IV CNP 33/13

Sygn. akt IV CNP 33/13

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 7 marca 2014 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Hubert Wrzeszcz (przewodniczący)

SSN Zbigniew Kwaśniewski (sprawozdawca)

SSN Marta Romańska

w sprawie ze skargi pozwanych

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku

Sądu Okręgowego w B.

z dnia 9 marca 2011 r.,

w sprawie z powództwa Administracji Domów Miejskich ADM Spółki z ograniczoną

odpowiedzialnością w B.

przeciwko K. M. i K. M.

o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 7 marca 2014 r.,

1) stwierdza, że wyrok Sądu Okręgowego w B. z dnia 9 marca

2011 r., sygn. akt … 22/11 w części zmieniającej w punkcie 2

(drugim) wyrok Sądu Rejonowego w B. z dnia 27 października

2010 r., sygn. akt … 1736/09, przez zasądzenie od pozwanych

solidarnie na rzecz powoda kwoty 14.191,08 zł (czternaście

tysięcy sto dziewięćdziesiąt jeden złotych i 8/100) z ustawowymi

2

odsetkami od dnia 1 maja 2009 r. do dnia zapłaty oraz kwoty

1.360,34 zł ( jeden tysiąc trzysta sześćdziesiąt i 34/100) z

ustawowymi odsetkami od dnia 16 października 2009 r. (pkt I) a

nadto w części zasądzającej solidarnie od pozwanych na rzecz

powoda zwrot kosztów procesu ponad kwotę 2.886,67 zł (dwa

tysiące osiemset osiemdziesiąt sześć i 67/100) (pkt. II) oraz w

części zasądzającej solidarnie od pozwanych na rzecz powoda

1.200 zł ( jeden tysiąc dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów

procesu przed instancją odwoławczą (pkt. III), jest niezgodny

z prawem;

2) zasądza od strony powodowej na rzecz pozwanych kwotę

1.800 zł (jeden tysiąc osiemset) tytułem kosztów postępowania

wszczętego wniesieniem skargi .

3

UZASADNIENIE

W sprawie wytoczonej przeciwko pozwanym, zajmującym lokal bez tytułu

prawnego, o zapłatę odszkodowania na podstawie art. 18 ust. 1 ustawy z dnia

21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy

i o zmianie kodeksu cywilnego (Dz.U.2014 r., poz. 150), zwanej dalej „ustawą”, Sąd

I instancji uznał dochodzone roszczenie jako okresowo podlegające trzyletniemu

przedawnieniu. W konsekwencji Sąd ten w pkt 1 uwzględnił powództwo w części,

w której roszczenie nie uległo jeszcze trzyletniemu przedawnieniu, natomiast w pkt

2 oddalił powództwo, a więc w części obejmującej roszczenie przedawnione

wskutek upływu trzyletniego terminu. Na podstawie art. 100 k.p.c. Sąd ten w pkt 3

stosunkowo rozdzielił koszty postępowania pierwszoinstancyjnego.

Apelację strony powodowej uwzględnił Sąd odwoławczy, który wyrokiem

reformatoryjnym zmienił zaskarżony wyrok w pkt 2 oddalającym powództwo w ten

sposób, że zasądził solidarnie od pozwanych na rzecz powódki dalsze kwoty

14.191,08 zł, oraz 1.360,34 zł z ustawowymi odsetkami, a ponadto zmienił wyrok

w pkt 3 zasądzając solidarnie od pozwanych na rzecz powódki kwotę 4.330 zł

tytułem kosztów procesu. Zasądził także od pozwanych na rzecz powódki 1.200 zł

kosztów procesu przed instancją odwoławczą.

Sąd drugiej instancji uznał za błędną ocenę Sądu Rejonowego, że

roszczenie powódki za okres przed 15 października 2006 r. uległo przedawnieniu

i stwierdził, że powódce należy się wynagrodzenie za cały okres posiadania rzeczy

przez pozwanych, a wynagrodzenie to stanowi należność jednorazową, ponieważ

okresowy charakter tego świadczenia nie wynika ani z ustawy ani z umowy

i dlatego nie ulega trzyletniemu przedawnieniu.

Wyrok Sądu drugiej instancji zaskarżyli pozwani skargą o stwierdzenie

niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, wskazując jako zakres

zaskarżenia na punkty I i III w całości oraz w części na punkt II co do kwoty

zasądzonych kosztów zastępstwa procesowego powyżej kwoty 2.886,67 zł.

Skarżący wnieśli o stwierdzenie niezgodności z prawem tego wyroku

w zaskarżonym zakresie oraz zasądzenie na rzecz pozwanych kosztów

postępowania.

4

W ocenie skarżących zaskarżony skargą wyrok Sądu odwoławczego jest

niezgodny z art. 18 ust. 1 ustawy oraz art. 118 k.c. w wyniku błędnego uznania, że

roszczenie o zapłatę dochodzonego przez powódkę odszkodowania nie jest

świadczeniem okresowym i nie podlega trzyletniemu przedawnieniu.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga zasługiwała na uwzględnienie, wobec istnienia podstaw do

stwierdzenia, że w zaskarżonym zakresie wyrok Sądu drugiej instancji jest

niezgodny z prawem.

Sąd drugiej instancji wadliwie zakwalifikował roszczenie powódki jako

żądanie wynagrodzenia za korzystanie z cudzej rzeczy nie oparte na tytule, a nadto

błędnie ocenił je jako należność jednorazową, uznając, że jej okresowy charakter

nie wynika m.in. z ustawy. Oceny tej dokonał z powołaniem się wyłącznie

na judykaturę z okresu 1975-1972 r. z pominięciem późniejszych judykatów z lat

2007-2008.

Tymczasem art. 18 ust. 1 ustawy, w brzmieniu obowiązującym w dacie

orzekania przez Sąd drugiej instancji, wyraźnie stanowi o obowiązku uiszczania co

miesiąc odszkodowania aż do dnia opróżnienia lokalu przez osoby zajmujące ten

lokal bez tytułu prawnego. Ustawodawca wyraźnie więc przesądził o kwalifikacji

prawnej charakteru tego świadczenia (odszkodowanie) oraz o jego okresowym

charakterze (obowiązek comiesięcznego uiszczania).

W judykaturze konsekwentnie już przyjmuje się, że byłego lokatora

i właściciela łączy szczególnego rodzaju stosunek zobowiązaniowy, którego treścią

jest zapewnienie właścicielowi płatnego periodycznie (co miesiąc - art. 18 ust. 1

ustawy) świadczenia za dalsze korzystanie z lokalu (zob. uchwałę SN z dnia

7 grudnia 2007 r., III CZP 121/07, OSNC 2008/12/137 oraz wyrok SN z dnia

19 czerwca 2008 r. V CSK 31/08, OSNC-ZD 2009/10/12), określonego zbiorczo

jako świadczenie odszkodowawcze. Nadanie więc przewidzianym w art. 18 ust. 1

ustawy świadczeniom odszkodowawczym charakteru świadczeń okresowych

(„co miesiąc”), uzasadnia zastosowanie do ich dochodzenia, właściwego dla nich,

trzyletniego terminu przedawnienia przewidzianego w art. 118 k.c. (v. wyrok SN

z dnia 18 maja 2012 r., IV CSK 490/11, niepubl.). Ten kierunek wykładni,

przewidującej, że określone w art. 18 ust. 1 ustawy roszczenia odszkodowawcze

5

przedawniają się w terminie trzyletnim, przewidzianym w art. 118 k.c. dla roszczeń

o świadczenia okresowe, jest konsekwentnie kontynuowany w orzecznictwie Sądu

Najwyższego (v. wyrok SN z dnia 9 listopada 2012 r., IV CSK 303/12, niepubl.).

W tym stanie rzeczy Sąd Najwyższy na podstawie art. 42411

§ 2 uwzględnił

skargę stwierdzając, że zaskarżony nią wyrok Sądu drugiej instancji jest

w zaskarżonym zakresie niezgodny z prawem.

O kosztach postępowania wszczętego wniesieniem skargi orzeczono na

podstawie art. 98 § 1 i art. 99 k.p.c. oraz na postawie § 6 pkt 5 i § 12 ust. 5 pkt 2

rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie

opłat za czynności radców prawnych oaz ponoszenia przez Skarb Państwa

kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego

z urzędu (Dz. U. 2013, poz. 490).