III ZS 3/09

Sygn. akt III ZS 3/09

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 6 listopada 2009 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Kazimierz Jaśkowski (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Jerzy Kwaśniewski

SSN Romualda Spyt

Protokolant Anna Gryżniewska

w sprawie ze skargi Ministra Sprawiedliwości

na uchwałę nr 60/09 Rady Izby Komorniczej w Ł. z dnia 6 lipca 2009 r. ,

po rozpoznaniu na rozprawie w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw

Publicznych w dniu 6 listopada 2009 r.,

uchyla zaskarżoną uchwałę.

U z a s a d n i e n i e

Działając na podstawie art. 68 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o

komornikach sądowych i egzekucji (jednolity tekst: Dz. U. z 2006 r. Nr 167, poz.

1191 ze zm.) Minister Sprawiedliwości złożył wniosek o uchylenie jako sprzecznej

z prawem uchwały nr 60/09 Rady Izby Komorniczej w Ł. z dnia 6 lipca 2009 r.

2

Według zaskarżonej uchwały „Rada Izby Komorniczej w Ł. uznaje, że

poszukiwaniem majątku dłużnika jest kierowanie wszelkich zapytań do urzędów i

instytucji zmierzających do ustalenia składników majątku, bądź źródeł dochodu

dłużnika w sytuacji gdy wierzyciel nie wskazuje majątku dłużnika. Powyższe, za

wyjątkiem spraw w których komornik obowiązany jest do działania z urzędu, winno

być dokonywane wyłącznie na zlecenie wierzyciela w trybie art. 7971

k.p.c. i po

uiszczeniu stosownej opłaty stałej określonej w art. 53a ustawy o komornikach

sądowych i egzekucji”.

Zdaniem Ministra Sprawiedliwości uchwała została podjęta z naruszeniem

art. 93 ust. 1 i 2 ustawy o komornikach sądowych i egzekucji, który określa zakres

działania rady izby komorniczej. Uchwała jest nieuzasadniona merytorycznie i

zmierza do bezprawnego zwiększenia kosztów egzekucji, zagraża sprawności

postępowania i promuje zachowania sprzeczne z prawem.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Wniosek Ministra Sprawiedliwości jest uzasadniony z uwagi na brak

kompetencji Rady Izby Komorniczej do podjęcia uchwały dotyczącej

przedstawionego w niej zagadnienia wykładni przepisów art. 7971

k.p.c. oraz art.

53a ustawy o komornikach sądowych i egzekucji. Kompetencje rady izby

komorniczej wymienione są w art. 93 tej ustawy i nie ma wśród nich uprawnienia do

wypowiadania się w formie opinii w sprawie, której dotyczy zaskarżona uchwała.

Podejmując tę uchwałę Rada Izby Komorniczej w Ł. jako podstawę prawną

wskazała § 16 ust. 2 pkt b Kodeksu Etyki Zawodowej. Przepis ten stanowi, że

przejawem nieuczciwej konkurencji jest narzucanie komukolwiek swoich czynności

poprzez proponowanie rażąco niższych lub nieadekwatnych opłat z jednoczesnym

odsyłaniem wierzycieli do innych komorników w sprawach pracochłonnych i mało

dochodowych. Przepis ten nie ma jednakże charakteru kompetencyjnego, lecz jest

przepisem prawa wewnętrznego samorządu komorniczego i nie może być

rozumiany jako podstawa prawna do wydania opinii o wykładni ustaw. Izba

komornicza, w sprawach nieindywidualnych, może wyrażać opinię tylko na

wniosek Ministra Sprawiedliwości, przy czym prawo to służy walnemu

3

zgromadzeniu komorników izby komorniczej, a nie radzie izby komorniczej (art. 89

ust. 1 pkt 8 ustawy o komornikach sądowych i egzekucji). Prawo do wyrażania

opinii, w sprawach nieindywidualnych, z własnej inicjatywy, ma Krajowa Rada

Komornicza, ale w ograniczonym zakresie (art. 85 ust. 1 pkt 2 i 3 tej ustawy).

Obejmuje on sprawy dotyczące biurowości i rachunkowości oraz zmiany przepisów

dotyczących egzekucji, dokonywania zabezpieczenia i funkcjonowania komorników.

W innych sprawach Krajowa Rada może wyrażać opinie tylko na wniosek Ministra

Sprawiedliwości lub organów samorządu komorniczego (art. 85 ust. 1 pkt 4

ustawy). Ten sam pogląd Sąd Najwyższy przedstawił w wyroku z dnia 19 sierpnia

2009 r., III ZS 1/09 uchylającym uchwałę Zwyczajnego Walnego Zgromadzenia

Komorników Sądowych Izby Komorniczej w Warszawie z dnia 20 marca 2009 r.,

także dotyczącą wykładni art. 7971

k.p.c. w związku z art. 53a ustawy o

komornikach sądowych i egzekucji.

Z tych względów orzeczono jak w sentencji.