III CZP 97/06

Sygn. akt III CZP 97/06

UCHWAŁA

Dnia 24 listopada 2006 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Józef Frąckowiak (przewodniczący)

SSN Iwona Koper

SSN Krzysztof Pietrzykowski (sprawozdawca)

Protokolant Bożena Nowicka

w sprawie z wniosku Wspólnoty Mieszkaniowej […]

przy ul. S.

przy uczestnictwie "R." sp. z o.o.

o wpis prawa własności ,

po rozstrzygnięciu w Izbie Cywilnej na posiedzeniu jawnym

w dniu 24 listopada 2006 r.,

zagadnienia prawnego przedstawionego

przez Sąd Okręgowy w B.

postanowieniem z dnia 28 czerwca 2006 r., sygn. akt [...],

„Czy wspólnota mieszkaniowa ma zdolność prawną oraz

zdolność sądową i w konsekwencji może posiadać majątek i to

majątek odrębny od majątku właścicieli poszczególnych lokali, czy

też wspólnota mieszkaniowa nie ma zdolności prawnej i nabywając

majątek czyni to na rzecz swych członków w stosunku

odpowiadającym ich udziałom w nieruchomości wspólnej ?”

podjął uchwałę:

Wspólnota mieszkaniowa może nabywać prawa majątkowe

tylko do majątku wspólnego właścicieli lokali.

2

Uzasadnienie

Dnia 18 listopada 2005 r. wspólnota mieszkaniowa przy ul. S. zawarła w

formie aktu notarialnego umowę sprzedaży lokalu o innym przeznaczeniu,

stanowiącego własność spółki z o.o. „R.”, wraz z udziałem wynoszącym 164/29250

części we współwłasności nieruchomości wspólnej. Następnie wspólnota

mieszkaniowa wystąpiła do Sądu Rejonowego w B. z wnioskiem o dokonanie na

swoją rzecz wpisu prawa własności w dziale II księgi wieczystej nr [...]. Sąd

Rejonowy oddalił wniosek postanowieniem z dnia 21 lutego 2006 r., Dz. Kw [...]/05.

Sąd ten w szczególności nie podzielił stanowiska zawartego w postanowieniu

Sądu Najwyższego z dnia 10 grudnia 2004 r., III CK 55/04 (OSNC 2005, nr 12, poz.

212), zgodnie z którym wspólnota może posiadać majątek, niezależnie od majątku

posiadanego przez właścicieli poszczególnych lokali.

Apelacje od postanowienia Sądu Rejonowego wnieśli wnioskodawca oraz

uczestnik postępowania - spółka z o.o. „R.”.

Przy rozpoznawaniu apelacji Sąd Okręgowy w B. powziął wątpliwość, co do

tego czy wspólnota mieszkaniowa ma zdolność prawną i może posiadać majątek

odrębny od majątku właścicieli lokali. Zdaniem Sądu Okręgowego, wspólnota

mieszkaniowa należy do jednostek organizacyjnych nie będących osobami

prawnymi, którym ustawa przyznaje zdolność prawną (art. 331

k.c.), nie posiada

jednak osobowości prawnej i nie może nabywać niczego dla siebie.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Pojęcie wspólnoty mieszkaniowej pojawiło się w polskim prawie w dniu

wejścia w życie ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (jedn. tekst:

Dz. U. z 2000 r. Nr 80, poz. 903 ze zm.; dalej u.w.l.). Nie występowało ono we

wcześniej obowiązujących aktach normatywnych, w tym zwłaszcza

w rozporządzeniu Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 24 października 1934 r.

o własności lokali (Dz. U. Nr 94, poz. 848 ze zm.).

Rozstrzygnięcie przedstawionego zagadnienia prawnego wymaga

dokonania wykładni przepisów art. 6 u.w.l. w związku z art. 331

k.c. dodanym przez

ustawę z dnia 14 lutego 2003 r. o zmianie ustawy - Kodeks cywilny oraz niektórych

3

innych ustaw (Dz. U. Nr 49, poz. 408). Artykuł 6 u.w.l. zawiera dwa przepisy.

Zgodnie z pierwszym, ogół właścicieli, których lokale wchodzą w skład określonej

nieruchomości, tworzy wspólnotę mieszkaniową. Według drugiego, wspólnota

mieszkaniowa może nabywać prawa i zaciągać zobowiązania, pozywać i być

pozywana. Od początku obowiązywania tych przepisów w doktrynie był sporny

problem, czy wspólnota mieszkaniowa jest tzw. ułomną osobą prawną. Problemu

tego nie rozstrzygnęło wejście w życie art. 331

§ 1 k.c., który stanowi, że do

jednostek organizacyjnych niebędących osobami prawnymi, którym ustawa

przyznaje zdolność prawną, stosuje się odpowiednio przepisy o osobach prawnych.

Na tle tego przepisu wymaga zatem wyjaśnienia, czy wspólnota mieszkaniowa jest

jednostką organizacyjną niebędącą osobą prawną, której ustawa przyznaje

zdolność prawną.

W orzecznictwie Sądu Najwyższego można wskazać na kilka wypowiedzi

odnoszących się do tych kwestii.

W uzasadnieniu uchwały z dnia 23 września 2004 r., III CZP 48/04 (OSNC

2005, nr 9, poz. 153) Sąd Najwyższy wyraził zapatrywanie, iż pogląd

o podmiotowym statusie wspólnoty mieszkaniowej zyskał mocne wsparcie na

skutek dodania do Kodeksu cywilnego art. 331

. Podkreślił także, iż istnieją

podstawy do przyjęcia, że wspólnota mieszkaniowa ma zdolność prawną

w rozumieniu art. 331

k.c.

W postanowieniu z dnia 10 grudnia 2004 r., III CK 55/04 (OSNC 2005, nr 12,

poz. 212) Sąd Najwyższy stanął na stanowisku, iż z art. 6 zd. 2 u.w.l. wynika jasno,

że wspólnota mieszkaniowa może nabywać prawa i zaciągać zobowiązania,

pozywać i być pozywana. Wspólnota mieszkaniowa ma więc nie tylko zdolność

sądową, ale też przyznaną przez ustawę zdolność prawną, skoro może nabywać

prawa i zaciągać zobowiązania. Możliwość nabywania przez wspólnotę majątku

wynika z art. 22 ust. 3 pkt 6a u.w.l., a o tym, że wspólnota może posiadać majątek,

niezależnie od majątku posiadanego przez właścicieli poszczególnych lokali,

świadczy art. 17 u.w.l., zgodnie z którym wspólnota odpowiada bez ograniczeń,

a więc całym majątkiem, za zobowiązania dotyczące nieruchomości, podczas gdy

właściciel lokalu – w części odpowiadającej jego udziałowi w nieruchomości.

To rozróżnienie wskazuje, że nie tylko członkowie wspólnoty, ale także sama

4

wspólnota może nabywać majątek. Już zatem tylko z przepisów ustawy o własności

lokali można wyciągnąć wniosek, że wspólnota mieszkaniowa może nabywać

majątek i to na swoją rzecz, a nie tylko na rzecz właścicieli lokali będących jej

członkami. Pogląd ten, zdaniem Sądu Najwyższego, znajduje wsparcie

w nowelizacji Kodeksu cywilnego dokonanej przez ustawę z dnia 14 lutego 2003 r.

W uzasadnieniu uchwały z dnia 28 lutego 2006 r., III CZP 5/06 (OSNC 2007,

nr 1, poz. 6) Sąd Najwyższy, nawiązując do dwóch wymienionych orzeczeń,

podkreślił, że wspólnotę mieszkaniową należy niewątpliwie zaliczyć do wymienionej

w art. 331

k.c. kategorii jednostek organizacyjnych niebędących osobami prawnymi,

ale wyposażonymi w zdolność prawną. Podmiotowy status wspólnoty

mieszkaniowej nie pozwala, zdaniem Sądu Najwyższego, zaaprobować poglądu,

że nie może ona w ogóle posiadać majątku. W świetle unormowań zawartych

w u.w.l. nasuwa się wniosek przeciwny. Wspólnota, o czym stanowi wyraźnie art.

17 u.w.l., odpowiada za zobowiązania dotyczące nieruchomości wspólnej obok

właścicieli poszczególnych lokali i na innej niż oni zasadzie (wspólnota - bez

ograniczenia, właściciele lokali - stosownie do posiadanych udziałów

w nieruchomości). Według zaś art. 28 u.w.l. ponosi też ona odpowiedzialność

z tytułu wynagrodzenia należnego właścicielowi lokalu pełniącemu obowiązki

członka zarządu. Z przepisów tych wynika, że wspólnota mieszkaniowa może

ponosić odpowiedzialność samodzielnie bądź też razem ze swoimi członkami.

W konkluzji tych rozważań Sąd Najwyższy stwierdził, iż przyjęcie takich rozwiązań

bez założenia, że wspólnota może posiadać majątek, a przez to ponosić własną

odpowiedzialność, nie miałoby racji bytu.

W postanowieniu z dnia 26 stycznia 2006 r., V CSK 53/05 (nie publ.) Sąd

Najwyższy uznał, bez szerszego uzasadnienia, że wspólnotę mieszkaniową tworzy

ogół właścicieli, których lokale wchodzą w skład określonej nieruchomości.

Z kontekstu tej wypowiedzi nie wynika, by Sąd Najwyższy wypowiadał się w kwestii

podmiotowości wspólnoty mieszkaniowej. Podkreślał wprawdzie istnienie „spraw

wspólnoty” i „organów wspólnoty”, co mogłoby świadczyć o podmiotowym jej

traktowaniu. Jednocześnie zaś akcentował występowanie „interesu ekonomicznego

ogółu właścicieli lokali”, co z kolei mogłoby oznaczać, że sprawy wspólnoty są

w istocie sprawami właścicieli wszystkich lokali.

5

Zdecydowanie bardziej zróżnicowane w rozważanej kwestii są wypowiedzi

doktryny prawa. W piśmiennictwie został przedstawiony pogląd, że wspólnota

mieszkaniowa jest jednostką organizacyjną w rozumieniu art. 331

§ 1 k.c.,

a w konsekwencji przysługuje jej zdolność prawna i możność nabywania majątku

dla siebie. Według przeciwnego zapatrywania, wspólnota mieszkaniowa nie ma

zdolności prawnej, a w konsekwencji podmiotowości ani własnego majątku,

a nawet w ogóle nie jest jednostką organizacyjną. Ponadto są reprezentowane

różne stanowiska pośrednie, także w kwestii możności przysługiwania wspólnocie

majątku własnego, odrębnego od majątku właścicieli lokali.

W doktrynie podkreśla się, że jednostka organizacyjna w rozumieniu art. 331

§ 1 k.c. musi odpowiadać przynajmniej następującym cechom koniecznym.

Po pierwsze, skutki określonych zachowań człowieka nie są wiązane z nim jako

osobą fizyczną, ale z jednostką organizacyjną, która jest wtedy odrębnym od osoby

fizycznej pomiotem prawa. We wspólnocie mieszkaniowej, którą z mocy prawa

tworzy ogół właścicieli lokali, prawa i obowiązki należy jednak przypisać wspólnie

wszystkim podmiotom, które wchodzą w skład jednostki organizacyjnej (członkom

wspólnoty). Po drugie, muszą istnieć podstawy do oznaczenia i wyodrębnienia

jednostki organizacyjnej. Wspólnotę mieszkaniową, np. w okolicznościach niniejszej

sprawy, określa się zwykle przez wskazanie adresu nieruchomości wspólnej, co

pozwala na oznaczenie jednocześnie nazwy i siedziby. Po trzecie, z jednostką

organizacyjną wiąże się możność przypisania jej określonych praw i obowiązków.

Cechą wspólnoty mieszkaniowej jest, jak wspomniano, to, że przysługujące jej

prawa i obowiązki są w istocie prawami i obowiązkami ogółu właścicieli.

Po czwarte, jednostka organizacyjna musi mieć strukturę organizacyjną. Należy

podkreślić, że organem wspólnoty mieszkaniowej jest z pewnością jej zarząd.

Nie przekreśla tej oceny okoliczność, że w przepisach ustawy o własności lokali

pojęcie zarządu występuje w dwóch różnych znaczeniach: jako organu wspólnoty

(art. 13 ust. 2, art. 14 pkt 5, art. 20, 21, 22 ust. 1-3, art. 23 ust. 1, art. 24, 26, 28, 29,

30, 31, 32 ust. 1, art. 32a i 33) oraz jako czynności zarządu nieruchomością

wspólną (art. 1 ust. 1, art. 8 ust. 2, art. 13 ust. 1, art. 14, 15, 18, 19, 22 ust. 1-3, art.

24, 25 ust. 1, art. 26 ust. 2, art. 27, 29, 30, 31, 32 ust. 1, art. 32a i 40). Organem

wspólnoty mieszkaniowej jest poza tym zebranie właścicieli, będące

6

odpowiednikiem, np. walnego zgromadzenia spółdzielni mieszkaniowej albo spółki

akcyjnej. Nie zmienia tej oceny to, że właściciele lokali mogą podejmować uchwały

nie tylko na zebraniu, ale również w drodze indywidualnego zbierania głosów przez

zarząd, a także częściowo na zebraniu i częściowo w drodze indywidualnego

zbierania głosów (art. 23 ust. 1 u.w.l.). W każdym wypadku są to bowiem uchwały

organu jednostki organizacyjnej w rozumieniu art. 17 pkt 42

k.p.c. (dodanego przez

ustawę z dnia 16 listopada 2006 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania

cywilnego oraz niektórych innych ustaw, Dz. U. Nr 235, poz. 1699), a ściślej –

uchwały właścicieli lokali (art. 12 ust. 3, art. 18 ust. 2 i 3, art. 20, 21 ust. 3, art. 22

ust. 2 i 4, art. 23, 25, 29 ust. 1d i 2, art. 30 ust. 2 i art. 32a u.w.l.), w orzecznictwie

Sądu Najwyższego i w piśmiennictwie zwykle nazywane uchwałami wspólnoty

mieszkaniowej. Ustawa o własności lokali – inaczej niż rozporządzenie Prezydenta

Rzeczypospolitej z 1934 r. o własności lokali – nie przewiduje natomiast możliwości

powołania komisji rewizyjnej.

Wspólnota mieszkaniowa może zatem być uważana za jednostkę

organizacyjną. Powstaje w związku z tym pytanie, czy stosownie do art. 331

§ 1 k.c.

istnieje przepis ustawy przyznający jej zdolność prawną.

Kodeks cywilny nie definiuje zdolności prawnej ani zdolności do czynności

prawnych. W doktrynie przyjmuje się, że zdolność prawna oznacza możność bycia

podmiotem praw i obowiązków z zakresu prawa cywilnego. Zdolność do czynności

prawnych określa się jako możność nabywania praw i obowiązków za pomocą

własnych czynności prawnych.

Pojęciem zdolności prawnej, poza wspomnianym art. 331

k.c., posługuje się

tylko art. 8 § 1 k.c. dotyczący osób fizycznych. Nie ma obecnie w polskim

ustawodawstwie przepisu wyraźnie przyznającego zdolność prawną osobom

prawnym, wobec pochopnego uchylenia art. 36 k.c. przez ustawę z dnia 28 lipca

1990 r. o zmianie ustawy - Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 55, poz. 321). Jedynie z art.

34 k.c. wynika, że skoro Skarb Państwa jest w stosunkach cywilnoprawnych

podmiotem praw i obowiązków dotyczących mienia państwowego, które nie należy

do innych państwowych osób prawnych, to przysługuje mu zdolność prawna.

Z przepisu tego można poza tym a contrario wywieść, że zdolność prawną mają

również inne państwowe osoby prawne. Pośrednio zdolność prawna Skarb

7

Państwa i innych państwowych osób prawnych, a odpowiednio także jednostek

samorządu terytorialnego i samorządowych osób prawnych, ma podstawę prawną

w art. 40 k.c. W stosunku do pozostałych osób prawnych należy przyjąć, że

przysługiwanie im zdolności prawnej wynika z samej istoty osobowości prawnej

(art. 33 k.c.), a pośrednio z możności bycia podmiotami stosunków

cywilnoprawnych (art. 1 k.c.).

Według art. 6 zdanie drugie u.w.l., wspólnota mieszkaniowa może nabywać

prawa i zaciągać zobowiązania. W przepisie tym, inaczej niż w wypadku spółek

osobowych (art. 8 § 1 k.s.h.) i spółek kapitałowych w organizacji (art. 11 § 1 k.s.h.),

nie zamieszczono sformułowania, z którego by wynikało, że wspólnota

mieszkaniowa może nabywać prawa i zaciągać zobowiązania „we własnym

imieniu”. Zamieszczone w art. 6 zdanie drugie u.w.l. sformułowanie „może nabywać

prawa i zaciągać zobowiązania” jest poza tym (podobnie jak przepisach art. 8 § 1

i art. 11 § 1 k.s.h.) nieprecyzyjne, dosłownie rozumiane oznaczałoby bowiem, że

wspólnota mieszkaniowa nie może nabywać obowiązków, które nie polegają na

zaciągnięciu zobowiązań (a ściślej: długów). W tym jednak wypadku rozumowanie

a contrario byłoby zawodne jako prowadzące do niczym nieuzasadnionego

ograniczenia zdolności prawnej i zdolności do czynności prawnych. Wspólnota

mieszkaniowa może zatem nabywać prawa i obowiązki, ale nie „we własnym

imieniu”, a więc nie dla siebie, ale dla ogółu właścicieli lokali. Oznacza to, że

ustawa przyznaje zdolność prawną i zdolność do czynności prawnych wspólnocie

mieszkaniowej rozumianej jako ogół właścicieli lokali. W tym więc znaczeniu

wspólnota mieszkaniowa jest ułomną (niepełną, ustawową) osobą prawną

w rozumieniu przepisów art. 331

k.c.

Przedstawiona wykładnia art. 6 zdanie drugie u.w.l. w pełni koresponduje

z brzmieniem zdania pierwszego w tym artykule, które utożsamia wspólnotę

mieszkaniową z ogółem właścicieli lokali. Pojęcia wspólnoty mieszkaniowej i ogółu

właścicieli lokali są zatem synonimami. Wspólnota mieszkaniowa jest jedynie

określeniem techniczno-prawnym, zresztą nieprecyzyjnym (skoro może ona

obejmować właścicieli nie tylko lokali mieszkalnych, ale również, a nawet

wyłącznie, lokali o innym przeznaczeniu), oznaczającym wszystkich właścicieli

lokali w budynku lub budynkach znajdujących się na określonej nieruchomości.

8

Zakres zdolności prawnej, która przysługuje tak rozumianej wspólnocie

mieszkaniowej, został w ustawie o własności lokali ograniczony i sprowadza się do

nabywania praw i obowiązków związanych wyłącznie z zarządem nieruchomością

wspólną (art. 1 ust. 1 i art. 22 u.w.l.). Znajduje to potwierdzenie w art. 17 u.w.l.,

który reguluje odpowiedzialność wspólnoty oraz właścicieli lokali wyłącznie za

zobowiązania dotyczące nieruchomości wspólnej. Z przepisu tego wynika, że inne

zobowiązania nie mogą powstać, ponieważ wykraczałyby poza ustawowo

określony zakres zdolności prawnej wspólnoty. Z tego głównie powodu nie ma

podstaw do traktowania wspólnoty mieszkaniowej jako przedsiębiorcy w rozumieniu

art. 431

i nast. k.c. oraz art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie

działalności gospodarczej (Dz. U. Nr 173, poz. 1807 ze zm.). Wspólnota

mieszkaniowa nie ma też w konsekwencji zdolności upadłościowej (art. 5 ustawy

z dnia 28 lutego 2003 r. – Prawo upadłościowe i naprawcze, Dz. U. Nr 60, poz. 535

ze zm.).

Prawa i obowiązki nabywane przez wspólnotę mieszkaniową przysługują

więc ogółowi właścicieli lokali. Spostrzeżenie to odnosi się szczególności do praw

majątkowych, które należą wspólnie do właścicieli lokali na zasadzie wspólności

w częściach ułamkowych. Właścicielom przysługują udziały w takich prawach w

takiej samej wysokości jak w nieruchomości wspólnej (art. 3 ust. 3-7 u.w.l.). Na tle

przepisów ustawy o własności lokali nie ma podstaw do odróżniania majątku

wspólnoty mieszkaniowej od majątku wspólnego ogółu właścicieli, w skład którego

wchodziłaby nieruchomość wspólna. Konstrukcja zdolności prawnej wspólnoty

mieszkaniowej okazuje się natomiast przydatna, gdy chodzi o wskazanie podmiotu,

któremu przysługują prawa niemajątkowe, np. prawo do członkostwa w spółdzielni

mieszkaniowej.

Z art. 22 ust. 3 pkt 6a u.w.l. wynika, że wspólnota mieszkaniowa może nabyć

nieruchomość. Chodzi tu przede wszystkim o sytuację opisaną w art. 32a u.w.l.,

polegającą na tym, że grunt wchodzący w skład nieruchomości wspólnej nie spełnia

wymagań przewidzianych dla działki budowlanej, uniemożliwiając prawidłowe

i racjonalne korzystanie z budynków i urządzeń z nimi związanych. W takim

wypadku zarząd powinien podjąć czynności zmierzające do nabycia przyległych

nieruchomości gruntowych na rzecz wspólnoty mieszkaniowej. Wbrew dosłownemu

9

brzmieniu art. 32a pkt 2 u.w.l., nabycie prawa do takich nieruchomości (nie tylko

własności, ale również użytkowania wieczystego – art. 4 ust. 3 u.w.l.) następuje nie

na rzecz wspólnoty mieszkaniowej, ale ogółu właścicieli lokali i jest dokonywane

w celu powiększenia nieruchomości wspólnej (art. 3 ust. 2 u.w.l.).

Wspólnota mieszkaniowa może też na podstawie art. 22 ust. 3 pkt 6a u.w.l.

nabyć inną nieruchomość niż opisana w art. 32a u.w.l., jednakże z zastrzeżeniem,

że stosowna czynność dokonywana w tym zakresie mieści się w granicach zarządu

nieruchomością wspólną (art. 22 u.w.l.). Wspólnota może więc nabyć własność

lokalu mieszkalnego lub lokalu o innym przeznaczeniu, a także inne prawo

rzeczowe (w szczególności spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu

w spółdzielni mieszkaniowej) lub obligacyjne (zwłaszcza prawo najmu lokalu),

jeżeli określony lokal jest np. potrzebny do funkcjonowania organu wspólnoty.

W takich wypadkach nabycie następuje wprawdzie na rzecz właścicieli lokali, ale

nie w celu powiększenia nieruchomości wspólnej. Nabyte prawo stanowi zatem

majątek wspólnoty rozumianej jako ogół właścicieli lokali. Poszczególnym

właścicielom przysługują zaś w tym prawie udziały w takiej samej wysokości jak w

nieruchomości wspólnej (art. 3 ust. 3-7 u.w.l.).

Przedstawionej wykładni art. 6 u.w.l. w związku z art. 331

§ 1 k.c. nie

podważa art. 17 u.w.l., zgodnie z którym za zobowiązania (a ściślej: za długi)

dotyczące nieruchomości wspólnej wspólnota mieszkaniowa odpowiada bez

ograniczeń, a każdy z właścicieli lokali – w części odpowiadającej jego udziałowi

w tej nieruchomości. Reguła przewidziana w tym przepisie odnosi się również do

długów wspólnoty powstających na podstawie art. 28 u.w.l., ponieważ właściciel

lokalu pełniący obowiązki członka zarządu, który żąda od wspólnoty wynagrodzenia

odpowiadającego uzasadnionemu nakładowi pracy, występuje nie jako członek

wspólnoty, ale jako osoba trzecia. Skoro przez wspólnotę mieszkaniową należy

rozumieć ogół właścicieli lokali, zatem wszyscy właściciele łącznie ponoszą

odpowiedzialność bez ograniczeń, poszczególni zaś właściciele odpowiadają

wprawdzie swoimi majątkami osobistymi, ale w sposób ograniczony.

Odpowiedzialność wspólnoty, czyli ogółu właścicieli, jest faktycznie ograniczona

z tego powodu, że zwykle jej majątek obejmuje ponoszone przez właścicieli lokali

wydatki związane z utrzymaniem ich lokali (art. 13 ust. 1 u.w.l.) oraz uiszczane

10

przez nich zaliczki w formie bieżących opłat na pokrycie zarządu nieruchomością

wspólną (art. 13 ust. 1 w związku z art. 15 ust. 1 i art. 14 u.w.l.), a ponadto np.

prawo własności lokalu nabytego na podstawie art. 22 ust. 3 pkt 6a u.w.l.

Wspólnota mieszkaniowa, czyli ogół właścicieli lokali, oczywiście natomiast nie

ponosi odpowiedzialności z majątku obejmującego nieruchomość wspólną, w tym

również nabytą na podstawie art. 32a pkt 2 u.w.l.

Z przedstawionych przyczyn Sąd Najwyższy rozstrzygnął przedstawione

zagadnienie prawne jak w uchwale (art. 390 k.p.c.).