V KK 429/13

Sygn. akt V KK 429/13

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 11 marca 2014 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Jerzy Grubba (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Jarosław Matras

SSN Dariusz Świecki

Protokolant Anna Kowal

w sprawie K. P.

skazanej z art. 160§3 k.k.

po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w trybie art. 535§5 k.p.k.,

w dniu 11 marca 2014r..,

kasacji wniesionej przez Prokuratora Generalnego na korzyść skazanej,

od wyroku Sądu Okręgowego w Z. z dnia 9 listopada 2012r., utrzymującego w

mocy wyrok Sądu Rejonowego w Ż. z dnia 29 czerwca 2012r.

uchyla zaskarżony wyrok w części dotyczącej K. P. i w tym

zakresie sprawę przekazuje do ponownego rozpoznania Sądowi

Okręgowemu w Z. do postępowania odwoławczego.

UZASADNIENIE

2

K. P. stanęła pod zarzutem tego, że:

- w dniach od 28 września 2008r. do 30 września 2008r. w S., będąc lekarzem

internistą na oddziale Chorób Wewnętrznych Szpitala i lekarzem prowadzącym

podczas pobytu w szpitalu na tym Oddziale pacjenta J. K. popełniła błąd

diagnostyczno – decyzyjny polegający na błędnym wykluczeniu zatrucia grzybami

trującymi pomimo dodatniego wywiadu toksykologicznego, objawów klinicznych

odpowiadających fazie I w wywiadzie oraz fazie II/III zatrucia muchomorem

sromotnikowym, wyników badań laboratoryjnych wskazujących na zaburzenia

metaboliczne oraz uszkodzenia wątroby i nerek, błędnym zinterpretowaniu wyniku

badania mikologicznego w sytuacji, gdy wynik ujemny nie wykluczał zatrucia,

błędnym zinterpretowaniu wyników badań laboratoryjnych, niewykonaniu badań

kontrolnych funkcji wątroby w dnia 29.09.2008 roku, opóźnionym wykonaniu

konsultacji telefonicznej z Ośrodkiem Ostrych Zatruć, opóźnionym przekazaniu

pacjenta do Ośrodka i nieprawidłowym leczeniu, czym naraziła pacjenta na

bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia lub ciężkiego uszczerbku na zdrowiu

poprzez znaczne zmniejszenie szans uratowania życia J. K.

tj. czynu z art. 160§3 k.k.

Sąd Rejonowy w Ż. wyrokiem z dnia 29 czerwca 2012r. uznał oskarżoną za

winną zarzuconego jej czynu i wymierzył jej karę 50 stawek dziennych grzywny po

40 zł każda.

Powyższy wyrok zaskarżony został apelacjami oskarżonej i jej obrońcy. Obie

skargi podniosły zarzuty błędu w ustaleniach faktycznych.

Po rozpoznaniu apelacji Sąd Okręgowy wyrokiem z dnia 9 listopada 2012r.

utrzymał w mocy zaskarżony wyrok, a apelacje uznał za oczywiście bezzasadne.

Kasację od tego wyroku wniósł Prokurator Generalny i podniósł w niej zarzut:

- rażącego i mogącego mieć istotny wpływ na treść orzeczenia naruszenia

prawa karnego procesowego, tj. art. 433§2 k.p.k. w zw. z art. 457§2 i §3 k.p.k.

poprzez nie odniesienie się w uzasadnieniu wyroku Sądu Okręgowego do zarzutów

apelacji oskarżonej K. P. i jej obrońcy, wynikające z błędnego przyjęcia, że nie

złożyła ona wniosku na podstawie art. 457§2 k.p.k. o sporządzenie pisemnego

uzasadnienia wyroku, podczas gdy z analizy akt sprawy jednoznacznie wynika, że

wniosek taki został złożony przez oskarżoną w terminie ustawowym.

3

Podnosząc powyższe skarżący wniósł o uchylenie wyroku w części

dotyczącej K. P. i przekazanie sprawy temuż Sądowi do ponownego rozpoznania w

postępowaniu odwoławczym.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Kasacja jest oczywiście zasadna, tak jak wymaga tego art. 535§5 k.p.k.

Niewątpliwie uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie zostało sporządzone w

części obejmującej omówienie środków odwoławczych wniesionych na korzyść K.

P. W tym zakresie Sąd Odwoławczy stwierdził, że „w związku z tym, iż oskarżona

K. P. jak i jej obrońca nie złożyli wniosków o sporządzenie uzasadnienia w

przedmiotowej sprawie, Sąd odwoławczy nie ma obowiązku merytorycznego

ustosunkowania się do zarzutów zawartych w złożonych przez nich środkach

odwoławczych”.

Przedstawione powyżej stanowisko Sądu Okręgowego jest oczywiście błędne,

ponieważ w aktach sprawy na k. 680 znajduje się wniosek skazanej o sporządzenie

na piśmie uzasadnienia wyroku. Wniosek ten, jak wynika z prezentaty Sądu

Okręgowego, został przyjęty w dniu 16 listopada 2012r., a więc złożony został z

zachowaniem ustawowego terminu.

W tej sytuacji bezsprzecznie obrażony został art. 457§2 k.p.k., gdyż w sprawie

nie zostało sporządzone uzasadnienie wyroku w części dotyczącej oskarżonej K.

P., która złożyła w tej kwestii stosowny wniosek z zachowaniem terminu z art.

422§1 k.p.k. W ten sposób pozbawiono ją prawa do poznania motywów, którymi

kierował się Sąd wydając wyrok oraz tego, dlaczego zarzuty jej apelacji i apelacji jej

obrońcy Sąd ten uznał za niezasadne. Postępując w ten sposób obrażono art.

457§3 k.p.k. W konsekwencji nie ma też możliwości dokonania oceny, czy

wszystkie podniesione w obu apelacjach zarzuty zostały rozpoznane i czy

uczyniono to w sposób prawidłowy i zgodny z dyspozycją art. 433§2 k.p.k. Nie ma

zatem możliwości dokonania w tym zakresie kontroli poprawności zapadłego

wyroku. Ogranicza to też w sposób definitywny możliwość zainicjowania przez

skazaną merytorycznej kontroli kasacyjnej wyroku Sądu Okręgowego.

Mając na uwadze powyższe względy Sąd Najwyższy uznał zarzuty podniesione

w kasacji za zasadne, a wniosek o uchylenie wyroku w zaskarżonym zakresie i

przekazanie w tej części sprawy do ponownego rozpoznania za słuszny.

4

Przy ponownym rozpoznawaniu sprawy Sąd Okręgowy powinien po raz

kolejny rozpoznać zarzuty podniesione w apelacjach oskarżonej K. P. i jej obrońcy,

a jeżeli zajdzie taka potrzeba sporządzić uzasadnienie swego wyroku w sposób

odpowiadający wymogom z art. 457§3 k.p.k.

Kierując się przedstawionymi względami Sąd Najwyższy orzekł jak na

wstępie.