WO 20/13

Sygn. akt: WO 20/13

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 27 marca 2014 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Edward Matwijów (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Marek Pietruszyński

SSN Jerzy Steckiewicz

Protokolant : Anna Krawiec

w sprawie szer. rez. W. R. skazanego z art. 279 § 1 k.k., po rozpoznaniu w Izbie

Wojskowej na posiedzeniu w dniu 16 stycznia i 27 marca 2014 r., wniosku o

wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem Wojskowego Sądu

Okręgowego w P. z dnia 12 grudnia 2012 r., utrzymującego w mocy wyrok

Wojskowego Sądu Garnizonowego w W. z dnia 6 września 2012 r.,

1. wznawia postępowanie,

2. uchyla wyroki Wojskowego Sądu Garnizonowego w W. z

dnia 6 września 2012 r., sygn. akt Sg …/12 oraz Wojskowego

Sądu Okręgowego w P. z dnia 12 grudnia 2012 r., sygn. akt SA

…/12,

3. sprawę szer. rez. W. R. przekazuje do ponownego

rozpoznania Wojskowemu Sądowi Garnizonowemu w W.,

4. kosztami postępowania o wznowienie obciąża Skarb

Państwa,

5. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz obrońcy z urzędu

adw. P. F. - Kancelaria Adwokacka kwotę 442,80 zł (czterysta

czterdzieści dwa 80/100) tytułem wynagrodzenia za sporządzenie

wniosku o wznowienie postępowania w sprawie.

2

UZASADNIENIE

Wyrokiem Wojskowego Sądu Garnizonowego w W. z dnia 6 września 2012

r., w sprawie Sg …/12, W. R. został uznany za winnego tego, że nieustalonego dnia,

ale w okresie od 6 do 12 grudnia 2011 r., na korytarzu Zespołu Bojowego „B”

Jednostki Wojskowej […], dokonał włamania do metalowej puszki, w której

znajdowały się datki na pomoc rodzinom zmarłych żołnierzy poprzez rozcięcie dna

puszki kluczem do otwierania puszek, skąd skradł pieniądze w kwocie nie mniejszej

niż 1738 zł na szkodę żołnierzy wymienionych w opisie przypisanego mu

przestępstwa, czyn ten zakwalifikowany został jako przestępstwo z art. 279 § 1 k.k.

i za jego popełnienie W. R. został skazany na karę roku pozbawienia wolności z

warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby 5 lat.

Sąd pierwszej instancji orzekł wobec oskarżonego ponadto degradację (art.

327 § 2 k.k.) oraz podanie wyroku do publicznej wiadomości poprzez odczytanie

jego sentencji na apelu żołnierzy JW […] (art. 50 k.k.).

Na podstawie art. 72 § 2 k.k., zobowiązał oskarżonego do naprawienia

szkody poprzez zapłatę na rzecz pokrzywdzonych w sprawie stosownych kwot.

Po rozpoznaniu apelacji prokuratora wyrokiem Wojskowego Sądu

Okręgowego w P. z dnia 12 grudnia 2012 r., sygn. akt SA …/12, zaskarżony wyrok

został utrzymany w mocy.

W dniu 19 grudnia 2013 r. pełnomocnik skazanego W. R. złożył do

Wojskowego Sądu Okręgowego w P. wniosek o wznowienie postępowania, który

następnie przekazany został Sądowi Najwyższemu- Izbie Wojskowej.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Wniosek zasługiwał na uwzględnienie.

Pełnomocnik skazanego, jako nowe fakty i dowody, które ujawniły się po

wydaniu orzeczeń kończących postępowanie w sprawie Sg …/12, skazujących W.

R. za popełnienie przestępstwa z art. 279 § 1 k.k., wskazał na brak ustaleń

dotyczących wyjaśnienia stopnia poczytalności oskarżonego w tej sprawie.

Tymczasem, po prawomocnym jej zakończeniu, w trakcie postępowania

3

przygotowawczego prowadzonego przez Wojskową Prokuraturę Garnizonową w K.,

w sprawie o sygn. akt Pg.Śl. …/13, przeciwko W. R. o czyny z art. 278 § 1 k.k., art.

363 § 1 k.k., art. 279 § 1 k.k. i art. 286 § 1 k.k., popełnione w okresie od maja 2010

r. do grudnia 2011 r., a więc w okresie zbieżnym czasowo z czynem z art. 279 § 1

k.k., już prawomocnie osądzonym, biegli lekarze-psychiatrzy oraz psycholog, po

przeprowadzeniu obserwacji sądowo-psychiatrycznej na Oddziale Obserwacyjnym

Aresztu Śledczego w K. stwierdzili, że w chwili popełnienia tych czynów miał on

zniesioną zdolność do rozpoznania znaczenia czynu i pokierowania swoim

postępowaniem w rozumieniu art. 31 § 1 k.k. Zdaniem pełnomocnika zbieżność

czasowa czynów, podobny ich rodzaj oraz nie wyjaśnienie stopnia poczytalności

oskarżonego co do prawomocnie osądzonego czynu uzasadnia wznowienie

postępowania.

W związku z przedstawionymi wyżej wątpliwościami, Sąd Najwyższy na

podstawie art. 546 w zw. z art. 97 k.p.k. zarządził sprawdzenie poczytalności

oskarżonego W. R. w chwili popełnienia przez niego czynu z art. 279 § 1 k.k., która

to okoliczność ujawniła się po prawomocnym zakończeniu sprawy Sg …/12.

W wydanej w dniu 14.02. 2014 r. opinii sądowo – psychiatrycznej biegli

lekarze – psychiatrzy stwierdzili, iż W. R. dokonując zarzucanych mu czynów miał

zniesioną zdolność rozumienia ich znaczenia i pokierowania swoim postępowaniem

w rozumieniu warunków art.31 § 1 k.k. Zdaniem biegłych W. R. wymaga

umieszczenia w szpitalu psychiatrycznym zgodnie z warunkami art. 93 i 94 k.k.,

bowiem w przypadku pozostawania przez niego na wolności w obecnym stanie

psychicznym istnieje wysokie i realne prawdopodobieństwo dokonania przez niego

z przyczyn chorobowych czynów zabronionych.

W świetle powyższych ustaleń stwierdzić trzeba, że wniosek pełnomocnika

W. R. o wznowienie postępowania zasługiwał na uwzględnienie, czego

konsekwencją musiało być uchylenie wyroku Wojskowego Sądu Okręgowego w P.

z dnia 12 grudnia 2012 r., sygn. akt: SA …/12, a także utrzymanego nim w mocy

wyroku Wojskowego Sądu Garnizonowego w W. z dnia 6 września 2012 r., sygn.

akt: Sg …/12.

W związku z sugestią biegłych lekarzy psychiatrów o konieczności

orzeczenia w trybie art. 93 i 94 § 1 k.k. o umieszczeniu W. R. w zamkniętym

4

zakładzie psychiatrycznym, potrzebą przeprowadzenia nowych dowodów w postaci

wysłuchania biegłych psychiatrów oraz psychologa, którzy złożyli opinię na piśmie,

sprawę niniejszą należało przekazać Sądowi pierwszej instancji do ponownego

rozpoznania.

Umieszczenie w zamkniętym zakładzie psychiatrycznym jest faktycznym

pozbawieniem człowieka wolności, przeto powinno być poprzedzone dogłębną

analizą okoliczności wskazujących na konieczność sięgania po ten środek

zapobiegawczy i dokonaniu wnikliwych ustaleń wskazujących, iż w świetle art. 94 §

1 k.k. spełnione zostały wszystkie przesłanki wskazujące na jego niezbędność, tym

bardziej, że orzeczenie w tym zakresie ma charakter obligatoryjny.

Wszystkie powyższe dowody powinien przeprowadzić sąd meriti przed

orzeczeniem w przedmiocie środka zabezpieczającego, albowiem od tego

orzeczenia przysługuje środek odwoławczy. Z tych też powodów uchylając oba

wyroki, Sąd Najwyższy nie skorzystał z możliwości procesowej, jaką otwiera art.

547 § 3 k.p.k., lecz na podstawie art. 547 § 2 k.p.k., przekazał sprawę Wojskowemu

Sądowi Garnizonowemu w W. do ponownego rozpoznania.