III PK 47/09

Sygn. akt III PK 47/09

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 8 stycznia 2010 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Kazimierz Jaśkowski (przewodniczący)

SSN Jolanta Strusińska-Żukowska (sprawozdawca)

SSN Andrzej Wróbel

w sprawie z powództwa S. B.

przeciwko Szkole Podstawowej […]

o wyrównanie odprawy pieniężnej, odprawę emerytalną i odszkodowanie,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 8 stycznia 2010 r.,

skargi kasacyjnej powódki od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych w L. z dnia 10 marca 2009 r.,

oddala skargę kasacyjną.

Uzasadnienie

Sąd Okręgowy – Sąd Pracy w L. wyrokiem z dnia 10 marca 2009 r. oddalił

apelację powódki od wyroku Sądu Rejonowego – Sądu Pracy i Ubezpieczeń

Społecznych w L. z dnia 6 października 2008 r., którym zasądzono od pozwanej

Szkoły Podstawowej na rzecz S. B. kwotę 14.884, 08 zł z odsetkami tytułem

2

wyrównania wynagrodzenia za okres urlopu dla poratowania zdrowia oraz kwotę

1.769, 52 zł z odsetkami tytułem wyrównania ekwiwalentu pieniężnego za urlop i

oddalono powództwo w pozostałej części.

Sąd odwoławczy przyjął za własne poczynione w tej sprawie ustalenia,

zgodnie z którymi powódka była zatrudniona w pozwanej szkole od 1 września

1988 r. do 31 stycznia 2005 r. jako nauczyciel oraz nauczyciel – bibliotekarz. Od

stycznia 2004 r. przebywała na rocznym urlopie dla poratowania zdrowia, a z dniem

28 stycznia 2005 r. utraciła zdolność do pracy, co zostało stwierdzone orzeczeniem

lekarskim. W związku z tym pracodawca złożył jej oświadczenie o rozwiązaniu

stosunku pracy z dniem 31 stycznia 2005 r. na podstawie art. 23 ust. 1 pkt 3 Karty

Nauczyciela. Pismo w tym przedmiocie powódka otrzymała 31 stycznia 2005 r. i

tego samego dnia zwróciła się do pozwanej o rozwiązanie stosunku pracy na swój

wniosek. Pracodawca wyraził na to zgodę, wobec czego anulowano sporządzone

już świadectwo pracy i wystawiono kolejne, w którym jako podstawę rozwiązania

stosunku pracy wskazano wniosek nauczyciela w związku z przejściem na

emeryturę. Pozwana wypłaciła powódce na podstawie art. 28 ust. 1 Karty

Nauczyciela odprawę w kwocie 9.996 zł stanowiącą równowartość

sześciomiesięcznego wynagrodzenia.

Sąd drugiej instancji zaakceptował także zaprezentowaną przez Sąd

Rejonowy ocenę prawną ustalonego w sprawie stanu faktycznego, podnosząc w

szczególności, że powódka złożyła wniosek o rozwiązanie stosunku pracy

dobrowolnie i świadomie, albowiem jej zamiarem było uzyskanie prawa do

emerytury na podstawie art. 88 Karty Nauczyciela, do nabycia którego niezbędne

było rozwiązanie stosunku pracy właśnie w takim trybie. Działała z pełną

znajomością przepisów prawa regulujących zasady i tryb rozwiązywania stosunku

pracy nauczyciela, dysponowała także wiedzą o możliwych życiowych

konsekwencjach ustania stosunku pracy na podstawie orzeczenia lekarskiego

stwierdzającego niezdolność do wykonywania pracy. Nie można zatem uznać, jak

twierdzi powódka, że do ustania stosunku pracy doszło na skutek jednostronnej

decyzji dyrektora szkoły. Skoro pracodawca zaakceptował wniosek powódki, to

prawidłowo Sąd Rejonowy przyjął, iż strony złożyły zgodne oświadczenia woli o

rozwiązaniu łączącego je stosunku pracy, co jest równoznaczne z porozumieniem

3

stron w tym przedmiocie. Tym samym niezasadne było roszczenie powódki o

zasądzenie odszkodowania w wysokości wynagrodzenia za luty 2005 r. z tytułu

niezgodnego z prawem rozwiązania stosunku pracy, albowiem tylko w wypadku

rozwiązania stosunku pracy przez pracodawcę w związku z orzeczeniem u powódki

niezdolności do pracy istniałaby podstawa do zastosowania art. 23 ust. 2 pkt 3

Karty Nauczyciela i przyjęcia zgodnie z jego treścią, że stosunek pracy rozwiązał

się z końcem miesiąca, w którym dyrektor otrzymał ostateczne orzeczenie o

niezdolności nauczyciela do wykonywania dotychczasowej pracy.

Sąd Okręgowy za trafne uznał również stanowisko Sądu pierwszej instancji

odnośnie do roszczenia powódki dotyczącego zasądzenia odprawy emerytalnej na

podstawie art. 87 Karty Nauczyciela, wskazując że wedle uchwały Sądu

Najwyższego z dnia 7 lutego 2006 r., I PZP 4/04, roszczenia o odprawę na

podstawie art. 87 ust. 2 Karty Nauczyciela oraz na podstawie art. 28 ust. 1 Karty

Nauczyciela mają charakter konkurencyjny i się wzajemnie wykluczają. Skoro

zatem powódka otrzymała odprawę pieniężną na podstawie art. 28 Karty w

wysokości sześciomiesięcznego wynagrodzenia, to nie przysługuje jej kolejna

odprawa w związku z przejściem na emeryturę.

Powódka złożyła skargę kasacyjną od wyroku Sądu Okręgowego, opierając ją

na podstawach:

1. naruszenia prawa materialnego, tj.

- art. 23 ust. 1 zdanie pierwsze Karty Nauczyciela przez błędną jego

wykładnię „polegającą na przekonaniu, że strony łączył umowny

charakter stosunku pracy”;

- art. 23 ust. 1 pkt 3 w związku z ust. 2 pkt 3 Karty Nauczyciela przez

błędną jego wykładnię „polegającą na przekonaniu, że dyrektor szkoły

mogła rozwiązać stosunek pracy na podstawie tego przepisu w trybie

natychmiastowym, a po 11 dniach anulować to rozwiązanie stosunku

pracy w sytuacji, gdy nauczyciel wyraził wolę przejścia na emeryturę

w związku z wyżej wymienionym rozwiązaniem stosunku pracy wobec

oczywistej niemożności kontynuowania dalszego zatrudnienia”;

- art. 23 ust. 2 pkt 1 w związku z art. 23 ust. 1 pkt 1 Karty Nauczyciela

przez błędną jego wykładnię „polegającą na przekonaniu, że

4

rozwiązanie stosunku pracy na podstawie art. 23 ust. 1 pkt 1 Karty

Nauczyciela mogło być dokonane w trybie natychmiastowym w trakcie

roku szkolnego, tym samym uznając, że art. 23 KN nie zawiera pełnej

regulacji w zakresie rozwiązywania z nauczycielem mianowanym

stosunku pracy”;

- art. 23 ust. 1 pkt 1 i ust. 4 pkt 1 Karty Nauczyciela przez błędną jego

wykładnię „polegającą na przekonaniu, że rozwiązanie stosunku

pracy na podstawie art. 23 ust. 1 pkt 1 jest równoznaczne z

rozwiązaniem stosunku pracy za porozumieniem stron z art. 23 ust. 4

pkt 1 Karty Nauczyciela”;

- art. 28 ust. 1 w związku z art. 23 ust. 1 pkt 3 Karty Nauczyciela przez

błędną jego wykładnię „polegającą na przekonaniu, że w sytuacji gdy

dyrektor szkoły anulował rozwiązanie stosunku pracy z nauczycielem,

które to rozwiązanie nastąpiło z powodu utraty zdolności do

wykonywania dotychczasowej pracy na podstawie orzeczenia

lekarskiego, to odprawa 6 – miesięczna o charakterze

odszkodowawczym staje się nienależna i można ją zaliczyć na poczet

odprawy o charakterze socjalnym przewidzianej w przepisie art. 87

ust. 2 KN”.

2. naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 233 § 1 k.p.c. w związku z art.

328 § 2 i art. 382 k.p.c. mające wpływ na wynik sprawy poprzez „całkowicie

dowolną ocenę dowodów, jak również poprzez pominięcie przez Sąd treści

dowodów: zawartych w aktach osobowych powódki, lub złożonych przez nią

do akt sądowych:

- akt nadania stopnia awansu zawodowego nauczyciela mianowanego

(część B akt osobowych str. 25),

- akt mianowania z 1988 r. (część B akt str. 5),

- rozwiązanie stosunku pracy z powódką na podstawie art. 23 ust. 1 pkt

3 KN (część C akt osobowych str. 1),

- dowód przelewu bankowego dokonanego w dniu 7 lutego 2005 r.

przez Szkołę Podstawową […] na konto powódki tytułem 6 –

5

miesięcznej odprawy na podstawie art. 28 ust. 1 w zw. z art. 23 ust. 1

pkt 3 KN,

- wniosek powódki o przejście na emeryturę (załącznik nr 8 do pisma

procesowego powódki z dnia 31.10.2005 r.),

- wniosek powódki o emeryturę antydatowany w dniu 8 lutego 2009 r.

na dzień 31.01.2005 r. (część C akt str. 5),

- świadectwo pracy o rozwiązaniu stosunku pracy na podstawie art. 23

ust. 1 pkt 1 Karty Nauczyciela antydatowane na dzień 31.01.2005 r.,

którego doręczenie powódka poświadczyła w siedzibie pozwanej w

dniu 11.02.2005 r. (część C akt str.8),

- wniosek powódki z dnia 11 lutego 2005 r. o sprostowanie treści pisma

pozwanej rozwiązującego stosunek pracy (załącznik nr 9 do pisma

procesowego z dnia 31.10. 2006 r.),

- fragment opinii biegłego sądowego J. Ł. z dnia 14.06.2008 r., w

którym biegła wskazała kwotę 3.239 złotych 54 grosze jako

wynagrodzenie miesięczne powódki.”

Wskazując takie zarzuty, skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku,

a także o uchylenie poprzedzającego go wyroku Sądu Rejonowego w części

oddalającej powództwo i przekazanie sprawy w tym zakresie Sądowi pierwszej

instancji do ponownego rozpoznania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Nie ma podstaw do uznania, że Sąd Okręgowy przyjął, iż stosunek pracy

między stronami nawiązał się na podstawie umowy o pracę. W żadnej części

uzasadnienia wyroku odnoszącej się do rozważań Sądu odwoławczego nie można

bowiem odnaleźć takiego stwierdzenia. Wręcz przeciwnie, biorąc pod uwagę

przytaczane przez ten Sąd podstawy prawne do rozwiązania stosunku pracy,

należy przyjąć, iż Sąd drugiej instancji traktował powódkę jak nauczyciela

mianowanego, co było zgodne ze stanem faktycznym. Powołanie się przez Sąd

Rejonowy na „umowny charakter łączącego strony stosunku pracy” należy zaś

traktować w kategoriach słownej omyłki, która pozostaje bez znaczenia dla

rozstrzygnięcia sprawy, jeśli zważyć, że stosunek pracy, niezależnie od podstawy

jego nawiązania, ma zawsze charakter zobowiązaniowy, wobec czego konkluzja o

6

prymacie zgodnej woli stron co do ustania stosunku pracy nad zasadami

rozwiązywania tego stosunku prawnego wynikającymi z obowiązujących przepisów

jest trafna także w odniesieniu do stosunku pracy z mianowania.

Ustawa z dnia 26 stycznia 1982 r. – Karta Nauczyciela (jednolity tekst: Dz. U.

z 2006 r. Nr 97, poz. 674 ze zm.; dalej jako: „Karta Nauczyciela” lub „Karta”) wśród

możliwych sposobów rozwiązania stosunku pracy z nauczycielem mianowanym

wymienia porozumienie stron (art. 23 ust. 4 pkt 1). Porozumienie stron co do

rozwiązania stosunku pracy jest umową pracownika i pracodawcy. Zawarcie

umowy polega zaś, ujmując rzecz najogólniej, na zgodnych oświadczeniach woli

stron zmierzających do wywołania określonych w ich treści skutków prawnych.

Umowa stron stosunku pracy odnosząca się do jego rozwiązania wymaga zatem

objęcia zgodną wolą stron zarówno tego, iż więź łącząca pracownika i pracodawcę

ma ustać, jak i terminu dokonania tej czynności. W okolicznościach faktycznych

niniejszej sprawy, jak trafnie przyjął Sąd Okręgowy, warunki te zostały spełnione.

Po złożeniu przez pracodawcę oświadczenia o rozwiązaniu stosunku pracy na

podstawie art. 23 ust. 1 pkt 3 Karty Nauczyciela, powódka zwróciła się bowiem „z

wnioskiem o rozwiązanie stosunku pracy (na mój wniosek) z art. 88 KN z dniem

31.01.2005 r.”, a pozwana wyraziła zgodę „na zmianę warunków rozwiązania

stosunku pracy – na wniosek pracownika – przejście na emeryturę art. 88 ust. 1

KN”. Nie budzi wątpliwości, że oświadczenie pracodawcy nie było zbędnym

wyrażeniem zgody na rozwiązanie stosunku pracy w trybie art. 23 ust. 1 pkt 1 Karty

(na wniosek nauczyciela), jeśli wziąć pod uwagę, że powódka o rozwiązanie

stosunku pracy z dniem 31 stycznia 2005 r. wnosiła pismem z dnia 31 stycznia

2005 r., podczas gdy zgodnie z art. 23 ust. 2 pkt 1 Karty, rozwiązanie stosunku

pracy na wniosek nauczyciela wymaga uprzedniego trzymiesięcznego

wypowiedzenia, a stosunek pracy może ustać dopiero z końcem roku szkolnego,

przy czym przepisy nie dopuszczają żadnego skrócenia tego terminu. Powołanie

się w obu oświadczeniach na „wniosek” nauczyciela niewątpliwie pozostawało w

ścisłym związku z warunkami nabycia prawa do emerytury po myśli art. 88 ust. 1

Karty, według którego nauczyciele spełniający określone tam przesłanki stażowe

mogą przejść na emeryturę, ale dopiero po rozwiązaniu stosunku pracy na swój

wniosek. Znalazło to wprost odzwierciedlenie w treści świadectwa pracy z dnia 31

7

stycznia 2005 r., gdzie jako sposób rozwiązania stosunku pracy uwidoczniono: „na

wniosek nauczyciela w związku z przejściem na emeryturę – art. 88 ust. 1 Karty

Nauczyciela”, co pozostawało w interesie powódki zamierzającej skorzystać z

uprawnienia emerytalnego. Zmieszczenie w oświadczeniach woli stron takiego

stwierdzenia nie odbiera im jednak charakteru zgodnych oświadczeń woli o

rozwiązaniu stosunku pracy z dniem 31 stycznia 2005 r., które nie mogą być

zakwalifikowane inaczej niż jako porozumienie stron, co prawidłowo stwierdził Sąd

drugiej instancji.

Nie budzi wątpliwości, że w okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy

istniały podstawy do rozwiązania z powódką umowy o pracę w oparciu o art. 23 ust.

1 pkt 3 Karty Nauczyciela, zgodnie z którym stosunek pracy z nauczycielem

mianowanym ulega rozwiązaniu w razie orzeczenia przez lekarza

przeprowadzającego badanie okresowe lub kontrolne o niezdolności nauczyciela

do wykonywania dotychczasowej pracy. W razie zaistnienia takiej sytuacji

pracodawca ma istotnie obowiązek rozwiązania z nauczycielem stosunku pracy, co

jest oczywiste, biorąc pod uwagę niemożność wykonywania przez niego

obowiązków pracowniczych. Nie oznacza to jednak, że w takim przypadku strony

nie mogą się porozumieć co do ustania stosunku pracy. Niezdolność nauczyciela

do wykonywania dotychczasowej pracy nie wyklucza zatem możliwości rozwiązania

stosunku pracy za porozumieniem stron, jeżeli strony oświadczą zgodnie wolę w

tym przedmiocie, nawet jeśli uprzednio pracodawca złożył oświadczenie o

rozwiązaniu tego stosunku na podstawie art. 23 ust. 1 pkt 3 Karty. Jak bowiem

trafnie wskazał Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 29 września 1998 r., I PKN 346/98

(OSNP 1999 nr 20, poz. 652), wyrażenie przez pracodawcę zgody na rozwiązanie

stosunku pracy w drodze porozumienia stron, w sytuacji gdy wcześniej złożył

jednostronne oświadczenie woli o rozwiązaniu tego stosunku pracy oznacza, że

cofnął w sposób dorozumiany wcześniejsze oświadczenie. Sąd odwoławczy

prawidłowo więc uznał, że ocena stanu faktycznego sprawy prowadzi do

konieczności stwierdzenia, iż ustanie stosunku pracy pomiędzy stronami nastąpiło

za ich porozumieniem, wobec czego nie ma podstaw do przyjęcia, iż stosunek

pracy z powódką został rozwiązany przez pracodawcę w związku z jej

8

niezdolnością do wykonywania pracy, a tym samym nie ma przesłanek do

uwzględnienia roszczenia wywodzonego z takiego twierdzenia skarżącej.

Zgodnie z art. 87 ust. 1 Karty Nauczyciela w brzmieniu obowiązującym przed

1 lipca 2009 r., nauczycielowi spełniającemu warunki uprawniające do emerytury

lub renty z tytułu niezdolności do pracy, którego stosunek pracy ustał w związku z

przejściem na emeryturę lub rentę z tytułu niezdolności do pracy, jeżeli nie uzyskał

z tego tytułu odprawy przewidzianej w art. 28, przyznaje się odprawę w wysokości

dwumiesięcznego ostatnio pobieranego wynagrodzenia w szkole będącej

podstawowym miejscem jego pracy. Stosownie natomiast do ust. 2 tego artykułu w

brzmieniu obowiązującym przed 1 lipca 2009 r., nauczycielowi spełniającemu

warunki uprawniające do emerytury lub renty z tytułu niezdolności do pracy, którego

stosunek pracy ustał w związku z przejściem na emeryturę lub rentę z tytułu

niezdolności do pracy, który przepracował w szkole co najmniej 20 lat, przyznaje

się odprawę w wysokości trzymiesięcznego wynagrodzenia ostatnio pobieranego w

szkole będącej podstawowym miejscem jego pracy. Z kolei art. 28 ust. 1 Karty

Nauczyciela stanowi, że nauczycielowi zatrudnionemu na podstawie mianowania, z

którym rozwiązano stosunek pracy z przyczyny określonej w art. 23 ust. 1 pkt 3,

przyznaje się odprawę pieniężną w wysokości jednomiesięcznego wynagrodzenia

zasadniczego ostatnio pobieranego w czasie trwania stosunku pracy - za każdy

pełny rok pracy na stanowisku nauczyciela, w jednostkach organizacyjnych, o

których mowa w art. 1 ust. 1 i 1a oraz ust. 2 pkt 1 i 1a, nieprzekraczającą jednak

sześciomiesięcznego wynagrodzenia zasadniczego. Bezsporne jest, że skarżąca

otrzymała od pozwanej odprawę pieniężną na podstawie art. 28 ust. 1 Karty

Nauczyciela w maksymalnej wysokości. Według jednolitych poglądów wyrażanych

dotychczas w judykaturze, które Sąd Najwyższy w składzie rozpoznającym

niniejszą sprawę w pełni aprobuje, nauczycielowi mianowanemu, który otrzymał

odprawę pieniężną na podstawie art. 28 ust. 1 Karty Nauczyciela, nie przysługuje

zaś odprawa na podstawie art. 87 tej Karty, jeżeli nauczyciel przechodzi następnie

na emeryturę lub rentę z tytułu niezdolności do pracy (por. uchwałę Sądu

Najwyższego z dnia 7 lutego 2006 r., I PZP 4/05, OSNP 2006 nr 11 –12, poz. 169,

czy wyrok Sądu Najwyższego z dnia 2 października 2008 r., I PK 54/08, LEX nr

509038). W uzasadnieniach tych orzeczeń podniesiono w szczególności, że

9

odprawa pieniężna w razie rozwiązania stosunku pracy z powodu przejścia na

emeryturę lub rentę z tytułu niezdolności do pracy (art. 87 Karty Nauczyciela)

przysługuje każdemu nauczycielowi i jest przewidziana w rozdziale 11 Karty

Nauczyciela (uprawnienia emerytalne). Pierwotnie przepis ten przewidywał prawo

do odprawy wyłącznie w razie „przejścia" na emeryturę. Jeżeli zatem obecna

redakcja tego przepisu umożliwia nabycie prawa do odprawy także z powodu

spełnienia warunków do renty z tytułu niezdolności do pracy, to jednocześnie

wyraźnie wyłączone jest prawo do odprawy, gdy nauczyciel mianowany uzyskał

odprawę przewidzianą w art. 28 Karty Nauczyciela. Przyczyna ustania zatrudnienia

nauczyciela - niezdolność do wykonywania dotychczasowej pracy - jest bowiem

tożsama tak dla nabycia prawa do - maksymalnie - sześciomiesięcznej odprawy z

art. 28 Karty Nauczyciela dla nauczyciela mianowanego, jak i do dwumiesięcznej

(albo trzymiesięcznej z racji co najmniej 20-letniego zatrudnienia - art. 87 ust. 2

ustawy) z tytułu renty spowodowanej tą niezdolnością, jak i emerytury, przy czym z

racji warunków wymaganych dla nabycia prawa do emerytury (wiek, staż pracy)

osoba spełniająca te warunki jest (potencjalnie) również niezdolna do pracy.

Odprawa „emerytalna" dla każdego nauczyciela (zatrudnionego tak na podstawie

umowy o pracę, jak i mianowania) przysługująca także osobie uprawnionej do renty

z tytułu niezdolności do pracy, została jednak, przez powołanie w art. 87 ust. 1

przepisu art. 28 „skonsumowana" przez przysługującą nauczycielowi

mianowanemu sześciomiesięczną (maksymalnie) odprawę przewidzianą w tym

ostatnim przepisie. Dlatego też nauczycielowi zatrudnionemu na podstawie

mianowania, z którym rozwiązano stosunek pracy w związku z niezdolnością do

dotychczasowej pracy i który z tego powodu otrzymał odprawę pieniężną na

podstawie art. 28 Karty Nauczyciela, nie przysługuje już odprawa na podstawie art.

87 tej Karty, jeżeli nauczyciel przechodzi następnie na emeryturę lub rentę z tytułu

niezdolności do pracy. Przepis art. 87 ust. 2 Karty Nauczyciela (w stosunku do

ustępu 1 tego przepisu) podwyższa tylko wysokość odprawy do trzymiesięcznego

wynagrodzenia z racji przepracowania w szkole co najmniej 20 lat, a brak

powtórzenia w ustępie 2 wyłączenia prawa do odprawy w razie uzyskania już prawa

do odprawy z art. 28 pozbawiony jest doniosłości prawnej.

10

Stanowisko Sądu Okręgowego o braku podstaw do uwzględnienia roszczenia

powódki o odprawę emerytalną należy zatem uznać za prawidłowe.

Powódka zaskarżyła wyrok Sądu drugiej instancji w całości, a więc również w

zakresie odnoszącym się do wyrównania wypłaconej jej odprawy pieniężnej, które

to roszczenie zostało uznane przez Sąd odwoławczy za nieuzasadnione dlatego,

że „wypłata odprawy w wysokości wynagrodzenia za okres 6 miesięcy w miejsce

należnej odprawy w wysokości wynagrodzenia za okres 3 miesięcy oznacza, że

powódka uzyskała świadczenie wyższe aniżeli przysługujące jej zgodnie z

ustalonym trybem rozwiązania umowy o pracę”, wobec czego Sąd „nie znalazł

podstaw do uwzględnienia apelacji w części dotyczącej wypłaty kwoty z tytułu

wyrównania sześciomiesięcznej odprawy pieniężnej”. Skarżąca nie sformułowała

jednak w tym zakresie wobec orzeczenia żadnego zarzutu, bo w zestawieniu z

motywami wyroku trudno za taki uznać stwierdzenia, że Sąd naruszył art. 233 § 1 w

związku z art. 328 § 2 i art. 382 k.p.c. przez pominięcie, między innymi, „fragmentu

opinii biegłego sądowego J. Ł. z dnia 14 czerwca 2008 r., w którym biegła wskazała

kwotę 3.239 zł 54 grosze jako wynagrodzenie miesięczne powódki”. Skarga

kasacyjna nie jest zaś zwykłym środkiem zaskarżenia, lecz środkiem szczególnym,

o charakterze ściśle prawnym, a Sąd Najwyższy nie jest sądem powszechnym,

zwykłej, trzeciej instancji. Zakres kontroli kasacyjnej, zgodnie ze stosownymi

przepisami Kodeksu postępowania cywilnego, jest ograniczony do oceny legalności

zaskarżonego orzeczenia, czyli do kontroli prawidłowości stosowania prawa,

kontroli dokonywanej w granicach wyznaczonych podstawami skargi (art. 39813

§ 1

k.p.c.) i eliminacji orzeczeń wydanych z wykazanym skargą naruszeniem

konkretnych przepisów. Spod kontroli kasacyjnej wyłączona jest ocena zasadności

lub słuszności zaskarżonego orzeczenia. Nie jest też rolą Sądu Najwyższego

poszukiwanie argumentów usprawiedliwiających powołane podstawy kasacyjne, to

uprawniony do wniesienia tego ściśle prawnego środka zaskarżenia pełnomocnik,

legitymujący się odpowiednimi kwalifikacjami prawniczymi, powinien wykazać,

odpowiednim wywodem prawnym, zasadność podniesionych zarzutów. Brak

zarzutów wobec rozstrzygnięcia o niemożliwości uwzględnienia roszczenia powódki

dotyczącego wyrównania wypłaconej odprawy wyklucza zatem możliwość

uwzględnienia skargi kasacyjnej w tym zakresie.

11

Z tych względów Sąd Najwyższy, na podstawie art. 39814

k.p.c., orzekł jak w

sentencji.