I UK 337/13

Sygn. akt I UK 337/13

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 25 marca 2014 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Romualda Spyt (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Beata Gudowska

SSN Roman Kuczyński

w sprawie z odwołania J. K.

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych

o prawo do emerytury,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 25 marca 2014 r.,

skargi kasacyjnej ubezpieczonego od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]

z dnia 5 marca 2013 r.,

uchyla zaskarżony wyrok i sprawę przekazuje Sądowi

Apelacyjnemu do ponownego rozpoznania i orzeczenia o

kosztach postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Zakład Ubezpieczeń Społecznych decyzją z dnia 10 sierpnia 2011 r. odmówił

ubezpieczonemu J. K. prawa do emerytury w obniżonym wieku emerytalnym z

tytułu pracy w warunkach szczególnych, gdyż nie udokumentował on wymaganego

co najmniej 15-letniego okresu pracy w szczególnych warunkach.

2

W odwołaniu od decyzji ubezpieczony podniósł, że w okresie zatrudnienia w

Przedsiębiorstwie Transportu Samochodowego Hutnictwa Żelaza i Stali „T.”, Hucie

B. i Firmie „O.”, stale i w pełnym wymiarze czasu pracy pracował na stanowisku

kierowcy samochodu ciężarowego powyżej 3,5 tony. Nadto wskazał, iż ukończył 60

lat i przebywa na rencie.

Organ rentowy wniósł o oddalenie odwołania wskazując, iż ubezpieczony nie

przedstawił świadectwa wykonywania pracy w warunkach szczególnych.

Sąd Okręgowy - Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych wyrokiem z dnia 22

grudnia 2011 r. uwzględnił odwołanie.

Sąd Okręgowy poczynił ustalenia faktyczne, z których wynika,

że ubezpieczony, urodzony w dniu 14 czerwca 1951 r., w okresie od 17 września

1968 r. do 16 stycznia 1972 r. był zatrudniony w Przedsiębiorstwie Instalacji

Sanitarnych B.M. na stanowisku kierowcy Żuka. Jako kierowca samochodu

osobowego pracował od 3 lutego 1972 r. do 30 kwietnia 1972 r. w Zjednoczeniu

Hutnictwa i Stali.

W dniu 6 maja 1972 r. ubezpieczony został zatrudniony w Hucie B. na

stanowisku kierowcy w pełnym wymiarze czasu pracy i do 31 marca 1978 r.

obsługiwał samochód marki Żuk. Następnie od 1 kwietnia 1978 r. do 30 listopada

1978 r. świadczył pracę jako monter maszyn i urządzeń hutniczych w Wydziale

Walcowni Blach Grubych.

Po trwającym od 25 stycznia 1979 r. do 24 września 1981 r. okresie

członkostwa w Wojewódzkim Zrzeszeniu Prywatnego Handlu i Usług z tytułu

prowadzenia taksówki osobowej, ubezpieczony w dniu 7 października 1981 r.

ponownie został zatrudniony w Hucie B. w Wydziale Walcowni na stanowisku

kierowcy ciągnika, którym do 28 lutego 1982 r. przewoził materiały na wydziały, tj.

cement, piasek, blachę.

Syndyk Masy Upadłości Huty dnia 6 grudnia 2010 r. wydał ubezpieczonemu

świadectwo pracy stwierdzające, że ubezpieczony był zatrudniony w Hucie B. od 6

maja 1972 r. do 30 listopada 1978 r. oraz od dnia 7 października 1981 r. do 28

lutego 1982 r. i w tym okresie stale i w pełnym wymiarze czasu pracy wykonywał

prace określone w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983r. od 1

kwietnia 1978 r. do 30 listopada 1978 r. na stanowisku montera maszyn i urządzeń

3

hutniczych - dział XIV poz. 24 pkt 1 wykazu A, od 7 października 1981 r. do 28

lutego 1982 r. na stanowisku kierowcy ciągnika - dział VIII poz. 3 pkt 1 wykaz A zał.

nr 1 do zarządzenia nr 3 Ministra Hutnictwa i Przemysłu Maszynowego z dnia 30

marca 1985 r. w sprawie stanowisk pracy, na których wykonywane są prace w

szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze.

W okresie od 1 marca 1982 r. do 31 stycznia 1988 r. ubezpieczony

pozostawał w zatrudnieniu w Przedsiębiorstwie Transportu Samochodowego

Hutnictwa Żelaza i Stali „T.” Placówce Transportowej przy Hucie B. na stanowisku

kierowcy samochodu ciężarowego powyżej 3,5 tony. Kierował samochodami od 3,5

do 13 ton - wywrotką marki Star, Jelcz.

Po raz kolejny ubezpieczony podjął pracę w Hucie B. na stanowisku

kierowcy, świadcząc ją stale i w pełnym wymiarze czasu pracy, pracował jako

kierowca wywrotki powyżej 3,5 tony. Z dniem 1 sierpnia 1997 r. na podstawie

art. 231

k.p. stał się pracownikiem O. Sp. z o.o. W tej spółce także kierował jedynie

samochodem ciężarowym powyżej 3,5 tony. W świadectwie pracy wskazano, że był

zatrudniony od 1 lutego 1988 r. do 31 lipca 1997 r. w Hucie B., a następnie od 1

sierpnia 1997 r. do 6 lutego 1999 r. w O. na podstawie art. 231

k.p. w wymiarze

pełnego etatu na stanowisku kierowcy samochodu ciężarowego i wykonywał pracę

w szczególnych warunkach „kat. 1A VIII 2 065”.

Od 6 lutego 1999 r. ubezpieczony pobiera rentę z tytułu częściowej

niezdolności do pracy.

Nadto z ustaleń tego Sądu wynika, że ubezpieczony wniosek o emeryturę

zgłosił w dniu 11 lipca 2011 r., ukończył 60 lat w dniu 14 czerwca 2011 r., nie jest

członkiem OFE, nie pozostaje w zatrudnieniu. Na dzień 1 stycznia 1999 r. posiadał

28 lat, 8 miesięcy i 2 dni okresów składkowych oraz 1 rok i 24 dni okresów

nieskładkowych.

W rozważaniach prawnych, Sąd Okręgowy odwołał się do treści art. 184,

art. 32 ust. 1, 2 i ust. 4 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z

Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (jednolity tekst: Dz.U z 2013 r., poz. 1440 ze

zm.) oraz § 2 i § 4 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w

sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych

warunkach lub w szczególnym charakterze (Dz.U. Nr 8, poz. 43 ze zm.),

4

określających przesłanki, warunkujące nabycie prawa do emerytury w obniżonym

wieku z tytułu wykonywania pracy w szczególnych warunkach. W konsekwencji

Sąd uznał, że ubezpieczony spełnił wszystkie przesłanki do przyznania mu

wcześniejszej emerytury z tytułu zatrudnienia w warunkach szczególnych, w tym

ponad 17-letni okres zatrudnienia w warunkach szczególnych.

Sąd Apelacyjny – Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych, w wyniku apelacji

organu rentowego, wyrokiem z dnia 5 marca 2013 r. zmienił zaskarżony wyrok i

oddalił odwołanie.

Sąd drugiej instancji podkreślił, że Sąd Okręgowy przeprowadził staranne

postępowanie dowodowe, jednakże z analizy jego wyników wywiódł nieuprawnione

wnioski, że wykonywana przez ubezpieczonego praca w Hucie podlega

zakwalifikowaniu do pracy wymienionej w wykazie A dział VIII, poz. 2, co

doprowadziło do naruszenia § 4 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7

lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w

szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze i załącznika do

rozporządzenia, a w rezultacie także art. 184 ustawy.

Sąd Apelacyjny wskazał, że Huta B. Spółka Akcyjna w C., w zaświadczeniu

z dnia 21 stycznia 1999 r. wskazała szczegółowo okresy zatrudnienia skarżącego i

zajmowane stanowiska na przestrzeni lat 1972-1997. Po ustaniu zatrudnienia w

Przedsiębiorstwie „T.”, ubezpieczony po raz kolejny podjął pracę w Hucie B. od 1

lutego 1988 r. i przez cały okres trwania stosunku pracy, do 31 lipca 1997 r.

pracował na stanowisku kierowcy, z tym że: od 1 lutego 1988 r. do 30 czerwca

1990 r. (2 lata i 5 miesięcy) jako kierowca pojazdu transportu wewnętrznego, od 1

lipca 1990 r. do 28 lutego 1995 r. (4 lata 8 miesięcy) - kierowca samochodu

ciężarowego powyżej 3,5 tony, a od 1 marca 1995 r. aż do rozwiązania umowy o

pracę (2 lata i 5 miesięcy) - kierowca samochodu ciężarowego poniżej 3,5 tony. Z

powyższego okresu, zdaniem Sądu Apelacyjnego, jedynie okres pracy

ubezpieczonego na stanowisku kierowcy pojazdu transportu wewnętrznego (2 lata i

5 miesięcy) stanowi okres pracy w szczególnych warunkach, wymieniony pod

poz. 68 działu III wykazu A załącznika do rozporządzenia. Sąd drugiej instancji

uznał, że ubezpieczony od 1 marca 1995 r. do 31 lipca 1997 r. nie obsługiwał

samochodu ciężarowego o ciężarze całkowitym powyżej 3,5 tony. Natomiast jeśli

5

chodzi o okres od 1 lipca 1990 r. do 28 lutego 1995 r., to funkcjonowanie

pracodawcy zatrudniającego ubezpieczonego w tym okresie w branży hutniczej nie

pozwala na zakwalifikowanie pracy wykonywanej na stanowisku kierowcy

samochodu ciężarowego powyżej 3,5 tony jako pracy w warunkach szczególnych,

bowiem stanowisko to zostało ono wymienione w dziale VIII, poz. 2 wykazu A. Tym

samym Sąd Apelacyjny uznał, iż wykonywanie przez ubezpieczonego pracy na

stanowisku określonym w zarządzeniu resortowym (kierowcy samochodu

ciężarowego powyżej 3,5 tony), której nie wymieniono w wykazie A w dziale III bądź

dziale XIV załącznika do rozporządzenia Rady Ministrów, nie uprawnia do

emerytury na podstawie art. 184 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu

Ubezpieczeń Społecznych.

Ubezpieczony wniósł skargę kasacyjną od tego wyroku, zarzucając mu

naruszenie przepisów prawa materialnego przez ich błędną wykładnię i niewłaściwe

zastosowanie, a w szczególności: art. 32 ust. 1 ustawy o emeryturach i rentach z

Funduszu Ubezpieczeń Społecznych w związku z § 4 ust. 1 rozporządzenia Rady

Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników

zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze, przez

uznanie, że wykonywana przez ubezpieczonego praca w charakterze kierowcy

samochodu ciężarowego o dopuszczalnym ciężarze całkowitym powyżej 3,5 tony,

nie może być uznana za pracę w warunkach szczególnych podczas zatrudnienia w

hutnictwie i przemyśle metalowym z uwagi na fakt, że stanowisko to wymienione

jest w dziale w dziale VIII (transport i łączność) wykazu A stanowiącego załącznik

do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r.; art. 184 ust. 1 ustawy o

emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych w związku z § 4

ust. 1 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku

emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w

szczególnym charakterze; przez uznanie, że ubezpieczony nie wykazał okresu 15

lat pracy w warunkach szczególnych.

W uzasadnieniu skarżący podniósł między innymi, że, uwzględniając rozmiar

i charakter działalności zakładu pracy zatrudniającego ubezpieczonego w spornym

okresie, nietrafne jest stanowisko, zgodnie z którym przy ocenie charakteru

stanowiska pracy w ramach zakładu pracy kwalifikującego się do określonej gałęzi

6

przemysłu, należy ściśle posługiwać się stanowiskami wymienionymi w konkretnych

działach załącznika do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r.

Stwierdził, że praca kierowcy samochodu ciężarowego o dopuszczalnym ciężarze

całkowitym powyżej 3,5 tony świadczona w ramach przedsiębiorstwa hutniczego

nie różni się pod względem jej uciążliwości i szkodliwości dla zdrowia od pracy tego

samego kierowcy zatrudnionego w przedsiębiorstwie o profilu stricte

transportowym. Brak jest zatem uzasadnionych podstaw, by odmawiać uznania jej

za pracę w warunkach szczególnych, z powołaniem się tylko i wyłącznie na

stanowiskowo-branżowy charakter wyodrębnienia prac w załączniku do

rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. Tego rodzaju wykładnia

przepisów § 4 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w

związku z art. 32 ust. 1 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń

Społecznych nie może zyskać aprobaty jako sprzeczna z celem przepisów

dotyczących uprawnienia do obniżenia wieku emerytalnego pracowników

zatrudnionych w warunkach szczególnych, którym niewątpliwie jest przyznanie

określonych przywilejów pracownikom, którzy przez określony w ustawie czas

pracowali na stanowiskach szczególnie uciążliwych dla zdrowia.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Ustawą z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy o emeryturach i rentach z

Funduszu Ubezpieczeń Społecznych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 56,

poz. 498) zmieniono treść art. 32 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r., w związku z

czym od dnia 2 maja 2003 r. w celu ustalenia uprawnień, o których mowa w art. 32

ust. 1, za pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach uważa się

pracowników zatrudnionych przy pracach o znacznej szkodliwości dla zdrowia oraz

o znacznym stopniu uciążliwości lub wymagających wysokiej sprawności

psychofizycznej ze względu na bezpieczeństwo własne lub otoczenia w

podmiotach, w których obowiązują wykazy stanowisk ustalone na podstawie

przepisów dotychczasowych. Przepis ten, w zakresie w jakim posługiwał się

określeniem „w podmiotach, w których obowiązują wykazy stanowisk ustalone na

podstawie przepisów dotychczasowych”, został wyrokiem Trybunału

7

Konstytucyjnego z dnia 14 czerwca 2004 r., P 17/03 (OTK-A 2004 nr 6, poz. 57 i

Dz.U. Nr 144, poz. 1530) pozbawiony mocy prawnej, jednak art. 32 ust. 4 ustawy

pozostał bez zmian i stanowi, że wiek emerytalny, o którym mowa w ust. 1, rodzaje

prac lub stanowisk oraz warunki, na podstawie których osobom wymienionym w

ust. 2 i 3 przysługuje prawo do emerytury, ustala się na podstawie przepisów

dotychczasowych.

Wykładni pojęcia „przepisy dotychczasowe” dokonał Sąd Najwyższy w

uchwale z dnia 13 lutego 2002 r., III ZP 30/01 (OSNAPiUS 2002 nr 10, poz. 243),

wskazując na przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w

sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych

warunkach, z wyłączeniem tych, które zobowiązywały ministrów, kierowników

urzędów centralnych i centralne związki spółdzielcze do ustalenia wykazu

stanowisk pracy w podległych im zakładach pracy. Stwierdził, że odesłanie do

przepisów dotychczasowych w kwestii wykazów obejmujących świadczenie pracy w

warunkach szczególnych, zawarte w art. 32 ust. 4 ustawy o emeryturach i rentach z

Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, nie obejmuje przepisów kompetencyjnych § 1

ust. 2-3 rozporządzenia. To pozwala na wniosek, że odesłanie do przepisów

dotychczasowych nie dotyczy kompetencji do tworzenia wykazów obejmujących

stanowiska, na których świadczy się pracę w szczególnych warunkach; stanowi o

nich ustawa i utrzymane jej przepisami w mocy rozporządzenie Rady Ministrów

(por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 24 kwietnia 2004 r., II UK 337/03, OSNP

2004 nr 22, poz. 392).

W związku z tym w orzecznictwie przepisy wykazów resortowych określone

zostały jako normy o charakterze informacyjnym, techniczno-porządkującym,

uściślającym, o znaczeniu w sferze dowodowej jako podstawa domniemań

faktycznych (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 25 lutego 2010 r., II UK 218/09,

LEX nr 590247). Podkreślono, że przepisy te, niemające charakteru

powszechnego, nie kształtują praw podmiotowych, dlatego wykonywanie pracy na

stanowisku określonym w zarządzeniu resortowym, której nie wymieniono w

wykazach A i B, stanowiących załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia

7 lutego 1983 r., nie uprawnia do uzyskania emerytury na podstawie art. 32 ust. 1 w

związku z art. 32 ust. 2 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń

8

Społecznych (por. wyroki Sądu Najwyższego z dnia 20 października 2005 r., I UK

41/05, OSNP 2006 nr 19-20, poz. 306, z dnia 9 maja 2006 r., II UK 183/05, LEX nr

1001301).

W przywołanej wyżej uchwale siedmiu sędziów z dnia 13 lutego 2002 r.,

III ZP 30/11, Sąd Najwyższy określił przepisy resortowe jako dyrektywę dla

organów zwierzchnich lub nadzorujących zakłady pracy do prowadzenia wykazów

stanowisk wymienionych w załączniku do rozporządzenia. W związku z tym

zasadnicze znaczenie ma dostosowanie wykazów tworzonych przez właściwych

ministrów, kierowników urzędów centralnych oraz centralnych związków

spółdzielczych w porozumieniu z Ministrem Pracy, Płac i Spraw Socjalnych do

rodzajowo określonych prac wykonywanych w szczególnych warunkach

wyodrębnionych w wykazach stanowiących załącznik do rozporządzenia, przy

czym najważniejsze jest to, że upoważnienie tych podmiotów obejmowało

wyłącznie ustalenie w podległych i nadzorowanych zakładach pracy stanowisk, na

których wykonywane są prace wymienione w wykazach A i B. W regulacjach

resortowych - w ramach delegacji - wskazane mogły być tylko stanowiska, a więc

konkretyzacja miejsca, w którym w danym resorcie (związku spółdzielczym)

świadczone były prace, których rodzaj wskazano w załączniku do rozporządzenia.

Wykaz resortowy nie mógł zatem obejmować stanowisk, na których praca

uznawana była za świadczoną w szczególnych warunkach w innym resorcie, ani

też wymieniać jako stanowiska, na których wykonywana była praca innego rodzaju

niż wymieniona w dziale załącznika do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7

lutego 1983 r. dotyczącym tego resortu. Jednocześnie wymienienie w zarządzeniu

resortowym stanowisk pracy, na których wykonywana jest praca o znacznej

szkodliwości dla zdrowia oraz o znacznym stopniu uciążliwości lub wymagająca

wysokiej sprawności psychofizycznej ze względu na bezpieczeństwo własne lub

otoczenia, w innym resorcie nie stanowi o możliwości stwierdzenia, że praca na

takim stanowisku jest pracą w warunkach szczególnych, gdy nie została

przyporządkowana do resortowo określonego działu ujętego w wykazach

stanowiących załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r.

W judykaturze wskazano także, że wyodrębnienie prac kwalifikujących do

nabycia prawa do emerytury w wieku niższym ma charakter stanowiskowo-

9

branżowy. Oznacza to, że przynależność pracodawcy do określonej gałęzi

przemysłu ma znaczenie istotne i nie można dowolnie, z naruszeniem postanowień

rozporządzenia, wiązać konkretnych stanowisk pracy z branżami, do których nie

zostały przypisane w tym akcie prawnym (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 19

maja 2011 r., III UK 174/10, LEX nr 901652). Sąd Najwyższy trafnie uznał kwestię

przyporządkowania określonej pracy, a co za tym idzie pracodawcy, do określonej

w wykazie branży przemysłowej, za istotną przy kwalifikacji wykonywanej pracy

jako pracy w warunkach szczególnych, jeśli jej uciążliwość i szkodliwość dla

zdrowia wynika właśnie z jej branżowej specyfiki (por. wyrok Sądu Najwyższego z

dnia 3 czerwca 2008 r., I UK 381/07, LEX nr 494112).

Ostatecznie więc usystematyzowanie prac o znacznej szkodliwości i

uciążliwości w oddzielnych działach oraz przypisanie poszczególnych stanowisk

pracy gałęzi gospodarki nie jest przypadkowe, gdyż należy przyjąć, że konkretne

stanowisko narażone jest na ekspozycję na czynniki szkodliwe w stopniu

mniejszym lub większym w zależności od tego, w którym dziale przemysłu jest

umiejscowione. Konieczny jest bezpośredni związek wykonywanej pracy z

procesem technologicznym właściwym dla danego działu gospodarki (por. wyroki

Sądu Najwyższego z dnia 16 czerwca 2009 r., I UK 20/09, LEX nr 515698 i I UK

24/09, LEX nr 518067; z dnia 1 czerwca 2010 r., II UK 21/10, LEX nr 619638, z

dnia 19 maja 2011 r., III UK 174/10, LEX nr 901652).

Co do zasady więc przyporządkowanie danego rodzaju pracy do określonej

branży ma istotne znaczenie dla jej kwalifikacji jako pracy w szczególnych

warunkach, ale nie zawsze wynika ono z funkcjonowania zakładu pracy w

określonym resorcie. Może się bowiem zdarzyć, że zakład pracy podległy

określonemu ministrowi wykonuje także zadania całkowicie odpowiadające innemu

działowi gospodarki, leżącemu w sferze zainteresowania innego ministra.

Przenosząc tę konstatację na grunt niniejszej sprawy, wskazać należy, że

funkcjonowanie zakładu pracy zatrudniającego ubezpieczonego w resorcie

hutnictwa nie przekreśla możliwości zakwalifikowania pracy na stanowisku kierowcy

samochodu ciężarowego powyżej 3,5 tony do pracy wymienionej w dziale VIII

(transport i łączność), poz. 2 wykazu A, jeśli pracodawca zatrudniający

ubezpieczonego, oprócz działalności podstawowej, prowadził także na własne

10

potrzeby działalność stricte transportową.

Oczywiste natomiast jest, że nie ma możliwości uwzględnienia pracy na

stanowisku kierowcy samochodu ciężarowego poniżej 3,5 tony do pracy w

warunkach szczególnych, co zasadnie stwierdził Sąd drugiej instancji w odniesieniu

do okresu zatrudnienia ubezpieczonego w Hucie B. w okresie od 1 marca 1995 r.

do 31 lipca 1997 r.

W rezultacie uzasadnione okazały się postawione w skardze kasacyjnej

zarzuty naruszenia prawa materialnego, co w połączeniu brakiem dostatecznych

ustaleń co do okresów uznanych przez Sąd drugiej instancji za okresy

wykonywania pracy w warunkach szczególnych, doprowadziło do uchylenia

zaskarżonego wyroku.

Mając na uwadze powyższe, Sąd Najwyższy na mocy art. 39815

§ 1 k.p.c.

orzekł jak w wyroku. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono po myśli

art. 108 § 2 k.p.c. w związku z art. 39821

k.p.c.