IV CK 206/05

Sygn. akt IV CK 206/05

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 18 listopada 2005 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Mirosława Wysocka (przewodniczący)

SSN Hubert Wrzeszcz (sprawozdawca)

SSN Kazimierz Zawada

w sprawie z powództwa Syndyka masy upadłości "M.(...)" SA w B. i C. K. przeciwko

"N.(...)" Spółce z o.o. w B. w upadłości o uzgodnienie treści księgi wieczystej z

rzeczywistym stanem prawnym, po rozpoznaniu na rozprawie w Izbie Cywilnej w dniu 18

listopada 2005 r., kasacji strony pozwanej od wyroku Sądu Okręgowego w O. z dnia 17

listopada 2004 r., sygn. akt I Ca (…),

oddala kasację.

Uzasadnienie

Zaskarżonym wyrokiem Sąd Okręgowy w O. oddalił apelację pozwanej od

wyroku, którym Sąd Rejonowy w G. – w sprawie o uzgodnienie treści księgi wieczystej –

nakazał wykreślenie prawa użytkowania ustanowionego na rzecz pozwanej na prawie

użytkowania wieczystego.

Z bezspornego stanu faktycznego wynika, że dnia 21 października 2003 r. syndyk

masy upadłości „M.(...)” S.A. w B. sprzedał z wolnej ręki, za zgodą sędziego komisarza,

nieruchomość położoną w G. przy ul. S., dla której w Sądzie Rejonowym jest

2

prowadzona księga wieczysta nr (…), za cenę 929 000 zł. W chwili sprzedaży

nieruchomość była obciążona wpisaną dnia 6 lipca 1999 r. hipoteką wartości 1 500 000

zł i wpisaną dnia 14 lutego 2001 r. hipoteką wartości 400 000 zł. Ponadto dnia 7 marca

2002 r. w księdze wieczystej sprzedanej nieruchomości zostało ujawnione prawo

użytkowania ustanowione na rzecz pozwanej na prawie użytkowania wieczystego.

Wartość ograniczonego prawa rzeczowego, ustalona na dzień sprzedaży

nieruchomości, wynosiła – według oświadczeń stron – około 351 000 zł. Złożony

w postępowaniu wieczystoksięgowym wniosek o wykreślenie prawa użytkowania został

prawomocnie oddalony.

Sądy obu instancji zgodnie uznały – na podstawie art. 1000 § 3 k.p.c. w zw. z art.

120 prawa upadłościowego – że sporne prawo użytkowania wygasło na skutek

sprzedaży nieruchomości, ponieważ nie zachodzi żadna z przewidzianych w art. 1000 §

3 k.p.c. przesłanek stanowiących podstawę utrzymania go w mocy.

W kasacji, opartej na obu podstawach, pełnomocnik pozwanej zarzucił

naruszenie art. 10 ustawy o księgach wieczystych i hipotece przez błędną jego

wykładnię oraz obrazę art. 1000 § 3 i art. 1025 k.p.c. w zw. z art. 120 prawa

upadłościowego, art. 328 § 2, art. 316, art. 98 k.p.c. Powołując się na te podstawy

wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego

rozpoznania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarżąca naruszenia art. 10 ustawy z dnia 10 lipca 1982 r. o księgach

wieczystych i hipotece (tekst jedn.: Dz. U. z 2001 r. Nr 124, poz. 1361 ze zm., dalej –

u.k.w.h.) dopatrzyła się w błędnym – jej zdaniem – uznaniu, że syndykowi masy

upadłości „M.(...)” S.A. w B. przysługuje w sprawie czynna legitymacja procesowa.

Wyraziła też pogląd, że orzecznictwo Sądu Najwyższego dotyczące kwestii kręgu osób

uprawnionych do wytoczenia powództwa na podstawie art. 10 u.k.w.h. jest niespójne.

Przestawionego zarzutu nie można podzielić. Wprawdzie w wyroku z dnia

11 kwietnia 1963 r., 2 CR 296/62 (OSNC 1964, nr 3, poz. 59), wydanym jeszcze na

gruncie art. 23 prawa rzeczowego, Sąd Najwyższy stwierdził, że do zgłoszenia żądania

usunięcia niezgodności księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym wyłącznie

uprawniona jest osoba, której prawo nie jest wpisane, jednakże w późniejszych

orzeczeniach przyjął, że uprawnionym do wytoczenia powództwa na podstawie art. 10

u.k.w.h. jest każdy, kto ma interes prawny w tym, aby treść księgi wieczystej

odpowiadała rzeczywistemu stanowi prawnemu (por. wyroki Sądu Najwyższego z dnia:

3

30 listopada 1971 r., II CR 527/71, OSNCP 1972, nr 5, poz. 96, z dnia 10 października

1985 r., II CR 281/85, OSNCP 1985, nr 7-8, poz. 125, z dnia 23 grudnia 1988 r., III CRN

434/88, OSNCP 1991, nr 1, poz. 12, z dnia 27 lutego 2002 r., III CKN 38/01, OSNC

2003, nr 2, poz. 27). To późniejsze stanowisko, mimo zastrzeżeń zgłaszanych przez

część piśmiennictwa, należy uznać za utrwalone w judykaturze. Sąd Najwyższy w

składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podziela ten kierunek orzecznictwa. To

oznacza, że trafne jest zgodne stanowisko sądów obu instancji, że syndyk masy

upadłości, który sprzedał należącą do masy upadłości nieruchomość, ma interes prawny

w ustaleniu, że wygasło ujawnione w księdze wieczystej prawo użytkowania,

obciążające sprzedaną nieruchomość. W konsekwencji nie może także odnieść

zamierzonego skutku zarzut naruszenia art. 328 § 2 k.p.c. uzasadniony tym, że

lakoniczne uzasadnienie Sądu dotyczące kwestii czynnej legitymacji syndyka

uniemożliwia weryfikację orzeczenia w tym zakresie.

Nieuzasadniony jest również zarzut naruszenia art. 316 § 1 k.p.c. Nie ulega

wątpliwości, że sąd wydaje wyrok na podstawie stanu rzeczy istniejącego w chwili

zamknięcia rozprawy. Jednakże ze względu na charakter wyroku usuwającego

niezgodność między stanem prawnym ujawnionym w księdze wieczystej a rzeczywistym

staniem prawnym, stanowiące jego podstawę ustalenia faktyczne dotyczą nie tylko

chwili zamknięcia rozprawy, ale przede wszystkim czasu powstania niezgodności. Z art.

1003 § 3 k.p.c. w zw. z art. 120 prawa upadłościowego wynika, że ujawnione w księdze

wieczystej prawo użytkowania – na skutek sprzedaży obciążonej nim nieruchomości w

postępowaniu upadłościowym – nie pozostało w mocy z powodu samego faktu

ujawnienia go w księdze wieczystej. Sporne prawo użytkowania pozostałoby w mocy

tylko wówczas, gdyby przysługiwało mu pierwszeństwo przed wszystkimi hipotekami

albo gdyby jego wartość znalazła pełne pokrycie w cenie nabycia. Niezaistnienie żadnej

z wymienionych przesłanek oznacza, że prawo użytkowania wygasło. Przepis art. 1000

§ 1 k.p.c. wiąże wygaśnięcia prawa użytkowania z chwilą uprawomocnienia się

postanowienia o przysądzeniu własności. W postępowaniu upadłościowym, które nie

przewiduje wydawania postanowienia o przysądzeniu własności, zdarzeniem

powodującym wygaśnięcie prawa użytkowania jest sprzedaż nieruchomości (por. wyrok

Sądu Najwyższego z dnia 30 czerwca 2005 r., IV CK 737/04, niepubl.). Sądy obu

instancji prawidłowo zatem ustalały, czy przesłanki, od których zleżało wygaśnięcie albo

utrzymanie spornego użytkowania, istniały w chwili sprzedaży obciążonej nim

nieruchomości.

4

Nieuzasadniony jest także zarzut naruszenia art. 1000 § 3 i art. 1025 k.p.c. w zw.

z art. 120 prawa upadłościowego Nie można bowiem podzielić stanowiska skarżącej, że

okoliczność, iż w postępowaniu upadłościowym nie sporządza się planu podziału sumy

uzyskanej ze sprzedaży nieruchomości uniemożliwia ustalenie, czy prawo użytkowania

obciążające nieruchomość wygasło na skutek pokrycia jego wartości w chwili sprzedaży

w cenie nabycia nieruchomości. Przepis art. 1000 § 1 k.p.c. przyjmuje jako zasadę, że

sprzedaż egzekucyjna powoduje wygaśnięcie wszelkich praw obciążających

nieruchomość i nie uzależnia tego skutku od sporządzenia planu podziału. Sprzedaż w

postępowaniu upadłościowym ma zaś – z mocy art. 120 prawa upadłościowego – te

same skutki, jakie powoduje sprzedaż w postępowaniu egzekucyjnym. Sporne prawo

użytkowania – w myśl art. 1003 § 3 k.p.c. – pozostałoby w mocy tylko wtedy, gdyby

przysługiwało mu pierwszeństwo przed wszystkimi hipotekami bądź gdyby jego wartość

znalazła pełne pokrycie w cenie nabycia. Jednakże żadna z tych przesłanek nie

zachodzi w sprawie. Nie zostało bowiem zakwestionowane ustalenie, że nieruchomość

w chwili sprzedaży obciążały dwie hipoteki, które miały pierwszeństwo przed

przysługującym skarżącej prawem użytkowania, i zabezpieczały wierzytelności wyższej

wartości niż cena sprzedaży nieruchomości. W tej sytuacji, jest oczywiste, że wartość

spornego prawa użytkowania nie znajdowała pełnego pokrycia w cenie nabycia.

Oceny zasadności kasacji nie zmienia zarzut naruszenia art. 98 § 2 k.p.c. Po

pierwsze orzeczenie o kosztach procesu – zgodnie z orzecznictwem Sądu Najwyższego

– dzieli los orzeczenia w przedmiocie kasacji (por. postanowienie Sądu Najwyższego z

dnia 20 grudnia 1996 r., I CZ 30/96, OSNC 1997, nr 3, poz. 34). Po drugie, zarzut ten

zdezaktualizował się na skutek wydania postanowienia z dnia 13 stycznia 2005 r.

prostującego oczywistą omyłkę Sądu w zakresie dotyczącym orzeczenia o kosztach

procesu za instancję odwoławczą.

Z przedstawionych powodów Sąd Najwyższy – na podstawie art. 39212

k.p.c. w

zw. z art. 3 ustawy z dnia 22 grudnia 2004 r. (Dz. U. z 2005 r. Nr 13. poz. 98) – orzekł,

jak w sentencji wyroku.