V KK 47/14

Sygn. akt V KK 47/14

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 11 marca 2014 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Jerzy Grubba (przewodniczący)

SSN Jarosław Matras

SSN Dariusz Świecki (sprawozdawca)

Protokolant Anna Kowal

w sprawie K. A., D. K., T. K., M. U.

skazanych za przestępstwo z art. 278 § 1 k.k.

po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu

w dniu 11 marca 2014 r.,

kasacji wniesionej przez Prokuratora Generalnego na korzyść skazanych

od wyroku Sądu Rejonowego w P.

z dnia 5 sierpnia 2010 r.,

1) uchyla zaskarżony wyrok w części dotyczącej orzeczenia o

karze i w tym zakresie sprawę przekazuje Sądowi Rejonowemu w P.

do ponownego rozpoznania;

2) kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego obciąża Skarb

Państwa.

UZASADNIENIE

Sąd Rejonowy w P. wyrokiem z dnia 5 sierpnia 2010 roku, uznał

2

oskarżonych […] za winnych zarzucanych im przestępstw, przy czym przyjął, że

wszystkich zarzucanych czynów dopuścili się działając w krótkich odstępach czasu

w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, tj. przestępstwa z art. 278 § 1 k.k. w zw. z

art. 12 k.k. i za to skazał każdego z oskarżonych, przyjmując, że dopuścili się czynu

w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, na podstawie art. 278 § 1 k.k. w zw. z art.

33 § 1, 2 i 3 k.k. na karę roku pozbawienia wolności i karę grzywny w wysokości 40

stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na 20 zł; a na podstawie art.

69 § 1 i 2 k.k. i art. 70 § 2 k.k. wobec każdego z oskarżonych wykonanie orzeczonej

kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesił na okres 4 lat próby; na podstawie

art. 73 § 2 k.k. w okresie próby każdego z oskarżonych oddał pod dozór kuratora

sądowego; na podstawie art. 63 § 1 k.k., na poczet orzeczonej wobec każdego z

oskarżonych kary grzywny zaliczył okres rzeczywistego pozbawienia wolności. W

punkcie 3 i 4 wyroku sąd orzekł o dowodach rzeczowych i kosztach procesu.

Powyższy wyrok uprawomocnił się w pierwszej instancji.

Kasację od tego wyroku na korzyść skazanych w części dotyczącej

orzeczenia o karze wniósł Prokurator Generalny i zarzucił rażące i mające istotny

wpływ na treść wyroku naruszenie przepisów prawa karnego procesowego - art.

387 § 1 i 2 k.p.k., polegające na orzeczeniu wobec oskarżonych […] kar po roku

pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem ich wykonania na okres 4 lat

próby, pomimo uwzględnienia złożonych przez nich na rozprawie - w trybie art. 387

§ 1 k.p.k. - wniosków o wydanie wyroku skazującego bez przeprowadzania

postępowania dowodowego i wymierzenie kary roku pozbawienia wolności z

warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby 3 lat. W konkluzji

skarżący wniósł o uchylenie wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy do

ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Kasacja jest oczywiście zasadna, co pozwala na jej uwzględnienie na

posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k.

Na rozprawie przed Sądem Rejonowym w dniu 5 sierpnia 2010 r., oskarżeni

[…] przyznali się do popełnienia zarzucanych im czynów i wystąpili z wnioskiem o

wydanie wyroku skazującego i wymierzenie im kary bez przeprowadzania

postępowania dowodowego. Oskarżeni zgodnie wnieśli o wymierzenie każdemu

3

kary roku pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na

okres 3 lat próby, grzywny w wysokości 40 stawek dziennych po 20 złotych każda

oraz oddanie pod dozór kuratora sądowego.

Sąd Rejonowy, na podstawie art. 387 § 2 i 4 k.p.k. postanowił uwzględnić

powyższe wnioski, a ponadto uznać za ujawnione dowody wymienione w akcie

oskarżenia, albowiem zostały spełnione wszystkie warunki formalne i materialne do

wymierzenia zaproponowanych przez oskarżonych kar. Jednak w wydanym w dniu

5 sierpnia 2010 r. wyroku Sąd ten orzekł o warunkowym zawieszeniu wykonania

kar pozbawienia wolności na okres 4 lat próby, pomimo że oskarżeni wnosili o

ustalenie tego okresu na 3 lata.

W świetle art. 387 § 3 k.p.k. jest oczywiste, że uwzględnienie wniosku

oskarżonych i skazanie ich bez pełnego przeprowadzenia postępowania

dowodowego nakłada na sąd obowiązek orzeczenia środków represji karnej

zgodnych z wnioskiem. W rozpoznawanej sprawie ustalenie dłuższego okresu

warunkowego zawieszenia wykonania kar pozbawienia wolności niż

zaproponowany we wniosku oznacza orzeczenie kary surowszej i tym samym

złamanie zawartej na rozprawie ugody określającej warunki dobrowolnego

poddania się karze (por. m.in. wyroki SN z dnia: 11 stycznia 2012 roku, sygn. IIKK

322/11 - LEX 1108469; 15 lutego 2006 roku, sygn. II KK 154/05, LEX nr 189498).

Sąd Rejonowy określając w wyroku okres próby związany z warunkowym

zawieszeniem wykonania kary pozbawienia wolności na 4 lata, zamiast

proponowanych przez oskarżonych 3 lat, naruszył ugodę zawartą z oskarżonymi,

która określała warunki dobrowolnego poddania się karze, co stanowi rażącą

obrazę art. 387 § 1 i § 2 k.p.k. To uchybienie nie tylko mogło, ale i miało istotny

wpływ na treść wydanego wyroku.

Dlatego też zachodziła konieczność uchylenia zaskarżonego wyroku w

części dotyczącej orzeczenia o karze i przekazania sprawy Sądowi Rejonowemu

do ponownego rozpoznania. W wydanym ponownie wyroku Sąd ten powinien

dostosować wysokość okresu warunkowego zawieszenia wykonania kary

pozbawienia wolności do wniosku oskarżonych, zaś co do pozostałych

rozstrzygnięć to należy wydać je zgodnie z tym wnioskiem.

Kierując się przedstawionymi względami, Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.

4