V KK 62/14

Sygn. akt V KK 62/14

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 3 kwietnia 2014 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Małgorzata Gierszon (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Przemysław Kalinowski

SSN Andrzej Ryński

Protokolant Anna Kowal

w sprawie M. D.

skazanego z art. 279 § 1 k.k.

po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k.

w dniu 3 kwietnia 2014 r.,

kasacji wniesionej przez Prokuratora Generalnego na korzyść skazanego od

wyroku Sądu Rejonowego w K.

z dnia 25 października 2013 r.,

I. uchyla zaskarżony wyrok odnośnie rozstrzygnięcia

zawartego w punkcie X jego części rozstrzygającej - w zakresie

dotyczącym zobowiązania M. D. do naprawienia części szkody,

poprzez zapłatę na rzecz A.M. kwoty 590 zł;

II. obciąża Skarb Państwa wydatkami postępowania

kasacyjnego.

UZASADNIENIE

2

Wyrokiem z dnia 25 października 2013 r., Sąd Rejonowy w K. uznał M. D. i J.

Z. za winnych popełnienia dwóch czynów z art. 279 § 1 k.k., stanowiących ciąg

przestępstw określony w art. 91 § 1 k.k., polegających na tym, że:

I. w nieustalonym dniu w okresie od 3 lutego do 6 lutego 2013 r. w Ś.,

działając wspólnie i w porozumieniu, po uprzednim wyrwaniu drewnianej okiennicy

skrzydła prawego, a następnie wybiciu szyby w oknie dostali się do wnętrza domku

letniskowego nr. 140, skąd w celu przywłaszczenia dokonali zaboru sprzętu

elektromechanicznego w postaci: pistoletu do kleju z napisem England koloru

żółtego, szlifierki oscylacyjnej marki Toya, opalarki marki Toya, szlifierki kątowej

koloru czerwonoszarego marki Black&Decker, wiertarki marki Black&Decker koloru

czerwonego, szlifierki kątowej marki Pegasus, szlifierki kątowej marki Einhell koloru

pomarańczowego, szlifierki marki Parkside, wkrętarki akumulatorowej marki

Black&Decker wraz z ładowarką, piły elektrycznej marki Bosch koloru zielonego,

młotowiertarki marki Macallister koloru niebieskiego, elektrycznego podgrzewacza

wentylatorowego, dwóch elektrycznych przedłużaczy jeden o długości 25 m., drugi

bębnowy o długości 50 m., 10 sztuk wierteł, czarnej skrzynki narzędziowej z

drobnymi narzędziami, czym spowodowali łączne straty w wysokości 2 820 zł., na

szkodę A. W. ;

II. w dniu 5 lutego 2013 r. w Ś., działając wspólnie i w porozumieniu, po

uprzednim zerwaniu kłódki zabezpieczającej drzwi dostali się do wnętrza

niezamieszkałego lokalu w budynku numer 136, skąd w celu przywłaszczenia

dokonali zaboru pieca szamotowego wraz z rurą dymną i kolanem dymnym o

łącznej wartości 233,90 zł., czym działali na szkodę Zakładu Gospodarki

Komunalnej i Mieszkaniowej w N.

i za to na podstawie art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 91 § 1 k.k. wymierzył karę: J.

Z. roku i 2 miesięcy pozbawienia wolności, a M. D. rok pozbawienia wolności.

Nadto uznał J. Z. za winnego dokonania pięciu innych występków, w tym

przestępstwa z art. 279 § 1 k.k. popełnionego na szkodę T. K. i wymierzył temu

oskarżonemu za wszystkie przypisane mu czyny łączną karę 2 lat pozbawienia

wolności.

Wykonanie wymierzonych obydwu oskarżonym kar pozbawienia wolności

warunkowo zawiesił na okres: M. D. – 3 lat, a J. Z. - 5 lat, oddając ich obydwu pod

3

dozór kuratora sądowego, a nadto na podstawie art. 72 § 2 k.k. zobowiązał ich

obydwu do naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem poprzez zapłatę na

rzecz A. W. kwot po 110 zł. oraz na rzecz A. M. kwot po 590 zł. – w terminie 8

miesięcy od daty prawomocności wyroku .

Wyrok ten nie został przez strony zaskarżony i uprawomocnił się w dniu 3

listopada 2013 r.

Kasację od tego wyroku wniósł Prokurator Generalny, który zaskarżył go na

korzyść skazanego M. D., w części dotyczącej zobowiązania tego skazanego, na

podstawie art. 72 § 2 k.k., do naprawienia części szkody wyrządzonej

przestępstwem, poprzez zapłatę kwoty 590 zł. na rzecz A. M. i zarzucił : rażące i

mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie przepisu prawa karnego

materialnego – art. 72 § 2 k.k. polegające na zobowiązaniu oskarżonego M. D. w

punkcie X wyroku do naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem, na

podstawie wymienionego przepisu, poprzez zapłatę na rzecz A. M. kwoty 590 zł.,

podczas gdy M. D. nie został skazany za popełnienie przestępstwa w następstwie

którego szkoda ta powstała.

Prokurator Generalny, podnosząc ten zarzut, wniósł o uchylenie punktu X

zaskarżonego wyroku w części dotyczącej zobowiązania M. D. do naprawienia

części szkody wyrządzonej przestępstwem na rzecz A.M.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Kasacja jest w sposób oczywisty zasadna.

Zaskarżony nią wyrok – w zakresie dotyczącym rozstrzygnięcia będącego jej

wyłącznym przedmiotem – wydano z oczywistą i rażącą obrazą prawa. Nie ulega

wszak wątpliwości, że sąd może, stosownie do treści art. 72 § 2 k.k., zobowiązać

skazanego, któremu warunkowo zawiesił wykonanie orzeczonej kary pozbawienia

wolności, do naprawienia szkody w całości lub w części, tylko wtedy, gdy karę tą

orzekł za przestępstwo, które tą szkodę spowodowało.

Tymczasem wobec M. D. Sąd Rejonowy w K. w zaskarżonym wyroku orzekł,

na podstawie przywołanego przepisu, obowiązek zapłaty na rzecz A.M. kwoty 590

zł. w terminie 8 miesięcy od daty uprawomocnienia się wyroku, mimo że nie

przypisał mu równocześnie popełnienia przestępstwa na szkodę jej brata T. K.,

którego prawa przynależne jako pokrzywdzonemu, ona w procesie – w myśl treści

4

art. 52 § 1 k.p.k. – wykonywała. Sprawstwo tego przestępstwa, zakwalifikowanego

z art. 279 § 1 k.k., przypisał (stosownie do postawionego przez prokuratora zarzutu)

bowiem wyłącznie J. Z. (por. pkt. V części wstępnej zaskarżonego wyroku i pkt. IV

jego części rozstrzygającej). Zobowiązanie skazanego M. D. do częściowego

naprawienia szkody wobec A. M. – w oparciu o treść art. 72 § 2 k.k.- nastąpiło więc

wbrew temu przepisowi, który – wobec nieprzypisania mu sprawstwa występku,

którego ta szkoda była następstwem – na pewno nie pozwalał na takie

rozstrzygnięcie. Uchybienie to miało niewątpliwie rażący charakter i istotnie

wpłynęło na treść wyroku, w zaskarżonej części. Nie tylko doprowadziło do

niezasadnego, pozbawionego podstaw prawnych i faktycznych, orzeczenia wobec

skazanego M. D. obowiązku naprawienia szkody na rzecz A. M., ale także naraziło

tego skazanego – w przypadku niewykonania przez niego tego obowiązku – na

możliwość zarządzenia wykonania warunkowo zawieszonej kary pozbawienia

wolności .

W tej sytuacji należało uznać kasację Prokuratora Generalnego za

oczywiście zasadną, a w konsekwencji uchylić, będący jej przedmiotem, wyrok w

zaskarżonej części, i to - wobec charakteru stwierdzonego uchybienia - bez

potrzeby wydawania orzeczenia następczego .

Orzeczenie o wydatkach za postępowanie kasacyjne zapadło w oparciu o

treść art. 638 k.p.k..

Z tych wszystkich względów orzeczono jak wyżej.