V CSK 248/06

Sygn. akt V CSK 248/06

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 10 sierpnia 2006 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Antoni Górski (przewodniczący)

SSN Józef Frąckowiak

SSN Tadeusz Żyznowski (sprawozdawca)

Protokolant Piotr Malczewski

w sprawie z powództwa W.T., A.V., A.T., R.P., S.T. i R.T.

przeciwko Skarbowi Państwa - Państwowemu Gospodarstwu Leśnemu

"Lasy Państwowe" […]

o wydanie nieruchomości,

po rozpoznaniu na rozprawie w Izbie Cywilnej w dniu 10 sierpnia 2006 r.,

skargi kasacyjnej powodów

od wyroku Sądu Apelacyjnego

z dnia 13 lipca 2005 r., sygn. akt [...],

oddala skargę kasacyjną i nie obciąża powodów kosztami

procesu za instancję kasacyjną.

2

Uzasadnienie

Oddalając powództwo o wydanie przez Skarb Państwa Państwowe

Gospodarstwo Leśne „Lasy Państwowe” nieruchomości określonych w pozwie –

Sąd Okręgowy wskazał, że przedmiotowa nieruchomość stanowiła przed ostatnią

wojną światową własność J.T., którego spadkobiercami są powodowie. Położona

jest w miejscowości L., objęta wykazami hipotecznymi nr [...], które zaginęły

w czasie działań wojennych. Skarb Państwa przejął tę nieruchomość dnia

15 października 1945 r., na podstawie dekretu Polskiego Komitetu Wyzwolenia

Narodowego z dnia 12 grudnia 1944 r. o przejęciu niektórych lasów na własność

Skarbu Państwa (Dz.U. Nr 15, poz. 82 ze zm.). Z nieruchomości tej Skarb Państwa

wyodrębnił działki ewidencyjne oznaczone numerami: [...]. Nieruchomość stanowi

obszar leśny o powierzchni przekraczającej 415 ha. Poprzedni właściciel J.T.

korzystał z niej jako całości, pomimo wyodrębnienia z niej 4 parcel o powierzchni

mniejszej niż 25 ha.

Prawomocnym postanowieniem z dnia 30 stycznia 2003 r. Sąd Rejonowy w

Z. oddalił wniosek pozwanego Skarbu Państwa o stwierdzenie nabycia własności

nieruchomości przez zasiedzenie wskazując, że wnioskodawca nabył własność tej

nieruchomości na podstawie powołanego dekretu z dnia 12 grudnia 1944 r. o

przejęciu niektórych lasów na własność Skarbu Państwa. Odmówił także Sąd

Rejonowy – Wydział Ksiąg Wieczystych założenia księgi wieczystej.

Oddalając – zaskarżonym postanowieniem – apelację powodów, Sąd

Apelacyjny wskazał, że powoływany przez powodów dowód nabycia przez ich

spadkodawcę prawa własności licznych nieruchomości określonych w umowie

darowizny z dnia 5 stycznia 1932 r., sporządzonej w formie aktu notarialnego,

dotyczącej nieruchomości objętej powołanymi wykazami hipotecznymi nr [...] gminy

katastralnej L. wykazuje wadliwości. Umowa ta – jak ustala Sąd Apelacyjny –

obejmowała także nieruchomości, co do których nie oznaczono wykazu

hipotecznego, ograniczając się do stwierdzenia, iż darczyńca A.T. przenosi na

rzecz spadkodawcy powodów własność wszystkich nieruchomości wskazanych w

3

umowie, a także nie wymienionych w niej, które faktycznie należą do kompleksu

dóbr S. Jednocześnie w umowie stwierdzono, że część nieruchomości będących

przedmiotem darowizny podlega parcelacji w oparciu o uzyskaną dnia 22 czerwca

1927 r. zgodę Okręgowego Urzędu Ziemskiego, odnoszącą się do obszaru leśnego

o powierzchni niespełna 60 ha. Inna część, mająca obejmować też grunty leśne w

miejscowości L., podlegać będzie parcelacji i komasacji, o ile Urząd ten wyda

stosowną zgodę. Odnosząc się do innych dokumentów i wypowiedzi stron co do

niezgodności oraz jej przyczyn – już w okresie międzywojennym – pomiędzy

ewidencję nieruchomości poprzedników powodów a stanem faktycznym,

wynikającą ze zmian w składnikach dóbr S. i Ś. – Sąd Apelacyjny odwołał się do

wyników postępowania w sprawie z wniosku pozwanego Skarbu Państwa

o stwierdzenie nabycia własności nieruchomości przez zasiedzenie. Na ich

podstawie stwierdził, że nie udało się dokonać identyfikacji istotnej części parcel

gruntowych i budowlanych opisanych w arkuszach posiadłości gruntowych

numeracji [...] z działkami ewidencyjnymi, tworzącymi nieruchomość znajdującą

się we władaniu pozwanego Skarbu Państwa. Celem wyeliminowania tych

rozbieżności i wątpliwości, a także konfrontacji wyników dokonanych ustaleń

z postanowieniami art. 1 ust. 1 i 3 dekretu z dnia 12 grudnia 1944 r. o przyjęciu

niektórych lasów na własność Skarbu Państwa – powodowie wnosili

o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego geodety, który wydal opinię

w powołanej sprawie, z określeniem biegłemu wykonania szczegółowo

wskazanych czynności, przytoczonych przez Sąd Apelacyjny w uzasadnieniu

zaskarżonego postanowienia. Jednakże powodowie, na rozprawie dnia 17 sierpnia

2004 r., cofnęli wniosek o przeprowadzanie dowodu z opinii geodety i jednocześnie

zmodyfikowali – jak to stwierdził Sąd Apelacyjny – powództwo w ten sposób, że

wnosili o nakazanie pozwanemu Skarbowi Państwa by wydał im nieruchomość

położoną w obrębie ewidencyjnym L., składającą się z działek nr [...] w tej części,

co stanowi modyfikację pozwu, w której zostały objęte sporządzonym dnia 15

października 1945 r. protokołem przejęcia majątku leśnego J.T., stanowiącego

okręg gospodarczy Ś. W następstwie tych czynności powodów, stało się

niemożliwym - zdaniem Sądu Apelacyjnego - oznaczenie przedmiotu procesu w

sposób umożliwiający wykonanie wyroku. Skoro bowiem powodowie żądali

4

wydania oznaczonych działek ewidencyjnych w części odpowiadającej temu, co

zostało objęte protokołem przejęcia majątku leśnego z dnia 15 października 1945

r., z którego treści nie wynika, jakie parcele gruntowe i budowlane zostały przejęte,

tym bardziej niezbędny był dowód z opinii biegłego geodety w celu ustalenia

przedmiotu przejęcia w dniu 15 października 1945 r. Dopiero to ustalenie

pozwoliłoby z obecnych działek powstałych w oderwaniu od dawnych parcel

katastralnych, wyodrębnić takie (lub wydzielić) odpowiednie ich części, po

dokonaniu – w wypadku takiej potrzeby – podziału aktualnych działek

ewidencyjnych na odpowiadające wcześniejszym parcelom, które stanowiłyby to,

co od spadkodawcy powodów Skarb Państwa przejął z powołaniem się na

przepisy dekretu z dnia 12 grudnia 1944 r. Zmodyfikowanego – przed Sądem

pierwszej instancji – powództwa powodowie nie mogliby już zmienić

w postępowaniu apelacyjnym, czego nie czynili, skupiając się na istniejących –

w ich ocenie – wadliwościach postępowania i naruszeniu prawa materialnego,

abstrahując od treści żądania. Dlatego zbędne jest – zdaniem Sądu Apelacyjnego –

badanie zarzutu naruszenia prawa materialnego w aspekcie czy i, które

nieruchomości spadkodawcy odpowiadały wyłączeniu spod racjonalizacji, jak

i zarzutu pominięcia dowodu z zeznań świadków złożonych w sprawach z wniosku

Skarbu Państwa o stwierdzenie zasiedzenia przedmiotowej nieruchomości.

Reasumując Sąd drugiej instancji stwierdził, że podziela tylko te ustalenia

dokonane w toku postępowania pierwszoinstancyjnego, których nie

zakwestionował. Uznał za zbędne odnoszenie się do licznych zarzutów naruszenia

prawa materialnego i stwierdził, że zaskarżony wyrok ostatecznie odpowiada

prawu.

Skarga kasacyjna – z powołaniem się na art. 3983

k.p.c. – wnieśli

powodowie w której zarzucili:

1). naruszenie prawa materialnego, tj. art. 140 § 1 k.c., art. 222 § 1 k.c. i art. 922

§ 1 k.c. w związku z art. 5 k.c. poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe

zastosowanie polegające na tym, iż:

a) Sąd Apelacyjny przyjął, iż dla zastosowania przedmiotowych przepisów

niezbędne jest istnienie możliwości wykonania orzeczenia uwzględniającego

5

powództwo, opartego na przedmiotowych przepisach prawa, podczas gdy

jest to warunek nieznany ustawie, jak też wadliwe ich zastosowanie

polegające na przyjęciu, iż dla dochodzenia przysługujących właścicielom

roszczeń niezbędne jest udokumentowane bezprawnego działania przez

naruszającego prawo własności, a to żądanie niemożliwych dla właściciela

warunków dla uzyskania ochrony prawnej jakie winno spełniać powództwo

w jego zakresie podstawy faktycznej, co wyłącza możliwość stosowanie

wskazanych przepisów w przypadku objętym przedmiotową sprawą;

b) Sąd II instancji oraz Sąd I instancji nie zastosowały tych przepisów

w sytuacji gdy przyjęły, iż dekret Polskiego Komitetu Wyzwolenia

Narodowego z dnia 12 grudnia 1944 roku o przejęciu niektórych lasów na

własność Skarbu Państwa (Dz.U. Nr 15 poz. 82 z późn. zm.)

niekonstytucyjny a Pozwany nie jest w stanie ujawnić w księgach

wieczystych swojego prawa jakie wywodzi z przedmiotowego dekretu, co

sprawia, iż Sądy te powinny były chronić konstytucyjnie zagwarantowane

polskim obywatelom prawo do dziedziczenia i prawo własności, zwłaszcza,

że władającym jest Państwo a więc nie nastąpiło ich zbycie na rzecz osób

trzecich - nie nastąpiły nieodwracalne skutki prawne powodujące

niemożność zwrotu zagarniętej nieruchomości (Konstytucja Marcowa oraz

Konstytucja z 1997 roku, tak samo Sąd Najwyższy w Orzeczeniu Kompletu

Całej Izby Pierwszej z dnia 11-12 maja 1928 roku wydane w sprawie do

sygn. akt S.N.IC 592/26 r., opublik. Zb. orzecz. SN z 1928 r., poz. 98,

podobn. w wyroku z dnia 13 lutego 2003 roku, III CKN 1492/00, LEX nr

78867);

2). naruszenie prawa materialnego poprzez pominięcie przepisów chroniących

prawo własności przed konfiskatą nieruchomości na rzecz Państwa bez

przyznania jakiegokolwiek odszkodowania, tj. art. 385 kodeksu cywilnego

austriackiego, art. 99 Konstytucji Marcowej z 1921 roku (oba przepisy

obowiązywały w grudniu 1944 roku) i bez przeprowadzenia jakiegokolwiek

postępowania administracyjnego lub sądowego, poprzez przyjęcie pomimo

6

uznania dekretu PKWN z dnia 12 grudnia 1944 roku o przejęciu niektórych

lasów na własność Skarbu Państwa za akt niekonstytucyjny, stanowiony przez

niesuwerennego prawodawcę państwa totalitarnego, godzący w podstawowe

prawa obywateli, takie jak poszanowanie prawa własności i wolności

i nieuzasadnione przyjęcie, że powództwo windykacyjne musi ulec oddaleniu;

3). naruszenie art. 1 sporządzonego w dniu 20 marca 1952 roku Protokołu Nr 1

ratyfikowanego przez Polskę w dniu 10 października 1994 roku (Dz.U. z 1995 r.

Nr 26 poz. 175) do sporządzonej w Rzymie w dniu 4 listopada 1950 roku,

a następnie zmienionej Protokołem Nr 3, Nr 5 i Nr 8 oraz uzupełnionej

Protokołem Nr 2 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych

Wolności (Dz.U. z 1933 Nr 61 poz. 284) poprzez pozbawienie Powodów

prawnie uzasadnionego oczekiwania uzyskania efektywnego korzystania

z przedmiotowej nieruchomości (prawa własności nieruchomości) składającej

się z szeregu działek ewidencyjnych, wobec której nie jest prowadzona księga

wieczysta, a Skarb Państwa nie legitymuje się żadnym skutecznym dowodem

potwierdzającym jego prawo własności, nie została też założona dla tej

nieruchomości księga wieczysta, a wniosek Skarbu Państwa o zasiedzenie

przedmiotowych nieruchomości został prawomocnie oddalony postanowieniem

Sądu Rejonowego w Z. z dnia 30 stycznia 2003 roku, wydanym w sprawie do

sygn. akt [...] (por. uzasadnienie decyzji Europejskiego Trybunału Praw

Człowieka z dnia 27.01.2000r., nr 33752/96, LEX nr 41130, orzeczenie z dnia

23 listopada 2000 roku Europejski Trybunał Praw Człowieka w Strasburgu w

sprawie nr 25701/94 - Case of the Former King of Greece and Others vs.

Greece (dostępne na stronie internetowej Europejskiego Trybunału Praw

Człowieka w Strasburgu), w którym stwierdził, że dokonane w latach

sześćdziesiątych wywłaszczenie byłego króla Grecji z jego majątku prywatnego

bez odszkodowania jest niezgodne z normami międzynarodowymi i narusza

podstawowe prawa obywatelskie, tak samo Trybunał w Strasburgu

w orzeczeniu z lutego 2001 roku w sprawie Dan Brumarescu vs. Rumunia);

7

4). naruszenie prawa materialnego, tj. art. 1060 § 1 i 3 k.p.c., które to uchybienie

miało istotny wpływ na wynik sprawy poprzez niewłaściwą interpretację

przedmiotowego przepisu polegającą na uznaniu, iż przepis ten wpływa na

ocenę sposobu sformułowania powództwa, w tym wymogów co do jego

szczegółowości, podczas gdy właściwa interpretacja wskazanego przepisu nie

pozwala na taką interpretację, gdyż wymogi co do określenia powództwa są

pochodną przepisów, które stanowią jego podstawę prawną;

5). naruszenie prawa materialnego, tj. art. 365 k.p.c. i art. 366 k.p.c., które to

uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy poprzez niewłaściwą

interpretację przedmiotowych przepisów polegającą na przyjęciu, iż zakres

związania sądów prawomocnym orzeczeniem sądu jest określonym jedynie

literalnym brzmieniem sentencji prawomocnego orzeczenia, podczas gdy

granice związania i powagi rzeczy osądzonej wynikają nie tylko z literalnego

brzmienia sentencji ale również wpływ na zakreślenie tych granic ma

uzasadnienie orzeczenie w części w jakiej tylko w ten sposób możliwe jest

dokładne oznaczenie roszczenia, które zostało rozpoznane w sprawie

zakończonej prawomocnym orzeczeniem sądu;

6). naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 193 § 1 k.p.c., które to

uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy poprzez nie uwzględnienie

przez Sąd II instancji modyfikacji powództwa jakiej dokonał pełnomocnik

Powodów na rozprawie w dniu 17 sierpnia 2004 roku, która toczyła się przed

Sądem Okręgowym w B., a która, w świetle wyników postępowania

dowodowego oraz nawet istniejącej wadliwie prowadzonej ewidencji gruntów

przez właściwą jednostkę Skarbu Państwa (Starostę Powiatu Z. - chodzi tu o

brak możliwości w 100% odniesienia się istniejących parcel katastralnych do

obecnie prowadzonej przez Starostę ewidencji) dla gruntów objętych żądaniem

pozwu, pozwalała na identyfikację przedmiotu żądania, co w konsekwencji

doprowadziło do oczywiście niewłaściwego rozstrzygnięcia przez Sąd

Apelacyjny w zakresie niemożności określenia przedmiotu żądania Powodów;

8

7). naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 233 § 1 k.p.c. w związku z art.

391 § 1 k.p.c., które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez

zaniechanie dokonania własnej oceny dowodu z opinii geodezyjnej biegłego

sądowego mgr inż. M.D. dnia 26.04.2002 r., wraz z protokołem rozprawy z dnia

13 czerwca 2002 roku zawierającym ustną opinię oraz zeznań świadków – [...] .,

jak również postanowienia Sądu Rejonowego w Z. z dnia 30 stycznia 2003

roku, w zakresie oznaczenia przedmiotu żądania pozwu, które skutkowało

jednocześnie naruszeniem wskazanych przepisów polegającym na nie

dokonaniu własnej oceny przez Sąd II instancji pozostałych zgromadzonych w

sprawie dowodów na podstawie rozważenia całości materiału dowodowego, a

także dokonanie ustaleń w sprzeczności z zasadami logiki i doświadczenia

życiowego, a to poprzez przyjęcie, iż dla wykazania przejętych przez Skarb

Państwa protokołem z dnia 15 października 1945 roku działek należących do

J.T., niezbędne są odpowiednie zapisy w przedmiotowym protokole, natomiast

pozostałe dowody zgromadzone w sprawie nie pozwalaj ą na taką identyfikację,

co w rezultacie spowodowało wydanie oczywiście błędnego orzeczenia, gdyż w

świetle prawidłowo ocenianych dowodów taka identyfikacja jest możliwa;

8). naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 328 § 2 k.p.c. w związku z art.

391 § 1 k.p.c., które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy poprzez

wadliwe sporządzenie uzasadnienia wyroku, a to nie wskazanie przyczyn nie

uwzględnienia dowodu z opinii geodezyjnej biegłego sądowego mgr inż. M.D. z

dnia 26.04.2002 r. wraz z protokołem rozprawy z dnia 13 czerwca 2002 roku i

zeznań wskazanych w pkt 2 świadków, przy dokonywaniu ustaleń przez Sąd II

instancji, co pozwalało na identyfikację przedmiotu objętego żądaniem pozwu.

Wskazując na powyższe powodowie wnosili:

1) o zmianę zaskarżonego wyroku w całości poprzez uwzględnienie apelacji,

ewentualnie

2) o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do

ponownego rozpoznania Sądowi II instancji,

9

3) w obu przypadkach o zasądzenie kosztów sądowych, w tym kosztów

zastępstwa adwokackiego według norm prawem przepisanych za wszystkie

trzy instancje.

Pozwany Skarb Państwa w odpowiedzi na skargę kasacyjną wnosił o jej

oddalenie z zasądzeniem kosztów procesu za instancję kasacyjną.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 ust. 1, 2 i 3 lit. b dekretu Polskiego Komitetu Wyzwolenia

Narodowego z dnia 12 grudnia 1944 r. o przejęciu niektórych lasów na własność

Skarbu Państwa (Dz.U. Nr 15, poz. 82 ze zm.) lasy i grunty leśne o obszarze ponad

25 ha, stanowiące własność lub współwłasność osób fizycznych i prawnych

przechodzą na własność Skarbu Państwa. Wraz z lasami i gruntami leśnymi

przeszły na własność Skarbu Państwa stanowiące własność lub współwłasność tej

samej osoby wszelkie nieruchomości i wody, a także ruchomości, zapasy

materiałowe i inne urządzenia oraz zabudowania znajdujące się na nieruchomości

przechodzącej na własność Skarbu Państwa. Przepisy te nie odnosiły się do lasów

i gruntów leśnych podzielonych prawnie lub faktycznie przed dniem 1 września

1939 r. na parcele nie większe niż 25 ha, a stanowiących własność osób

fizycznych, grunty których nie są objęte przepisami artykułu 2 lit c dekretu

Polskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego z dnia 6 września 1944 r.

o przeprowadzeniu reformy rolnej (Dz. U. Nr 4, poz. 17). Z tego przepisu art. 1 ust.

3 lit. b omawianego dekretu wynika, że lasy i grunty leśne należące do osób

fizycznych, których grunty były objęte przepisami art. 2 ust. 1 lit. b dekretu

o przeprowadzeniu reformy rolnej, podlegały nacjonalizacji niezależnie od swojego

obszaru.

Wykładnia gramatyczna tego przepisu – jak trafnie stwierdził Sąd Najwyższy

– w uzasadnieniu wyroku z dnia 22 kwietnia 2005 r., II CK 653/04 (OSNC 2006, nr

3, poz. 56) – nie pozostawia w tym względzie żadnej wątpliwości. Celem

i założeniem tej regulacji było pozbawienie właścicieli majątków ziemskich

wszelkiej własności. Sąd Apelacyjny wskazał, że powodowie po sprecyzowaniu

powództwa przed Sądem pierwszej instancji i rezygnacji z przeprowadzenia

dowodu z opinii biegłego geodety najpewniej pozostawali w błędnym przekonaniu,

10

iż wykazali, jakie nieruchomości przejęto protokołem z dnia 15 października 1945 r.

i stwierdził, że w ogóle zbędne jest badanie zarzutu naruszenia art. 1 ust. 3 lit. b

dekretu z dnia 12 grudnia 1944 r. Skarżący nie zarzucili – w skardze kasacyjnej –

naruszenia tego przepisu ani też naruszenia art. 6 ustawy z dnia 28 lipca 1990 r.

o zmianie ustawy – Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 55, poz. 321). Pominęli ustalenia

Sądu pierwszej instancji, odnośnie ogólnej powierzchni obszaru leśnego i faktu, że

poprzednik powodów J.T. korzystał z całego (ponad 415 ha) obszaru. Skarżący

natomiast przytoczyli wypowiedź Sądu Okręgowego stwierdzającego, że „dekret

PKWN z dnia 12 grudnia 1944 roku o przejęciu niektórych lasów na własność

Skarbu Państwa (Dz. U. Nr 15, poz. 82) jest aktem normatywnym stanowionym

przez niesuwerennego prawodawcę państwa totalitarnego, aktem prawnym

godzącym w podstawowe prawa obywateli takie jak poszanowanie własności i

wolności i dlatego nie powinien być stosowany w obecnym demokratycznym

Państwie Polskim”. Aprobując taką – o charakterze polityczno-ustrojowym –

konstatację – pozostającą poza istotą wydanego rozstrzygnięcia – skarżący – jak to

wynika z przytoczonych obszernych zarzutów zmierzali do wykazania, że

zaskarżone orzeczenie sankcjonuje bezprawną racjonalizację bez przyznania

słusznego odszkodowania. Nie zachodzi potrzeba omawiania charakteru tego aktu

nacjonalizacyjnego. Można tylko wskazać, że Trybunał Konstytucyjny w uchwale

z dnia 16 kwietnia 1996 r. 15/95 (OTK 1996, nr 2, poz. 13) dokonał legitymizacji

dekretów wydawanych przez PKWN, stwierdzając: „wydane przezeń dekrety

funkcjonowały w polskim systemie, przy czym ze skutkami takimi jak ustawy”.

Stanowisko to potwierdził w postanowieniu z dnia 28 listopada 2001 r., SK 5/01

(OTK 2001, nr 8, poz. 266). Przejęcie lasów i gruntów na własność Skarbu Państwa

następowało z mocy samego prawa. Protokół przejęcia sporządzony w trybie § 1

i 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Reform Rolnych z dnia 20 stycznia 1945 r.

w sprawie wykonania dekretu PKWN z dnia 12 grudnia 1944 r. o przejęciu

niektórych lasów na własność państwa, stanowił dowód, że określona

nieruchomość przeszła na własność Państwa (por. uchw. Sądu Najwyższego z dnia

27 kwietnia 1994 r. III CZP 54/94 (OSNC 1994, nr 11, poz. 15 i uchwalę tegoż

Sądu z dnia 22 kwietnia 1994 r., III CZP 50/94 OSNC 1994, nr 11, poz. 212).

Dekret z dnia 12 grudnia 1944 r. o przyjęciu niektórych lasów na własność Skarbu

11

Państwa został uchylony ustawą z dnia 28 lipca 1990 r. o zmianie ustawy –

Kodeks cywilny (Dz.U. Nr 55, poz. 321). Jednakże prawodawca, w wyłącznej

kompetencji którego pozostawało odniesienie się do obowiązywania tego dekretu,

jednoznacznie rozstrzygnął, że pozostaje w mocy nabycie własności, które

nastąpiło na podstawie jego przepisów. Nastąpiła zatem - w drodze ustawy -

legitymizacja konsekwencji jakie wywołało działanie przepisów omawianego

dekretu. Powinności podporządkowania się ustawie i respektowania

obowiązującego porządku prawnego nie wymagają uzasadnienia, a możliwość

uruchomienia kontroli konstytucyjnej - w trybie art. 193 Konstytucji – stwarza

właściwą drogę do przedstawienia własnych racji. Obowiązujące przepisy w tym

charakterze ustrojowym nie dają podstawy do wypowiedzi – w uzasadnieniu

orzeczenia – z pominięciem aktualnego stanu prawnego o charakterze

publicystycznym (por. m.in. uzasadnienie wyroku Sądu Najwyższego z dnia

16 kwietnia 2004 r., I CK 291/03 OSNC 2005, nr 4, poz. 71 i orz. tegoż Sądu

z dnia 23 listopada 1981 r., OSNCP 1982, nr 7, poz. 105).

Rozstrzygnięcie o zasadności skargi kasacyjnej w ustalonych

okolicznościach tej sprawy nie wymaga badania i ustalania porządku

konstytucyjnego obowiązującego w chwili wydania dekretu z dnia 12 grudnia

1944 r. o przejęciu niektórych lasów na własność Skarbu Państwa. Podstawy skargi

kasacyjnej nie mogą stanowić - podniesione w skardze kasacyjnej - zarzuty

dotyczące ustalenia faktów (z dowodzenia których powodowie zrezygnowali) lub

oceny dowodów (art. 3983

§ 3 k.p.c.). Z przyczyn powyższych i na podstawie art.

39814

k.p.c. a o kosztach procesu za instancje kasacyjną art. 102 k.p.c., orzeczono

jak w sentencji wyroku.