II CK 225/05

Sygn. akt II CK 225/05

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 23 listopada 2005 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Stanisław Dąbrowski (przewodniczący)

SSN Bronisław Czech

SSN Irena Gromska-Szuster (sprawozdawca)

w sprawie z powództwa Syndyka Masy Upadłości Przedsiębiorstwa "M.(…)" Spółki z

ograniczoną odpowiedzialnością w D. przeciwko "A.(...)" - Spółce z ograniczoną

odpowiedzialnością w P. o uznanie czynności prawnej za bezskuteczną, po rozpoznaniu

na rozprawie w Izbie Cywilnej w dniu 23 listopada 2005 r., kasacji strony pozwanej od

wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 14 grudnia 2004 r., sygn. akt I ACa (…),

oddala kasację i zasądza od strony pozwanej na rzecz strony powodowej kwotę

5400 zł (pięć tysięcy czterysta) tytułem zwrotu kosztów postępowania

kasacyjnego.

Uzasadnienie

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 14 grudnia 2004 r. Sąd Apelacyjny zmienił wyrok

Sądu Okręgowego oddalający powództwo Syndyka Masy Upadłości Przedsiębiorstwa

„M.(...)” spółki z o.o. w D. przeciwko „A.(...)” spółce z o.o. w P. o uznanie za

bezskuteczną czynności prawnej i uznał za bezskuteczną w stosunku do Syndyka Masy

Upadłości Przedsiębiorstwa „ M.(...)” spółki z o.o. w D. czynność prawną w postaci

umowy przelewu wierzytelności z dnia 16 lipca 2002 r. zawartej pomiędzy

Przedsiębiorstwem „M.(...)” spółką z o.o. w D. a „A.(...)” spółką z o.o. w P., a to w celu

zaspokojenia wierzytelności zgłoszonych w postępowaniu upadłościowym

Przedsiębiorstwa „M.(...)” spółki z o.o. w D.

2

Sądy ustaliły, że strony wiązała umowa o stałej współpracy handlowej zawarta w

2001 r. Przedstawiciele obu spółek znali się i utrzymywali ze sobą także kontakty

towarzyskie. W czerwcu 2002 r. sytuacja finansowa spółki „M.(...)” pogorszyła się na

tyle, że strony uznały, iż konieczne jest dodatkowe zabezpieczenie długów strony

powodowej wobec pozwanej spółki. Zarząd strony powodowej podjął w połowie lipca

2002r. decyzję o wystąpieniu z wnioskiem o ogłoszenie upadłości. Jednocześnie uznał,

że pozwany, jako najważniejszy kontrahent powinien zostać najlepiej zabezpieczony na

wypadek trudności finansowych strony powodowej. W dniu 16 lipca 2002 r. „M.(...)”

spółka z o.o. i „A.(...)” spółka z o.o. zawarły umowę cesji, w której wskazały, że

zobowiązania cedenta „M.(...)” wobec cesjonariusza „A.(...)” na dzień zawarcia umowy

wynoszą 3 769 015,12 zł. i należności te cedent zobowiązał się spłacić na

dotychczasowych warunkach. Jednocześnie „M.(...)” przeniósł na „A.(...)”, na

zabezpieczenie swoich zobowiązań wobec niego, wierzytelności już wymagalne oraz

przyszłe wobec swoich dłużników, które wskazane zostały w załączniku nr 2 do umowy,

zawierającym nazwy firm lub nazwiska dłużników, adresy, NIP-y i numery kont, sumy

zadłużenia i okresy zwłoki. Załącznik ten nie został osobno podpisany przez strony.

Przelew miał nastąpić z chwilą potwierdzenia odbioru przez dłużnika wezwania do

zapłaty wysłanego przez „A.(...)”. Zamiarem stron było, by przelew doprowadził do spłaty

długu „M.(...)” wobec „A.(...)” i dlatego postanowiono w umowie, że należności

uzyskiwane od dłużników przelanych wierzytelności będą zaliczane na poczet długu „

M.(...)” wobec „A.(...)”, co oznacza, że ściągnięcie należności od dłużników będzie

skutkować wygaśnięciem należności „ M.(...)” wobec „A.(...)”. W wyniku tej umowy

dłużnicy „ M.(...)” rozliczali się bezpośredni z „A.(...)”, który wysłał im wezwania do

zapłaty. Niektórzy dłużnicy poinformowali go, że nie mają żadnych zobowiązań wobec

„M.(...)”, lub że ich zobowiązania nie są wymagalne albo, że ich umowy z „M.(…)”

wykluczają cesję bez zgody dłużnika. Strona pozwana prowadziła windykację

należności objętych powyższą umową cesji jeszcze w toku niniejszego procesu. Pod

koniec lipca 2002r. „M.(...)” zgłosił wniosek o upadłość, która została ogłoszona

postanowieniem z dnia 23 września 2002 r.

W oparciu o powyższe ustalenia Sądy obu instancji uznały, że zaskarżona

umowa cesji z dnia 16 lipca 2002 r. została dokonana z pokrzywdzeniem pozostałych

dłużników „M.(...)”, bowiem pozbawiła spółkę prawie całego majątku, którym były przede

wszystkim jej wierzytelności i uniemożliwiła spłatę jej pozostałych długów a także

zaspokojenie innych wierzycieli w toku postępowania upadłościowego z tego majątku

3

spółki. W ocenie Sądów „M.(...)” działał ze świadomością pokrzywdzenia wierzycieli a

„A.(...)” nie obalił domniemania zawartego w art. 527 § 4 k.c., że jako przedsiębiorca

pozostający z dłużnikiem w stałych stosunkach gospodarczych, wiedział o działaniu

dłużnika ze świadomością pokrzywdzenia wierzycieli. Sądy obu instancji uznały również,

że zaskarżona cesja była przelewem na spłatę a nie tylko na zabezpieczenie długu.

Wskazując, że przewidywała spełnienie innego świadczenia, niż umówione przez strony,

stwierdziły, że cesja ta mogła być przedmiotem powództwa z art. 527 k.c.

Sąd pierwszej instancji oddalając powództwo uznał jednak, że powód nie

wykazał, jakie wierzytelności były objęte umową przelewu. W ocenie Sądu Okręgowego

załącznik nr 2 do umowy nie mógł być potraktowany jako wiążący wykaz wierzytelności

skoro nie został podpisany przez strony, był niepełny, zawierał nieścisłości, bowiem

niektórzy dłużnicy wezwani do zapłaty przez pozwanego zaprzeczali, by byli dłużnikami

„M.(...)” albo, że ich zobowiązania są wymagalne lub, że mogły być przedmiotem cesji.

Pozostałe wykazy, składane przez powoda w toku procesu, także nie mogły być,

zdaniem Sądu, uznane za wykaz przelanych wierzytelność, bowiem różniły się od

wykazu stanowiącego załącznik nr 2 do umowy.

Powyższej oceny Sądu pierwszej instancji nie podzielił Sąd odwoławczy, który

stwierdził, że załącznik nr 2 do umowy został uzgodniony między stronami i obie strony

traktowały go jako wiążący wykaz wierzytelności będących przedmiotem cesji. Ujętych w

nim dłużników strona pozwana wezwała do zapłaty a następnie na jego podstawie

prowadziła windykację należności. Fakt, że niektórzy dłużnicy zgłaszali wskazane przez

Sąd Okręgowy zastrzeżenia jest, w ocenie Sądu Apelacyjnego, bez znaczenia, bowiem

jeżeli ich zarzuty okazały się uzasadnione, pozwany jedynie nie stał się wierzycielem

tych osób a nie jest konieczne ustalenie, jakie konkretnie wierzytelności objęte wykazem

nr 2 nabył ostatecznie pozwany. Przedmiotem zaskarżenia była umowa cesji z dnia 16

lipca 2002r. obejmująca wierzytelności określone w załączniku nr 2 do umowy,

niezależnie od tego, które z nich istotnie przeszły na pozwanego i jakie czynności podjął

on później. Zbędne było zatem, zdaniem Sądu Apelacyjnego, wzywanie przez Sąd

Okręgowy powoda do składania innych wykazów. Nie można też, w ocenie tego Sądu,

traktować jako zmiany powództwa oświadczenia pełnomocnika powoda złożonego na

rozprawie w dniu 24 lutego 2004r., iż „precyzuje” on, że powód domaga się uznania

bezskuteczności cesji wierzytelności określonych w załączniku do pisma powoda z dnia

30 stycznia 2004 r. Powód bowiem nadal domagał się uznania za bezskuteczną wobec

4

niego umowy cesji z dnia 16 lipca 2002 r., która przewidywała, że jej przedmiotem są

wierzytelności wymienione w załączniku nr 2.

Uwzględniając powództwo Sąd Apelacyjny stwierdził, że z uwagi na to, iż

powodem jest Syndyk Masy Upadłości dłużnika reprezentujący interesy wszystkich

wierzycieli, którzy zgłosili swoje wierzytelności w postępowaniu upadłościowym, wymóg

oznaczenia wierzytelności podlegającej ochronie, zgodnie z art. 527 k.c. jest spełniony

przez wskazanie, że uznanie czynności dłużnika za bezskuteczną nastąpiło w celu

zaspokojenia wierzytelności zgłoszonych w postępowaniu upadłościowym i zbędne jest

wymienianie w sentencji wyroku wszystkich tych wierzytelności.

W kasacji od powyższego wyroku opartej na obu podstawach wskazanych w art.

393(1) k.p.c., strona pozwana w ramach pierwszej podstawy zarzuciła naruszenie art.

527 § 1 k.c. przez błędną wykładnię dopuszczająca zastosowanie tego przepisu do

umowy cesji wierzytelności z dnia 16 lipca 2002 r. zawartej miedzy stronami, mającej na

celu zabezpieczenie i spłatę wierzytelności, podczas gdy zdaniem skarżącej ustalony

stan faktyczny nie mieści się w przesłankach zastosowania art. 527 k.c. W ramach

drugiej podstawy zarzuciła naruszenie art. 325 k.p.c. w związku z art. 187 § 1 k.p.c. oraz

art. 224 § 1 k.p.c. w związku z art. 391 § 1 k.p.c. oraz w związku z art. 527 § 1 k.c. i art.

6 k.c. przez przyjęcie, że dla uwzględnienia powództwa z art. 527 § 1 k.c. obejmującego

umowę cesji, nie jest konieczne skonkretyzowanie przez powoda przedmiotu tej umowy

przez wskazanie scedowanych wierzytelności pod względem podmiotowym i

przedmiotowym, jak również nie jest konieczne wykazanie istnienia tych wierzytelności i

skuteczności cesji a w konsekwencji wadliwe sformułowanie sentencji wyroku

uwzględniającego powództwo przez nie wskazanie przedmiotu umowy cesji z dnia 16

lipca 2002 r. oraz niewłaściwe określenie wierzytelności chronionych wyrokiem.

Rozpoznając kasację, zgodnie z art. 3 ustawy z dnia 22 grudnia 2004r. o zmianie

ustawy- kodeks postępowania cywilnego oraz ustawy- prawo o ustroju sądów

powszechnych (Dz. U. z 2005 r. Nr 13, poz. 98), na podstawie przepisów kodeksu

postępowania cywilnego w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie powyższej

ustawy, Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Na wstępie należy wskazać, że w rozpoznawanej sprawie powodem jest Syndyk

masy upadłości dłużnika, który na podstawie art. 57 pr. upadł. wystąpił z powództwem

określonym w art. 527 k.c., a zatem występuje on w imieniu wszystkich wierzycieli,

którzy zgłosili swoje wierzytelności do masy upadłości dłużnika i jego powództwo ma na

celu ochronę ich interesów w toczącym się postępowaniu upadłościowym. Ma to

5

decydujące znaczenie przede wszystkim dla określenia skutku takiej skargi, którym jest

ochrona wierzytelności nie jednego wierzyciela, który wystąpił z powództwem z art. 527

§ 1 k.c., jak w przypadku zwykłej skargi pauliańskej, lecz ochrona wszystkich

wierzytelności zgłoszonych do masy upadłości w postępowaniu upadłościowym. Ten

przedmiot ochrony rzutuje w oczywisty sposób zarówno na sformułowanie roszczenia,

jak i na sformułowanie sentencji wyroku w przypadku uwzględnienia powództwa. Nie

jest możliwe ani konieczne wskazanie w pozwie ani w sentencji wyroku wszystkich

wierzytelności zgłoszonych do masy upadłości, w stosunku do których zaskarżona

czynność prawna dłużnika została uznana za bezskuteczną. Nie ma również żadnych

podstaw do konstruowania wymogu wskazania wierzytelności umieszczonych na liście

wierzytelności, która nie jest stała, bowiem może ulegać zmianom w toku postępowania

upadłościowego. Dla określenia przedmiotu żądanej ochrony takiej skargi pauliańskiej

wystarczające jest sformułowanie roszczenia jako żądania uznania określonej czynności

prawnej za bezskuteczną w stosunku do masy upadłości dłużnika i zgłoszonych w

postępowaniu upadłościowym wierzytelności. Tak też w konsekwencji uwzględnienia

powództwa, powinna być sformułowana sentencja wyroku. Powołane w kasacji

orzeczenia Sądu Najwyższego wskazujące na konieczność podmiotowego i

przedmiotowego określenia wierzytelności, w stosunku do której zaskarżona czynność

prawna jest uznana za bezskuteczną, dotyczą skargi pauliańskiej wniesionej przez

jednego wierzyciela i zaprezentowana w nich wykładnia art. 527 § 1 k.c. w tym zakresie

nie może być zastosowana do roszczenia zgłoszonego przez syndyka masy upadłości w

trybie art. 57 pr. upadł. w zw. z art. 527 § 1 k.c. Z tych względów kasacyjne zarzuty

naruszenia art. 187 § 1 oraz art. 224 § 1 k.p.c. i art. 325 k.p.c. należy uznać za

bezzasadne. Zarówno roszczenie jak i sentencja wyroku Sądu Apelacyjnego w zakresie

określenia wierzytelności, wobec których zaskarżona czynność została uznana za

bezskuteczną, nie narusza wskazanych przepisów ani art. 527 § 1 k.c.

Ocena, czy sformułowanie roszczenia i sentencji wyroku narusza wskazane

przepisy w odniesieniu do określenia czynności prawnej podlegającej zaskarżeniu

wymaga rozważenia zasadniczego zarzutu skarżącej, czy przedmiotem powództwa z

art. 527 § 1 k.c. może być objęta umowa cesji wierzytelności, a w dalszej kolejności

ocena, czy przedmiotem zaskarżenia mogła być umowa cesji wskazana w pozwie

zarówno z uwagi na jej charakter, jak i sposób określenia wierzytelności oraz określenie

przedmiotu żądania w pozwie i w toku procesu.

6

Na wstępie tych rozważań trzeba wskazać na prawidłową, nie podważoną przez

stronę pozwaną, wykładnię woli stron umowy cesji z dnia 16 lipca 2002r. dokonaną

przez Sądy obu instancji, zgodnie z którą była to cesja na zaspokojenie (spłatę)

wierzytelności strony pozwanej w stosunku do „M.(...)”, a nie jedynie na jej

zabezpieczenie. Wskazuje na to nie tylko treść paragrafu 4 umowy, lecz również sposób

wykonania umowy przelewu przez strony, skutkujący wygaśnięcie zobowiązania „M.(...)”

wobec pozwanego w takim zakresie, w jakim ściągnął on od dłużników nabytych

wierzytelności ich długi wobec cedenta. Taka cesja będzie zatem przedmiotem dalszych

rozważań w kontekście roszczenia z art. 527 § 1 k.c. w zw. z art. 57 pr. upadł.

Jak trafnie podnosi się w literaturze i co słusznie wskazuje strona pozwana,

skarga z art. 527 § 1 k.c. nie może mieć zastosowania do czynności prawnej dłużnika

polegającej na spełnieniu świadczenia wobec wierzyciela, nawet gdyby ta czynność

prowadziła do pokrzywdzenia pozostałych wierzycieli. Dłużnik ma bowiem obowiązek

spełnić świadczenie i nie można czynić mu zarzutu z wypełnienia tego obowiązku.

Dotyczy to jednak tylko takiej spłaty długu, która ściśle odpowiada zobowiązaniu

zarówno pod względem rodzaju świadczenia, jak i sposobu oraz terminu spłaty. Jeżeli

natomiast dłużnik na podstawie porozumienia z wierzycielem zaspokaja go w inny

sposób, niż przewidywała to pierwotna umowa, nie ma przeszkód do objęcia takiej

czynności skargą z art. 527 § 1 k.c., jeżeli doprowadziła ona do pokrzywdzenia

pozostałych wierzycieli. Jeżeli zatem dłużnik, który nie dysponuje gotówką

umożliwiającą spłatę zobowiązania pieniężnego, zawiera z wierzycielem umowę cesji

swoich wierzytelności, która prowadzi do wygaśnięcia zobowiązania, to nie jest to

zwykłe spełnienie świadczenia, jest to zmiana pierwotnego świadczenia, która, jeśli

usuwa z majątku dłużnika aktywa w postaci jego wierzytelności i uniemożliwia innym

wierzycielom zaspokojenie się z nich, może być przedmiotem skargi z art. 527 k.c.

Trzeba bowiem stwierdzić, że wprawdzie dłużnik ma co do zasady prawo wyboru

wierzyciela, którego chce spłacić, skoro w przy wielości wierzycieli przepisy nie

przewidują szczególnej kolejności ich spłacania i sam fakt wyboru jednego z nich i

spłacenie jego wierzytelności, nie może być przedmiotem zarzutu z art. 527 § 1 k.c., to

jednak w niektórych sytuacjach przepis ten będzie miał zastosowanie.

Będzie tak między innymi wtedy, gdy dłużnik dokonał wyboru wierzyciela

w sposób arbitralny, prowadzący do uprzywilejowania go, kosztem pozostałych,

w okolicznościach, które wskazują na rychłą możliwość ogłoszenia upadłości dłużnika i

wyprowadzanie z jego majątku istotnych składników, co może prowadzić do niemożność

7

zaspokojenia się wierzycieli z przyszłej masy upadłości. Przesłanka art. 527 § 1 k.c. w

postaci pokrzywdzenia wierzycieli podlega ocenie nie w chwili dokonywania

kwestionowanej czynności, lecz według chwili jej zaskarżenia, to jest wystąpienia z

żądaniem uznania jej bezskuteczności (porównaj między innymi wyrok Sądu

Najwyższego z dnia 22 marca 2001r. V CKN 280/00, nie publ.). Jeżeli zatem doszło do

upadłości dłużnika i syndyk masy upadłości wystąpił na podstawie art. 527 k.c. w zw. z

art. 57 pr. upadł. z żądaniem uznania za bezskuteczną czynności dłużnika dokonanej z

jednym z wierzycieli przed ogłoszeniem upadłości, decydujące dla oceny, czy czynność

ta narusza kolejność zaspokajania wierzycieli, są okoliczności występujące w chwili

zgłoszenia żądania. Istotne jest zatem, czy zaskarżona czynność narusza kolejność

zaspokajania wierzycieli obowiązującą w postępowaniu upadłościowym, a więc, czy

spłacony wierzyciel korzystałby w tym postępowaniu z takiego samego pierwszeństwa i

byłby tak samo zaspokojony, gdyby do zaskarżonej czynności nie doszło (porównaj

między innymi wyrok Sądu Najwyższego z dnia 23 lipca 2003r. II CKN 299/01, nie

publ.).

Skoro ustalone zostało, że zaskarżona cesja doprowadziła do usunięcia

z majątku dłużnika, na niecałe dwa miesiące przed ogłoszeniem upadłości,

najistotniejszego składnika tego majątku, przez co zaspokojenie pozostałych wierzycieli

z masy upadłości jest praktycznie niemożliwe a strona pozwana nie wykazała, że

przysługiwało jej pierwszeństwo zaspokojenia z masy upadłości w takim samym stopniu,

w jakim uzyskała zaspokojenie w wyniku zawartej umowy cesji, to przepis art. 527 k.c.

ma zastosowanie do zaskarżenia tej umowy.

Zaskarżeniu na podstawie art. 527 § 1 k.c. podlega określona czynność prawna

dłużnika z wierzycielem jaką w rozpoznawanej sprawie jest cesja wierzytelności objęta

umową z dnia 16 lipca 2002 r. Przedmiotem oceny Sądu jest zatem między innymi to,

czy rzeczywiście doszło do zawarcia umowy cesji i czy była ona skuteczna. Żądać

uznania za bezskuteczną można bowiem tylko umowę, która została skutecznie

zawarta. W tym zakresie zgodzić się trzeba ze stanowiskiem Sądu Apelacyjnego, że

umowa z dnia 16 lipca 2002r. jest umową skuteczną a zarzuty strony pozwanej

dotyczące sposobu określenia wierzytelności będących przedmiotem cesji są

nieuzasadnione.

Umowa cesji może obejmować wiele wierzytelności przysługujących jednemu

wierzycielowi, które przenosi on na swojego kontrahenta, mogą to być także

wierzytelności przyszłe (porównaj uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 19 września

8

1997r. III CZP 95/97, OSNC 1998/2/22). Jak wskazał Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 5

listopada 1999r. III CKN 423/98 (nie publ.) skuteczna jest także cesja wierzytelności,

która nie została dokładnie określona, jeżeli da się ją oznaczyć za pomocą analizy treści

stosunków obligacyjnych, z których wynika. Jeżeli zbywca jest podmiotem wielu

wierzytelności, nie ma przeszkód, by przeniósł je wszystkie na nabywcę jedną umową.

Skutkiem takiej umowy będzie przeniesienie na nabywcę wskazanych w umowie

wierzytelności w takim stanie, w jakim one były i przysługiwały zbywcy w chwili dojścia

do skutku przelewu. Nabywca wierzytelności wchodzi bowiem w miejsce zbywcy, ze

wszystkimi tego konsekwencjami (art. 509 i art. 513 k.c.), a zgodnie z art. 516 k.c.

zbywca ponosi względem nabywcy odpowiedzialność za to, że wierzytelność mu

przysługuje.

Z tych względów rację ma Sąd Apelacyjny stwierdzając, że zastrzeżenia Sądu

Okręgowego co do sposobu określenia zbytych wierzytelności w załączniku nr 2 do

umowy cesji i zarzutów zgłaszanych przez dłużników tych wierzytelności, są bez

znaczenia dla skuteczności przelewu wierzytelności wskazanych w tym załączniku.

Określa on bowiem w wystarczający sposób zarówno dłużników jak i zbyte

wierzytelności przez wskazanie ich kwot oraz okresu zaległości spłaty. O tym, że

określenie zbytych wierzytelności było wystarczające dla skuteczności przelewu

świadczy najdobitniej to, że strona pozwana na podstawie umowy cesji doprowadziła do

skutecznej windykacji przeważającej części nabytych wierzytelności, wskazanych w

omawianym załączniku. Zarzuty podnoszone przez niektórych dłużników mieszczą się w

zakresie zarzutów, o których mowa w art. 513 k.c. i nie mają wpływu na skuteczność

umowy przelewu z dnia 16 lipca 2002r. Trafne jest także stanowisko Sądu

Apelacyjnego, że załącznik nr 2 jest integralną częścią tej umowy. Jego treść została

przez strony uzgodniona a on sam wskazany został w umowie, jako wymieniający i

określający wierzytelności objęte przelewem. Stanowi zatem część umowy przelewu i

jako taki nie musiał być odrębnie podpisany przez strony. Nie było podstaw do żądania

przez Sąd Okręgowy złożenia przez stronę powodową innych wykazów przelanych

wierzytelności. Strona nie może ponosić ujemnych konsekwencji tego rodzaju uchybień

Sądu i słusznie Sąd Apelacyjny nie zakwalifikował stanowiska strony powodowej

zajętego na rozprawie w dniu 24 lutego 2004 r. jako zmiany powództwa. Strona

powodowa nie wystąpiła z nowym roszczeniem ani obok ani zamiast poprzedniego (art.

193 k.p.c.). Jej roszczenie oparte na art. 527 § 1 k.c. cały czas obejmowało żądanie

uznania za bezskuteczną wskazanej czynności prawnej. Wystarczające było określenie

9

tej czynności, którą była umowa cesji wielu wierzytelności, zawarta w jednej umowie z

dnia 16 lipca 2002r., a jej integralną część stanowił załącznik nr 2 wymieniający

przelane wierzytelności. Ani określenie żądania, ani sformułowanie sentencji wyroku

uwzględniającego powództwo, nie wymagało wymienienia wszystkich wierzytelności

objętych umową i wskazanych w załączniku nr 2. Wystarczające było wskazanie w

żądaniu i sentencji wyroku umowy przelewu wierzytelności z dnia 16 lipca 2002r., jako

czynności, której dotyczyło roszczenie z art. 527 k.c. Nie doszło zatem do naruszenia

wskazanych na wstępie przepisów procesowych, także w odniesieniu do określenia w

żądaniu i w sentencji wyroku czynności prawnej objętej żądaniem uznania za

bezskuteczną.

Z tych wszystkich względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 393(12) k.p.c.

oddalił powództwo a na podstawie art. 98 w zw. z art. 391 § 1 i art. 393(19) k.p.c. orzekł

o kosztach postępowania kasacyjnego.