IV KK 390/13

Sygn. akt IV KK 390/13

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 6 marca 2014 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Wiesław Kozielewicz (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Małgorzata Gierszon

SSN Roman Sądej

Protokolant Jolanta Grabowska

przy udziale prokuratora Prokuratury Generalnej Małgorzaty Wilkosz-Śliwy

w sprawie D. O.

skazanego z art. 178 a § 1 kk

po rozpoznaniu w Izbie Karnej na rozprawie

w dniu 6 marca 2014 r.,

kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego na niekorzyść skazanego

od wyroku Sądu Rejonowego w B.

z dnia 22 lipca 2013 r.,

uchyla zaskarżony wyrok w punkcie piątym.

UZASADNIENIE

Prokurator Rejonowy skierował do Sądu Rejonowego w B. akt oskarżenia

przeciwko D. O., któremu zarzucił, że w dniu 23 kwietnia 2013 r. około godziny

17.20 w B. na ulicy B., będąc w stanie nietrzeźwości (badanie pierwsze - 0,63 mg/l

zawartości alkoholu w wydychanym powietrzu, badanie drugie - 0,65 mg/l

2

zawartości alkoholu w wydychanym powietrzu, badanie trzecie - 0,65 mg/l

zawartości alkoholu w wydychanym powietrzu) prowadził w ruchu lądowym pojazd

mechaniczny - samochód osobowy marki VW Golf, to jest popełnienie przestępstwa

określonego w art. 178a § 1 k.k. (k. 22-24, 29).

Jednocześnie, na podstawie art. 335 § 1 k.p.k., Prokurator Rejonowy złożył

wniosek o wydanie wyroku skazującego bez przeprowadzenia rozprawy i

wymierzenie D.O.:

- kary 5 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej

wykonania na okres próby wynoszący 3 lata,

- grzywny w wymiarze 50 stawek dziennych, przy przyjęciu wysokości jednej

stawki na kwotę 10 złotych,

- zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 3 lat,

- zasądzenie kosztów postępowania (k. 25a).

Sąd Rejonowy, na posiedzeniu w dniu 22 lipca 2013 r., działając na

podstawie art. 343 § 1 k.p.k. w zw. z art. 335 § 1 k.p.k., stwierdzając że D. O.

zarzucono popełnienie przestępstwa zagrożonego karą nie przekraczającą 10 lat

pozbawienia wolności oraz uznając, iż okoliczności popełnienia tego przestępstwa

nie budzą wątpliwości, a postawa oskarżonego wskazuje, że cele postępowania

zostaną osiągnięte pomimo nieprzeprowadzania rozprawy, postanowił uwzględnić

powyższy wniosek Prokuratora Rejonowego.

Następnie Sąd Rejonowy, wyrokiem z dnia 22 lipca 2013 r.:

I. oskarżonego D. O. uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu,

stanowiącego przestępstwo z art. 178a § 1 k.k. i za to na mocy art. 178a § 1 k.k.

wymierzył mu karę 5 miesięcy pozbawienia wolności;

II. na mocy art. 69 § 1 i § 2 k.k. i art. 70 § 1 pkt 1 k.k. wykonanie kary pozbawienia

wolności orzeczonej w punkcie I wyroku warunkowo zawiesił oskarżonemu na

okres próby wynoszący 3 lata;

III. na mocy art. 71 § 1 k.k. i art. 33 § 1 i § 3 k.k. orzekł wobec oskarżonego

grzywnę w wysokości 50 stawek dziennych grzywny, ustalając wysokość stawki

dziennej na 10 złotych;

IV. na mocy art. 42 § 2 k.k. orzekł wobec oskarżonego środek karny w postaci

zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 3 lat;

3

V. na podstawie art. 63 § 2 k.k., zaliczył oskarżonemu na poczet środka karnego

orzeczonego w punkcie IV wyroku, okres rzeczywistego zatrzymania prawa jazdy

od dnia 23 kwietnia 2013 r. do dnia 22 lipca 2013 r.;

VII. na mocy art. 627 k.p.k. i art. 2 ust. 1 pkt 2 i art. 3 ustawy z dnia 23 czerwca

1973 r. o opłatach w sprawach karnych zasądził od oskarżonego D. O. na rzecz

Skarbu Państwa koszty sądowe, a to wydatki w kwocie 90 złotych i opłatę w kwocie

170 złotych (k. 37-38).

Powyższy wyrok nie został zaskarżony przez żadną ze stron i uprawomocnił

się w dniu 6 sierpnia 2013 r. (k. 39). Na marginesie należy zauważyć, że sentencja

wyroku nie zawiera punktu VI, gdyż bezpośrednio po punkcie V następuje w niej

punkt VII.

Od tego wyroku, w dniu 4 listopada 2013 r., kasację złożył Prokurator

Generalny. Zaskarżył wyrok w całości na niekorzyść D. O. i zarzucając rażące i

mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie przepisów prawa procesowego, a

mianowicie art. 343 § 6 i 7 k.p.k. w związku z art. 335 § 1 k.p.k., polegające na

wydaniu wyroku niezgodnego z nieprawidłowo uzgodnionym przez prokuratora

wnioskiem o wydanie wyroku skazującego bez przeprowadzenia rozprawy, w

wyniku czego doszło do naruszenia przepisu prawa karnego materialnego - art. 63

§ 2 k.k., polegającego na orzeczeniu wobec D. O. środka karnego w postaci zakazu

prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 3 lat z zaliczeniem na

poczet tego środka karnego okresu rzeczywistego zatrzymania prawa jazdy w

sytuacji, gdy faktycznie dokument uprawniający do kierowania pojazdem nie został

oskarżonemu zatrzymany, wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu

Rejonowego w B. i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania temu sądowi.

Sąd Najwyższy zważył co następuje.

Poza sporem jest, że złożony przez Prokuratora Rejonowego wniosek o

wydanie wyroku skazującego, nie został prawidłowo uzgodniony z D. O. W

oświadczeniu z dnia 23 maja 2013 r., zatwierdzonym przez prokuratora (w

nieoznaczonej dacie), oskarżony zaproponował zaliczenie mu na poczet

zawnioskowanego środka karnego, okresu rzeczywistego zatrzymania prawa jazdy

(k. 25). Z kolei wniosek skierowany przez prokuratora do Sądu Rejonowego nie

4

zawierał propozycji zaliczenia okresu zatrzymania prawa jazdy na poczet tego

środka karnego.

Z akt sprawy wynika, że D. O. w toku prowadzonego postępowania

przygotowawczego nie zatrzymano prawa jazdy, co czyniło bezprzedmiotowym

zaliczenie okresu zatrzymania tego dokumentu na poczet zaproponowanego we

wniosku środka karnego. D. O. w postępowaniu przygotowawczym oświadczył, że

nie posiada uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi (k. 1, k. 11v). Tej treści

informacja została również zawarta w piśmie Naczelnika Wydziału Komunikacji

Urzędu Miejskiego w B. z dnia 9 maja 2013 r. (k. 20).

Nie budzi wątpliwości, że wydany wyrok nie był zgodny z treścią wniosku

prokuratora, bowiem wniosek ten nie zawierał propozycji zaliczenia okresu

zatrzymania prawa jazdy na poczet zaproponowanego środka karnego zakazu

prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych.

Sąd Rejonowy, wydając wyrok niezgodny ze złożonym przez prokuratora

wnioskiem o wydanie wyroku skazującego wobec D. O., rażąco naruszył przepis art.

343 § 6 k.p.k., a nadto – przepis art. 343 § 7 k.p.k., bowiem złożony wniosek nie

został w całości uzgodniony z oskarżonym. Należy jednak przy tym mieć na

uwadze, że D. O. znał treść wniosku Prokuratora Rejonowego (k. 29 i k. 33), który

to wniosek, wobec braku podstaw prawnych do zaliczenia okresu rzeczywistego

zatrzymania prawa jazdy od dnia 23 kwietnia 2013 r. do dnia wyroku, nie zawierał

zgłoszonego przez D. O. żądania zaliczenia stosownego okresu zatrzymania prawa

jazdy na poczet proponowanego środka karnego zakazu prowadzenia pojazdów

mechanicznych na okres 3 lat.

Jednocześnie zauważyć należy, że wydane orzeczenie rażąco naruszyło

przepis art. 63 § 2 k.k., ponieważ zaliczeniu na poczet orzeczonego zakazu

prowadzenia pojazdów może podlegać jedynie okres faktycznego zatrzymania

dokumentu uprawniającego do prowadzenia pojazdu. W sytuacji, gdy w toku

postępowania prowadzonego przeciwko D. O. nie wydano decyzji o zatrzymaniu

dokumentu uprawniającego do prowadzenia pojazdów, nie było również podstaw

prawnych do rozstrzygnięcia o zaliczeniu okresu zatrzymania prawa jazdy na

poczet orzeczonego środka karnego (pkt. V zaskarżonego wyroku).

5

Zaistniałe w niniejszej sprawie naruszenie prawa miało istotny wpływ na

treść wydanego wyroku, gdyż jego konsekwencją było wadliwe rozstrzygnięcie o

zaliczeniu okresu zatrzymania prawa jazdy na poczet środka karnego orzeczonego

wobec D. O., zawarte w pkt. V tego wyroku.

W realiach przedmiotowej sprawy Sąd Najwyższy uznał, że niecelowym

byłoby uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi

Rejonowemu do ponownego rozpoznania, tylko po to aby uzgodnieniem stron

objęto oczywistą rezygnację z propozycji zaliczenia na poczet zawnioskowanego

przez D. O. środka karnego okresu rzeczywistego zatrzymania prawa jazdy, gdyż

ten sam efekt będzie osiągnięty w wyniku uchylenia pkt V zaskarżonego wyroku.

Kierując się przedstawionymi względami Sąd Najwyższy, na podstawie art.

537 § 1 k.p.k., orzekł jak w wyroku.