SNO 10/14

Sygn. akt SNO 10/14

UCHWAŁA

Dnia 29 kwietnia 2014 r.

Sąd Najwyższy - Sąd Dyscyplinarny w składzie:

SSN Małgorzata Gierszon (przewodniczący)

SSN Teresa Bielska-Sobkowicz

SSN Barbara Skoczkowska (sprawozdawca)

Protokolant Katarzyna Wojnicka

na posiedzeniu,

w sprawie T. C. sędziego Sądu Rejonowego,

po rozpoznaniu w dniu 29 kwietnia 2014 r.,

zażaleń T. C. oraz jego obrońców

na uchwałę Sądu Apelacyjnego - Sądu Dyscyplinarnego z dnia 10 stycznia

2014 r., … 2/12,

w przedmiocie zezwolenia na pociągniecie sędziego do odpowiedzialności

karnej, zawieszenia w czynnościach służbowych i obniżenia wynagrodzenia,

uchwalił:

utrzymuje w mocy zaskarżoną uchwałę.

UZASADNIENIE

Sąd Apelacyjny - Sąd Dyscyplinarny, uwzględniając wniosek prokuratora

Prokuratury Rejonowej, uchwałą z dnia 10 stycznia 2014 r, sygn. … 2/12, zezwolił

na pociągnięcie do odpowiedzialności karnej sędziego Sądu Rejonowego T. C. za 5

czynów, które miały polegać na tym, że:

2

1. w dniu 13 października 2010 r. w K. przy ul. Ś. szarpał G. K. za rękę i odzież

w celu zmuszenia go do wyjścia z pojazdu, w którym się znajdował, tj.

przestępstwo z art. 191 § 1 k.k.;

2. w dniu 13 października 2010 r. w K. przy ul. I. […] w Komisariacie Policji w

ramach czynności przyjęcia ustnego zawiadomienia o przestępstwie i

przesłuchania osoby zawiadamiającej w charakterze świadka fałszywie

oskarżył J. W. o uszkodzenie jego samochodu marki Fiat Stilo o nr rej. […]

na kwotę 300 zł poprzez kopnięcie w drzwi, uderzenie ręką w szybę,

szarpanie za klamkę drzwi i urwanie w ten sposób ogranicznika drzwi oraz

spowodowanie uszkodzenia jego ciała w postaci stłuczenia i otarcia

naskórka lewej dłoni opartej na klamce drzwi od wewnątrz, a następnie,

będąc pouczony o odpowiedzialności karnej grożącej za składanie

fałszywych zeznań, złożył na tę okoliczność nieprawdziwe zeznania, tj.

przestępstwo z art. 234 k.k. i art. 233 § 1 k.k. przy zast. art. 11 § 2 k.k.;

3. w dniu 29 grudnia 2010 r. w K. przy ul. K. […] w pisemnym zawiadomieniu o

przestępstwie skierowanym do Prokuratury Rejonowej fałszywie oskarżył

funkcjonariuszy Komisariatu Policji w K. R. K. i K. S. o tworzenie fałszywych

dowodów i podejmowanie innych podstępnych zabiegów w celu skierowania

przeciwko jego osobie jako sędziemu ścigania za przewinienie dyscyplinarne

związane z przebiegiem zdarzenia z jego udziałem z dnia 13 października

2010 r. przy ul. Ś. w K., poprzez zatajenie istotnych faktów w zeznaniach

dotyczących przeprowadzonej interwencji oraz zenanie nieprawdy na

okoliczność jego zachowania w czasie przedmiotowej interwencji, tj.

przestępstwo z art. 234 k.k.;

4. w dniu 10 stycznia 2011 r. w K. przy ul. K. […] podczas przesłuchania w

charakterze świadka w Prokuraturze Rejonowej w postępowaniu

przygotowawczym o sygn. … 1075/10 na okoliczność przebiegu zdarzenia z

jego udziałem z dnia 13 października 2010 r. przy ul. Ś. w K., będąc

pouczonym o odpowiedzialności karnej grożącej za składanie fałszywych

zeznań, zeznał nieprawdę odnośnie zachowania J. W. podając, że złapał on

klamkę drzwi jego pojazdu i usiłował je otworzyć, czym spowodował

obrażenia na jego ręce, tj. przestępstwo z art. 233 § 1 k.k.;

3

5. w dniu 4 lutego 2011 r. w M. w ramach czynności przyjęcia ustnego

zawiadomienia o przestępstwie i przesłuchania osoby zawiadamiającej w

charakterze świadka w Prokuraturze Rejonowej w M. w postępowaniu

przygotowawczym o sygn. … 113/11 na okoliczność przebiegu interwencji

funkcjonariuszy Komisariatu Policji w K. R. K. i K. S. z dnia 13 października

2010 r. przy ul. Ś. w K. oraz składanych przez nich zeznań w sprawie ….

1075/10 Prokuratury Rejonowej w K., będąc pouczonym o

odpowiedzialności karnej grożącej za składanie fałszywych zeznań, zeznał

nieprawdę odnośnie zachowania wymienionych funkcjonariuszy podając, że

podczas przesłuchań zataili oni istotne okoliczności dotyczące przebiegu

interwencji, a także podali nieprawdziwe okoliczności z nią związane w celu

skierowania przeciwko niemu jako sędziemu ścigania dyscyplinarnego, tj.

przestępstwo z art. 233 § 1 k.k.

Tą samą uchwałą zawieszono sędziego Sądu Rejonowego T. C. w

czynnościach służbowych oraz obniżono jego wynagrodzenie o 25 % na czas

trwania tego zawieszenia.

Zażalenia od powyższej uchwały wnieśli SSR T. C. oraz trzej jego obrońcy.

Podnosząc zarzuty obrazy przepisów postępowania, mające istotny wpływ na treść

orzeczenia oraz błędów w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę

orzeczenia, skarżący wnieśli o zmianę zaskarżonej uchwały poprzez odmowę

udzielenia zezwolenia na pociągnięcie do odpowiedzialności karnej sędziego,

ewentualnie o uchylenie zaskarżonej uchwały i przekazanie sprawy Sądowi

Apelacyjnemu -Sądowi Dyscyplinarnemu do ponownego rozpoznania.

Sąd Najwyższy -Sąd Dyscyplinarny zważył, co następuje:

Zażalenia wniesione w sprawie są niezasadne.

Przepis art. 80 § 2c ustawy z dnia 27 lipca 2001 r.- Prawo o ustroju sądów

powszechnych (j.t.: Dz. U. 2013, poz. 427, dalej u.s.p.) wskazuje, że sąd

dyscyplinarny wydaje uchwałę zezwalającą na pociągnięcie sędziego do

odpowiedzialności karnej, jeżeli zachodzi dostatecznie uzasadnione podejrzenie

popełnienia przez niego przestępstwa. Przepis ten określa materialne podstawy

decyzji w przedmiocie zezwolenia na pociągnięcie sędziego do odpowiedzialności

karnej. Posługując się sformułowaniem tożsamym z użytym art. 313 § 1 k.p.k.

4

wskazuje on, że wydanie postanowienia o przedstawieniu zarzutów jest możliwe

jedynie wówczas, gdy istnieje nie tylko uzasadnione podejrzenie popełnienia

przestępstwa, ale również musi istnieć dostatecznie uzasadnione podejrzenie, że

czyn popełniła określona osoba. Jednakże postępowanie o uchylenie immunitetu

sędziowskiego poprzez wyrażenie zgody na pociągnięcie sędziego do

odpowiedzialności karnej, nie jest postępowaniem rozstrzygającym o jego

odpowiedzialności karnej, a więc sąd dyscyplinarny nie musi mieć pewności, że

przestępstwo zarzucane sędziemu we wniosku faktycznie zostało przez niego

popełnione. Obowiązkiem sądu dyscyplinarnego jest jednak dochowanie standardu

tego postępowania określonego w art. 80 § 2e u.s.p., czyli wysłuchanie rzecznika

dyscyplinarnego, sędziego oraz osoby, która wniosła o zezwolenie, jeżeli się stawią

na posiedzenie oraz dokonanie oceny zebranych w postępowaniu

przygotowawczym dowodów zgodnie z dyrektywą z art. 7 k.p.k. Głównym

zadaniem postępowania o zezwolenie na pociągnięcie sędziego do

odpowiedzialności karnej jest bowiem ustalenie, czy wersja wydarzeń

przedstawiona przez oskarżyciela we wniosku o zezwolenie na pociągnięcie

sędziego do odpowiedzialności karnej jest wystarczająco uprawdopodobniona. To

prowadzący postępowanie przygotowawcze powinien szczególnie skrupulatnie

gromadzić materiał dowody, gdyż sąd dyscyplinarny nie ma obowiązku

gromadzenia dodatkowych dowodów, a jedynie powinien ocenić dowody

przedstawione wraz z wnioskiem. Tylko w bardzo wyjątkowych sytuacjach Sąd

Dyscyplinarny powinien uzupełniać materiał dowody przedstawiony wraz z

wnioskiem. Może to mieć miejsce szczególnie w sytuacji, gdy wydana w sprawie

opinia sądowo-psychiatryczna co do stanu zdrowia psychicznego sędziego, co do

którego zachodziły wątpliwości co do jego poczytalności, nie spełnia standardów

określonych w art. 201 k.p.k. Zezwolenie na pociągniecie do odpowiedzialności

karnej może nastąpić bowiem nie tylko wówczas, gdy zebrane dowody

dostatecznie uzasadniają popełnienie przestępstwa, ale również, gdy zostanie

wykazane ponad wszelką wątpliwość, że nie zachodzą żadne okoliczności

powodujące, iż dalsze postępowanie staje się prawnie niedopuszczalne (por.

uchwała SN z dnia 16 września 2004 r., SNO 29/04, LEX nr 472053).

5

Analiza akt sprawy skazuje, że Sąd Apelacyjny - Sąd Dyscyplinarny

właściwie ocenił cel prowadzonego postępowania i trafnie wskazał jakie przesłanki

zadecydowały o podjęciu decyzji zezwalającej na pociągnięcie sędziego SR T. C.

do odpowiedzialności karnej. Zebrane w postępowaniu prowadzonym przez

Prokuraturę pod sygn. … 395/11 oraz Sąd Dyscyplinarny, w jak się wydaje zbyt

drobiazgowym postępowaniu sądowym, dowody w postaci zeznań świadków, w

tym G. K., J. W., R. K. i K. S. są na tyle obciążające sędziego SR T. C., że stanowią

dostateczną i przekonywującą podstawę dowodową dla podjęcia uchwały o

uchyleniu wobec sędziego immunitetu sędziowskiego. Kwestionowanie dokonanej

oceny wniosku przez skarżących jest jedynie polemiką z zapadłą uchwałą i wynika

prawdopodobnie z niezrozumienia istoty i celu prowadzonego postępowania.

Podnoszenie zarzutów obrazy art. 410 k.p.k. i art. 424 § 1 k.p.k., a więc przepisów

odnoszących się do przebiegu rozprawy oraz do uzasadnienia wyroku sądu I

instancji jest całkowicie bezzasadne, gdyż nie mają one zastosowania do

procedowania Sądu Dyscyplinarnego na posiedzeniu, na którym rozpoznawany był

wniosek prokuratora o zezwolenie na pociągnięcie sędziego do odpowiedzialności

karnej. Nie było skuteczne również postawienie w zażaleniach zarzutów

naruszenia przepisów art. 2 § 2 k.p.k., art. 4 k.p.k., art. 5 § 2 k.p.k. i art. 7 k.p.k.,

które określają podstawowe zasady procesu karnego, skoro skarżący nie wykazali

uprzednio, że doszło do obrazy przepisu art. 313 § 1 k.p.k., a więc przepisu

regulującego warunki przedstawienia osobie zarzutu popełnienia czynu karalnego.

Ocena danych z punktu widzenia tego właśnie przepisu miała rozstrzygające

znaczenie przy podejmowaniu zaskarżonej uchwały, a w konsekwencji także przy

kontroli instancyjnej jej zasadności (por. postanowienie SN z dnia 18 września 2002

r., sygn. SNO 23/02, LEX nr 568911). Z uwagi na powyżej wskazany zakres

przeprowadzanego postępowania dyscyplinarnego tego rodzaju, za całkowicie

niezasadne należy uznać wszelkie zarzuty skarżących dotyczące prowadzonego

postępowania dowodowego w zakresie sposobu przesłuchiwania świadków,

odczytywania im protokołów zeznań w całości, czy też oddalenia wniosku o

dołączenie zeznań świadków złożonych w innym postępowaniu karnym. W tym

miejscu należy jedynie zauważyć, że ocena dowodów z zeznań świadków została

6

przeprowadzona prawidłowo i w wystarczającym zakresie dla potrzeb niniejszego

postępowania.

Na zakończenie należy stwierdzić, mając na uwadze treść zażalenia jednego

z trzech obrońców, a to sędziego SR J. C., że zawieranie przez skarżącego w

swoim zażaleniu sformułowań wskazujących na pogardę i lekceważenie innych

osób, nawet jeżeli nie zgadza się z ich stanowiskiem, czy też sformułowań

stanowiących wręcz próbę szantażu emocjonalnego Sądu Najwyższego, jest

niedopuszczalne i może być oceniane jako uchybienie godności urzędu.

Biorąc powyższe pod rozwagę, Sąd Najwyższy-Sąd Dyscyplinarny orzekł jak

w uchwale.