II UK 154/09

Sygn. akt II UK 154/09

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 20 stycznia 2010 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Roman Kuczyński (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Katarzyna Gonera

SSN Jolanta Strusińska-Żukowska

w sprawie z wniosku J. B.

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych

o rentę w związku z chorobą zawodową,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 20 stycznia 2010 r.,

skargi kasacyjnej wnioskodawcy od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]

z dnia 26 listopada 2008 r.,

1. oddala skargę kasacyjną,

2. zasądza od Skarbu Państwa - Sądu Apelacyjnego na rzecz

adw. A. M. kwotę 120 zł (sto dwadzieścia), powiększoną o kwotę

podatku od towarów i usług, tytułem kosztów nieopłaconej

pomocy prawnej wykonywanej z urzędu w postępowaniu

kasacyjnym.

2

Uzasadnienie

J. B., urodzony 21 listopada 1962 był uprawniony do renty z tytułu

niezdolności do pracy w związku z chorobą zawodową w okresie od 1 października

2005 r. do 31 stycznia 2007 r. Ubezpieczony w dniu 30 stycznia 2007 r. złożył

kolejny wniosek o ustalenie mu prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy w

związku z chorobą zawodową. W orzeczeniu z dnia 22 lutego 2007 r. lekarz

orzecznik ZUS rozpoznał u ubezpieczonego stan po operacji w 2004 r. zespołu

cieśni nadgarstków i orzekł że dotychczasowe leczenie i rehabilitacja przyniosły

poprawę i przywróciły ubezpieczonemu zdolność do pracy. W wyniku wniesienia

przez ubezpieczonego sprzeciwu od powyższego orzeczenia Komisja Lekarska

ZUS wydała orzeczenie, w którym rozpoznała u ubezpieczonego stan po leczeniu

operacyjnym zespołu cieśni nadgarstków obustronnym w 2004 r., zawroty głowy w

wywiadzie, zespół bólowy kręgosłupa szyjnego w wywiadzie i orzekła, że

ubezpieczony jest zdolny do pracy.

Decyzją z dnia 13 kwietnia 2007 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych odmówił

ustalenia wnioskodawcy prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy w związku z

chorobą zawodową, powołując się na orzeczenie komisji lekarskiej ZUS z dnia 27

marca 2007 r., w którym uznała ubezpieczonego za zdolnego do pracy.

Wyrokiem z dnia 16 stycznia 2008 r. Sąd Okręgowy - Sąd Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych oddalił odwołanie.

Apelację od powyższego wyroku wywiódł wnioskodawca zaskarżając

powyższy wyrok w całości i zarzucając mu, że ocena jego zdolności do pracy nie

uwzględnia charakteru wyuczonego zawodu montera oraz wykonywanego zawodu

telemontera-mistrza przy montażu, konserwacji, utrzymaniu i remontach urządzeń

telekomunikacyjnych i linii kablowych. W uzasadnieniu apelacji skarżący wskazał,

że wymienione zawody wiążą się z wykonywaniem ciężkiej pracy, obciążającej

kończyny oraz kręgosłup w różnych warunkach pogodowych.

Sąd Apelacyjny – Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych wyrokiem z dnia 26

listopada 2008 r. oddalił apelację ubezpieczonego. Zdaniem Sądu Apelacyjnego

dokonana przez biegłych ocena wpływu rozpoznanych u wnioskodawcy schorzeń

na jego zdolność do pracy uwzględniała zarówno wymienione w art. 13 ust. 1 pkt 1

3

ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń

Społecznych czynniki medyczne w postaci: stopnia naruszenia sprawności

organizmu oraz możliwości przywrócenia niezbędnej sprawności organizmu w

drodze leczenia i rehabilitacji, jak i wymienione w pkt 2 czynniki zawodowe w

postaci: możliwości wykonywania dotychczasowej pracy lub podjęcia innej pracy

oraz celowość przekwalifikowania zawodowego, biorąc pod uwagę rodzaj i

charakter dotychczas wykonywanej pracy, poziom wykształcenia, wiek i

predyspozycje psychofizyczne. Wskazać należało, że dla przyjęcia istnienia

niezdolności do pracy w rozumieniu art. 12 ust. 1 ustawy nie wystarcza jedynie

stwierdzenie choroby związane z tym poczucie dyskomfortu, lecz konieczne jest

ponadto wykazanie, że schorzenie to narusza sprawność organizmu w takim

stopniu, że powoduje niezdolność do pracy. Dla uznania wnioskodawcy za

niezdolnego do pracy konieczne było, aby naruszenie sprawności organizmu

powodowało, co najmniej utratę w znacznym stopniu jego zdolności do pracy

zgodnej z poziomem posiadanych przez niego kwalifikacji. Aby ocenić zdolność

wnioskodawcy do wykonywania pracy konieczne było uwzględnienie możliwości

świadczenia przez niego pracy zarówno w wyuczonym zawodzie elektryka, jak i w

ostatnio wykonywanym zawodzie elektromontera. Zdaniem Sądu drugiej instancji

przeprowadzone przed Sądem Okręgowym dowody nie dają podstawy do

przyjęcia, że rozpoznane u wnioskodawcy schorzenia w znacznym stopniu

ograniczają jego zdolność do wykonywania pracy zgodnej z poziomem

posiadanych kwalifikacji, w tym ostatnio wykonywanej pracy montera

telekomunikacyjnego, a tym bardziej, że pozbawiają go zdolności do wykonywania

jakiejkolwiek pracy. W pisemnych opiniach: neurologa, psychiatry, ortopedy i

specjalisty medycyny pracy z dnia 20 sierpnia 2007 r. i z dnia 12 listopada 2007 r.,

pisemnej opinii biegłych: neurologa oraz lekarza medycyny pracy z dnia 4 stycznia

2008 r. oraz ustnych wyjaśnieniach tych biegłych złożonych na rozprawie w dniu 16

stycznia 2008 r. wymienieni biegli sądowi lekarze wskazali, że wnioskodawca jest

zdolny do pracy. Szczególnie istotne dla ustalenia wpływu rozpoznanych u

wnioskodawcy schorzeń na zdolność do wykonywania pracy zgodnej z poziomem

posiadanych przez niego kwalifikacji ze względu na charakter schorzenia uznanego

za chorobę zawodową były: ustne wyjaśnienia do pisemnych opinii biegłych lekarzy

4

sądowych: neurologa i lekarza medycyny pracy oraz pisemna opinia biegłego

ortopedy z dnia 20 sierpnia 2007 r. W ustnych wyjaśnieniach złożonych na

rozprawie w dniu 16 stycznia 2008 r. biegły neurolog stwierdził, że wnioskodawca

może świadczyć pracę na ostatnio zajmowanym stanowisku montera sieci

telekomunikacyjnych. Zdaniem tego biegłego przeciwwskazane jest jedynie

wykonywanie prac wymagających precyzji. Śladowe zaburzenia czucia z zakresu

nerwów pośrodkowych obu kończyn górnych nie czynią bowiem wnioskodawcy

niezdolnym do pracy. Biegły specjalista z zakresu medycyny pracy w ustnych

wyjaśnieniach złożonych na rozprawie w dniu 16 stycznia 2008 r. wskazał, że u

ubezpieczonego zachowany został uchwyt siłowy i precyzyjny. Biegły ten stwierdził,

że wnioskodawca w toku pracy montera nie musi wykonywać cały czas tych

samych czynności w ciągu 8 godzin, ponieważ w jej trakcie wykonuje on różne

ruchy i czynności. Tym samym w ocenie biegłego specjalisty z zakresu medycyny

pracy przy wykonywaniu pracy montera nie występuje ciągłe narażenie na

obciążenie nadgarstka, a zatem wnioskodawca może wykonywać zarówno pracę

elektromontera, jak i inne prace, które dotychczas wykonywał. Stanowisko wyżej

wymienionych biegłych koresponduje z końcowymi wnioskami biegłego ortopedy,

zawartymi w pisemnej opinii z dnia 20 sierpnia 2007 r., w której biegły ten wskazał,

że stwierdzone schorzenia ortopedyczne nie ograniczają sprawności wnioskodawcy

w stopniu, który czyniłby go niezdolnym do pracy zgodnie z posiadanymi

kwalifikacjami. Zdaniem Sądu Apelacyjnego zawarta w wymienionych wyżej

opiniach biegłych sądowych ocena wpływu rozpoznanych u wnioskodawcy

schorzeń, a w szczególności choroby zawodowej zespołu cieśni nadgarstków na

jego zdolność do pracy jest zgodna z zasadami logiki i doświadczenia życiowego.

Tym samym zgodne z zasadami logiki i doświadczenia życiowego było przyjęcie,

że stwierdzone u skarżącego schorzenia, a w szczególności schorzenie w postaci

choroby zawodowej zespołu cieśni nadgarstków nie pozbawia go zdolności do

wykonywania pracy zgodnej z poziomem posiadanych kwalifikacji, w tym pracy na

stanowisku montera telekomunikacyjnego. W ocenie Sądu Apelacyjnego z

okoliczności sprawy nie wynika potrzeba dopuszczenia wnioskowanego dowodu z

treści opinii kolejnego biegłych sądowych specjalisty z zakresu medycyny pracy na

okoliczność stanu zdrowia wnioskodawcy oraz wpływu rozpoznanych u niego

5

schorzeń na jego zdolność do pracy, ponieważ biegły ten ustosunkował się w

swoich opiniach zarówno do załączonej do akt sprawy dokumentacji medycznej, jak

i do zarzutów zgłoszonych przez ubezpieczonego w toku postępowania przed

Sądem Okręgowym do sporządzonych przez tego biegłego opinii sądowo-

lekarskich z dnia 20 sierpnia 2007 r. i z dnia 12 listopada 2007 r. Odnosząc się do

załączonego do akt sprawy odpisu orzeczenia Powiatowego Zespołu do Spraw

Orzekania o Niepełnosprawności z dnia 17 grudnia 2007 r. zaliczającego

ubezpieczonego do lekkiego stopnia niepełnosprawności na okres od 1 stycznia

2005 r. do 31 grudnia 2009 r. Sąd Apelacyjny zauważył, że nie można utożsamiać

pojęcia niepełnosprawności w rozumieniu ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o

rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych

(Dz.U. z 1997 r. Nr 123, poz. 776 ze zm.) z pojęciem niezdolności do pracy w

rozumieniu art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z

FUS (Dz.U. z 2004 r. Nr 39, poz. 353 ze zm.). Podkreślenia wymagało również, że

zakres pojęcia niepełnosprawności w świetle obowiązującego stanu prawnego, w

szczególności ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób

niepełnosprawnych jest szerszy, aniżeli pojęcia niezdolności do pracy. Odnosząc

się do powołanego przez ubezpieczonego dokumentu w postaci książeczki RUM -

wpisy: z dnia 29 sierpnia 2007 r. z dnia 4 listopada 2007 r. z dnia 12 maja 2008 r.

oraz z dnia 11 czerwca 2008 r. wskazać należało, że biegli sądowi oceniali wpływ

stanu zdrowia ubezpieczonego na jego zdolność do pracy na dzień 1 lutego 2007 r.

oraz dzień badania tj. 20 sierpnia 2007 r. (k. 10 - 12 akt sprawy). Powyższy

dokument nie jest wobec tego miarodajny dla ustalenia stanu zdrowia

wnioskodawcy na dzień wydania przez organ rentowy zaskarżonej decyzji tj. 13

kwietnia 2007 r. (k. 113 akt ZUS), czy dzień przeprowadzonego przez biegłych

badania. Powołany dokument nie może zatem podważyć wyroku Sądu

Okręgowego i zaskarżonej decyzji.

Na powyższe orzeczenie ubezpieczony wniósł skargę kasacyjną powołując

się w niej na: - naruszenie przepisów postępowania art. 382, art. 278 § 1 w związku

z art. 391 k.p.c., które miało istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na uznaniu

jego wniosku o powołanie kolejnego biegłego sądowego z zakresu medycyny za

niezasadny, pomimo, iż pisemne opinie biegłych i pisemne opinie uzupełniające nie

6

odnoszą się w ogóle do istotnego dowodu jakim było w sprawie orzeczenie

Powiatowego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności z dnia 17 grudnia 2007

r. o niepełnosprawności i faktu naruszenia sprawności organizmu wnioskodawcy na

okres do dnia 31 grudnia 2009 r.; ponadto wnioskodawca w apelacji z dnia 24

stycznia 2008 r. wskazał na swoje wątpliwości co do bezstronności biegłego

sądowego - lekarza Z. K., która we wcześniejszym okresie badała jego stan

zdrowia jako lekarz zakładowy, a w postępowaniu sądowym orzekła o jego

przydatności zawodowej; - naruszenie przepisu postępowania tj. art. 227 k.p.c. w

związku z art. 233 k.p.c., które miało istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na

uznaniu za nieistotny i niemający wpływu na wynik sprawy dowód z orzeczenia

Powiatowego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności z dnia 17 grudnia 2007

r., które winno być wzięte pod uwagę przy ocenie niezdolności do pracy

wnioskodawcy i uwzględnione przez biegłych sądowych w ich kompleksowych

opiniach pisemnych, gdyż zgodnie z art. 4 pkt 3 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o

rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych do

lekkiego stopnia niepełnosprawności zalicza się osobę o naruszonej sprawności

organizmu, powodującej w sposób istotny obniżenie zdolności do wykonywania

pracy; - naruszenie przepisów prawa materialnego, art. 57 ust. 1 ustawy z dnia 17

grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych w

związku z art. 6 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 października 2002 r. o ubezpieczeniu

społecznym z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych i art. 60 ust. 1

ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń

Społecznych poprzez ich błędną wykładnię polegającą na uznaniu, iż

wnioskodawca nie spełnia warunków do uzyskania renty z tytułu niezdolności do

pracy (art. 57 ust. 1), w związku z czym wykluczono możliwość przyznania mu renty

z tytułu niezdolności do pracy wskutek choroby zawodowej jaką jest zespół cieśni

nadgarstków obu rąk, na który cierpi wnioskodawca, a także wykluczono możliwość

ustalenia mu prawa do renty szkoleniowej.

Sąd Najwyższy zważył co następuje:

Skarga kasacyjna została oparta na obydwu podstawach wymienionych w

art. 3983

§ 1 k.p.c., tak więc przede wszystkim należy odnieść się do zarzutów

naruszenia przepisów postępowania i zbadać, czy mogło mieć ono istotny wpływ na

7

wynik sprawy. W ocenianej sprawie zarzuty skargi, w tej części, dotyczyły właściwie

ustalenia faktów, przez zakwestionowanie jako niezasadny wniosku o powołanie

kolejnego biegłego sądowego z zakresu medycyny, a nadto oceny dowodów przez

nierozważenie wszystkich dowodów. Zarzuty te nie mogą być uznane za zasadne.

W sprawie zostało ustalone (na podstawie przeprowadzonych dowodów), że

wnioskodawca jest zdolny do pracy. Fakt, że zgodnie z art. 286 k.p.c. sąd może

zażądać dodatkowej opinii od tych samych lub innych biegłych, nie oznacza, że w

każdym przypadku jest to konieczne, potrzeba taka może wynikać z okoliczności

sprawy i podlega ocenie sądu orzekającego. W rozpoznawanej sprawie nie było to

konieczne, opinie biegłych złożone w sprawie były bowiem, tak w diagnozie jak i w

konkluzjach, jednoznaczne. Sąd ocenia wiarygodność i moc dowodów według

własnego przekonania, na podstawie wszechstronnego rozważenia zebranego

materiału. Taka ocena, dokonywana jest na podstawie przekonań sądu, jego

wiedzy i posiadanego doświadczenia życiowego, a nadto winna uwzględniać

wymagania prawa procesowego oraz reguły logicznego myślenia, według których

sąd w sposób bezstronny, racjonalny i wszechstronny rozważa materiał dowodowy

jako całość, dokonuje wyboru określonych środków dowodowych i - ważąc ich moc

oraz wiarygodność - odnosi je do pozostałego materiału dowodowego (por. wyrok

Sądu Najwyższego z dnia 10 czerwca 1999 r., II UKN 685/98, OSNAPiUS 2000 nr

17, poz. 655). Tak procedował Sąd w niniejszej sprawie, stąd odmienny pogląd

wyrażony w skardze kasacyjnej nie jest zasadny. Pozostałe zarzuty naruszenia

przepisów procedury cywilnej w istocie odnosiły się do kwestii ustalenia faktów lub

oceny dowodów, a zgodnie z art. 3983

§ 3 k.p.c. podstawą skargi kasacyjnej nie

mogą być zarzuty dotyczące ustalenia faktów lub oceny dowodów. Ustalenia natury

faktycznej w postępowaniu kasacyjnym mogą bowiem być skutecznie

kwestionowane jedynie w sposób pośredni, a mianowicie, przez wskazanie

konkretnego przepisu czy przepisów prawa procesowego i wykazanie w niej, że

jego (ich) naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Tego rodzaju

zarzutu (dotyczącego naruszenia przepisów postępowania) skarga kasacyjna nie

formułuje, poza art. 233 k.p.c. i art. 382 k.p.c. dotyczących ustalenia faktów lub

oceny dowodów (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 23 września 2005 r. III

CSK 13/05, OSNC 2006/4/76).

8

Nie można także podzielić zarzutu naruszenia prawa materialnego. Zdaniem

wnioskodawcy, w konsekwencji uchybień procesowych, Sąd dokonał błędnej

wykładni przepisów prawa materialnego, na których winien opierać się wyrok w

sprawie, tj. art. 57 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z

Funduszu Ubezpieczeń Społecznych w związku z art. 6 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 30

października 2002 r. o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków przy pracy i chorób

zawodowych i art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z

Funduszu Ubezpieczeń Społecznych. Uchybienia te wnioskodawca uzasadniał

brakiem uwzględnienia przez biegłych przy wydawaniu opinii istotnej dokumentacji

medycznej (w tym orzeczenia Powiatowego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności

z dnia 17 grudnia 2007 r. o niepełnosprawności wnioskodawcy). W jego ocenie wskazane

braki winny być uzupełnione przez Sąd poprzez powołanie kolejnych biegłych

sądowych celem wydania opinii pisemnej uzupełniającej lub ustnej, zwłaszcza, że

jedyną wzmianką i nawiązaniem do orzeczenia Powiatowego Zespołu ds.

Orzekania o Niepełnosprawności z dnia 17 grudnia 2007 r. były zeznania biegłego,

który odniósł się do niej w sposób niepewny, lakoniczny i sprzeczny z faktami

dotyczącymi zawodu wykonywanego przez wnioskodawcę.

Mając powyższe na uwadze, wskazać należy, że ustalenia niezdolności do

pracy dla potrzeb orzekania o prawie do renty z tytułu niezdolności do pracy w

związku z chorobą zawodową, dokonuje się na zasadach i w trybie określonych w

ustawie o emeryturach i rentach z FUS, stosując odpowiednio między innymi art. 12

- 14 tej ustawy (art. 17 ustawy z dnia 30 października 2002 r. o ubezpieczeniu

społecznym z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych, - j.t. Dz.U. z 2009

r. Nr 167, poz. 1322.). Przepis art. 12 ust. 1 ustawy o emeryturach i rentach z FUS,

definiując niezdolność do pracy, stanowi, że niezdolną do pracy jest osoba, która

całkowicie lub częściowo utraciła zdolność do pracy zarobkowej z powodu

naruszenia sprawności organizmu, i nie rokuje odzyskania zdolności do pracy po

przekwalifikowaniu. Przepisy ust. 2 i 3 wskazują, że całkowicie niezdolną do pracy

jest osoba, która utraciła zdolność do wykonywania jakiejkolwiek pracy, a

częściowo niezdolną do pracy jest osoba, która w znacznym stopniu utraciła

zdolność do pracy zgodnej z poziomem posiadanych kwalifikacji. Natomiast

zgodnie z art. 13 tej ustawy przy ocenie stopnia i przewidywanego okresu

9

niezdolności do pracy oraz rokowania co do odzyskania zdolności do pracy

uwzględnia się stopień naruszenia sprawności organizmu oraz możliwości

przywrócenia niezbędnej sprawności w drodze leczenia i rehabilitacji, oraz

możliwość wykonywania dotychczasowej pracy lub podjęcia innej pracy oraz

celowość przekwalifikowania zawodowego, biorąc pod uwagę rodzaj i charakter

dotychczas wykonywanej pracy, poziom wykształcenia, wiek i predyspozycje

psychofizyczne.

Orzeczenie o lekkim stopniu niepełnosprawności służy do innego celu niż

nabycie na jego podstawie świadczenia z ubezpieczenia społecznego. Wydawane

jest ono na podstawie ustawy, która nie ma zastosowania przy ustaleniu świadczeń

z ubezpieczenia społecznego, a zatem nie może stanowić podstawy, w oparciu o

którą uzasadnione jest przyjęcie, iż wnioskodawca jest niezdolny do wykonywania

pracy zgodnej z posiadanymi przez niego kwalifikacjami zawodowymi. Tym samym

okoliczność, że wobec ubezpieczonego Zespół ds. Orzekania o

Niepełnosprawności w dniu 17 grudnia 2007 r. wydał orzeczenia o lekkim stopniu

niepełnosprawności - mogłoby odnieść wyłącznie ten skutek, iż dopuszczalne

byłoby, z powołaniem się na treść art. 5 pkt 3 ustawy o rehabilitacji zawodowej i

społecznej oraz o zatrudnianiu osób niepełnosprawnych stwierdzenie, że

orzeczenie lekarza orzecznika ZUS o częściowej niezdolności do pracy będzie

traktowane na równi z orzeczeniem o lekkim stopniu niepełnosprawności. Jednakże

z powyższego uprawnienia wskazanego w art. 5 pkt 3 ustawy o rehabilitacji

zawodowej i społecznej oraz o zatrudnianiu osób niepełnosprawnych nie można

wyciągnąć wniosku przeciwnego. Konstatacja taka wymagałoby bowiem w

systemie prawa stanowionego przynajmniej takiej regulacji, z której na podstawie

znanych w teorii prawa reguł dekodowania tekstu prawnego można byłoby

wyinterpretować normę postępowania wyrażającą taką dyrektywę. Tymczasem z

przepisu art. 5 pkt 3 cytowanej ustawy możliwość taka nie wynika, a rozumowanie

oparte na uznaniu orzeczenia o lekkim stopniu niepełnosprawności na równi z

orzeczeniem lekarza orzecznika ZUS o częściowej niezdolności prawnej nie

posiada żadnego prawnego uzasadnienia. Mając powyższe na uwadze oraz

okoliczność, że skarżący nie podważył ustaleń faktycznych poczynionych przez

10

Sądy obu instancji zarzuty naruszenia prawa materialnego wskazane w skardze

kasacyjnej nie znajdują uzasadnienia.

Okoliczności te zostały prawidłowo ocenione w toku postępowania, stąd też

uznając skargę kasacyjną za niezasadną orzeczono jak w sentencji po myśli art.

39814

k.p.c.