II PK 184/13

Sygn. akt II PK 184/13

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 10 kwietnia 2014 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Zbigniew Hajn (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Romualda Spyt

SSN Małgorzata Wrębiakowska-Marzec

w sprawie z powództwa W. S.

przeciwko V. Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w P.

o przywrócenie do pracy,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 10 kwietnia 2014 r.,

skargi kasacyjnej powoda od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych w L.

z dnia 28 lutego 2013 r.,

1. oddala skargę kasacyjną,

2. nie obciąża powoda kosztami postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Wyrokiem z 6 listopada 2012 r. Sąd Rejonowy w L. przywrócił powoda W. S.

do pracy u strony pozwanej w V. na dotychczasowych warunkach pracy i płacy oraz

2

zasądził od strony pozwanej na rzecz powoda kwotę 2.842 zł tytułem zwrotu

uiszczonego wpisu od pozwu.

Sąd Rejonowy ustalił, że powód W. S. był zatrudniony u strony pozwanej –

V. od 15 lutego 1999 r. na podstawie umowy na czas nieokreślony. Pismem z 25

października 2010 r., pracodawca wypowiedział mu umowę o pracę z zachowaniem

trzymiesięcznego okresu wypowiedzenia. Sąd Rejonowy w sprawie o sygn. akt IV P

…/10 przywrócił powoda do pracy na dotychczasowych warunkach pracy i płacy.

Sąd Okręgowy Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych oddalił apelację strony

pozwanej. W zakresie ochrony stosunku pracy powoda jako członka

Ogólnopolskiego Związku Zawodowego […], oba Sądy wskazały, że taka ochrona

powoda nie obejmowała, tak z przyczyn formalnych, jak i z tego powodu, że W. S.

nie prowadził na terenie zakładu pracy działań mających na celu obronę praw

pracowniczych. Jego przynależność do związku związana była tylko z uzyskaniem

ochrony trwałości stosunku pracy. Powód pismem z 30 grudnia 2011 r. zgłosił

swoją gotowość do świadczenia pracy u strony pozwanej. Strona pozwana pismem

z 5 stycznia 2012 r. wskazała, że zgłoszenie to przyjmuje do wiadomości.

Jednocześnie wskazała, że stosunek pracy powoda zgodnie z wyrokiem Sądu

Okręgowego z 29 grudnia 2011 r. został reaktywowany. Podano również, że strona

pozwana analizuje możliwość przyjęcia powoda do pracy, o czym zostanie

poinformowany na piśmie. Za okres niewykonywania pracy przyznano powodowi

wynagrodzenie. Pismem z 17 stycznia 2012 r. strona pozwana zwróciła się do

Ogólnopolskiego Związku Zawodowego z informacją o zamiarze wypowiedzenia

powodowi umowy o pracę z powodu likwidacji stanowiska pracy. OZZ w piśmie z

21 stycznia 2012 r. i 9 lutego 2012 r. nie wyraził zgody na wypowiedzenie

powodowi umowy o pracę, podając że przyczyna jest nieprawdziwa, ponieważ

strona pozwana zwiększa zatrudnienie. Nadto wskazał, że powód podlega

szczególnej ochronie trwałości stosunku pracy, z uwagi na art. 34 ustawy o

związkach zawodowych, powołując się na pismo oraz dane z 30 września 2011 r.

oraz dalsze pisma składane do akt sądowych o sygn. IV P …/10 i V Pa …/11.

Pismem z 10 lutego 2012 r. OZZ złożył wniosek o zwolnienie powoda z obowiązku

świadczenia pracy celem pełnienia funkcji w zarządzie związku na okres kadencji

od 15 lutego do 22 listopada 2012 r. z zachowaniem prawa do wynagrodzenia.

3

Dnia 23 lutego 2012 r. strona pozwana doręczyła powodowi pismo wypowiadające

umowę o pracę, wskazując jako przyczynę likwidację stanowiska pracy związaną z

sytuacją ekonomiczną. Wskazała, że po zgłoszeniu przez powoda gotowości do

pracy zwróciła się do Z. M. - kierownika ds. produkcji - o informację, czy ma

zapotrzebowanie na pracowników w swoim dziale. Ten podał, że ma nadwyżkę

pracowników i nie ma możliwości zatrudnienia powoda. Przed zgłoszeniem przez

powoda gotowości do pracy w dziale, w którym dotychczas pracował powód

(kierowanym przez Z. M.) było 248 etatów. Przyjęcie powoda do pracy, w drodze

wykonania wyroku sądu pracy spowodowałoby zwiększenie liczby tych etatów do

249. „Likwidacja etatu” powoda spowodowała, że liczba etatów w tym dziale nadal

pozostała na poziomie 248. Sąd Rejonowy ustalił, że strona pozwana stale dąży do

uzyskiwania lepszych wyników ekonomicznych, przez między innymi zwiększenie

produktywności. Korzysta z pracy pracowników firmy W. Przy nadwyżkach

zatrudnienia, strona pozwana ogranicza wykorzystanie pracowników firmy W., nie

dokonywała zwolnień pracowników. Ewentualne ograniczenia etatów wiązały się z

przesunięciami tych pracowników i wykorzystaniu ich przy innej pracy. Sąd

pierwszej instancji ustalił, że powód był jedynym zwolnionym pracownikiem w

okresie, w którym dokonano mu wypowiedzenia umowy o pracę. Nadto wskazał, że

Związek Zawodowy jest ogólnopolskim związkiem zawodowym o charakterze

międzyzakładowej organizacji związkowej. Pismem z 4 sierpnia 2009 r. związek ten

poinformował stronę pozwaną, iż jest ona objęta jego zakresem działania. Powód

jest członkiem zarządu tego związku. Uchwałą z 11 września 2010 r. OZZ

postanowił, że w okresie 4-letniej kadencji tj. - od 10 lipca 2010 r., ochroną, o której

mowa w art. 32 ust. 1 i 2 ustalonej w oparciu o art. 32 ust. 4 w związku z ust. 3

ustawy o związkach zawodowych objęty jest powód oraz 10 innych członków

Związku wskazanych imiennie. Z uchwały tej wynika, iż OZZ […] zrzesza łącznie

323 członków w 25 zakładach pracy. OZZ ma 116 członków czynnych zawodowo w

E. Na dzień 1 lipca 2010 r. spółka ta zatrudniała 172 pracowników. Pismem z 31

grudnia 2011 r. OZZ złożyła do strony pozwanej pismo, w którym wskazała, że jest

organizacją związkową o charakterze organizacji międzyzakładowej i w rozumieniu

art. 24125a

jest reprezentatywna. Nadto wskazano, że według stanu na dzień 31

stycznia 2011 r. w V. liczba członków związku to 11 pracowników czynnych

4

zawodowo. Jednocześnie poinformowano, że związek ten zrzesza 329 członków, w

tym 280 czynnych zawodowo u poszczególnych wskazanych w piśmie

pracodawców. Pismem z 3 lutego 2012 r. skierowanym do prezesa zarządu strony

pozwanej OZZ […] wskazał, że w związku z przywróceniem powoda do pracy

przypomina, że 31 lipca 2009 r. doręczono stronie pozwanej pismo OZZ z 29 lipca

2009 r., w którym poinformowano pracodawcę, że wskazano powoda W. S.

(członka zarządu związku), jako podlegającego ochronie przewidzianej w art. 32

ustawy o związkach zawodowych. Wskazano, że stan prawny w tym zakresie nie

uległ zmianie. Jednocześnie z ostrożności ponownie poinformowano, że W. S.

podlega ochronie związkowej, o której mowa w art. 32 ustawy o związkach

zawodowych, co potwierdza przedłożona uchwała Zarządu OZZ […] z 21 stycznia

2012 r. Od momentu wydania orzeczenia przez Sąd Rejonowy w sprawie IV P

…/10, powód nie angażował się w działalność związkową OZZ na terenie zakładu

pracy. Związek ten nie podejmował żadnej działalności na terenie tego zakładu, za

wyjątkiem wymiany korespondencji dotyczącej wskazania pracowników

podlegających wzmożonej ochronie stosunku pracy. Związek, pomimo wskazania,

że jego członkami jest 11 pracowników V., nie ujawnił ich.

Mając powyższe na uwadze Sąd Rejonowy uznał, że powództwo

zasługiwało na uwzględnienie. Odnosząc się do kwestii formalnych związanych z

dokonaniem powodowi wypowiedzenia umowy o pracę Sąd Rejonowy wskazał, że

kwestia ochrony związkowej powoda została rozstrzygnięta na potrzeby

postępowania w sprawie o sygn. IV P …/10. Sąd Rejonowy orzekając o

przywróceniu powoda do pracy uznał, że powód nie był objęty ochroną przed

rozwiązaniem stosunku pracy, skoro zarząd związku nie przedłożył pracodawcy

uchwały związku o objęciu powoda ochroną związkową. „Działalność” tego związku

na terenie zakładu jest cicha i utajona, jeżeli chodzi o członków związku, związek

nie prowadził żadnej innej statutowej, czy też wskazanej w ustawie o związkach

zawodowych działalności na rzecz pracowników. Z tych względów Sąd pierwszej

instancji przyjął uprzednią argumentację Sądu Rejonowego i Okręgowego, że z

tych względów nie sposób uznać ochrony związkowej powoda. Sąd wskazał

jednak, że zachowanie strony pozwanej polegające na dokonaniu wypowiedzenia

powodowi umowy o pracę uznać należy za obejście przepisów prawa o

5

wykonywaniu prawomocnych wyroków sądów, a nadto nadużycie prawa

podmiotowego przysługującego pracodawcy. Samo tylko oświadczenie pracodawcy

o uznaniu stosunku pracy za reaktywowany, a jednocześnie zwolnienie pracownika

z obowiązku świadczenia pracy za wynagrodzeniem przez co pracownik pracy nie

świadczy, skutkuje powstaniem fikcji dotyczącym wykonywania pracy. Strona

pozwana od momentu zgłoszenia przez powoda gotowości do pracy wyszła z

założenia, że nie ma dla niego wolnego etatu i nie może go przywrócić do pracy na

dotychczasowych warunkach, bo wiązałoby się to z koniecznością zwolnienia

innego pracownika. Takie założenie strony pozwanej generowało jej kolejne kroki

polegające na dokonaniu oceny powoda jako pracownika najmniej przydatnego do

pracy. Sąd Rejonowy wskazał, że ocena ta była dokonana niejako zaocznie, bo bez

udziału powoda i bez możliwości odwołania się od niej. Co dziwne, wcześniejsze

oceny powoda były prawidłowe. Nadto powód przez dłuższy czas nie świadczył

pracy z powodu toczącego się sporu sądowego, nie miał zatem możliwości

obniżenia standardów świadczonej pracy. W postępowaniu w sprawie IV P …/10

ustalono, że powód właściwe wypełniał obowiązki pracownicze i nie było podstaw

dla uznania, że był złym pracownikiem. Na stanowisku tym świadczył pracę krótko,

ponieważ dokonano uprzednio wypowiedzenia zmieniającego warunki pracy, przez

co musiał przystosować się do nowych warunków pracy. Powyższe mogło zatem

powodować, że nie przejawiał aktywności w składaniu wniosków

racjonalizatorskich, co stanowiło zarzut podnoszony w niniejszej sprawie. W ocenie

Sądu Rejonowego nie sposób uznać również, że tylko liczba składanych wniosków

jest istotna w oderwaniu od ich przydatności i możliwości wykorzystania. Uprzednio

powód otrzymywał premie, zatem oceniany był pozytywnie. Obniżona ocena jego

pracy ma w ocenie Sądu tyko jeden cel - przedstawienie powoda, jako pracownika

gorszego i mniej zaangażowanego. Bez znaczenia był również fakt złożenia

wniosku o zwolnienie z obowiązku świadczenia pracy w celu wykonywania

obowiązków w zarządzie OZZ […]. Strona pozwana dokonując wypowiedzenia

umowy zwolniła powoda z obowiązku świadczenia pracy, z czego wynika, że nie

chciała dopuścić do sytuacji, aby powód świadczył pracę. W tej sytuacji nie można

uznać, że pracodawca zwalniając powoda z tego obowiązku działa słusznie, a

wniosek powoda, oceniać negatywnie.

6

Co do samej zaś likwidacji stanowiska pracy to była ona - zdaniem Sądu

Rejonowego - pozorna. Strona pozwana wskazała na likwidację stanowiska pracy

w celu obejścia przepisów dotyczących wykonalności prawomocnych wyroków.

Niewykonanie wyroku nie może być uzasadnione brakiem możliwości zatrudnienia i

nie może podlegać ochronie prawnej. Sąd Rejonowy zważył, że twierdzenia strony

pozwanej i słuchanych świadków zawnioskowanych przez stronę pozwaną

potwierdzają argumentację sądu, że likwidacja była związana z koniecznością

przywrócenia powoda do pracy. Twierdzenia dotyczące dyskryminacji pracowników

o większej przydatności były wskazane na potrzeby procesu dla zachowania

obranej linii obrony i są, zdaniem Sądu pierwszej instancji, niezasadne. Strona

pozwana zatrudniała w dziale powoda 248 pracowników i nadal tylu zatrudnia.

Nadto strona pozwana wykorzystywała pracowników W. i to tymi pracownikami

dopasowywała potrzeby kadrowe do warunków ekonomiczno-produkcyjnych. Z

zeznań świadków wynikało, że nie zwalniano pracowników strony pozwanej, nawet

w wypadku, gdy była potrzeba ograniczeń zatrudniania w określonej grupie.

Pracowników tych przesuwano na inne stanowiska w ramach zakładu pracy.

Dążono zatem do nieprzywrócenia powoda do pracy przez likwidację etatu, co

jednak nie mogło być poczytane inaczej jak obejście przepisów prawa.

Jednocześnie Sąd Rejonowy wskazał, że powód w żaden sposób nie był

aktywny w sferze związkowej. To jego ojciec W. S., jako przewodniczący OZZ […]

przejawia taką działalność, która jednak w zakładzie strony pozwanej sprowadzała

się tylko do ochrony stosunku pracy jego syna – W. S. Zatem mając powyższe

okoliczności na uwadze Sąd uznał, że wypowiedzenie powodowi umowy o pracę

poczytać należy jako nieuzasadnione i zmierzające do obejścia przepisów prawa w

zakresie wykonania prawomocnego wyroku Sądu. W tych okolicznościach Sąd

przywrócił powoda do pracy na podstawie art. 45 § k.p.

Od powyższego rozstrzygnięcia wniosła apelację strona pozwana,

zaskarżając wyrok w całości.

Wyrokiem zaskarżonym rozpoznawaną skargą kasacyjną Sąd Okręgowy

zmienił wyrok Sądu pierwszej instancji w ten sposób, że powództwo oddalił,

poniesionymi kosztami postępowania obciążył powoda.

7

W ocenie Sądu Okręgowego, Sąd Rejonowy prawidłowo zgromadził materiał

dowodowy, jednak jego ocena powinna - zdaniem sądu odwoławczego - prowadzić

do innych wniosków, aniżeli przyjęte przez Sąd pierwszej instancji. W pierwszej

kolejności Sąd odwoławczy wskazał, że nie budzi wątpliwości w świetle

zgromadzonego w niniejszej sprawie materiału dowodowego oraz twierdzeń stron

postępowania, że doszło do restytucji stosunku pracy powoda przez zgłoszenie

przez niego oświadczenia o gotowości do pracy. Poza tym strona pozwana w

piśmie z 5 stycznia 2012 r. wskazała, że przyjmuje do wiadomości zgłoszenie

gotowości do pracy powoda i, że stosunek pracy zgodnie z wyrokiem Sądu

Okręgowego został reaktywowany, za okres niewykonywania pracy (w związku z

analizowaniem możliwości przyjęcia powoda do pracy - o czym go poinformowano)

przyznano mu wynagrodzenie. W świetle powyższego dokonane w następstwie

tych czynności przez pracodawcę 23 lutego 2012 r. wypowiedzenie umowy o pracę

powodowi przeczy tezie o niewykonaniu wyroku Sądu Okręgowego i

nieprzywróceniu pracownika do pracy. Założenie, iż restytucja stosunku pracy nie

miała miejsca oznaczałoby, że pomiędzy stronami nie został nawiązany ponownie

stosunek pracy, a zatem spór na tle tak ustalonego stanu faktycznego jest

bezprzedmiotowy: powód nie byłby wówczas pracownikiem strony pozwanej,

pomiędzy stronami nie istniałby stosunek prawny, który mógłby zostać

wypowiedziany, a wypłacone powodowi tzw. wynagrodzenie przestojowe powinno

zostać zwrócone stronie pozwanej jako tzw. świadczenie nienależne.

Sąd Okręgowy podzielił ocenę Sądu Rejonowego wyrażoną w uzasadnieniu

zaskarżonego wyroku, że powód nadużywając prawa do ochrony związkowej, nie

może z niej korzystać. W tym zakresie Sąd pierwszej instancji podzielił stanowisko

sądów wyrażone w poprzednich sporach pomiędzy stronami (tj. Sądu Rejonowego

w L. z dnia 20 września 2010 r., sygn. akt IV P …/09, Sądu Okręgowego w L. z dnia

30 grudnia 2010 r., sygn. akt V Pa …/10, Sądu Rejonowego w L. z dnia 19

października 2011 r., sygn. akt IV P …/10 oraz Sądu Okręgowego w L. z dnia 29

grudnia 2011 r., sygn. akt V Pa …/11). Sytuacja dotycząca aktywności OZZ […] i

samego powoda, jako członka zarządu tego związku nie uległa zmianie w okresie

od wydania przez Sąd Rejonowy wyroku przywracającego go do pracy. OZZ

ponownie się uaktywnił w momencie zgłoszenia przez powoda gotowości do

8

podjęcia pracy, a aktywność ta sprowadzała się tylko i wyłącznie do wskazania i

przypomnienia, że W. S. podlega szczególnej ochronie trwałości stosunku pracy z

uwagi na pełnione funkcje w zarządzie związku. Na tym aktywność związku się

zakończyła. Z ustaleń poczynionych w sprawie Sądu Rejonowego w L. (sygn. akt IV

P …/09) wynika, że działalność związku u strony pozwanej była cicha, ukryta, o

jego działalności nie wiedział ani pracodawca ani funkcjonujący u niego związek

zawodowy „S”. Mając zatem na względzie, że powód w ramach przynależności

związkowej nie podejmował żadnych działań w obronie, czy interesie pracowników,

powoływanie się przez niego na formalną jedynie ochronę związkową na podstawie

art. 32 w związku z art. 34 ustawy o związkach zawodowych należało ocenić

zdaniem Sądu odwoławczego jako sprzeczne z zasadami współżycia społecznego,

a w szczególności ze względami moralnymi nadużycie prawa i uznać, że powód w

tym zakresie nie korzysta z ochrony (art. 8 k.p.). Skoro zatem doszło do restytucji

stosunku pracy z powodem w wykonaniu prawomocnego wyroku Sądu

Okręgowego przywracającego go do pracy oraz nie ma podstaw do powoływania

się przez W. S. na ochronę, o której mowa w ustawie o związkach zawodowych

(art. 32 ust. 1) należało w ocenie Sądu Okręgowego uznać, że pracodawca mógł

wypowiedzieć mu umowę o pracę, co z kolei oznacza konieczność oceny

zasadności tego wypowiedzenia pod kątem przesłanek, o których mowa w

przepisie art. 45 § 1 k.p.

Sąd Okręgowy uznał, że wypowiedzenie powodowi umowy o pracę było

uzasadnione, a przyczyna wskazana w treści pisma z 23 lutego 2012 r. była

prawdziwa i konkretna. Pracodawca w sposób rzetelny dokonał analizy mającej na

celu wytypowanie osoby do zwolnienia, mając na względzie kryteria wskazane w

uzasadnieniu pisma wypowiadającego powodowi umowę o pracę. Podkreślił, że

dokonana ocena miała charakter kompleksowy. W ocenie Sądu Okręgowego

strona pozwana w toku procesu wykazała istnienie dwóch niezależnych od siebie

okoliczności, które miały miejsce po przywróceniu powoda do pracy. Są to: brak

pracy, którą można by powierzyć powodowi oraz sposób doboru pracownika,

którego potencjalnie miałyby dotknąć skutki likwidacji stanowiska pracy.

Pracodawca wykazał, jaki charakter miało przywrócenie powoda do pracy, jak

przebiegał proces decyzyjny, a w jego konsekwencji, jak wytypowano pracownika,

9

któremu wypowiedziano umowę o pracę. Zdaniem Sądu powód nie wykazał

pozorności likwidacji stanowiska, na którym mógłby być zatrudniony. Nie

udowodnił, że pracodawca zatrudnił inną osobę na zlikwidowanym stanowisku, by

w tym zakresie prowadził postępowanie rekrutacyjne na dziale montażu końcowego

lub przekazał obowiązki powoda innemu pracownikom.

Mając na względzie zgromadzony w niniejszej sprawie materiał dowodowy

Sąd Okręgowy uznał, że wskazana w wypowiedzeniu przyczyna jest prawdziwa i

konkretna, a zatem powodowi nie przysługują roszczenia w oparciu o art. 45 § 1

k.p.

W skardze kasacyjnej powód zaskarżył wyrok Sądu Okręgowego w całości,

wnosząc o jego uchylenie w całości i orzeczenie co do istoty sprawy przez

przywrócenie powoda do pracy u strony pozwanej na dotychczasowych warunkach

pracy i płacy, ewentualnie o uchylenie wyroku Sądu drugiej instancji i przekazanie

sprawy temu Sądowi do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie na rzecz

powoda od strony pozwanej kosztów postępowania kasacyjnego według norm

przepisanych wraz z kosztami zastępstwa procesowego.

Powód zarzucił wyrokowi Sądu drugiej instancji naruszenie prawa

materialnego - art. 8 k.p. w związku z art. 32 § 1 ustawy o związkach zawodowych

w bezpośrednim związku z art. 52 k.p. polegające na stwierdzeniu, że charakter

działalności organizacji związkowej może skutkować przyjęciem, że powoływanie

się na ochronę związkową, jaka przysługuje pracownikowi w związku z

działalnością związkową jest niezgodne z istotą i celem ochrony związkowej oraz

że jest nadużyciem wolności związkowej przez czynienie ze swego prawa użytku,

sprzecznego ze społeczno - gospodarczym przeznaczeniem tego prawa oraz

zasadami współżycia społecznego i jako takie nadużycie prawa podmiotowego

prawo to nie korzysta z ochrony.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna podlega oddaleniu, ponieważ nie ma uzasadnionych

podstaw. Skarżący nie zarzucił naruszenia przepisów postępowania, a zatem

możliwa i konieczna jest ocena zarzutów naruszenia prawa materialnego. Przy tej

10

ocenie Sąd Najwyższy jest związany podstawami skargi (art. 39813

§ 1 k.p.c.).

Oznacza to, że nie może uwzględniać naruszenia żadnych innych przepisów niż

wskazane przez skarżącego. Sąd Najwyższy nie jest bowiem uprawniony do

samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów lub też stawiania hipotez co do

tego, jakiego przepisu dotyczy podstawa skargi. Sąd Najwyższy może zatem

skargę kasacyjną rozpoznawać tylko w ramach tej podstawy, na której ją oparto,

odnosząc się jedynie do przepisów, których naruszenie zarzucono (wyroki Sądu

Najwyższego: z 24 listopada 2010 r., I PK 78/10, LEX nr 725005; z 19 maja 2011 r.,

I PK 264/10, LEX nr 896462).

W zakresie podstawy naruszenia prawa materialnego skarżący zarzucił

naruszenie „art. 8 kp w związku z art. 32 § 1 ustawy o związkach zawodowych z

dnia 23 maja 1991 roku w bezpośrednim związku z art. 52 kp”. Jak jednak wynika z

niekwestionowanych ustaleń przyjętych w podstawie zaskarżonego wyroku, powód

został zwolniony z pracy za wypowiedzeniem. Sąd Okręgowy uznał, że powodowi

nie przysługiwało prawo podmiotowe do przywrócenia do pracy ze względu na

naruszenie ochrony wynikającej z art. 34 ust. 1 w związku z art. 32 ust. 1 ustawy z

dnia 23 maja 1991 r. o związkach zawodowych (t.j.: Dz.U. 2001 Nr 79, poz. 854 ze

zm.), ponieważ takie żądanie stanowi nadużycie prawa w rozumieniu art. 8 k.p.

Następnie Sąd Okręgowy dokonał oceny zasadności wypowiedzenia w świetle art.

45 § 1 k.p., uznając że było ono uzasadnione. Wynika stąd, że Sąd Okręgowy

uznał, że żądanie przywrócenia do pracy wiązało się z rozwiązaniem umowy o

pracę z powodem za wypowiedzeniem i to właśnie żądanie uznał za nadużycie

prawa w rozumieniu art. 8 k.p. Konstrukcja nadużycia prawa podmiotowego ze

względu na czynienie z niego użytku sprzecznego ze społeczno-gospodarczym

przeznaczeniem tego prawa lub zasadami współżycia społecznego nie odnosi się

do jakiegokolwiek nadużycia prawa, lecz do nadużycia konkretnego prawa

podmiotowego. W niniejszej sprawie ewentualne nadużycie mogło dotyczyć jedynie

nadużycia prawa do przywrócenia do pracy związanego z zarzucanym przez

powoda bezprawnym wypowiedzeniem umowy o pracę. Tymczasem w skardze

zarzucono naruszenie art. 8 w związku z art. 32 § 1 z.z. i art. 52 k.p., dotyczącym

rozwiązania umowy o pracę bez wypowiedzenia, a nie w związku z art. 45 § 1 k.p.

Uniemożliwia to Sądowi Najwyższemu, związanemu jak wskazano granicami

11

podstaw skargi kasacyjnej, dokonanie oceny prawidłowości uznania przez Sąd

Okręgowy, że żądanie powoda przywrócenia go do pracy w związku z twierdzonym

przez niego bezprawnym rozwiązaniem umowy o prace za wypowiedzeniem,

stanowiło nadużycie prawa. Poza tym, w świetle ustaleń faktycznych powód był

członkiem zarządu międzyzakładowej organizacji związkowej. W tej sytuacji

konieczne było powołanie w podstawie skargi nie tylko art. 32 § 1 ustawy o

związkach zawodowych, który dotyczy zakładowej organizacji związkowej, lecz

także art. 34 ust. 1 tej ustawy, który pozwala zastosować normę z art. 32 ust. 1 do

międzyzakładowej organizacji związkowej, czego pełnomocnik skarżącego również

nie uczynił.

Brak zarzutu naruszenia art. 45 § 1 k.p. uniemożliwia Sądowi Najwyższemu

także ocenę prawidłowości uznania przez Sąd drugiej instancji, że przedmiotowe

wypowiedzenie było uzasadnione w sytuacji, gdy strona pozwana de facto

uniemożliwiła powodowi ponowne zatrudnienie pomimo, iż został on prawomocnie

do niej przywrócony.

Wobec powyższego, ze względu na wskazane wyżej wadliwe sformułowanie

podstaw skargi przez pełnomocnika skarżącego, uniemożliwiające rozpoznanie

istoty sprawy, rozpoznawana skarga kasacyjna podlega oddaleniu na podstawie

art. 39814

k.p.c. O kosztach postępowania kasacyjnego rozstrzygnięto na podstawie

art. 102 k.p.c.