy lojalnościowe, a które

w ocenie Rady mogą naruszać art. 94a Prawa farmaceutycznego, o

natychmiastowe zaprzestanie prowadzenia tych programów w kierowanych przez

nich aptekach. Jednocześnie Rada wyznaczyła termin na udzielenie przez

kierowników tych aptek informacji o nieprowadzeniu takich programów lub ich

zaprzestaniu. Treść punktu 5 uchwały opiera się na założeniu, zgodnie z którym

programy lojalnościowe, których dotyczy uchwała, „mogą naruszać” art. 94a Prawa

farmaceutycznego. Z brzmienia punktu 5, analizowanego z uwzględnieniem

pozostałych postanowień uchwały wynika zatem jednoznacznie, że Rada wystąpiła

do kierowników konkretnych aptek ze stanowczym żądaniem podjęcia dwojakiego

rodzaju działań: 1) natychmiastowego zaprzestania prowadzenia programów

lojalnościowych wymienionych w punkcie 1 uchwały, które w ocenie Rady

naruszają art. 94a Prawa farmaceutycznego; 2) przekazania informacji o

nieprowadzeniu albo zaprzestaniu prowadzenia powyższych programów

lojalnościowych.

6

Z kolei na podstawie punktu 6 uchwały, w przypadku braku odpowiedzi na

wezwanie do udzielenia informacji, o którym mowa w punkcie 5, bądź w przypadku

potwierdzenia, że dana apteka „nadal działa niezgodnie z prawem”, Rada

postanowiła skierować do OROZ wniosek o wszczęcie postępowania

dyscyplinarnego. Z punktu 6 uchwały wynika zatem, że: 1) prowadzenie programów

lojalnościowych wymienionych w punkcie 1 uchwały Rada uznała za działanie

sprzeczne z prawem; 2) dalsze prowadzenie takich programów będzie skutkowało

kierowaniem do OROZ wniosków o wszczęcie postępowania dyscyplinarnego.

W ocenie Sądu Najwyższego w obecnym składzie, unormowania

wynikającego z punktów 5 i 6 uchwały nie można traktować jako wystąpienia w

obronie ogólnego interesu członków izb aptekarskich. Na podstawie punktu 5 Rada

domaga się bowiem od kierowników aptek zaprzestania określonych działań w

kierowanych przez nich aptekach, zaś na podstawie punktu 6 Rada zapowiada

skierowania wniosków o wszczęcie postępowania do OROZ. Takie działanie nie ma

na celu obrony interesów członków izb aptekarskich w rozumieniu art. 7 ust. 2 pkt

11 ustawy o izbach, chyba że pod pojęciem tego interesu rozumieć należy interesy

ekonomiczne tych członków izby, którzy respektują zakaz reklamy, nie prowadząc

w kierowanych przez nich (należących do nich) aptekach programów

lojalnościowych prowadzących do wzrostu sprzedaży.

Z punktu 5 uchwały wynika, że Rada wystąpiła do kierowników aptek DOZ, w

których realizowano określone w punkcie 1 programy lojalnościowe z

kategorycznym żądaniem, nakazem natychmiastowego zaprzestania uczestnictwa

aptek w tych programach. Istotną treścią zaskarżonej uchwały jest nakazanie

kierownikom aptek wymienionych w punkcie 1 zaprzestania dalszego udziału

kierowanych przez nich aptek w określonych programach lojalnościowych z

powodu sprzeczności tych programów – w arbitralnie dokonanej ocenie Rady - z

art. 94a Prawa farmaceutycznego. Takie uprawnienie nie mieści się w zakresie

uprawnień samorządu aptekarskiego wynikających z przepisów art. 7 ust. 1 pkt 1

oraz art. 7 ust. 2 pkt 11 ustawy o izbach, powołanych w podstawie zaskarżonej

uchwały oraz podstawach skargi Ministra Zdrowia.

W przekonaniu Sądu Najwyższego, uprawnienia do podjęcia uchwały o

treści zawartej w punkcie 5 i 6 uchwały nie można również wywieść z art. 7 ust. 1

7

pkt 5 ustawy o izbach. Prawidłowe kierowanie apteką przez farmaceutę jest co

prawda związane z przestrzeganiem obowiązujących przepisów i standardów, w

szczególności wynikających z ustawy Prawo farmaceutyczne, w tym zakazu

reklamy aptek. Dlatego można uznać, że w ramach sprawowania pieczy i nadzoru

nad wykonywaniem tego zawodu (art. 7 ust. 1 pkt 5) mieści się czuwanie przez

organy samorządu zawodowego nad tym, aby zawód farmaceuty był wykonywany

zgodnie z przepisami prawa, w tym z ustawowym zakazem reklamy. Udział apteki

w programie lojalnościowym uznawany jest za niedozwoloną formę reklamy (por.

wyrok WSA w Warszawie z 7 sierpnia 2013 r., VI SA/Wa 1660/13). Z uprawnienia

do sprawowania pieczy i nadzoru nad wykonywaniem zawodu można wyprowadzić

uprawnienie do żądania przekazania Radzie stosownych informacji. W ramach art.

7 ust. 1 pkt 5 ustawy o izbach mieści się także niewątpliwie występowanie z

wnioskiem o wszczęcie postępowania przez organy nadzoru farmaceutycznego

(por. wyrok WSA w Warszawie z 20 września 2013 r., VISA/Wa 700/13). Podstawa

ta obejmuje także poinformowanie członków samorządu zawodowego aptekarzy o

zamiarze skierowania do OROZ zawiadomień w przypadku powzięcia przez Radę

podejrzenia naruszenia zasad etyki zawodowej, w szczególności zaś w przypadku

uznania prowadzenia programu lojalnościowego za zakazaną reklamę przez

organy nadzoru farmaceutycznego.

W zakresie uprawnienia, o którym mowa w art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy o izbach

nie mieści się natomiast występowanie z żądaniem natychmiastowego zaprzestania

określonych działań, w tym udziału w realizacji programów lojalnościowych

kwalifikowanych samodzielnie przez Radę jako zakazana reklama, w drodze

uchwały, bez oparcia się na wiążących rozstrzygnięciach nadzoru

farmaceutycznego lub właściwych sądów. Z przepisu tego nie wynika także

upoważnienie dla Rady do kwalifikowania działań apteki jako niezgodnych z

prawem. Powoduje to, że zarówno punkt 5, jak i punkt 6 uchwały naruszają art. 7

ust. 1 pkt 5 ustawy o izbach.

Wprawdzie w punkcie 6 zaskarżonej uchwały mowa o tym, że

niezastosowanie się do „wystąpienia” podjętego przez Radę na podstawie punktu 5

uchwały stanowić będzie podstawę do wystąpienia do OROZ ze stosownym

wnioskiem w związku z podejrzeniem naruszenia przepisów ustawy, co może

8

skutkować wszczęciem postępowania dyscyplinarnego, jednakże z kontekstu

systemowego uchwały wynika jednoznacznie, że Rada określiła typ przewinienia

dyscyplinarnego, jakim jest udział apteki w realizacji programu lojalnościowego

wymienionego w punkcie 1 uchwały. W granicach pieczy samorządu zawodowego

nad należytym wykonywaniem zawodu przez jego członków nie mieści się zaś

samoistne, bez wyraźnego upoważnienia ustawowego, regulowanie przez

samorząd zawodowy podstaw odpowiedzialności dyscyplinarnej (por. wyroki Sądu

Najwyższego: z dnia 16 września 2004 r., III ZS 1/04 OSNP 2005 nr 7, poz. 104

oraz z dnia 13 lipca 2012 r., III ZS 5/12) w drodze wskazania, jakiego rodzaju

działania są w ocenie Rady niezgodne z prawem (bez oparcia się na ostatecznej

decyzji administracyjnej lub prawomocnym orzeczeniu sądowym).

W orzecznictwie Sądu Najwyższego można już mówić o ugruntowanej linii

orzeczniczej, zgodnie z która podejmowanie przez organy samorządu zawodowego

uchwał wskazujących, jakiego rodzaju zachowania członków samorządu są w

ocenie tego organu sprzeczne z przyjętymi dla danego zawodu zasadami etyki,

stanowi naruszenie kompetencji tego organu, któremu prawodawca przyznał

uprawnienie do opracowania i uchwalenia takich zasad (por. wyroki Sądu

Najwyższego: z dnia 19 września 2012 r., III ZS 8/12 oraz z dnia 14 stycznia

2010 r., III ZS 4/09). Uprawnienie do określenia rodzajów deliktów dyscyplinarnych

członków samorządu zawodowego przysługują tylko i wyłącznie organowi

wskazanemu przez ustawodawcę (por. wyroki Sądu Najwyższego: z dnia 26 lutego

2004 r., III SZ 2/03, OSNP 2004 nr 22, poz. 395 oraz z dnia 13 lipca 2012 r., III ZS

5/12). Zgodnie z art. 37 pkt 1 ustawy o izbach opracowania zasad etyki i deontologii

zawodowej należy natomiast do Krajowego Zjazdu Aptekarzy.

Z powyższego wynika, że Rada nie miała w powołanych w podstawie

uchwały przepisach ustawy o izbach uprawnienia do przyjęcia punktów 5 i 6 o takiej

treści. Skarga Ministra Zdrowia, zarzucająca Radzie przekroczenie ustawowych

kompetencji, jest zatem zasadna z racji swoistego uzurpowania sobie przez organ

samorządu aptekarskiego uprawnienia do nakazania kierownikom aptek

zaprzestania określonych w uchwale działań pod rygorem uruchomienia

postępowań dyscyplinarnych bez uprzedniego przesądzenia w postępowaniu

9

administracyjnym lub sądowo-administracyjnym o naruszeniu zakazu z art. 94a

Prawa farmaceutycznego przez realizowanie programów lojalnościowych.

Nie można jednak podzielić argumentacji Ministra Zdrowia, zgodnie z którą

sprzeczność z prawem zaskarżonych punktów uchwały polega na ingerencji

samorządu aptekarskiego w obowiązki należące do wyłącznej właściwości

wojewódzkiego inspektora farmaceutycznego w zakresie jego uprawnień

nadzorczych z art. 94a ust. 2 i 3 Prawa farmaceutycznego. Okoliczność, że z mocy

art. 94a ust. 2 i 3 Prawa farmaceutycznego organem administracji, do kompetencji

którego należy sprawowanie nadzoru nad przestrzeganiem zakazu reklamy aptek

art. 94a ust. 1 Prawa farmaceutycznego, jest wojewódzki inspektor nadzoru

farmaceutycznego, nie wyklucza bowiem możliwości podejmowania przez inne

organy administracji publicznej, w tym wykonujące zadania publiczne organy

samorządu zawodowego, działań odnoszących się do reklamy, o której mowa w

art. 94a ust. 1 Prawa farmaceutycznego w ramach uprawnień przysługujących tym

organom. Uchwała Rady w punktach 5 i 6 nie ogranicza w żaden sposób

kompetencji wojewódzkiego inspektora, nie wyłącza możliwości podjęcia przez

niego działań wymienionych w art. 94a ust. 3 Prawa farmaceutycznego.

Za bezpodstawny należy także uznać zarzut naruszenia art. 17 ust. 1 w

związku z art. 7 Konstytucji RP jako ogólnikowy i nieuzasadniony w skardze

Ministra Zdrowia. Niewłaściwe jest stawianie zarzutu naruszenia ww. przepisów

Konstytucji samodzielnie, skoro kompetencje organów samorządu zawodowego

wymagają każdorazowo ustawowej konkretyzacji.

Niezależnie od wskazanego powyżej braku formalnych podstaw do podjęcia

przez Radę uchwały o treści zawartej w punktach 5 i 6, Sąd Najwyższy nie może

pominąć milczeniem zasadniczych wątpliwości co do zgodności z interesem

publicznym wystąpienia w niniejszej sprawie przez Ministra Zdrowia ze skargą.

Ustawodawca zakazał w art. 94a Prawa farmaceutycznego reklamy aptek. W

kompetencję do egzekwowania tego zakazu wyposażył, w szczególności, organy

nadzoru farmaceutycznego. Organy te dysponują ograniczonymi pod względem

skuteczności sankcjami administracyjnymi. Nakaz zaprzestania reklamy może

zostać wydany jedynie, gdy reklama jest prowadzona. Wszczęcie postępowania

administracyjnego zachęca przedsiębiorcę prowadzącego aptekę do zaniechania

10

reklamy, co z kolei rzutuje na niemożność wydania nakazu zaprzestania działań

reklamowych, które w dacie orzekania przez organ nie są prowadzone. Z zawartych

w aktach sprawy wyroków Wojewódzkich Sądów Administracyjnych oraz

dołączonego do zaskarżonej uchwały pisma Głównego Inspektora

Farmaceutycznego wynika, że prowadzenie programów lojalnościowych uznawane

jest za reklamę aptek zakazaną przez art. 94a Prawa farmaceutycznego.

Jednocześnie z dołączonych do pisma GOIA odpisów wyroków sądów

administracyjnych wynika, że organy inspekcji farmaceutycznej bezpodstawnie

odmawiają organom samorządu aptekarskiego legitymacji czynnej w inicjowaniu

postępowań administracyjnych ukierunkowanych na zapewnienie przestrzegania

zakazu reklamy przez wszystkie podmioty prowadzące apteki. Organy samorządu

aptekarskiego mają ustawowo przewidzianą kompetencję do współdziałania z

organami administracji publicznej. Gdy organy te podejmują tego rodzaju działania -

spotykają się z decyzjami odmawiającymi wszczęcia postępowania. Gdy zaś

starają się, w ramach ustawowej kompetencji współdziałania z właściwymi

organami administracji i sprawowania nadzoru nad działalnością farmaceutów,

wspierać działalność nadzoru farmaceutycznego przy wykorzystaniu możliwości

oddziaływania na zrzeszonych w nich farmaceutach, ich działania podważane są

przez Ministra Zdrowia. W ten sposób skarga Ministra Zdrowia w niniejszej sprawie,

niezależnie od jej formalnoprawnej zasadności, wpisuje się w ciąg opisanych

powyżej skrótowo działań podważających skuteczność zakazu reklamy aptek z art.

94a Prawa farmaceutycznego.