IV CSK 63/06

Sygn. akt IV CSK 63/06

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 29 czerwca 2006 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Barbara Myszka (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Jan Górowski

SSN Elżbieta Skowrońska-Bocian

w sprawie z powództwa Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej

Wojewódzkiego Szpitala Zespolonego […]

przeciwko Narodowemu Funduszowi Zdrowia, Skarbowi Państwa - Ministrowi

Skarbu Państwa i Sejmowi Rzeczypospolitej Polskiej

o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 29 czerwca 2006 r.,

skargi kasacyjnej strony powodowej

od wyroku Sądu Apelacyjnego

z dnia 11 października 2005 r., sygn. akt [...],

uchyla zaskarżony wyrok w części oddalającej apelację

i orzekającej o kosztach procesu w stosunku do pozwanego

Narodowego Funduszu Zdrowia i w tym zakresie przekazuje

sprawę Sądowi Apelacyjnemu do ponownego rozpoznania oraz

2

rozstrzygnięcia o kosztach postępowania kasacyjnego; poza

tym skargę kasacyjną oddala.

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 1 czerwca 2005 r. Sąd Okręgowy w B. oddalił powództwo

Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej skierowane przeciwko

Narodowemu Funduszowi Zdrowia i Skarbowi Państwa (Sejm R.P. oraz Minister

Skarbu Państwa) o zasądzenie kwoty 15 515 991 zł z odsetkami żądanej tytułem

zwrotu kosztów zwiększonego wynagrodzenia pracowników, poniesionych w

związku z wejściem w życie art. 4a ustawy z dnia 16 grudnia 1994 r. o

negocjacyjnym systemie kształtowania przyrostu przeciętnych wynagrodzeń u

przedsiębiorców oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz.U. z 1995 r. Nr 1, poz. 2 ze

zm. – dalej: „u.n.s.k.p.p.w.”), wypłaconych odsetek oraz poniesionych kosztów

sądowych i egzekucyjnych. W uzasadnieniu stwierdził, że kwota objęta żądaniem

pozwu stanowi – według twierdzeń powoda – sumę wydatków poniesionych przez

niego w okresie od 1 stycznia 2001 r. do 31 maja 2003 r. w związku z wejściem w

życie ustawy z dnia 22 grudnia 2000 r. o zmianie ustawy o negocjacyjnym systemie

kształtowania przyrostu przeciętnych wynagrodzeń u przedsiębiorców oraz o

zmianie niektórych ustaw i ustawy o zakładach opieki zdrowotnej (Dz.U. z 2001 r.

Nr 5, poz. 45 – dalej: „ustawa nowelizująca”). W okresie tym powoda łączyły z

poprzednikiem prawnym pozwanego Narodowego Funduszu Zdrowia umowy o

udzielanie świadczeń zdrowotnych, zawarte po uchwaleniu ustawy nowelizującej,

lecz zostały one już wykonane, wobec czego wynikające z nich zobowiązania

wygasły. Oceniając zasadność dochodzonego roszczenia przez pryzmat art. 3571

k.c. Sąd Okręgowy podkreślił, że przepis ten ma zastosowanie jedynie do

istniejących stosunków zobowiązaniowych. Skoro umowy łączące powoda z

poprzednikiem prawnym pozwanego Narodowego Funduszu Zdrowia wygasły,

uwzględnienie powództwa na podstawie omawianego przepisu jest niemożliwe.

3

Powód nie mógłby zresztą powołać się skutecznie na nadzwyczajną zmianę

stosunków, o której mowa w art. 3571

k.c., ponieważ w chwili zawierania

przedmiotowych umów fakt uchwalenia ustawy nowelizującej był mu znany.

Rozważając z kolei odpowiedzialność pozwanych na podstawie przepisów o

czynach niedozwolonych, Sąd Okręgowy podkreślił, że uszczerbek majątkowy

powoda wynika z faktu uchwalenia ustawy nowelizującej, którą wprowadzony został

art. 4a u.n.s.k.p.p.w., oraz z faktu zatrudniania pracowników, którym przepis ten

przyznał roszczenie o podwyższone wynagrodzenie. Przepis art. 4a u.n.s.k.p.p.w.

nie został uznany za niezgodny z Konstytucją i wyeliminowany z porządku

prawnego, natomiast okoliczność, że Sejm, uchwalając ustawę nowelizującą, nie

wskazał, w jaki sposób zwiększone środki finansowe, które miały wpłynąć po dniu 1

stycznia 2001 r. w związku z podniesieniem składki na ubezpieczenia zdrowotne,

powinny być wykorzystane na pokrycie podwyższonych wynagrodzeń i nie stworzył

odpowiedniego „instrumentarium” w tym przedmiocie, nie uzasadnia – zdaniem

Sądu Okręgowego – odpowiedzialności Skarbu Państwa na podstawie art. 417 k.c.

Odpowiedzialność za zaniechanie legislacyjne powinna bowiem ograniczać się do

niewydania aktu normatywnego mimo ustanowienia w przepisie takiego obowiązku,

co w niniejszej sprawie nie miało miejsca. Sąd Okręgowy podniósł ponadto, że

szkodą w rozumieniu art. 361 § 2 k.c. nie są – jak sugerował powód – wydatki

poniesione przez niego w związku z wejściem w życie art. 4a u.n.s.k.p.p.w., za

uszczerbek podlegający kompensacji bowiem uznać można by jedynie wartość

majątkową roszczenia do Skarbu Państwa wynikającego z niewydania ustawy

o współodpowiedzialności za skutki uchwalenia ustawy nowelizującej. Powołany

biegły z dziedziny księgowości nie zdołał natomiast ustalić nawet kwoty

wydatkowanej przez powoda na pokrycie zwiększonego ustawą nowelizującą

wynagrodzenia pracowników, twierdząc, że jest to niemożliwe. Konkludując Sąd

Okręgowy uznał, że powód nie wykazał przesłanek odpowiedzialności żadnego

z pozwanych.

Wyrokiem z dnia 11 października 2005 r. Sąd Apelacyjny oddalił apelację

powoda, uznając ustalenia faktyczne Sądu pierwszej instancji oraz ich ocenę

prawną za prawidłowe. Stwierdził, że w ustalonym stanie faktycznym nie ma

podstaw do przypisania pozwanym odpowiedzialności na podstawie przepisów o

4

czynach niedozwolonych (art. 415 i nast. k.c.), natomiast przepisy art. 54 i art. 55

ustawy z dnia 31 sierpnia 1991 r. o zakładach opieki zdrowotnej (Dz.U. Nr 91, poz.

408 ze zm. – dalej: „ustawa o z.o.z.”), które wymieniają źródła finansowania

samodzielnych zakładów opieki zdrowotnej, wykluczają możliwość pozyskiwania od

Narodowego Funduszu Zdrowia, a wcześniej od kas chorych, innych środków niż

przeznaczone na zakup świadczeń zdrowotnych, a te środki zostały powodowi

przekazane. Co się zaś tyczy odpowiedzialności pozwanego Skarbu Państwa, Sąd

Apelacyjny zauważył, że w doktrynie wskazuje się na konieczność wąskiego

rozumienia pojęcia zaniechania legislacyjnego i ograniczenia ingerencji władzy

sądowniczej w sferę zastrzeżoną dla władzy ustawodawczej. Pojęcie obowiązku

wydania aktu normatywnego należy zatem ograniczyć do sytuacji, w której został

on wyraźnie określony w przepisach prawa, gdy wskazany został termin, w ciągu

którego działanie to ma być podjęte, a nadto gdy można ustalić jego treść.

W sprawie brak natomiast normy prawnej, która nakazywałaby wydanie aktu

normatywnego określającego sposób finansowania podwyżek płac przewidzianych

w ustawie nowelizującej. Samo stwierdzenie przez Trybunał Konstytucyjny

w wyroku z dnia 18 grudnia 2002 r., K 43/01, że ustawa nowelizująca uchybia

zasadom przyzwoitej legislacji, nie może – zdaniem Sądu Apelacyjnego – stanowić

dostatecznej podstawy roszczenia w stosunku do Skarbu Państwa o naprawienie

szkody. Przy braku bowiem skonkretyzowanych wskazań co do obowiązku, terminu

wydania i koniecznej zawartości aktu normatywnego, dokonywanie jakiejkolwiek

rekonstrukcji hipotetycznych zamierzeń ustawodawcy w toku orzekania

o obowiązku odszkodowawczym byłoby nieuprawnionym wkroczeniem władzy

sądowniczej w pole działania zastrzeżone dla innej władzy państwowej.

W skardze kasacyjnej od wyroku Sądu Apelacyjnego powód – powołując się

na obydwie podstawy określone w art. 3983

§ 1 k.p.c. – wnosił o jego uchylenie

i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W ramach pierwszej podstawy

kasacyjnej wskazał na naruszenie przepisów: art. 417 § 1, art. 3571

, art. 361 i art.

388 § 1 w związku z art. 487 § 2 k.c., art. 2, art. 7, art. 8 ust. 2, art. 68 ust. 2 i art. 77

Konstytucji oraz art. 1 ust. 1, art. 20, art. 35b ust. 1 i ust. 3 ustawy o z.o.z.

W ramach drugiej postawił natomiast zarzut obrazy art. 228 § 1, art. 322, art. 378

§ 1 oraz art. 382 k.p.c.

5

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Spośród licznych zarzutów podniesionych przez skarżącego, popartych

argumentacją przytoczoną w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, rozważenia

w pierwszej kolejności wymagają zarzuty dotyczące samej zasady

odpowiedzialności pozwanych, ponieważ od wyniku tych rozważań zależy, które

spośród pozostałych zarzutów zachowają swoją aktualność.

Jak podniósł skarżący, Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia 18 grudnia

2002 r., K 43/01, orzekł, że art. 4a u.n.s.k.p.p.w. rozumiany jako tworzący

współodpowiedzialność systemu finansów publicznych za jego wykonanie jest

zgodny z Konstytucją. Według tego przepisu, pracownikom samodzielnych

publicznych zakładów opieki zdrowotnej przysługiwał od dnia 1 stycznia 2001 r.

przyrost przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia nie niższy niż 203 zł. Punktem

wyjścia do dalszych rozważań powinno być zatem wyjaśnienie, czy wskazany przez

skarżącego wśród innych przepisów prawa materialnego art. 4a u.n.s.k.p.p.w. może

stanowić podstawę dochodzonego roszczenia. Problem ten był przedmiotem

rozważań składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego, który w uchwale z dnia

30 marca 2006 r., III CZP 130/05, wyjaśnił, że art. 4a u.n.s.k.p.p.w. stanowi –

w związku z art. 56 k.c. – podstawę roszczenia samodzielnego publicznego zakładu

opieki zdrowotnej w stosunku do kasy chorych (Narodowego Funduszu Zdrowia)

o zwrot kosztów zwiększonego wynagrodzenia pracowników, jeżeli zakład ten,

mimo prawidłowego gospodarowania środkami uzyskanymi na podstawie umowy

o udzielenie świadczeń zdrowotnych, nie mógł tych kosztów pokryć w całości lub

w części (dotąd niepubl.).

W uzasadnieniu uchwały Sąd Najwyższy przypomniał, że niespójność

systemowa ustawy nowelizującej oraz niedostatki w określeniu zarówno podmiotu

zobowiązanego do zwrotu przewidzianej podwyżki wynagrodzeń, jak i podstawy

prawnej tego zwrotu oraz jego zakresu stały się przyczyną rozbieżności

w orzecznictwie. Jako jedną z ewentualności rozpatrywano możliwość

zastosowania w odniesieniu do umów o udzielanie ubezpieczonym świadczeń

zdrowotnych obejmujących rok 2001 przepisu art. 3571

k.c. Klauzula rebus sic

stantibus jest jednak instytucją o charakterze wyjątkowym, która wymaga, obok

6

wystąpienia nadzwyczajnych zmian powodujących określone skutki, aby strony

przy zawarciu umowy nie przewidywały tych skutków. Jeżeli strony zawierały

umowę w anormalnych warunkach, licząc na ustabilizowanie stosunków w czasie

wykonywania umowy, a do oczekiwanego ustabilizowania stosunków nie doszło,

nie można natomiast powołać się na art. 357 1

k.c., a w takich właśnie warunkach

doszło do uchwalenia ustawy nowelizującej. Odwołanie się do żądania przez

samodzielny publiczny zakład opieki zdrowotnej renegocjacji umowy o udzielanie

ubezpieczonym świadczeń zdrowotnych i do możliwości oceny odmowy

renegocjacji przez kasę chorych w kategoriach nadużycia pozycji monopolistycznej

spotykało się z krytyką piśmiennictwa. Trafnie bowiem zauważono, że poniesienie

dodatkowego, nieprzewidzianego, obiektywnie uzasadnionego kosztu świadczeń

zdrowotnych, wynikającego z ustawowej podwyżki płac, nie może zależeć od woli

strony.

Powracając do art. 4a u.n.s.k.p.p.w. Sąd Najwyższy podkreślił, że, zgodnie

z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 18 grudnia 2002 r., K 43/01, przepis

ten, rozumiany jako tworzący współodpowiedzialność systemu finansów

publicznych za jego wykonanie, jest zgodny z art. 2, 7 i 32 Konstytucji. Wskazana

współodpowiedzialność została odniesiona do konstytucyjnych obowiązków władzy

publicznej w zakresie ochrony zdrowia, co oznacza, że publiczne środki, które są

lub powinny być przeznaczone na opiekę zdrowotną, mają zapewnić realizację

zobowiązań wynikających z analizowanego art. 4a. Kasy chorych, na których ciążył

obowiązek racjonalnego kształtowania odpłatności za usługi służby zdrowia,

będące podmiotami finansów publicznych, powinny więc w zakresie swych funkcji

wykonywać postanowienia ustawy nowelizującej. Jednakże z przyjętej w wyroku

Trybunału Konstytucyjnego formuły mówiącej jedynie o współodpowiedzialności,

a nie o pełnej odpowiedzialności systemu finansów publicznych za wykonanie art.

4a u.n.s.k.p.p.w. wynika, że samodzielnym publicznym zakładom opieki zdrowotnej

nie przysługuje całkowita rekompensata kosztów podwyżki wynagrodzeń.

Przyjęta wykładnia art. 4a u.n.s.k.p.p.w. – podkreślił Sąd Najwyższy –

pozwala samodzielnemu publicznemu zakładowi opieki zdrowotnej dochodzić kwot

niezbędnych do pokrycia kosztów wypłaconego pracownikom wynagrodzenia bez

konieczności wykazywania szkody wynikłej z nie wykonania zobowiązania

7

w terminie przez kasę chorych. Wykładnia ta wyklucza zarazem dochodzenie przez

samodzielne publiczne zakłady opieki zdrowotnej powództw uzasadnionych

bezpodstawnym wzbogaceniem, niedopuszczalny jest bowiem zbieg roszczenia

z tytułu bezpodstawnego wzbogacenia z roszczeniem o wykonanie umowy. Artykuł

4a u.n.s.k.p.p.w., podwyższając wynagrodzenie pracowników samodzielnych

publicznych zakładów opieki zdrowotnej – jak podkreślił dalej Sąd Najwyższy – nie

podważył jednak samej zasady samodzielności finansowej tych zakładów, ani nie

przewidział obowiązku pełnej rekompensaty tej podwyżki przez kasy chorych,

których następcą prawnym jest Narodowy Fundusz Zdrowia. W myśl wyrażonej

w art. 6 k.c. reguły rozkładu ciężaru dowodu, samodzielny publiczny zakład opieki

zdrowotnej, dochodzący – na podstawie umowy o udzielenie ubezpieczonym

świadczeń zdrowotnych, w związku z art. 4a u.n.s.k.p.p.w. i art. 56 k.c. – roszczenia

o zapłatę kwoty niezbędnej do pokrycia kosztów realizacji obowiązku wynikającego

z art. 4a u.n.s.k.p.p.w. powinien wykazać, że mimo podjęcia wszelkich dostępnych

działań organizacyjnych i finansowych nie był w stanie pokryć tych kosztów

w całości ze środków znajdujących się w jego dyspozycji.

Skład orzekający Sądu Najwyższego podziela stanowisko wyrażone

w omawianej uchwale składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego, oraz

argumentację przytoczoną dla jego uzasadnienia. Zgodnie z tym stanowiskiem, art.

4a u.s.n.k.p.p.w. w związku z art. 56 k.c. stanowił podstawę roszczenia skarżącego

do pozwanego Narodowego Funduszu Zdrowia o zwrot kosztów zwiększonego

wynagrodzenia pracowników, jeżeli skarżący – mimo prawidłowego

gospodarowania środkami uzyskanymi na podstawie umów o udzielanie świadczeń

zdrowotnych – nie mógł tych kosztów pokryć w całości lub w części. Ponieważ Sąd

Apelacyjny wyszedł z odmiennych założeń i w związku z tym nie ocenił zasadności

żądania skarżącego w świetle przedstawionej wykładni artykułu 4a u.n.s.k.p.p.w.,

konieczne stało się uchylenie zaskarżonego wyroku w stosunku do pozwanego

Narodowego Funduszu Zdrowia i przekazanie sprawy w tym zakresie do

ponownego rozpoznania.

Kwestionując prawidłowość orzeczenia w stosunku do Skarbu Państwa

skarżący podniósł, że odpowiedzialność tego pozwanego na podstawie art. 417 k.c.

w związku z art. 77 ust. 1 Konstytucji nie powinna budzić wątpliwości, skoro ustawa

8

nowelizująca uchwalona została z naruszeniem wymagań, jakim odpowiadać

powinno dobre prawo. Dla przypisania pozwanemu odpowiedzialności wystarczy

bowiem wykazanie „bezprawności rozumianej jako obiektywnie niezgodnej

z prawem”. Za niezgodne z prawem uznać należy natomiast działanie będące

zaprzeczeniem zachowania uwzględniającego nakazy i zakazy wynikające z normy

prawnej na wszystkich jej szczeblach, poczynając od Konstytucji. Skarżący powołał

się przy tym na stanowisko Sądu Najwyższego wyrażone w wyroku z dnia

24 września 2003 r., I CK 143/03 ( OSNC 2004, nr 11, poz. 179).

Przystępując do rozważenia podniesionych zarzutów rozpocząć trzeba od

stwierdzenia, że powołany wyrok zapadł jeszcze przed uchwaleniem ustawy z dnia

17 czerwca 2004 r. o zmianie ustawy – Kodeks cywilny oraz niektórych innych

ustaw (Dz.U. Nr 162, poz. 1692), której celem było nowe uregulowanie

problematyki odpowiedzialności odszkodowawczej Skarbu Państwa i dostosowanie

jej do zasad przyjętych w Konstytucji, zwłaszcza w jej art. 77 ust. 1. Powołaną

ustawą wprowadzono nową regulację w obrębie art. 417 – 421 k.c., dotyczącą

odpowiedzialności za szkody wyrządzone przy wykonywaniu władzy publicznej.

W art. 4171

§ 4 k.c. uregulowana została przy tym odpowiedzialność za szkodę

wyrządzoną tzw. zaniechaniem ustawodawczym. Z powołanego przepisu wynika,

że jeżeli szkoda została wyrządzona przez niewydanie aktu normatywnego, którego

obowiązek wydania przewiduje przepis prawa, niezgodność z prawem niewydania

tego aktu stwierdza sąd rozpoznający sprawę o naprawienie szkody. Przytoczony

przepis konkretyzuje przesłanki odpowiedzialności organów władzy publicznej

określone w art. 417 k.c. Z jego treści wynika, że obowiązek wydania aktu

normatywnego musi być expressis verbis wypowiedziany w przepisie prawa, nie

można go zatem konstruować na podstawie ogólnie stosowanych reguł wykładni

prawa. W powołanym przez skarżącego wyroku z dnia 24 września 2003 r., I CK

143/03, Sąd Najwyższy natomiast, przyjmując odpowiedzialność odszkodowawczą

Skarbu Państwa za tzw. zaniechanie ustawodawcze, wywiódł obowiązek

stworzenia odpowiedniego „instrumentarium” – dla zapewnienia skuteczności

przepływu środków finansowych do podmiotów mających obowiązek realizacji

przyrostu wynagrodzeń – z artykułu 2 Konstytucji.

9

Powołana ustawa z dnia 17 czerwca 2004 r. weszła w życie z dniem

1 września 2004 r., z tym że – zgodnie z jej art. 5 – do zdarzeń i stanów prawnych

powstałych przed jej wejściem w życie miały zastosowanie przepisy art. 417, art.

419, art. 420, art. 4201

, art. 4202

i art. 421 k.c. w dotychczasowym brzmieniu.

Wspomniany art. 4171

§ 4 k.c. ma zatem zastosowanie jedynie do zaniechania

ustawodawczego, które wystąpiło po dniu 1 września 2004 r. Do oceny skutków

zaniechania ustawodawczego przed tym dniem miał natomiast zastosowanie art.

417 k.c. rozumiany w ten sposób, że Skarb Państwa ponosi odpowiedzialność za

szkodę wyrządzoną przez niezgodne z prawem działanie funkcjonariusza

państwowego przy wykonywaniu powierzonej mu czynności (zob. wyrok Trybunału

Konstytucyjnego z dnia 4 grudnia 2001 r., SK 18/2000, Dz.U. z 2001 r. Nr 145,

poz. 1638).

Trzeba przypomnieć, że przed wejściem w życie Konstytucji RP z dnia

2 kwietnia 1997 r. Skarb Państwa w ogóle nie odpowiadał na zasadach prawa

cywilnego za skutki działalności prawotwórczej. Regulujące wówczas problematykę

odpowiedzialności odszkodowawczej przepisy art. 417 i art. 418 k.c. – zgodnie z ich

utrwaloną wykładnią wynikającą z uchwały składu siedmiu sędziów Sądu

Najwyższego z dnia 20 kwietnia 1970 r., III CZP 4/70 (OSNCP 1970, nr 9, poz. 146)

oraz z uchwały Pełnego Składu Izby Cywilnej z dnia 15 lutego 1971 r., III CZP

33/70 (OSNCO 1971, nr 4, poz. 59) – nie dotyczyły zarządzeń o charakterze aktów

normatywnych, a pozew przeciwko organowi państwa w związku z jego

działalnością prawotwórczą był uznawany za pozbawiony cech sprawy cywilnej.

Dopiero od dnia 17 października 1997 r., w związku z wejściem w życie art. 77 ust.

1 Konstytucji, możliwe stało się obciążenie Skarbu Państwa obowiązkiem

naprawienia szkody również za zdarzenia, z których odpowiedzialność taka dotąd

nie wynikała (zob. uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 24 listopada 2005 r., III CZP

82/05, dotąd niepubl.).

Artykuł 77 ust. 1 Konstytucji, stanowiący, że każdy ma prawo do

wynagrodzenia szkody, jaka została mu wyrządzona przez niezgodne z prawem

działanie organu władzy publicznej, obowiązywał wprawdzie od dnia

17 października 1997 r., jednak przesłanki odpowiedzialności Skarbu Państwa za

skutki zaniechania ustawodawczego określone zostały dopiero z dniem 1 września

10

2004 r. Dotyczą one co prawda zdarzeń i stanów prawnych powstałych po dniu

1 września 2004 r., nie można jednak przyjmować, by w okresie między dniem

17 października 1997 r. a dniem 1 września 2004 r. odpowiedzialność za skutki

zaniechania ustawodawczego była dalej idąca niż po dniu 1 września 2004 r.

Trzeba zatem uznać, że w niniejszej sprawie brak podstaw do przyjęcia

odpowiedzialności pozwanego Skarbu Państwa za niedostatki regulacji zawartej

w art. 4a u.n.s.k.p.p.w. Stanowisko to jest uzasadnione także z tego względu,

że w ostatecznym wyniku – po dokonaniu zabiegów interpretacyjnych –

wspomniana regulacja umożliwia dochodzenie zwrotu kosztów zwiększonego

wynagrodzenia pracowników od Narodowego Funduszu Zdrowia. Jak podkreślił

natomiast Sąd Najwyższy w uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 30 marca

2006 r., III CZP 130/05, dopuszczona w wyroku Sądu Najwyższego z dnia

24 września 2003 r., I CK 143/03, możliwość uzyskania odszkodowania od Skarbu

Państwa z tytułu wadliwej legislacji powinna służyć rozwiązywaniu sytuacji

patologicznych. Oznacza to, że powinna wchodzić w rachubę tylko wtedy, gdy

uzyskanie rekompensaty na innej drodze okaże się niemożliwe.

Skarżący, poza powołaniem się na wspomniany wyrok Sądu Najwyższego

z dnia 24 listopada 2003 r., I CK 143/03, nie przytoczył innych argumentów, które

mogłyby wskazywać na naruszenie przez Sąd Apelacyjny przepisu art. 417 k.c.

W tej sytuacji skarga kasacyjna w stosunku do pozwanego Skarbu Państwa musi

być uznana za pozbawioną uzasadnionych podstaw.

Z przytoczonych wyżej powodów Sąd Najwyższy na podstawie art. 39814

i art. 39815

k.p.c., a w zakresie kosztów postępowania kasacyjnego na podstawie

art. 108 § 2 w związku z art. 39821

k.p.c. oraz art. 102 w związku z art. 391 § 1 i art.

39821

k.p.c., orzekł, jak w sentencji.