III KK 339/13

Sygn. akt III KK 339/13

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 20 lutego 2014 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Tomasz Artymiuk (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Eugeniusz Wildowicz

SSN Przemysław Kalinowski

Protokolant Teresa Jarosławska

przy udziale prokuratora Prokuratury Generalnej Krzysztofa Parchimowicza,

w sprawie S. J.

oskarżonego z art. 292 § 1 kk

po rozpoznaniu w Izbie Karnej na rozprawie

w dniu 20 lutego 2014 r.,

kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego na niekorzyść oskarżonego,

od wyroku Sądu Rejonowego w S.

z dnia 4 marca 2013 r.,

uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Sądowi

Rejonowemu w S. do ponownego rozpoznania.

UZASADNIENIE

Prokurator Rejonowy w S. skierował do Sądu wniosek o warunkowe

umorzenie postępowania karnego wobec S. J. podejrzanego o to, że „w dniu

22.10.2012 r. w S. nabył od nieletniego K. M. telefon komórkowy LG Swift Black o

wartości 2.000 zł, gdzie na podstawie towarzyszących okoliczności – oferowana

2

cena – 100 zł mógł i powinien przypuszczać, że telefon ten został uzyskany za

pomocą czynu zabronionego” – tj. o przestępstwo z art. 292 § 1 k.k.

Wyrokiem z dnia 4 marca 2013 r., Sąd Rejonowy w S. „ustalając, że

oskarżony S. J. popełnił zarzucany mu czyn kwalifikowany z art. 292 § 1 k.k. i że

jego wina i stopień społecznej szkodliwości czynu nie są znaczne na mocy art. 66 §

1 i 2 k.k., art. 67 § 1 k.k. warunkowo umorzył postępowanie karne wobec niego na

okres próby wynoszący 2 (dwa) lata” (pkt I wyroku). Nadto, oddał oskarżonego w

okresie próby – na mocy art. 67 § 2 k.k. – pod dozór kuratora sądowego (pkt II

wyroku), zwalniając go od kosztów procesu, w tym od opłaty sądowej (pkt III

wyroku).

Orzeczenie powyższe nie zostało zaskarżone i uprawomocniło się w dniu 12

marca 2014 r. (k. 62).

Kasację od powołanego wyżej wyroku, na niekorzyść oskarżonego, wniósł w

dniu 3 września 2013 r. Prokurator Generalny. Zaskarżając wyrok w całości i

zarzucając „rażące i mające istotny wpływ na treść orzeczenia naruszenie

przepisów prawa materialnego – art. 66 § 1 k.k., polegające na warunkowym

umorzeniu postępowania karnego przeciwko S. J., pomimo niespełnienia określonej

w tym przepisie przesłanki uprzedniej niekaralności sprawcy za przestępstwo

umyślne, gdyż w dacie orzekania oskarżony był prawomocnie skazany za

popełnienia przestępstwa umyślnego, określonego w art. 280 § 1 k.k.”, wniósł o

uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu w S. do

ponownego rozpoznania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Art. 66 § 1 k.k. pozwala na warunkowe umorzenie postępowania, jeżeli

spełnione zostaną wszystkie, szczegółowo określone w tym przepisie przesłanki

związane z czynem oraz z osobą sprawcy, uzasadniające wobec niego pozytywną

prognozę kryminologiczną. Jedną z tych przesłanek, stanowiących warunek sine

qua non zastosowania instytucji warunkowego umorzenia postępowania, jest

uprzednia niekaralność sprawcy za przestępstwo umyślne.

W sprawie niniejszej ten warunek nie został spełniony, bowiem S. J. w dniu

wydania zaskarżonego kasacją wyroku warunkowo umarzającego wobec niego

postępowanie karne o czyn z art. 292 § 1 k.k. (4 marca 2013 r.) był już wcześniej

3

skazany wyrokiem Sądu Rejonowego w S. z dnia 13 sierpnia 2012 r., za

przestępstwo z art. 280 § 1 k.k. na karę 2 lat pozbawienia wolności z warunkowym

zawieszeniem wykonaniem wykonania tej kary na okres 5 lat tytułem próby, a

wyrok ten uprawomocnił się w dniu 21 sierpnia 2012 r. (k. 151 akt II K 331/12).

Wprawdzie orzekający w toku przedmiotowego postępowania Sąd Rejonowy

dysponował informacją z Krajowego Rejestru Karnego, że S. J. nie figuruje w

kartotece karnej (k. 41 akt II K …/13), zaś sam oskarżony nie ujawnił faktu swojej

uprzedniej karalności (protokół przesłuchania z dnia 28 grudnia 2012 r. – k. 43

verte tych akt), jednak okoliczność powyższa pozostaje bez znaczenia dla

możliwości zastosowania instytucji z art. 66 § 1 k.k., bowiem warunek

wcześniejszej niekaralności sprawcy za przestępstwo umyślne ma charakter

bezwzględny i należy „do stanu obiektywnego” (zob. wyroki Sądu Najwyższego: z

dnia 2 lutego 2007 r., IV KK 461/06, LEX nr 231929; z dnia 1 października 2008 r.,

V KK 238/08, LEX nr 457948; z dnia 8 kwietnia 2009 r., IV KK 408/08, LEX nr

495310; z dnia 14 czerwca 2011 r., IV KK 85/11).

W tym stanie rzeczy trafność podniesionego w kasacji Prokuratora

Generalnego zarzutu rażącego naruszenia prawa materialnego jest niewątpliwa, a

uchybienie to miało istotny wpływ na treść orzeczenia, ponieważ skutkowało

warunkowym umorzeniem postępowania karnego wobec S. J., pomimo braku ku

temu ustawowych przesłanek.

Implikowało to uchylenie poddanego kontroli kasacyjnej wyroku i

przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji, który

przeprowadzi dalsze postępowania – jeżeli nie zaistnieją inne okoliczności –

stosownie do regulacji określonej w art. 341 § 2 k.p.k.