III CSK 195/07

Sygn. akt III CSK 195/07

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 7 grudnia 2007 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Józef Frąckowiak (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Kazimierz Zawada

SSA Michał Kłos

Protokolant Bożena Kowalska

w sprawie z powództwa Funduszu „M.” S.A.

przeciwko N”.” S.A.

o nakazanie złożenia oświadczenia woli,

po rozpoznaniu na rozprawie w Izbie Cywilnej w dniu 7 grudnia 2007 r.,

skargi kasacyjnej strony powodowej

od wyroku Sądu Apelacyjnego

z dnia 11 stycznia 2007 r., sygn. akt [...],

uchyla zaskarżony wyrok i oddala apelację strony pozwanej oraz

zasądza od strony pozwanej na rzecz strony powodowej kwotę

33.205 (trzydzieści trzy tysiące dwieście pięć) zł tytułem zwrotu

kosztów postępowania apelacyjnego i kasacyjnego.

2

Uzasadnienie

Statut spółki działającej pod firmą PRK S.A. przewidywał między innymi (art.

31), że akcjonariusz, który nabędzie akcje zapewniające wraz z akcjami

posiadanymi wcześniej ponad 32% głosów na walnym zgromadzeniu, jest

zobowiązany do przyjęcia oferty sprzedaży akcji należących do pozostałych

akcjonariuszy tej spółki, za cenę, po której nabył akcje powodujące przekroczenie

progu 32%, chyba że w okresie 12 miesięcy poprzedzających przekroczenie progu

kupował akcje spółki po wyższej cenie - wówczas zobowiązany jest do odkupu

pozostałych akcji po tej wyższej cenie.

Powód, Fundusz M. SA, któremu przysługiwało 15 525 akcji PRK S.A., w

dniu 31 maja 2006 r. wysłał pozwanej spółce N. S.A., pisemną ofertę sprzedaży 15

525 akcji PRK S.A. po cenie 33,50 zł za akcję, Pozwany nie odpowiedział na ofertę.

Wobec powyższego powód wystąpił z powództwem, w którym domagał się

nakazania stronie pozwanej przyjęcia jego oferty sprzedaży należących do niego

akcji PRK S.A. za cenę całkowitą 520 087,50 zł, powołując się na fakt nabycia

przez pozwaną Spółkę akcji PRK S.A., które dawały jej ponad 32% głosów na

walnym zgromadzeniu spółki PRK S.A. W odpowiedzi na pozew pozwana Spółka,

wnosząc o oddalenie powództwa, odmówiła przyjęcia oferty powoda wskazując, że

art. 31 statutu PRK S.A., z którego zdaniem powoda wynika obowiązek przyjęcia

jego oferty, jest nieważny ponieważ statut spółki akcyjnej nie może tworzyć więzi

obligacyjnej między akcjonariuszami.

Wyrokiem z dnia 13 września 2006 r. Sąd Okręgowy nakazał stronie

pozwanej złożenie oświadczenia o przyjęciu oferty powódki. Sąd ten ustalił, że

w chwili złożenia pozwanej spółce oferty przez powoda, była ona w posiadaniu akcji

spółki PRK S.A., które dawały jej 49,73% głosów na walnym zgromadzeniu.

Sąd Apelacyjny, rozpoznając apelację pozwanej Spółki, zmienił zaskarżone

orzeczenie Sądu I instancji i powództwo oddalił. Uznał za zasadny zarzut

naruszenia przez Sąd Okręgowy art. 304 § 4 k.s.h., który dopuszcza zamieszczanie

w statucie dodatkowych postanowień, poza wskazanymi w § 1-2, chyba, że

z ustawy wynika, iż przewiduje ona wyczerpujące uregulowanie albo jeśli

3

dodatkowe postanowienie statutu sprzeczne jest z naturą spółki akcyjnej lub

dobrymi obyczajami. Według Sądu II instancji przepis ten ma zastosowanie do art.

31 statutu pozwanej spółki; niewątpliwie bowiem artykuł ten jest postanowieniem

dodatkowym w rozumieniu cytowanego przepisu.

W opinii tego Sądu zbyt niski próg, powodujący obowiązek kupna

pozostałych akcji, jest sprzeczny z istotą spółki akcyjnej. Nawet jeżeli sąd

rejestrowy zarejestrował statut spółki zawierający postanowienie nakazujące

obowiązek kupna pozostałych akcji, przez akcjonariusza w istocie

mniejszościowego, postanowienie takie uznać należy za sprzeczne z istotą spółki.

Jest to postanowienie nieważne, a zdaniem Sądu Apelacyjnego nie ma przeszkód,

aby sąd w każdym postępowaniu mógł uwzględniać zarzut naruszenia

poszczególnych postanowień statutu już zarejestrowanego.

Analizując treść postanowienia art. 31 statutu PRK S.A. Sąd Apelacyjny

stwierdził, że przewidziany w nim obowiązek nałożony na akcjonariusza przyjęcia

oferty sprzedaży wszystkich pozostałych akcji spółki, odpowiada swym

charakterem instytucji przymusowego odkupu akcji. Instytucja taka została wprost

przyjęta przez przepisy kodeksu spółek handlowych w art. 418. Obowiązek

przymusowego wykupu akcji bądź ich sprzedaży stanowi ograniczenie zasady

swobody umów, których przedmiotem jest obrót akcjami danej spółki.

Umowne wprowadzenie obowiązku przymusowego odkupu akcji w statucie

spółki PRK S.A., w sytuacji gdy akcjonariusz uzyska akcje dające mu 32%, głosów

na walnym zgromadzeniu jest, w opinii Sądu Apelacyjnego, sprzeczne z istotą

spółki akcyjnej gdyż prowadzi do obciążenia obowiązkiem wykupu wszystkich

pozostałych akcji akcjonariusza w istocie mniejszościowego. Trudno bowiem

przyjąć, aby akcje dające na zgromadzeniu 32% głosów kreowały automatycznie

akcjonariusza większościowego. Istotnie, w pewnych okolicznościach ta ilość akcji

może równocześnie stanowić pakiet kontrolny w spółce, pozwalający na narzucanie

swoich decyzji pozostałym akcjonariuszom, jednakże pod warunkiem, że jest

to akcjonariat rozdrobniony, nie dający możliwości wywierania wpływu na

działalność spółki. Tego w momencie powstania spółki nie sposób zaś przewidzieć.

4

Kwestionowane postanowienie może natomiast prowadzić do sytuacji, gdy

akcjonariusz mniejszościowy zmuszony będzie do przejęcia wszystkich pozostałych

akcji, dwukrotnie przewyższających jego pierwotny stan posiadania i wskutek tego

stanie się jedynym akcjonariuszem w spółce. Nie sposób również przeoczyć, że

sytuacja taka nie musi być podyktowana interesem samej spółki bądź akcjonariuszy

mniejszościowych. O interesie akcjonariuszy mniejszościowych można mówić

wówczas, gdy w spółce pojawia się podmiot dominujący, posiadający tak wysoki

pakiet akcji, że pozostali akcjonariusze nie są w stanie wywierać żadnego wpływu

na działalność spółki, a uczestnictwo w spółce nie przynosi im żadnych korzyści.

Zabezpieczeniu takich interesów służy między innymi uregulowanie zawarte w art.

418 i art. 4181

k.s.h., wprowadzające próg przymusowego wykupu akcji na

poziomie 95%.

W konsekwencji Sąd Apelacyjny uznał, że art. 31 statutu PRK S.A.,

ustanawiający obowiązek przyjęcia oferty sprzedaży wszystkich pozostałych akcji

przez akcjonariusza osiągającego w spółce 32% głosów na walnym zgromadzeniu,

nie realizuje w żaden sposób uzasadnionego interesu spółki bądź

dotychczasowych akcjonariuszy. Umożliwia jedynie pozbycie się akcji spółki przez

akcjonariusza, na przykład niezadowolonego z dotychczasowych wyników spółki,

bądź też z innych, subiektywnych przyczyn, nie zainteresowanego posiadaniem

akcji spółki lub nawet, wobec przewidywanego spadku wartości akcji, chcącego

uzyskać za nie lepszą, bo ustaloną już cenę. Postanowienie art. 31 statutu jest

zatem sprzeczne z istotą spółki, a tym samym sporne postanowienie w świetle art.

58 k.c. jest w całości nieważny. Z tych względów bez znaczenia jest, czy pozwany

nabył 32% czy też 49% akcji, skoro źródłem zobowiązania do przyjęcia oferty

strony powodowej jest nieważne postanowienie statutu.

W skardze kasacyjnej powód zarzucił naruszenie prawa materialnego, tj.:

1) art. 418 i art. 4181

k.s.h. przez ich niewłaściwe zastosowanie w ten sposób, że

Sąd Apelacyjny błędnie uznał, że postanowienia art. 31 statutu PRK S.A. są

tożsame z instytucjami przymusowego wykupu lub odkupu akcji akcjonariuszy

mniejszościowych uregulowanych w powyższych przepisach; 2) art. 304 § 4 k.s.h.

przez jego niewłaściwe zastosowanie w ten sposób, że Sąd Apelacyjny błędnie

uznał, że postanowienia art. 31 statutu rzeczonej spółki jako tzw. postanowienie

5

dodatkowe jest sprzeczne z naturą spółki akcyjnej; 3) art. 3531

k.c. w zw. z art. 2

k.s.h. przez jego niewłaściwe zastosowanie w ten sposób, że Sąd Apelacyjny

stwierdzając, że postanowienia art. 31 Statutu spółki są niedopuszczalne w świetle

art. 304 § 4 k.s.h, naruszył zasadę wolności umów wyrażoną w art. 3531

k.c.;

4) art. 58 k.c. w zw. z art. 2 k.s.h. przez jego niewłaściwe zastosowanie w ten

sposób, iż Sąd Apelacyjny uznając za sprzeczne z prawem i zasadami współżycia

społecznego postanowienia art. 31 Statutu spółki z przyczyn opisanych w pkt 1) i 2)

błędnie stwierdził, że w związku z tym są one nieważne; 5) art. 389 i art. 390 § 2

k.c. w zw. z art. 2 k.s.h. przez ich niezastosowanie w ten sposób, że Sąd

Apelacyjny opierając się na swoich argumentach przedstawionych w pkt 1) - 3)

powyżej błędnie uznał, że postanowienia art. 31 Statutu spółki nie konstruowały

umowy przedwstępnej zobowiązującej każdego akcjonariusza, który przekroczył

próg 32% głosów na walnym zgromadzeniu tej spółki, do zawarcia umowy

sprzedaży akcji akcjonariuszy składających ofertę sprzedaży akcji; 6) art. 353 i 354

§ 1 k.c. w zw. z art. 2 k.s.h. przez ich niezastosowanie; 7) art. 393 k.c. w zw. z art. 2

k.s.h. przez jego niezastosowanie.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Zarzuty podniesione w skardze kasacyjnej wskazują, że podstawowe

znaczenie dla rozstrzygnięcia rozpoznawanej sprawy ma ustalenie jaki charakter

miało postanowienie zawarte w art. 31 statutu PRK S.A. Sąd Apelacyjny

potraktował to postanowienie jako jedno z postanowień statutu, których treść

reguluje art. 304 k.s.h. Taki punkt widzenia narzuca się w oczywisty sposób

zważywszy, że jest to niewątpliwie część statutu. Bliższa analiza treści tego

postanowienia prowadzi jednak do wniosku, że nie można tego postanowienia

traktować jako części statutu w sensie materialnym, gdyż nie reguluje ono materii

statutowej. Statut określa bowiem funkcjonowanie spółki akcyjnej i w związku z tym

reguluje strukturę organizacyjną takiej osoby prawnej oraz określa kompetencję

osób wchodzących w skład organów spółki, jak również prawa i obowiązki

akcjonariuszy wobec spółki i spółki wobec akcjonariuszy. Tylko do tego typu

postanowień statutu należy stosować przepisy art. 304 § 3 i 4, które służą ocenie

tego jak daleko sięga swoboda w ustalaniu treści statutu.

6

Trafnie strony i orzekające w sprawie sądy zwracają uwagę, że

postanowienie art. 31 statutu PRK S.A. rodzi zobowiązania tylko pomiędzy

akcjonariuszami. Postanowienie to jest źródłem stosunku zobowiązaniowego

pomiędzy akcjonariuszem, który obejmie lub nabędzie tyle akcji spółki PRK S.A.

aby na walnym zgromadzeniu tej spółki mieć więcej niż 32% głosów, a każdym

z pozostałych akcjonariuszy. Jest to więc z punktu widzenia materialnoprawnego

umowa zobowiązująca, a nie postanowienie statutu. Funkcją statutu, co należy

jeszcze raz podkreślić jest bowiem doprowadzenie do powstanie jednostki

organizacyjnej jaką jest spółka akcyjna oraz określenie jej struktury prawnej, w tym

praw i obowiązków spółki wobec akcjonariuszy oraz kompetencji członków organów

spółki.

Jeżeli postanowienie art. 31 statutu PRK S.A. ma charakter obligacyjny

i rodzi tylko zobowiązanie lub zobowiązania pomiędzy akcjonariuszami, to

pozostają do wyjaśnienia dwie kwestie. Po pierwsze, czy takie postanowienie może

zostać zamieszczone w statucie spółki akcyjne, oraz po drugie, jeżeli dopuścić taką

możliwość jakie wywiera to skutki prawne. Skoro jest to postanowienie,

wywierające tylko skutki obligacyjne, to ocena jego treści i formy powinna być

dokonana w oparciu o przepisy kodeksu cywilnego dotyczące oświadczeń woli,

które stają się źródłem stosunków zobowiązaniowych. Jak wynika z art. 3531

k.c.

strony mogą ułożyć stosunek zobowiązaniowy dowolnie byle nie sprzeciwiało się to

ustawie, zasadom współżycia społecznego i nie było sprzeczne z naturą stosunku

zobowiązaniowego. Brak podstaw, na co zwraca w zarzutach uwagę skarżąca, aby

wspomniane ograniczenia mogły wykluczyć możliwość zobowiązania się

akcjonariusza, który objął lub nabył określoną ilość akcji w danej spółce, do nabycia

na żądanie innego akcjonariusza tej spółki należących do tego akcjonariusza akcji

owej spółki. Takie zobowiązanie nie jest sprzeczne z żadnym przepisem prawa, nie

narusza zasad współżycia społecznego oraz nie sprzeciwia się naturze

zobowiązania sprzedaży.

Nie widać też podstaw, aby mając na uwadze zasadę swobody określania

przez strony formy prawnej jaką ma przybrać składane przez nich oświadczenie

woli (art. 60 k.c.) można było wykluczyć, aby strony nadały takiemu postanowieniu

formę taką jaka wymagana jest dla statutu spółki akcyjnej. Innymi słowy strony

7

zobowiązania sprzedaży akcji spółki PRK S.A. mogły wprowadzić do statutu

postanowienie, które poprzez podpisanie statutu i wyrażenie na nie zgody, zrodziło

zobowiązanie pomiędzy akcjonariuszem posiadającym określona liczbę akcji tej

spółki a pozostałymi akcjonariuszami. Jest to postanowienie, które prowadzi do

zawarcia umowy zobowiązującej do nabycia po kreślonej cenie akcji spółki PRK

S.A. należących do innych akcjonariuszy tej spółki, pod warunkiem zawieszającym

nabycia przez jednego z nich takiej ilości akcji tej spółki, które zapewnią mu więcej

niż 32% głosów na walnym zgromadzeniu. Z zasady swobody umów wynika, także

swoboda co do formy umowy, dlatego brak podstaw, aby zakazać stronom

umieszczenie tego typu umowy zobowiązującej w statucie. Ma to jednak tylko takie

znaczenie, że postanowienie takie nie staje się statutem w sensie

materialonoprawnym, lecz jego zmiana lub pozbawienie go skutków mocy prawnej

jest możliwe w sposób przewidziany dla zmiany statutu. Mamy tu do czynienie

z podobną sytuacją, gdy w statucie umieszczone zostają nazwiska pierwszych

członków zarządu lub rady nadzorczej. W takie sytuacji zmiana składu tych

organów może się odbyć tylko poprzez zmianę statutu, co oznacza, że

akcjonariusze wprowadzili znaczne obostrzenie dla formy jaką ma przybrać

powoływanie członków wspomnianych organów spółki, gdyż przepisy k.s.h.

wymagają w tym celu tylko uchwały walnego zgromadzenia lub rady nadzorczej.

Nie można wobec tego, na co słusznie zwraca się uwagę w skardze

kasacyjnej, porównywać art. 31 statutu PRK S.A. z przepisami kodeksu spółek

handlowych wprowadzającymi ustawowy obowiązek sprzedaży akcji akcjonariuszy

mniejszościowych (art. 418 k.s.h.) albo ustawowy obowiązek odkupu ich akcji (art.

4181

k.s.h.). Ustawodawca tymi przepisami kształtuje model spółki akcyjnej, który

ze względu na ich bezwzględnie wiążący charakter narzuca akcjonariuszom

określone zachowanie. Natomiast postanowienie art. 31 statutu PRK S.A., jak już

była o tym mowa, tylko formalnie stanowi część statutu, a w istocie realizuje

zagwarantowaną stronom stosunku obligacyjnego swobodę w ustalaniu formy

i treści umowy, która kreuje wynikający z niej stosunek prawny.

Ze względu na opisany wyżej charakter postanowienia art. 31 statutu PRK

S.A. bezprzedmiotowy jest zarzut, dotyczący możliwości orzekania o nieważności

postanowień zarejestrowanego statutu przez sąd przy okazji rozpoznawania każdej

8

sprawy, w której należy dokonać oceny zgodności niektórych jego postanowień

z ustawą. Jeżeli bowiem to postanowienie nie jest postanowieniem statutu

w sensie materialnoprawnym, a jest to umowa stron, która podlega ocenie na

podstawie przepisów kodeksu cywilnego, ten kontrowersyjny problem w ogóle nie

dotyczy rozpoznawanej sprawy.

Nie jest także słuszny zarzut naruszenia art. 389 i art. 390 § 2 k.c. Wbrew

stanowisku wyrażonemu w skardze kasacyjnej art. 31 statutu PRK S.A. nie jest

źródłem umowy przedwstępnej, ale stanowi źródło umowy zobowiązującej

sprzedaży, której skuteczność uzależniona została od warunku zawieszającego tj.

objęcia lub nabycia przez jednego z akcjonariuszy spółki PRK S.A. akcji tej spółki,

które zapewniają na walnym zgromadzeniu więcej niż 32% głosów.

Mając na względzie, że niektóre zarzuty skargi kasacyjnej okazały się

usprawiedliwione Sąd Najwyższy, na podstawie art. 39813

k.p.c., orzekł jak

w sentencji.