II CSK 89/06

Sygn. akt II CSK 89/06

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 30 sierpnia 2006 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Marek Sychowicz (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Maria Grzelka

SSN Grzegorz Misiurek

w sprawie z powództwa B. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w B.

przeciwko Samodzielnemu Publicznemu Zakładowi Opieki Zdrowotnej -

Wojewódzkiemu Szpitalowi Specjalistycznemu w L.

o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym

w Izbie Cywilnej w dniu 30 sierpnia 2006 r.,

skargi kasacyjnej strony pozwanej od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]

z dnia 22 września 2005 r.,

oddala skargę kasacyjną.

Uzasadnienie

2

Wyrokiem z dnia 22 września 2005 r. Sąd Apelacyjny zmienił wyrok Sądu

Okręgowego w P. z dnia 6 października 2004 r. w ten sposób, że zasądził od

pozwanego – Samodzielnego Publicznego ZOZ - Wojewódzkiego Szpitala

Specjalistycznego w L. na rzecz powódki – „B.” Spółka z o.o. w B. kwotę

184 157,16 zł z odsetkami ustawowymi od dnia 22 lutego 2003 r. oraz kosztami

procesu tytułem zwrotu ceny zapłaconej przez powódkę poprzednikowi prawnemu

pozwanego (Wojewódzkiemu Szpitalowi Zespolonemu) za nabytą wierzytelność.

Według poczynionych ustaleń – co wynika z prawomocnego wyroku wydanego w

sprawie wytoczonej przez powódkę dłużnikowi zbytej wierzytelności (Skarbowi

Państwa – Wojewodzie […]) – wierzytelność ta nigdy nie istniała. W tej sytuacji Sąd

Apelacyjny nie podzielił poglądu wyrażonego w sprawie przez Sąd pierwszej

instancji, że podstawą prawną roszczenia powódki stanowią przepisy o rękojmi za

wady prawne i że roszczenie to, stosownie do art. 576 k.c. wygasło wobec upływu

roku od chwili, kiedy powódka dowiedziała się o istnieniu wady. Zdaniem Sądu

Apelacyjnego, wobec zastrzeżenia w § 9 pkt 3 umowy przelewu wierzytelności,

że cedent zobowiązany jest do zwrotu cesjonariuszowi ceny zapłaconej za nabytą

wierzytelność w razie, gdy wierzytelność okaże się sporną lub nienależycie

udokumentowaną, powództwo jest uzasadnione na podstawie art. 471 k.c.;

roszczenie powódki, jako związane z prowadzeniem działalności gospodarczej,

podlega przedawnieniu trzyletniemu (art. 118 k.c.), ale termin tego przedawnienia

nie upłynął.

Wyrok wymieniony na wstępie zaskarżył w całości skargą kasacyjną

pozwany. Podstawę skargi stanowi naruszenie prawa materialnego, a to art. 471

k.c. przez niewłaściwe zastosowanie, art. 556 § 2 w zw. z art. 576 § 1 k.c. przez

niezastosowanie i art. 118 k.c. przez błędne zastosowanie. Skarżący wniósł

o zmianę zaskarżonego wyroku i oddalenie powództwa.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Wbrew zapatrywaniu skarżącego przepisy o odpowiedzialności z tytułu

rękojmi nie wyłączają możliwości zastrzeżenia w umowie sprzedaży

odpowiedzialności sprzedawcy za szkodę doznaną przez kupującego na skutek

wady prawnej rzeczy sprzedanej. Zawarcie takiego postanowienia, jak w § 9 pkt 3

umowy przelewu wierzytelności zawartej pomiędzy powódką a poprzednikiem

3

prawnym pozwanego, nie jest w świetle zasady swobody umów (art. 3531

k.c.)

wyłączone.

Według ugruntowanego poglądu, wyrażonego na tle art. 566 i 574 k.c.,

naprawienia szkody doznanej z powodu wady rzeczy nabytej można żądać

na zasadach ogólnych (art. 471 k.c.), niezależnie od podstaw odpowiedzialności

z tytułu rękojmi za wady rzeczy sprzedanej (zob. np. uchwały Sądu Najwyższego:

z dnia 7 sierpnia 1969 r., III CZP 120/68, OSNCP 1970, nr 12, poz. 218, z dnia

30 stycznia 1970 r., III CZP 102/69, OSNCP 1970, nr 10, poz. 176 i pkt 18 uchwały

Pełnego Składu Izby Cywilnej i Administracyjnej z dnia 30 grudnia 1988 r., III CZP

48/88, OSNCP 1989, nr 3, poz. 36). Dlatego utrata uprawnień z tytułu rękojmi

za wady prawne w następstwie upływu terminu przewidzianego w art. 576 § 1 k.c.

nie powoduje utraty roszczenia odszkodowawczego przysługującego powódce i to

bez względu na to, czy roszczenie takie wprost przewidziane zostało w umowie

z poprzednikiem prawnym pozwanego.

Skarżący, zarzucając naruszenie art. 118 k.c., nie podważa stanowiska

wyrażonego w zaskarżonym wyroku, że roszczenie odszkodowawcze dochodzone

w sprawie przez powódkę jest związane z prowadzeniem działalności

gospodarczej, a zatem ulega trzyletniemu przedawnieniu i że termin tego

przedawnienia nie upłynął.

Z przytoczonych względów skarga kasacyjna nie ma uzasadnionych

podstaw, wobec czego podlega oddaleniu (art. 39814

k.p.c.).

jz