V CK 79/05

Sygn. akt V CK 79/05

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 11 sierpnia 2005 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Zbigniew Kwaśniewski (przewodniczący)

SSN Barbara Myszka (sprawozdawca)

SSN Tadeusz Żyznowski

w sprawie z powództwa Zespołu Opieki Zdrowotnej w N.

przeciwko Narodowemu Funduszowi Zdrowia Oddziałowi Wojewódzkiemu w O. o

zapłatę, po rozpoznaniu na rozprawie w Izbie Cywilnej w dniu 11 sierpnia 2005 r.,

kasacji strony powodowej od wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 10 listopada 2004 r.,

sygn. akt I ACa (…),

oddala kasację, nie obciążając strony powodowej kosztami postępowania

kasacyjnego poniesionymi przez stronę pozwaną.

Uzasadnienie

Zespół Opieki Zdrowotnej w N. – w pozwie skierowanym przeciwko Narodowemu

Funduszowi Zdrowia, Oddział Wojewódzki w O. – wnosił o zasądzenie od pozwanego

kwoty 8 347 059 zł, twierdząc, że kwotę taką wypłacił swoim pracownikom w latach

2001 – 2002 i w pierwszym półroczu roku 2003 z tytułu podwyżki wynagrodzeń

wynikającej z art. 4a ustawy z dnia 16 grudnia 1994 r. o negocjacyjnym systemie

2

kształtowania przyrostu przeciętnych wynagrodzeń u przedsiębiorców oraz o zmianie

niektórych ustaw (Dz. U. z 1995 r. Nr 1, poz. 2 ze zm. – dalej: „u.n.s.k.p.p.w.”).

Wyrokiem z dnia 28 maja 2004 r. Sąd Okręgowy w O. oddalił powództwo,

przyjmując za podstawę rozstrzygnięcia następujące ustalenia i wnioski.

Ustawą z dnia 22 grudnia 2002 r. o zmianie ustawy o negocjacyjnym systemie

kształtowania przyrostu przeciętnych wynagrodzeń u przedsiębiorców oraz o zmianie

niektórych ustaw i ustawy o zakładach opieki zdrowotnej (Dz. U. z 2001 r. Nr 5, poz. 45)

dodano do powołanej ustawy z dnia 16 grudnia 1994 r. artykuł 4a, zgodnie z którym

pracownikom samodzielnych publicznych zakładów opieki zdrowotnej przysługiwał od

dnia 1 stycznia 2001 r. przyrost przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia nie niższy

niż 203 zł. Dotyczyło to zakładów, które miały status przedsiębiorców, tzn. zatrudniały

powyżej 50 osób. Nie mogąc uchylić się od tego obowiązku, powód wypłacił swoim

pracownikom z tytułu podwyżki wynagrodzeń: w 2001 r. kwotę 2 745 691 zł, w 2002 r. –

3 608 017 zł, a w pierwszym półroczu 2003 r. – 1 993 351 zł, po czym pismem z 16

maja 2003 r. zwrócił się do pozwanego o przyznanie mu kwoty 8 347 059 zł na pokrycie

poniesionych wydatków.

Brak podstaw prawnych – stwierdził Sąd Okręgowy – by obciążać

odpowiedzialnością za dokonane wypłaty kasy chorych, a obecnie Narodowy Fundusz

Zdrowia, który stał się podmiotem wszelkich praw i obowiązków tychże kas. Trybunał

Konstytucyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 18 grudnia 2002 r., K. 43/01, stwierdził, że

dokonana nowelizacja uchybia zasadom przyzwoitej legislacji, gdyż wskazano cel

regulacji (podwyżka wynagrodzeń), lecz pominięto środki konieczne do jego realizacji,

nie wskazano źródła finansowania podwyżek i nie określono podmiotu zobowiązanego,

co czyni zobowiązanym system finansów publicznych. Uzasadnienie wyroku Trybunału

Konstytucyjnego nie może być jednak – podkreślił Sąd Okręgowy – podstawą

roszczenia, z uzasadnienia tego wyroku nie można zresztą wyprowadzić wniosku, że

podmiotem odpowiedzialnym za finanse publiczne jest Narodowy Fundusz Zdrowia, jako

następca kas chorych. Kasy chorych – jak wynikało z ustawy z dnia 6 lutego 1997 r. o

powszechnym ubezpieczeniu zdrowotnym (Dz. U. Nr 28, poz. 153 ze zm. – dalej:

„u.p.u.z.”) – były instytucjami ubezpieczenia zdrowotnego i realizowały zadania w tym

zakresie, lecz żaden przepis ustawy nie wskazywał na ich odpowiedzialność z tytułu

wypłaty podwyższonych wynagrodzeń. Obecnie nie wskazują na to żadne przepisy

dotyczące Narodowego Funduszu Zdrowia, który – tak jak poprzednio kasy chorych –

nie jest organem władzy publicznej zobowiązanym do podjęcia działań umożliwiających

3

przepływ środków finansowych do zakładów opieki zdrowotnej mających realizować

wspomniany przyrost wynagrodzeń.

Sąd Apelacyjny, po rozpoznaniu sprawy na skutek apelacji powoda, wyrokiem z

dnia 10 listopada 2004 r. oddalił apelację. Sąd ten zaaprobował ustalenia faktyczne

Sądu pierwszej instancji i uznał je za własne, a gdy chodzi o ocenę jurydyczną

przeprowadził następującą argumentację.

Uchwalając obowiązek dokonania podwyżki wynagrodzeń, Sejm nie stworzył

odpowiedniego „instrumentarium” w celu zabezpieczenia środków na podwyżki

wynagrodzeń i przekazywania tych środków zakładom opieki zdrowotnej. Rozważając

możliwe podstawy prawne odpowiedzialności strony pozwanej należałoby wziąć pod

uwagę reżim odpowiedzialności kontraktowej i deliktowej. Umowy łączące strony nie

obejmowały świadczeń pozwalających na wykonanie obowiązku wynikającego z art. 4a

u.n.s.k.p.p.w. Co się zaś tyczy odpowiedzialności deliktowej, to nie sposób wiązać jej z

działalnością kas chorych czy Narodowego Funduszu Zdrowia, wchodzi tu bowiem w

grę czyn niedozwolony, polegający na tzw. bezprawiu legislacyjnym w postaci

zaniechania legislacyjnego. To zaś wskazuje na potrzebę upatrywania jako właściwego

podmiotu Skarbu Państwa, a nie kas chorych czy Narodowego Funduszu Zdrowia.

Powoływany przepis art. 4a u.n.s.k.p.p.w. nie może stanowić samodzielnej podstawy

uwzględnienia powództwa. Podstawy takiej nie stanowi również wyrok Trybunał

Konstytucyjnego z dnia 18 grudnia 2002 r., K 43/01, którego moc wiążąca ogranicza się

do stwierdzenia zgodności i niesprzeczności wspomnianego art. 4a u.n.s.k.p.p.w.

z Konstytucją.

W kasacji od wyroku Sądu Apelacyjnego powód – powołując się na obydwie

podstawy z art. 3931

k.p.c. – wnosił o jego uchylenie i przekazanie sprawy do

ponownego rozpoznania. W ramach pierwszej podstawy kasacyjnej wskazał na

naruszenie przepisów: art. 4, art. 53 i art. 72 u.p.u.z. oraz art. 36, art. 37, art. 198 i art.

202 ustawy z dnia 23 stycznia 2003 r. o powszechnym ubezpieczeniu w Narodowym

Funduszu Zdrowia (Dz. U. Nr 45, poz. 391 ze zm. – dalej: „u.p.u.N.F.Z.”) przez

przyjęcie, że Narodowy Fundusz Zdrowia – tak jak poprzednio kasy chorych – nie ma

legitymacji materialnej w zakresie roszczeń objętych pozwem, art. 4a u.n.s.k.p.p.w. w

związku z art. 3571

i art. 354 § 1 k.c. oraz art. 68 ust. 2 Konstytucji przez przyjęcie, że

nie mogą one stanowić podstawy prawnej roszczenia, i wreszcie art. 190 ust. 1

Konstytucji przez niezastosowanie przy orzekaniu stanowiska Trybunału

Konstytucyjnego wyrażonego w wyroku z dnia 18 grudnia 2002 r., K 43/01. Natomiast w

4

ramach drugiej postawił zarzut obrazy art. 177 § 1 pkt 1 k.p.c. w związku z art. 190 ust.

1 Konstytucji przez zaniechanie zawieszenia postępowania do czasu rozpoznania przez

Trybunał Konstytucyjny wniosku Federacji Związków Pracodawców Zakładów Opieki

Zdrowotnej o dokonanie wykładni wyroku z dnia 18 grudnia 2002 r., K 43/01, w kwestii

wskazania segmentu finansów publicznych, który jest współodpowiedzialny za

wykonanie art. 4a u.n.s.k.p.p.w.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Na wstępie trzeba zaznaczyć, że – ze względu na regulację zawartą w art. 3

ustawy z dnia 22 grudnia 2004 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego

oraz ustawy – Prawo o ustroju sądów powszechnych Dz.U. z 2005 r. Nr 13, poz. 98) –

do rozpoznania złożonej kasacji stosuje się przepisy Kodeksu postępowania cywilnego

w brzmieniu obowiązującym przed dniem 6 lutego 2005 r. i w takim brzmieniu będą one

powoływane w uzasadnieniu.

Przystępując do rozważenia podstawy kasacyjnej z art. 3931

pkt 2 k.p.c.,

w ramach której skarżący podniósł zarzut naruszenia art. 177 § 1 pkt 1 k.p.c. w związku

z art. 190 ust. 1 Konstytucji, trzeba stwierdzić, że podstawa ta nie została wykazana.

Okoliczność, że Federacja Związków Pracodawców Zakładów Opieki Zdrowotnej

Rzeczypospolitej Polskiej, będąca jednym z uczestników postępowania zakończonego

wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 18 grudnia 2002 r., K 43/01 OTK-A 2002, nr

7, poz. 96), wystąpiła z wnioskiem do Trybunału Konstytucyjnego o rozstrzygnięcie

wątpliwości co do treści tego wyroku, nie stanowiła obligatoryjnej podstawy zawieszenia

postępowania w niniejszej sprawie. Rozstrzygnięcie sprawy przed rozpoznaniem

wniosku o wykładnię nie było też równoznaczne – wbrew odmiennym zapatrywaniom

skarżącego – z naruszeniem art. 190 ust. 1 Konstytucji, ustanawiającego powszechnie

obowiązującą moc orzeczeń Trybunału Konstytucyjnego. Trzeba dodać, że, już po

wydaniu zaskarżonego wyroku, postanowieniem z dnia 5 kwietnia 2005 r., K 43/01

(OTK-A 2005, nr 4, poz. 43), Trybunał Konstytucyjny odmówił wyjaśnienia treści wyroku

z 18 grudnia 2002 r., K 43/01, w określonej przez wnioskodawcę kwestii, stwierdzając,

że wskazanie podmiotów systemu finansów publicznych ponoszących

współodpowiedzialność za wykonanie art. 4a u.n.s.k.p.p.w. wykracza poza zakres

wyjaśnienia wątpliwości co do treści wyroku Trybunału Konstytucyjnego na podstawie

art. 74 ust. 1 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. Nr

102, poz. 643 ze zm.). W uzasadnieniu Trybunał Konstytucyjny stwierdził, że pojęcie

systemu finansów publicznych, którym posłużył się w sentencji wyroku z 18 grudnia

5

2002 r., nie jest pojęciem znaczeniowo tożsamym z pojęciem sektora finansów

publicznych zdefiniowanym w ustawie z dnia 26 listopada 1998 r. o finansach

publicznych, lecz zostało ukształtowane na gruncie treści art. 68 Konstytucji tworzącego

obowiązek władzy publicznej zapewnienia dostępu do świadczeń opieki zdrowotnej ze

środków publicznych. Stwierdzając współodpowiedzialność systemu finansów

publicznych za następstwa omawianego wyroku, Trybunał Konstytucyjny odnosił tę

współodpowiedzialność jedynie do konstytucyjnych obowiązków władzy publicznej w

zakresie ochrony zdrowia, a nie do form organizacyjnych, w których działa system

finansowania publicznej służby zdrowia, ani do kryteriów ustalania stopnia

współodpowiedzialności za te zobowiązania. Kwestie podniesione przez wnioskodawcę

– stwierdził dalej Trybunał Konstytucyjny – podlegają rozstrzygnięciu na gruncie

obowiązującego ustawodawstwa przez sądy powszechne.

Zasadność podstawy kasacyjnej podlega wprawdzie ocenie z uwzględnieniem

stanu rzeczy istniejącego w chwili zamknięcia rozprawy przed sądem drugiej instancji,

niemniej późniejsze rozstrzygnięcie przez Trybunał Konstytucyjny wniosku o wykładnię

wyroku dodatkowo potwierdziło nietrafność wywodów skarżącego przytoczonych dla

wykazania podstawy z art. 3931

pkt 2 k.p.c.

Kwestionując prawidłowość rozstrzygnięcia podjętego zaskarżonym wyrokiem,

skarżący podniósł, że – wbrew odmiennej ocenie Sądu Apelacyjnego – roszczenie o

zwrot środków wypłaconych na realizację obowiązku wynikającego z art. 4a

u.n.s.k.p.p.w. należy wywieść z przepisów wskazanych przez niego w kasacji. Powołał

się przy tym na przepisy art. 4, art., 53 i art. 72 u.p.u.z., art. 36, art. 37, art. 198 i art. 202

u.p.u. NFZ, art. 4a. u.n.s.k.p.p.w. w związku z art. 3571

k.c., art. 354 § 1 k.c. i art. 68 ust.

2 Konstytucji i wreszcie art. 190 ust. 1 Konstytucji. Analizę wskazanych przepisów

trzeba rozpocząć od regulacji zawartych w ustawie z dnia 6 lutego 1997 r. o

powszechnym ubezpieczeniu zdrowotnym, („u.p.u.z.”), która utraciła moc z dniem 1

kwietnia 2003 r. zob. art. 222 ustawy z dnia 23 stycznia 2003 r. o powszechnym

ubezpieczeniu w Narodowym Funduszu Zdrowia). Artykuł 4 tej ustawy w brzmieniu

nadanym mu z dniem 27 września 2001 r. określał status prawny kas chorych, sytuując

je jako instytucje ubezpieczenia zdrowotnego powołane do gromadzenia środków

finansowych w celu zapewnienia ubezpieczonym świadczeń zdrowotnych, zarządzania

tymi środkami oraz zawierania umów ze świadczeniodawcami zapewniających

udzielanie ubezpieczonym świadczeń zdrowotnych odpowiadających aktualnej wiedzy

i praktyce medycznej w ramach środków finansowych posiadanych przez kasę. Artykuł

6

53 w brzmieniu nadanym mu z dniem 27 września 2001 r. określał bliżej sposób

zawierania przez kasy chorych umów o udzielanie świadczeń zdrowotnych oraz

wymagania, jakim powinny czynić zadość wspomniane umowy, a ponadto zastrzegał, że

przy zawieraniu umów kasa jest obowiązana do przestrzegania zasady zrównoważenia

kosztów z przychodami oraz zasady, że suma kwot zobowiązań kasy chorych wobec

świadczeniodawców ze wszystkich zawartych umów musi się mieścić w planie

finansowym kasy chorych. Artykuł 72 w brzmieniu nadanym mu z dniem 27 stycznia

2001 r. wskazywał z kolei zakres działania kas chorych, zaliczając doń wszelkie

czynności z zakresu ubezpieczenia zdrowotnego. Po uchyleniu powoływanej ustawy

obowiązywały regulacje wynikające z wskazanych przez skarżącego przepisów art. 36,

art. 37, art. 198 i art. 202 ustawy z dnia 23 stycznia 2003 r. o powszechnym

ubezpieczeniu w Narodowym Funduszu Zdrowia („u.p.u.NFZ”), która z kolei utraciła moc

wobec wejścia w życie z dniem 1 października 2004 r. ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r.

o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz.U. Nr

210, poz. 2135). Artykuł 36 określał status prawny Narodowego Funduszu Zdrowia,

sytuując go jako państwową jednostkę organizacyjną działającą na podstawie statutu

nadanego przez Prezesa Rady Ministrów. Artykuł 37 określał obowiązki Funduszu w

zakresie zarządzania środkami na zabezpieczenie świadczeń zdrowotnych i refundację

leków. Przepisy art. 198 i art. 202 regulowały natomiast kwestie związane

z następstwem prawnym Narodowego Funduszu Zdrowia po zlikwidowanych kasach

chorych. Analiza regulacji wynikających z wymienionych przepisów zmieniających się

kolejno ustaw nie daje podstaw do stwierdzenia, że mogą one stanowić samodzielną

podstawę roszczenia o zwrot wydatków poniesionych przez zakład opieki zdrowotnej na

realizację obowiązku wynikającego z art. 4a u.n.s.k.p.p.w. Podstawy takiej nie stanowi

również art. 68 ust. 2 Konstytucji, stanowiący, że obywatelom, niezależnie od ich

sytuacji materialnej, władze publiczne zapewniają równy dostęp do świadczeń opieki

zdrowotnej finansowanej ze środków publicznych, tym bardziej że sądy stosują

Konstytucję za pośrednictwem ustawodawstwa zwykłego.

Oddalając apelację Sąd Apelacyjny nie dopuścił się też obrazy przepisu art. 3571

k.c. Przepis ten – w razie spełnienia określonych w nim przesłanek – stwarza możliwość

oznaczenia przez sąd na nowo sposobu wykonania zobowiązania, odmiennego

oznaczenia wysokości świadczenia lub orzeczenia o rozwiązaniu umowy. Oznaczenie

na nowo sposobu wykonania zobowiązania czy wysokości świadczenia, podobnie jak

orzeczenie o rozwiązaniu umowy, prowadzi do przekształcenia treści zobowiązania,

7

dlatego w każdym wypadku orzeczenie sądu ma charakter konstytutywny. Stosowanie

przepisu art. 3571

k.c. do zobowiązania wynikającego z umowy o udzielanie świadczeń

zdrowotnych nie jest wprawdzie wyłączone, lecz w przedmiocie uregulowanym w tym

przepisie sąd może orzekać tylko na żądanie strony, skarżący natomiast nie wystąpił z

żądaniem modyfikacji umowy; domagał się jedynie zasądzenia kwoty dochodzonej

pozwem (zob. art. 321 § 1 k.p.c.). Z tej już tylko przyczyny podniesiony w kasacji zarzut

naruszenia art. 3571

k.c. nie mógł odnieść zamierzonego skutku.

Nie można również podzielać poglądu skarżącego, według którego źródłem

roszczenia o zwrot wydatków poniesionych na realizację obowiązku wynikającego z art.

4a u.n.s.k.p.p.w. może być przepis art. 354 § 1 k.c., stanowiący, że dłużnik powinien

wykonać zobowiązanie zgodnie z jego treścią i w sposób odpowiadający jego celowi

społeczno – gospodarczemu oraz zasadom współżycia społecznego, a jeżeli istnieją w

tym zakresie ustalone zwyczaje – także w sposób odpowiadający tym zwyczajom.

Przytoczony przepis ma charakter klauzuli generalnej określającej kryteria należytego

wykonania zobowiązania, które mają znaczenie dla oceny, czy zachodzą przesłanki

odpowiedzialności ex contractu. Przepis ten nie jest jednak podstawą modyfikacji treści

zobowiązania ze względu na zmianę okoliczności. Skarżący natomiast, podnosząc

zarzut naruszenia art. 3571

k.c., powoływał się na zmianę stosunków zaistniałą po

zawarciu umowy.

Spośród zarzutów podniesionych przez skarżącego do rozważenia pozostała

jedynie kwestia, czy samodzielną podstawę roszczenia objętego pozwem może

stanowić przepis art. 4a u.n.s.k.p.p.w. Powołany przepis, dodany z dniem 1 stycznia

2001 r. przez art. 1 pkt 3 ustawy z dnia 22 grudnia 2000 r. (Dz. U. z 2001 r. Nr 5, poz.

45), stanowił, że pracownikom samodzielnych publicznych zakładów opieki zdrowotnej

przysługuje od dnia 1 stycznia 2001 r. przyrost przeciętnego miesięcznego

wynagrodzenia, nie niższy niż 203 zł miesięcznie, w przeliczeniu na pełny wymiar czasu

pracy łącznie ze skutkami wzrostu wszystkich składników wynagrodzenia, z

zastrzeżeniem ust. 2 (ust. 1). W uchwale z dnia 10 stycznia 2002 r., III ZP 32/01, Sąd

Najwyższy wskazał, że art. 4a u.n.s.k.p.p.w. stanowi podstawę indywidualnych roszczeń

pracowników zatrudnionych w samodzielnych publicznych zakładach opieki zdrowotnej

o podwyższenie w latach 2001 i 2002 przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia za

pracę o kwotę nie niższą niż 203 zł w przeliczeniu na pełny wymiar czasu pracy

(OSNAPiUS 2002, nr 10, poz. 229). W tej sytuacji zakłady opieki zdrowotnej nie mogły

uchylać się od wypełnienia obowiązku podwyższenia wynagrodzenia, wynikającego z

8

omawianego przepisu. Wyrokiem z dnia 18 grudnia 2002 r., K 43/01, Trybunał

Konstytucyjny orzekł, że art. 4a u.n.s.k.p.p.w. rozumiany jako tworzący

współodpowiedzialność systemu finansów publicznych za jego wykonanie jest zgodny z

art. 2, art. 7 i art. 32 Konstytucji i nie jest niezgodny z art. 20 Konstytucji.

Mając na uwadze tak rozumiany przepis art. 4a u.n.s.k.p.p.w. oraz brak odrębnej

regulacji ustawowej określającej sposób finansowania przewidzianych w nim podwyżek

wynagrodzeń, Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 17 marca 2005 r., (III CK 405/04

niepubl.), stanął na stanowisku, że w przepisie tym należy dostrzec podstawę prawną

dla roszczeń samodzielnych publicznych zakładów opieki zdrowotnej wobec kas

chorych, a następnie – Narodowego Funduszu Zdrowia – o pokrycie wydatków

poniesionych na podwyżki wynagrodzeń pracowników w zakresie, w jakim w danych

okolicznościach nie można było wymagać ich sfinansowania z własnych środków tych

zakładów. Podkreślił przy tym, że kasy chorych, a następnie Narodowy Fundusz

Zdrowia są właściwymi podmiotami systemu finansów publicznych

współodpowiedzialnymi za wykonanie obowiązku wynikającego w powołanego art. 4a.

Skład orzekający Sądu Najwyższego nie podziela jednak stanowiska wyrażonego

w powołanym orzeczeniu. Najogólniej rzecz ujmując, w nauce prawa przyjmuje się, że

roszczenie to możliwość domagania się od określonej osoby określonego zachowania.

Ustawodawca, jeżeli chce przyznać roszczenie osobie uprawnionej, z reguły wyraźnie

postanawia w uchwalanym przepisie o przysługiwaniu roszczenia. Zdarzają się również

wypadki, w których tylko z istoty przyjętego unormowania wynika, że konsekwencją

określonego obowiązku nałożonego na jedną stronę jest roszczenie drugiej, gdyż w

przeciwnym razie równorzędność stosunków cywilnoprawnych byłaby podważona.

Treść przepisu musi jednak zawsze stwarzać dostateczną podstawę do wnioskowania

o przysługiwaniu roszczenia, w tym także o tym, przeciwko komu ma być ono

skierowane. Przepis art. 4a u.n.s.k.p.p.w., nawet po uwzględnieniu, że powinien być

rozumiany jako tworzący współodpowiedzialność systemu finansów publicznych za jego

wykonanie, nie pozwala na jednoznaczne określenie podmiotu, który powinien być

adresatem ewentualnego roszczenia. Odwołanie się przez Trybunał Konstytucyjny do

systemu finansów publicznych mogłoby skłaniać do poszukiwania znaczenia tego

pojęcia w przepisach ustawy z dnia 26 listopada 1998 r. o finansach publicznych (jedn.

tekst: Dz.U. z 2003 r. Nr 15, poz. 148 ze zm.). W ustawie tej zdefiniowane zostało

jednak pojęcie sektora finansów publicznych, a nie pojęcie systemu finansów

publicznych. Nie są to – rzecz jasna – pojęcia tożsame, na co zwrócił zresztą uwagę

9

Trybunał Konstytucyjny w uzasadnieniu postanowienia z dnia 5 kwietnia 2005 r., K

43/01 (OTK-A 2005, nr 4, poz. 43), dodając, że pojęcie systemu finansów publicznych

jest ukształtowane na gruncie treści art. 68 Konstytucji tworzącego obowiązek władzy

publicznej zapewnienia dostępu do świadczeń opieki zdrowotnej ze środków

publicznych. W tej sytuacji uzasadniona jest ocena, że określenie w treści art. 4a

u.n.s.k.p.p.w. (po wskazaniu jego rozumienia przez Trybunał Konstytucyjny w wyroku z

dnia 18 grudnia 2002 r., K 43/01) podmiotów współodpowiedzialnych za wykonanie

wynikającego z tego przepisu obowiązku nie jest na tyle dokładne, by mógł być on

uznany za samodzielną podstawę roszczenia samodzielnych zakładów opieki

zdrowotnej o zwrot wydatków poniesionych na podwyższenie wynagrodzeń. Oznacza to,

że podstawy takiego roszczenia trzeba poszukiwać w przepisach prawa cywilnego.

Z przytoczonych wyżej powodów Sąd Najwyższy na podstawie art. 39312

k.p.c.

oddalił kasację, jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw, postanawiając o

kosztach postępowania kasacyjnego po myśli art. 102 w związku z art. 391 § 1 i art.

39319

k.p.c.