I UK 247/09

Sygn. akt I UK 247/09

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 22 lutego 2010 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Andrzej Wróbel (przewodniczący)

SSN Jerzy Kwaśniewski

SSN Jolanta Strusińska-Żukowska (sprawozdawca)

w sprawie z odwołania A. K.

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych

o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu

Okręgowego w K., o emeryturę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 22 lutego 2010 r.,

skargi kasacyjnej organu rentowego od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]

z dnia 11 marca 2009 r.,

uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Sądowi

Apelacyjnemu do ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia o

kosztach postępowania kasacyjnego.

2

Uzasadnienie

Sąd Apelacyjny – Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych wyrokiem z dnia 11

marca 2009 r. oddalił apelację organu rentowego od wyroku Sądu Okręgowego w

K. z dnia 2 września 2008 r., oddalającego skargę Zakładu Ubezpieczeń

Społecznych o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem

tego Sądu z 19 grudnia 2007 r.

W uzasadnieniu orzeczenia Sąd ten wskazał, że w postępowaniu toczącym

się przed Sądem Okręgowym w K. w sprawie o sygnaturze VIII U …/07 badano

prawidłowość decyzji odmawiającej A. K. prawa do emerytury nauczycielskiej.

Wyrokiem z dnia 19 grudnia 2007 r. przyznano ubezpieczonej prawo do tego

świadczenia od 1 września 2007 r. Organ rentowy nie złożył apelacji od tego

wyroku, w konsekwencji czego wyrok uprawomocnił się i aktualnie jest objęty

powagą rzeczy osądzonej. Orzeczenie to nie może być wzruszone na podstawie

art. 114 ust. 1 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń

Społecznych, bowiem „zakwestionowanie podstawy faktycznej prawomocnego

wyroku nie stanowi podstawy prawnej wznowienia postępowania” w trybie tego

przepisu. Zasady dotyczące wznowienia postępowania zakończonego

prawomocnym wyrokiem wyznaczają przepisy Kodeksu postępowania cywilnego, w

świetle których postępowanie sądowe może być wznowione z przyczyn

określonych w art. 401, 4011

lub 403 k.p.c. Jedną z restytucyjnych przyczyn

wznowienia stanowi przewidziane w art. 403 § 2 k.p.c. późniejsze wykrycie

okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na

wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim

postępowaniu, co oznacza, iż dowiedziała się o nich w takim czasie, że powołanie

ich w zakończonym postępowaniu było niemożliwe. Ustawowej podstawy

wznowienia nie stanowi powołanie się na dowody, których możliwością zgłoszenia

strona obiektywnie dysponowała w trakcie postępowania zakończonego

prawomocnym wyrokiem, jednakże tego nie uczyniła wskutek opieszałości,

zaniedbania, zapomnienia, czy też błędnej oceny.

Zdaniem Sądu drugiej instancji, w świetle powyższego zasadnie Sąd

Okręgowy uznał, iż okoliczność, na którą powoływał się organ rentowy, tj. brak

3

wiedzy o nierozwiązaniu przez wnioskodawczynię stosunku pracy przed 1 września

2007 r., nie jest okolicznością, której strona nie mogła udowodnić w prawomocnie

zakończonym postępowaniu, wobec czego nie stanowi ona podstawy wznowienia

wymienionej w art. 403 § 2 k.p.c.

Organ rentowy wywiódł skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego i

opierając ją na podstawie naruszenia przepisów prawa materialnego przez błędną

wykładnię art. 114 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i

rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, wniósł o uchylenie tego wyroku w

całości i przekazanie sprawy Sądowi Apelacyjnemu do ponownego rozpoznania,

albo o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i rozstrzygnięcie co do istoty sprawy

oraz o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów zastępstwa procesowego.

W uzasadnieniu skargi podniesiono, między innymi, że nietrafnie Sąd

Apelacyjny utożsamił wniosek zgłoszony na podstawie art. 114 ust. 2 pkt 2 ustawy

o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych ze skargą o

wznowienie postępowania, do której zastosowanie znajdują przepisy Kodeksu

postępowania cywilnego. Podstawy skargi o wznowienie postępowania wynikające

z procedury cywilnej dotyczą bowiem okoliczności zaistniałych na etapie

postępowania przed Sądem. Przepis art. 114 ustawy wymaga zaś, aby okoliczności

stanowiące przesłankę ponownego ustalenia prawa do świadczenia wystąpiły przed

wydaniem decyzji w postępowaniu przed organem rentowym. Rozstrzygnięcie

Sądu, który podobnie jak organ rentowy nie dostrzega braku jednej z istotnych

przesłanek do nabycia prawa do świadczenia, jest dotknięte wadliwością. Jeżeli

więc decyzja uprawomocniła się w tym zakresie na skutek wyroku Sądu, to

zaistnienie tak rozumianych okoliczności uzasadnia na podstawie i w trybie

przepisu art. 114 ust. 2 pkt 2 ustawy o emeryturach i rentach weryfikację i

wzruszalność zarówno prawomocnych decyzji organów rentowych, jak i wyroków

sądowych, gdyż taki jest cel tej szczególnej regulacji.

Skarżący wskazał także, iż nowe okoliczności i nowe dowody, o których mowa

w art. 114 ustawy, to okoliczności i dowody, które istniały przed wydaniem decyzji

przyznającej świadczenie i mające wpływ na prawo do świadczeń lub ich wysokość.

Nie muszą to być okoliczności, na które ubezpieczony czy organ rentowy nie mogli

powołać się w poprzednim postępowaniu. Mogą to być także okoliczności, które na

4

skutek błędu lub przeoczenia nie zostały uwzględnione w poprzednim

postępowaniu. Wiąże się to z charakterem uprawnień emerytalno – rentowych,

które mogą być nabywane po spełnieniu warunków określonych przez prawo. Nie

można zatem powoływać się na prawo do świadczeń ustalonych błędną decyzją

organu rentowego, a więc pomijającą, że nie zostały spełnione warunki, od których

uzależnione jest nabycie prawa.

W niniejszej sprawie chodzi zaś o stwierdzenie obiektywnego braku przesłanki

do nabycia prawa do emerytury nauczycielskiej, który istniał już w dacie zgłoszenia

wniosku o świadczenie, a polegał na tym, że ubezpieczona nie rozwiązała stosunku

pracy. Nie nabyła zatem prawa do emerytury, a pomimo tego w obrocie prawnym

funkcjonuje nadal wyrok Sądu Okręgowego stwierdzający, że takie prawo jej

przysługuje. Wyrok ten powinien być więc zmieniony w trybie przewidzianym w art.

114 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

W ubezpieczeniach społecznych regułą jest kształtowanie sfery prawnej

ubezpieczonych i instytucji ubezpieczeniowej z mocy prawa. Z zastosowaniem

mechanizmu nabycia in abstracto powstaje przede wszystkim prawo do emerytur i

rent. Zgodnie z przepisem art. 100 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach

i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (jednolity tekst: Dz. U. z 2009 r. Nr

153, poz. 1227; dalej jako: ustawa emerytalna) prawo do świadczeń w niej

określonych powstaje z dniem spełnienia warunków wymaganych do nabycia

prawa. Wniosek zainteresowanego nie jest zatem elementem prawa do świadczeń

emerytalno – rentowych. Celem zgłoszenia wniosku jest realizacja powstałego ex

lege prawa (wyjątek stanowi prawo do tzw. wcześniejszej emerytury przewidziane

w art. 29 i art. 31 ustawy emerytalnej, bowiem w świetle tych przepisów wniosek

zainteresowanego o wcześniejszą emeryturę jest elementem konstrukcyjnym

prawa).

Zadaniem organu rentowego, na etapie nabycia in concreto prawa, jest

ustalenie, że zostały spełnione warunki uzyskania uprawnienia emerytalno-

rentowego oraz jego konkretyzacja w drodze decyzji, wobec czego decyzje te są

aktami deklaratoryjnymi.

5

Z uwagi na to, że nie można powoływać się na prawo do świadczeń ustalone

błędną decyzją organu rentowego, a więc pomijającą, że nie zostały spełnione

warunki, od których uzależnione jest nabycie tego prawa, co znajduje

potwierdzenie w treści art. 138 ustawy emerytalnej, który stanowi, iż wypłatę

świadczeń wstrzymuje się, jeżeli okaże się, że prawo do świadczeń nie istniało

(por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 12 stycznia 2001 r., II UKN 182/00,

OSNAPiUS 2002 nr 17, poz. 419, czy uchwałę składu siedmiu sędziów Sądu

Najwyższego z dnia 5 czerwca 2003 r., III UZP 5/03, OSNP 2003 nr 18, poz. 442),

ustawa emerytalna zawiera przepisy stanowiące podstawę prawną weryfikacji i

wzruszalności decyzji organów rentowych, w których zawarto ustalenia pozostające

w obiektywnej sprzeczności z ukształtowanym ex lege stanem uprawnień

emerytalno - rentowych zainteresowanych. Podstawę tę stanowi przepis art. 114

ustawy emerytalnej, określający tryb ponownego ustalenia prawa do świadczeń

emerytalno - rentowych lub ich wysokości.

Przepis art. 114 ust. 1 ustawy emerytalnej umożliwia ponowne ustalenie

prawa do świadczeń lub ich wysokość - także z urzędu - jeżeli po uprawomocnieniu

się decyzji w sprawie świadczeń zostaną przedłożone nowe dowody lub ujawnione

okoliczności istniejące przed wydaniem tej decyzji, które mają wpływ na prawo do

świadczeń lub ich wysokość. Powołany przepis stanowi więc podstawę

pozwalającą na zmianę prawomocnej decyzji tak w sytuacji, gdy osoba, której

odmówiono prawa do świadczenia w związku z nieudowodnieniem faktu spełnienia

wszystkich wymaganych przez prawo warunków, przedstawi nowe dowody

uzyskane już po wydaniu decyzji potwierdzające to prawo, jak i wtedy, gdy z

nowych dowodów czy okoliczności wynika brak podstaw do przyznania

świadczenia.

Celem ponownego ustalenia w trybie przepisu art. 114 ustawy emerytalnej

jest ponowne rozstrzygnięcie o uprawnieniach, które powstały ex lege przed

wydaniem weryfikowanych decyzji rentowych. Uzasadnieniem dla ponowienia

postępowania zakończonego prawomocną decyzją organu rentowego,

wyznaczającym jego cel, jest niezgodność zawartego w niej rozstrzygnięcia z

ukształtowaną ex lege sytuacją prawną zainteresowanego, powstałą na przykład na

skutek popełnionych przez organ rentowy uchybień normom prawa materialnego,

6

czy procesowego. W ponowionym postępowaniu organ rentowy dąży więc do

ustalenia, czy popełnione uchybienia lub przedłożone dowody albo ujawnione fakty

mają wpływ na zmianę dokonanych wcześniej ustaleń. Bezpośrednim celem

ponownego ustalenia jest rozstrzygnięcie o uprawnieniach emerytalno - rentowych

zainteresowanych, według stanu faktycznego z chwili wydania weryfikowanych

decyzji rentowych. Ponowne ustalenie w trybie przepisu art. 114 ustawy

emerytalnej stanowi zatem nadzwyczajną kontynuację poprzedniego postępowania

przed organem rentowym, zmierzając do podważenia decyzji organu rentowego,

niezależnie od tego, czy uprawomocniła się ona na skutek upływu terminu

odwołania, czy też rozstrzygnięcia sądu. To swoiste „wznowienie postępowania" w

takich sprawach w sposób oczywisty ogranicza bowiem prawomocność, czy też

niewzruszalność decyzji organu rentowego także w sprawach, w których wydano

decyzję przyznającą świadczenie, co następuje również wtedy, gdy do przyznania

świadczenia dochodzi wyrokiem sądu zmieniającym decyzję organu rentowego.

Przepisy art. 114 ustawy różnicują jedynie kompetencje organu rentowego w

zależności od okoliczności, w jakich nastąpiło uprawomocnienie się

weryfikowanych decyzji rentowych. Wyrazem tego są odrębne regulacje zawarte w

przepisach art. 114 ust. 1 i ust. 2 ustawy emerytalnej.

Organ rentowy ma pełną kompetencję w zakresie wszczęcia postępowania

oraz ponownego rozpoznania sprawy i uchylenia (zmiany) decyzji w sytuacji, gdy

uzyskały one przymiot prawomocnych w wyniku upływu terminu do wniesienia od

nich odwołania do sądu. Natomiast w razie uprawomocnienia się decyzji na skutek

rozpoznania odwołania wyrokiem sądu, kompetencja organu rentowego do

wzruszalności prawomocnych decyzji rentowych została wyłączona w sytuacji

określonej w przepisie art. 114 ust. 2 pkt 2 ustawy emerytalnej. Zgodnie z

powołanym przepisem organ rentowy występuje do sądu z wnioskiem o

wznowienie postępowania, gdy z przedłożonych dowodów lub ujawnionych

okoliczności wynika, że prawo do świadczeń nie istnieje lub świadczenia

przysługują w niższej wysokości.

Ponowne ustalenie prawa do świadczenia w trybie przepisu art. 114 ustawy

emerytalnej nie jest zatem wznowieniem postępowania sądowego (odwoławczego),

w toku którego sąd rozstrzygnął sprawę o świadczenia emerytalno - rentowe,

7

ponieważ zostaje wszczęte ze względu na przedłożenie nowych dowodów, z

których wynikają fakty istniejące przed wydaniem decyzji lub z powodu ujawnienia

okoliczności wtedy zaistniałych i faktycznie zmierza do podważenia decyzji organu

rentowego, tylko pośrednio odnosząc się do postępowania przed sądem. Podstawy

skargi o wznowienie postępowania wynikające z Kodeksu postępowania cywilnego

dotyczą zaś okoliczności zaistniałych na etapie postępowania przed sądem.

Tryb wznowienia postępowania unormowany w przepisach Kodeksu

postępowania cywilnego, jak wskazał Sąd Najwyższy w uzasadnieniu przywołanej

wyżej uchwały składu siedmiu sędziów z dnia 5 czerwca 2003 r., III UZP 5/03, jako

dotyczący postępowania sądowego, nie może być podstawą podważenia decyzji

organu rentowego, podnosząc także, iż w myśl art. 403 § 2 k.p.c., podstawą

wznowienia postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem może być

późniejsze wykrycie takich okoliczności faktycznych, które mogłyby mieć wpływ na

wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim

postępowaniu. W tym sformułowaniu kryje się późniejsze wykrycie okoliczności

faktycznych, które mogłyby wpłynąć na wynik sprawy z zastrzeżeniem, że strona

nie mogła z nich skorzystać w poprzednim postępowaniu. Nie jest wątpliwe w

orzecznictwie, że przepis kładzie nacisk na wykrycie takich okoliczności

faktycznych, które istniały w toku toczącego się postępowania ale poza nim, a więc

nie będąc objętymi materiałem sprawy, nie mogły być przez stronę wykorzystane;

nie mogła się na nie powołać. Regulacja objęta art. 114 ust. 1 ustawy (szersza niż

wynikająca z powołanego art. 403 § 2 k.p.c., dotyczy bowiem nie tylko okoliczności

faktycznych) jest natomiast wynikiem przyjęcia, że decyzja organu rentowego nie

ma przymiotu powagi rzeczy osądzonej równej wyrokowi sądu. Ponowne ustalenie

prawa do świadczeń lub ich wysokości nie jest uzależnione od wykazania przez

organ rentowy, że z okoliczności faktycznych lub dowodów podważających prawo

do świadczenia lub jego wysokości nie mógł skorzystać w poprzednim

postępowaniu. Wiąże się to z charakterem uprawnień emerytalno - rentowych,

które mogą być nabywane po spełnieniu warunków określonych przez prawo.

Niezgodność ustaleń decyzji z ukształtowaną ex lege sytuacją prawną

zainteresowanych powoduje obiektywną wadliwość decyzji organu rentowego,

której usunięcie jest celem postępowania uregulowanego art. 114 ustawy

8

emerytalnej, także wówczas, gdy toczy się ono na skutek wniosku organu

rentowego, o którym mowa w art. 114 ust. 2 pkt 2 ustawy emerytalnej.

Takie samo stanowisko zajmował Sąd Najwyższy na gruncie art. 80 ustawy z

dnia 14 grudnia 1982 r. o zaopatrzeniu emerytalnym pracowników i ich rodzin (Dz.

U. Nr 40, poz. 267 ze zm.), który treścią odpowiadał art. 114 ustawy emerytalnej,

wskazując iż wznowienie postępowania w sprawach, w których okazało się, że

prawo do świadczenia emerytalno - rentowego nie istnieje lub że świadczenie

przysługuje w niższej wysokości, następuje w trybie art. 80 ust. 2 pkt 2 ustawy z

dnia 14 grudnia 1982 r. o zaopatrzeniu emerytalnym pracowników i ich rodzin

będącego przepisem szczególnym wobec art. 399-416 k.p.c. (postanowienie z dnia

14 stycznia 1997 r., II UKN 50/96, OSNP 1997 nr 17, poz. 328), czy że wznowienie

postępowania na podstawie art. 80 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 14 grudnia 1982 r. o

zaopatrzeniu emerytalnym pracowników i ich rodzin przez sąd pracy i ubezpieczeń

społecznych następuje na wniosek organu rentowego, którego nie można

domniemywać ani wyprowadzać ze skargi o wznowienie postępowania sądowego

w trybie przepisów działu VI k.p.c. (postanowienie z dnia 28 lutego 1997 r., II UKN

76/96, OSNP 1997 nr 24, poz. 501). Sąd Najwyższy podtrzymał ten pogląd, wbrew

przekonaniu Sądu Apelacyjnego wywodzonemu wyłącznie z tezy orzeczenia,

również w wyroku z dnia 18 lutego 2003 r., II UK 146/02 (OSNP- wkładka 2003 nr

17, poz.10), albowiem w uzasadnieniu orzeczenia wyraźnie stwierdził, powołując

się na dotychczasowe orzecznictwo, że art. 114 ustawy emerytalnej jest przepisem

szczególnym wobec art. 399 – 416 k.p.c.

W świetle powyższego nie można zaakceptować stanowiska Sądu

Najwyższego wyrażonego w uchwale z dnia 13 grudnia 2005 r., II UZP 15/05

(OSNP 2006 nr 17 – 18, poz. 276), jak również w wyroku z dnia 4 września 2007 r.,

I UK 88/07 (niepublikowany), według których „wznowienia postępowania” na

podstawie art. 114 ust. 2 pkt 2 ustawy emerytalnej (art. 83a ust. 3 pkt 2 ustawy z

dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych, jednolity tekst:

Dz. U. z 2009 r. Nr 205, poz. 1585 ze zm.) można domagać się z takich samych

przyczyn, które mogłyby stanowić podstawę do wniesienia skargi o wznowienie

postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem (art. 403 § 2 k.p.c.).

Wyrażony w tych orzeczeniach pogląd prawny opiera się bowiem na założeniu, iż

9

ponowne ustalenie prawa do świadczenia nie zmierza do podważenia decyzji

organu rentowego, lecz prawomocnego orzeczenia sądu, które „ustala treść

stosunku prawnego lub prawa z chwili wyrokowania”, wobec czego może być

wzruszone tylko w trybie przewidzianym przepisami Kodeksu postępowania

cywilnego.

Jak wskazano wyżej, celem ponownego ustalenia prawa do świadczenia w

trybie art. 114 ustawy emerytalnej jest ponowne rozstrzygnięcie o uprawnieniach,

które powstały ex lege przed wydaniem weryfikowanej decyzji rentowej, czyli

wyeliminowanie decyzji, która przyznaje (także na skutek wyroku sądu)

świadczenie, pomimo że prawo do niego nie powstało. Taka sytuacja zachodzi

tylko wówczas, gdy zarówno w postępowaniu przed organem rentowym, jak i przed

sądem nie zostało ujawnione, iż przesłanka nabycia prawa do świadczenia nie

została spełniona. Do ponownego ustalenia prawa do świadczenia nie może zatem

dojść na podstawie twierdzenia o braku tego prawa na podstawie przesłanki

ujawnionej i uznanej za spełnioną w postępowaniu sądowym. Postępowanie w

przedmiocie ponownego ustalenia prawa do świadczenia nie zmierza zatem do

podważenia ustaleń faktycznych sądu i tylko pośrednio odnosi się do postępowania

sądowego. Jego celem jest podważenie obiektywnie wadliwej decyzji organu

rentowego, co nie może nastąpić w trybie odnoszącym się do postępowania

sądowego.

Nie można też przychylić się do dodatkowej argumentacji wynikającej z

przytoczonego wyroku z dnia 4 września 2007 r., I UK 88/07, wedle której za

stanowiskiem wyrażonym w tym orzeczeniu przemawia konieczność równego

traktowania stron procesu. Skoro bowiem ubezpieczony, którego odwołanie zostało

oddalone wyrokiem sądu, może żądać wznowienia postępowania jedynie na

podstawie przepisów Kodeksu postępowania cywilnego (w szczególności na

podstawie art. 403 § 2 k.p.c., stanowiącego odpowiednik art. 114 ust. 2 pkt 2

ustawy emerytalnej), to przyjąć należy, iż „ujawnienie” okoliczności w rozumieniu

art. 114 ust. 2 pkt 2 ustawy emerytalnej powinno być traktowane tak jak „wykrycie”

okoliczności w rozumieniu art. 403 § 2 k.p.c.

Zauważyć bowiem należy, że uprawnienie do zainicjowania postępowania w

przedmiocie ponownego ustalenia prawa do świadczenia przysługuje tak organowi

10

rentowemu, jak i ubezpieczonemu. Zgodnie z art. 114 ust. 2 pkt 1 w związku z art.

114 ust. 1 ustawy emerytalnej, ubezpieczony, którego odwołanie od decyzji

odmawiającej prawa do świadczenia oddalone zostało wyrokiem sądu, może

bowiem wnioskować o ponowne ustalenie prawa do świadczenia z powołaniem się

na okoliczności wymienione w art. 114 ust. 1 ustawy, tyle że wniosek ten rozstrzyga

organ rentowy. Decyzja wydana w rozpoznaniu tego wniosku podlega zaś kontroli

sądowej, bo przysługuje od niej odwołanie do sądu pracy i ubezpieczeń

społecznych (art. 83 ust. 2 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych). Między

uprawnieniami stron odnośnie do możliwości inicjowania postępowania w

przedmiocie ponownego ustalenia prawa do świadczenia, przewidzianymi przez art.

114 ustawy emerytalnej, zachowana jest zatem równowaga, wobec czego tego

rodzaju argument nie może przekonać do trafności stanowiska wyrażonego w

wyżej przywołanym wyroku.

Z tych względów Sąd Najwyższy w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę

uznał, iż skarżący trafnie zarzucił wyrokowi Sądu Apelacyjnego naruszenie art. 114

ust. 2 pkt 2 ustawy emerytalnej przez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż

podstawą do złożenia wniosku w nim przewidzianego są okoliczności wymienione

w art. 403 § 2 k.p.c., wobec czego stwierdzenie, iż na okoliczność dotyczącą

nierozwiązania przez ubezpieczoną stosunku pracy organ rentowy mógł się

powołać w prawomocnie zakończonym postępowaniu uniemożliwia uwzględnienie

wniosku o ponowne ustalenie prawa do świadczenia.

Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy na podstawie art. 39815

§ 1 k.p.c.

i art. 39821

w związku z art. 108 § 2 k.p.c. orzekł jak w sentencji.