I CK 71/05

Sygn. akt I CK 71/05

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 28 września 2005 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Marian Kocon (przewodniczący)

SSN Irena Gromska-Szuster

SSN Kazimierz Zawada (sprawozdawca)

w sprawie z powództwa Zakładu Usługowo-Handlowego "T. (…)" Spółki z o.o. w W.

przeciwko A. R.

o zapłatę,

po rozpoznaniu na rozprawie w Izbie Cywilnej w dniu 28 września 2005 r., kasacji

pozwanego od wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 19 marca 2004 r., sygn. akt I ACa (…),

1. Zmienia zaskarżony wyrok w części oddalającej apelację pozwanego A. R.

od wyroku Sądu Okręgowego w W. z dnia 28 marca 2003 r., I C (…), w ten

sposób, że oddala w stosunku do pozwanego A. R. powództwo w zakresie

uwzględnionym wymienionym wyrokiem Sądu Okręgowego oraz uchyla

punkt IV tego wyroku.

2. Zasądza od strony powodowej na rzecz pozwanego A. R. kwotę 2400 (dwa

tysiące czterysta) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

2

Uzasadnienie

Sąd Okręgowy wyrokiem z dnia 28 marca 2003 r. zasądził od pozwanego A. R.

na rzecz strony powodowej całą dochodzoną przez nią należność główną, tj. 12 565,99

zł, z ustawowymi odsetkami od 31 grudnia 1996 r., oraz orzekł o kosztach procesu; w

pozostałym zakresie powództwo oddalił.

Sąd Apelacyjny na skutek apelacji strony powodowej zmienił jedynie

rozstrzygnięcie o kosztach procesu, natomiast apelację pozwanego A. R. oddalił w

całości. Sąd Apelacyjny podzielił stanowisko Sądu Okręgowego, że pozwany A. R.

podpisując się w imieniu spółki „R.(…)” jako wystawcy weksla własnego sam, pomimo iż

do reprezentowania tej spółki uprawnieni byli dwaj członkowie zarządu (A. R. – prezes i

F. G. – wiceprezes), stał się zobowiązany do zapłaty wymienionej kwoty jako sumy

wekslowej na podstawie art. 8 Pr. weksl.

Pozwany A. R. skarżąc wyrok Sądu Apelacyjnego jako podstawę kasacyjną

powołał, między innymi, naruszenie art. 8 Pr. weksl.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zarzut naruszenia przez zaskarżony wyrok art. 8 Pr. weksl. jest trafny już dlatego,

że dołączony do pozwu dokument, sporządzony na urzędowym blankiecie weksla,

podpisany przez A. R. w imieniu spółki „R.(…)” jako wystawcy, nie ma wszystkich

koniecznych cech weksla własnego, dłużnikiem zaś wekslowym może być, bez względu

na tytuł odpowiedzialności wekslowej, a więc także w przypadku, którego dotyczy art. 8

Pr. weksl., tylko osoba, która złożyła swój podpis na dokumencie mającym cechy

weksla. Według przepisów art. 101 i 102 Pr. weksl., jedną z nieodzownych cech weksla

własnego jest bezwarunkowe przyrzeczenie zapłaty oznaczonej sumy pieniężnej.

Spełnienie tego wymagania zakłada podanie w tekście bezwarunkowego przyrzeczenia

zapłaty przez wystawcę sumy wyrażonej w określonej walucie. Tymczasem dołączony

do pozwu dokument, stanowiący, według Sądu Apelacyjnego, z powołaniem się na art.

8 Pr. weksl., podstawę uwzględnienia powództwa w stosunku do pozwanego A. R.,

mówi o zapłacie przez wystawcę 125 659 925 (stu dwudziestu pięciu milionów

sześciuset pięćdziesięciu dziewięciu tysięcy dziewięciuset dwudziestu pięciu), nie

podając, o jaką chodzi tu walutę. Braku oznaczenia waluty w tekście przyrzeczenia

zapłaty przez wystawcę nie usuwa, z przyczyn wyjaśnionych w aprobowanej przez

piśmiennictwo uchwale Sądu Najwyższego z dnia 8 września 1995 r., III CZP 105/95

3

(OSNC 1995, nr 12, poz. 174), posłużenie się przez strony sporu urzędowym blankietem

weksla, określającym kwotę opłaty skarbowej w złotych polskich.

Z przedstawionych przyczyn Sąd Najwyższy na podstawie art. 39315

oraz art. 98 i

108 § 1 k.p.c. w związku z art. 3 ustawy z dnia 22 grudnia 2004 r. o zmianie ustawy –

Kodeks postępowania cywilnego oraz ustawy – Prawo o ustroju sądów powszechnych

(Dz. U. z 2005 r. Nr 13, poz. 98) orzekł jak w sentencji.