IV KK 62/14

Sygn. akt IV KK 62/14

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 10 kwietnia 2014 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Wiesław Kozielewicz (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Jerzy Grubba

SSA del do SN Dariusz Czajkowski

Protokolant Danuta Bratkrajc

w sprawie H. K.

skazanego z art. 119 § 1 k.w.

po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu

w dniu 10 kwietnia 2014 r.,

kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego, na korzyść,

od wyroku Sądu Rejonowego w B.

z dnia 7 lutego 2014 r.,

uchyla zaskarżony wyrok i sprawę H. K. przekazuje Sądowi

Rejonowemu w B. do ponownego rozpoznania.

UZASADNIENIE

Sąd Rejonowy w B. uwzględnił wniosek obwinionego H. K., złożony na

podstawie art. 73 k.p.s.w., i nie przeprowadzając postępowania dowodowego

wyrokiem z dnia 7 lutego 2014 r., sygn. akt … 158/14, uznał H. K. za winnego tego,

że w dniu 6 lutego 2014 r. około godz. 19.00 w supermarkecie T. w B. przy ul. J. 12,

2

dokonał kradzieży dwóch sztuk piwa „Reds", jednej sztuki piwa „Książ",

dezodorantu „Fa", zupy grzybowej „Hortex", damskiego dezodorantu „Rexona",

pasty do zębów „Sensodyne" oraz kremu „Nivea", powodując straty o łącznej

wartości 60,43 zł na szkodę T. P. Sp. z o.o. K. ul. K., tj. wykroczenia z art. 119 k.w. i

za to na podstawie tego przepisu wymierzył mu karę dwóch miesięcy ograniczenia

wolności w postaci wykonywania nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele

społeczne w wymiarze 20 godzin miesięcznie. Na mocy art. 82 § 3 k.p.s.w. zaliczył

obwinionemu na poczet wymierzonej kary ograniczenia wolności okres zatrzymania

w sprawie od dnia 6 lutego 2014 r. do dnia 7 lutego 2014 r. uznając ją za wykonaną

w wymiarze 4 dni (k. 20).

Wyrok, niezaskarżony przez strony, uprawomocnił się bez postępowania

odwoławczego w dniu 7 lutego 2014 r. (k. 21).

Od tego wyroku kasację złożył Prokurator Generalny. Zaskarżył go w całości

na korzyść H. K. i zarzucając rażące i mające istotny wpływ na treść orzeczenia

naruszenie prawa karnego procesowego - art. 73 k.p.s.w. w zw. z art. 64 § 1

k.p.s.w. w zw. z art. 63 § 2 k.p.s.w., polegające na uwzględnieniu wadliwie

sformułowanego wniosku obwinionego o wydanie wyroku skazującego bez

przeprowadzenia postępowania dowodowego, skutkujące rażącą obrazą prawa

materialnego, to jest art. 20 § 1 k.w., poprzez wymierzenie obwinionemu H. K. za

popełnienie wykroczenia z art. 119 § 1 k.w. kary dwóch miesięcy ograniczenia

wolności w postaci obowiązku wykonywania nieodpłatnej kontrolowanej pracy na

cele społeczne w wymiarze 20 godzin miesięcznie, pomimo tego, że w świetle art.

20 § 1 k.w. kara ograniczenia wolności jako sankcja ustawowa przewidziana za

wykroczenie trwa jeden miesiąc, wniósł o uchylenie wyroku w całości i przekazanie

sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w B.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Kasacja jest oczywiście zasadna.

Zgodzić się należy z Prokuratorem Generalnym, że zaskarżony wyrok zapadł

rażącym naruszeniem przepisów prawa procesowego, a w konsekwencji i przepisu

prawa materialnego, wskazanych w zarzucie kasacji.

H. K. został obwiniony o popełnienie wykroczenia z art. 119 § 1 k.w., które

zagrożone jest alternatywnie: karą aresztu, ograniczenia wolności albo grzywny.

3

Przepis art. 20 § 1 k.w. stanowi, że kara ograniczenia wolności trwa jeden miesiąc.

Mimo tego, Sąd Rejonowy w B. uwzględnił wadliwy wniosek obwinionego o

wydanie wyroku bez postępowania dowodowego, złożony na podstawie art. 73

k.p.s.w., i nie wykorzystując możliwości skorygowania tego wniosku, w trybie art. 63

§ 2 k.p.s.w., uznając obwinionego winnym popełnienia zarzucanego czynu,

wyczerpującego znamiona wykroczenia z art. 119 § 1 k.w., na podstawie tego

przepisu wymierzył karę dwóch miesięcy ograniczenia wolności, a więc karę w

wymiarze przekraczającym ustawowe jej granice określone w art. 20 § 1 k.w.

Trafnie wywodzi Prokurator Generalny, że wymierzona kara dwóch miesięcy

ograniczenia wolności jest karą surowszą od kary tego rodzaju możliwej do

orzeczenia, co stanowi niewątpliwie rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku

naruszenie wskazanego przepisu art. 20 § 1 k.w., poprzedzone naruszeniami

wyszczególnionych w zarzucie kasacyjnym przepisów procesowych.

Kierując się przedstawionymi względami Sąd Najwyższy z mocy art. 537 § 1

k.p.k. i art. 535 § 5 k.p.k. orzekł jak w wyroku.