IV KK 43/14

Sygn. akt IV KK 43/14

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 13 marca 2014 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Józef Dołhy (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Tomasz Grzegorczyk

SSN Kazimierz Klugiewicz

Protokolant Danuta Bratkrajc

w sprawie M. S.

skazanego z art. 292 § 1 kk

po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu, w trybie art. 535 § 5 kpk

w dniu 13 marca 2014 r.,

kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego na korzyść skazanego

od wyroku nakazowego Sądu Rejonowego w C.

z dnia 19 kwietnia 2013 r.

uchyla zaskarżony wyrok i sprawę przekazuje Sądowi

Rejonowemu w C. do ponownego rozpoznania.

UZASADNIENIE

Sąd Rejonowy w C., wyrokiem nakazowym z dnia 19 kwietnia 2013 r., uznał

M. S. za winnego tego, że w lipcu 2012 roku w C. przyjął telefon komórkowy marki

Nokia 300 5091066, skradziony w dniu 14 lipca 2012 roku w C. przy ulicy W. 16 z

mieszkania nr 1 na szkodę G.S., o którym na podstawie towarzyszących

2

okoliczności powinien i mógł przypuszczać, że został on uzyskany za pomocą

czynu zabronionego, to jest przestępstwa z art. 292 § 1 k.k., i za to na podstawie

art. 292 § 1 k.k. w zw. z art. 33 § 1 i 3 k.k. skazał go na karę 40 stawek dziennych

grzywny, ustalając wysokość stawki dziennej na 20 zł.

Wyrok ten nie został zaskarżony przez strony i uprawomocnił się w dniu 22

maja 2013 r.

Od powyższego wyroku kasację wniósł – na podstawie art. 521 § 1 k.p.k. –

Prokurator Generalny. Zaskarżając wyrok w całości, na korzyść oskarżonego,

zarzucił rażące i mające istotny wpływ na treść orzeczenia naruszenie prawa

karnego materialnego – art. 292 § 1 k.k., polegające na uznaniu M. S. za winnego

popełnienia przestępstwa z art. 292 § 1 k.k., podczas gdy przypisany mu czyn – ze

względu na wartość mienia będącego jego przedmiotem, nie przekraczającą 250 zł

– stanowi wykroczenie określone w art. 122 § 2 k.w. W konkluzji skarżący wniósł o

uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu w C.

do ponownego rozpoznania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Kasacja jest zasadna w stopniu oczywistym.

Wprawdzie zawarty w wyroku opis czynu, kwalifikowanego z art. 292 § 1

k.k., nie wskazuje wartości telefonu, będącego przedmiotem przestępstwa,

jednakże z zeznań pokrzywdzonej G. S. wynika jednoznacznie, że wartość tego

telefonu wynosiła 200 zł (k. 3-5).

Skarżący zasadnie podnosi, że w stanie prawnym obowiązującym w chwili

orzekania ocena prawna czynu stanowiącego paserstwo dokonane w warunkach

nieumyślności wymagała uwzględnienia wartości mienia będącego przedmiotem

czynu. W przypadku mienia, którego wartość nie przekraczała kwoty 250 zł, czyn

sprawcy stanowi jedynie wykroczenie, o ile nie dotyczy mienia w postaci

wyrąbanego lub powalonego drzewa z lasu – art. 122 § 2 k.w. w brzmieniu

obowiązującym do dnia 8 listopada 2013 r.

Bez znaczenia pozostaje przy tym fakt, jakiego normatywnego typu czynu

dopuścił się sprawca kradzieży mienia, które stało się później przedmiotem

paserstwa (p. uchwała Sądu Najwyższego z dnia 24 września 1997 r. I KZP 14/97,

OSNKW 1997, z. 11-12, poz. 96).

3

W realiach sprawy nie budzi wątpliwości, że czyn przypisany oskarżonemu

należało zakwalifikować nie jako występek z art. 292 § 1 k.k., lecz jako wykroczenie

z art. 122 § 2 k.w.

Podzielając oczywistą zasadność zarzutu kasacji, Sąd Najwyższy uznał, że

skazanie M. S. za przestępstwo z art. 292 § 1 k.k. nastąpiło z rażącym

naruszeniem prawa materialnego, a wpływ tego uchybienia na treść wyroku nie

budzi żadnych wątpliwości. W konsekwencji należało uchylić zaskarżony wyrok i

sprawę przekazać Sądowi Rejonowemu w C. do ponownego rozpoznania.