II UK 354/09

Sygn. akt II UK 354/09

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 26 maja 2010 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Jerzy Kuźniar (przewodniczący)

SSN Beata Gudowska (sprawozdawca)

SSN Zbigniew Hajn

w sprawie z wniosku K. S.

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych

o emeryturę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 26 maja 2010 r.,

skargi kasacyjnej wnioskodawcy od wyroku Sądu Apelacyjnego […]

z dnia 5 maja 2009 r.,

oddala skargę.

Uzasadnienie

Na skutek skargi Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, o wznowienie

postępowania, Sąd Apelacyjny wyrokiem z dnia 5 maja 2009 r. zmienił objęty

skargą wyrok Sądu Apelacyjnego z dnia 2 października 2008 r., w ten sposób, że

2

zmienił wyrok Sądu Okręgowego w L. z dnia 8 kwietnia 2008 r., którym przyznano

K. S. prawo do emerytury od dnia 8 maja 2008 r. i oddalił odwołanie. Stwierdził, że

ujawniono okoliczności przewidziane w art. 114 ust. 1 a ustawy z dnia 17 grudnia

1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (jednolity

tekst - Dz.U. z 2009 r. Nr 153, poz. 1227 ze zm.), wskazujące, że dowody

przedstawione w poprzednim postępowaniu nie dawały podstaw do ustalenia prawa

do emerytury na podstawie art. 29 ust. 2 i 3 ustawy o emeryturach, gdyż

ubezpieczony nie udowodnił 35 lat zatrudnienia ani też w okresie 24 miesięcy przed

złożeniem wniosku nie pozostawał w stosunku pracy przez co najmniej 6 miesięcy.

W skardze kasacyjnej ubezpieczonego, opartej na podstawie naruszenia

prawa materialnego – art. 114 ust. 1 i 1a ustawy o emeryturach i rentach przez

„błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, mimo tego, że w sprawie nie

przedłożono nowych dowodów i nie ujawniono nowych okoliczności nieznanych w

chwili orzekania”, wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku i oddalenie skargi o

wznowienie lub o jego uchylenie i przekazanie sprawy Sądowi Apelacyjnemu do

ponownego rozpoznania. Powołując się na art. 114 ustawy o emeryturach i rentach,

jako osobną od przewidzianych w Kodeksie postępowania cywilnego podstaw

wznowienia postępowania, wskazał, że nie zachodziły przesłanki wznowienia

przewidziane w tym przepisie, gdyż w poprzednim postępowaniu sądy dysponowały

wszelkimi dowodami przedłożonymi w Zakładzie Ubezpieczeń Społecznych,

pozwalającymi na ocenę prawa do emerytury. Dowody te nie zostały obecnie

uzupełnione ani nie ujawniono nowych okoliczności wskazujących na nieistnienie

prawa.

W odpowiedzi na skargę organ rentowy wniósł o jej oddalenie,

przedstawiając, że wniosek ubezpieczonego z dnia 12 listopada 2007 r. został

załatwiony odmownie na podstawie ówcześnie obowiązującego art. 29 ustawy o

emeryturach i rentach, uznanego wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 23

października 2007 r. (P 10/07) za niezgodny z art. 32 i 33 Konstytucji, w zakresie, w

jakim nie przyznaje prawa do emerytury w obniżonym wieku mężczyźnie, który –

odpowiednio, jak kobieta nabywająca to prawo po osiągnięciu wieku 55 lat i co

najmniej 30-letniego okresu ubezpieczenia – osiągnął wiek 60 lat i co najmniej 35-

letni okres składkowy i nieskładkowy. Zastosowano ten przepis, mając na

3

względzie orzeczenie Trybunału o utracie jego mocy obowiązującej po upływie 12

miesięcy od ogłoszenia wyroku. Odwołanie ubezpieczonego uwzględnił Sąd

Okręgowy, uznając, że niekonstytucyjny przepis nie może być podstawą orzekania.

Apelację organu rentowego Sąd Apelacyjny oddalił, mimo że skarżący wskazywał

niespełnienie przez ubezpieczonego warunków emerytalnych, ze względu na

obowiązywanie w dacie wyroku Sądu drugiej instancji art. 29 ustawy w brzmieniu

nadanym przez ustawę z dnia 28 marca 2008 r. o zmianie ustawy o emeryturach i

rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U.

Nr 67, poz. 411), natomiast częściowo uwzględnił apelację ubezpieczonego,

przyznając mu prawo do emerytury od dnia 8 maja 2008 r., wejścia w życie

zmienionego prawa. Nowe okoliczności – brak wymaganego stażu ubezpieczenia i

niepozostawanie w stosunku pracy przez 6 miesięcy w ciągu ostatnich 2 lat,

zarówno w dniu złożenia wniosku jak i wydania wyroku przez Sąd Apelacyjny –

zostały ujawnione w toku wykonywania wyroku.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarżący nie podważył zastosowania art. 114 ust. 1a ustawy o emeryturach i

rentach jako podstawy wznowienia postępowania sądowego, jak też nie twierdził,

że spełnił warunki uzyskania prawa do świadczenia ustalonego prawomocnym

wyrokiem, a skargę oparł wyłącznie na tezie, że ponownych ustaleń w zakresie

jego prawa do emerytury dokonano bez „przedłożenia nowych dowodów lub

ujawnienia nowych okoliczności nieznanych w chwili orzekania, mających wpływ na

to prawo”. W związku z tym należy stwierdzić, że art. 114 ust. 1 i odpowiednio

stosowany art. 114 ust. 1a ustawy emerytalnej umożliwiają ponowne ustalenie

prawa do świadczeń, jeżeli po ich przyznaniu zostaną przedłożone nowe dowody

lub ujawnione okoliczności istniejące przed ustalenie prawa, które mają wpływ na

prawo do świadczeń, a uzasadnieniem dla ponowienia postępowania jest

niezgodność weryfikowanego rozstrzygnięcia z ukształtowaną ex lege sytuacją

prawną zainteresowanego.

Zagadnienie wykładni art. 114 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o

emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych było przedmiotem

4

uchwały składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 5 czerwca 2003 r. III

UZP 5/03 (OSNP 2003, nr 18, poz. 442), stwierdzającej, że odmienna ocena

dowodów dołączonych do wniosku o emeryturę lub rentę, przeprowadzona przez

organ rentowy po uprawomocnieniu się decyzji przyznającej świadczenie, nie jest

okolicznością uzasadniającą wszczęcie z urzędu postępowania o ponowne

ustalenie prawa do świadczeń. Ze względu jednak na wąski zakres

przedstawionego pytania uchwała nie mogła rozstrzygnąć wszystkich zagadnień

związanych z wykładnią tego przepisu, choć niektóre z nich zostały omówione w

uzasadnieniu. Sąd Najwyższy zważył, że ujawnienie okoliczności mających wpływ

na prawo do świadczeń lub ich wysokość, które istniały przed wydaniem decyzji

przyznającej świadczenia, uprawnia do wszczęcia postępowania o ponowne

ustalenie prawa do świadczeń na podstawie art. 114 ust. 1 ustawy o emeryturach i

rentach. Nie muszą to być okoliczności, na które osoba ubiegająca się o

świadczenia lub organ rentowy nie mogły powołać się w poprzednim postępowaniu,

lecz takie, które powinny być znane przy dołożeniu minimum staranności, ale na

skutek błędu lub przeoczenia nie zostały uwzględnione w poprzednim

postępowaniu, a powodujące pominięcie ustalenia istnienia jednego z warunków

uprawniających do świadczeń (por. także wyroki Sądu Najwyższego z dnia 12

stycznia 2001 r. II UKN 182/00, OSNAPUS 2002 nr 17, poz. 419 i z dnia 28

stycznia 2004 r., II UK 228/03, OSNP 2004 nr 19, poz. 341).

Należy więc przyjąć, że przesłanki ponownego rozpoznania sprawy

zachodzą w każdym wypadku ujawnienia okoliczności wskazujących na nieistnienie

prawa do świadczeń i że nie chodzi o nowe, wcześniej nieznane okoliczności, gdyż

takiej przesłanki ponownego ustalenia prawa, art. 114 ust. 1 ustawy o emeryturach i

rentach nie przewiduje. W judykaturze Sądu Najwyższego przyjmuje się, że

wszczęcie postępowania w przedmiocie ponownego ustalenia prawa do świadczeń,

o którym mowa w art. 114 ust. 2 pkt 2 ustawy o emeryturach i rentach, następuje na

podstawie przesłanek wymienionych w tym przepisie, a nie na podstawie

okoliczności przewidzianych przez art. 403 § 2 k.p.c., wobec czego wystarczające

jest przedłożenie nowych dowodów lub ujawnienie takich okoliczności istniejących

przed wydaniem decyzji, z których wynika, że prawo do świadczenia nie istnieje,

niezależnie od tego, czy organ rentowy mógł się na nie powołać w poprzednim

5

postępowaniu (por. wyrok z dnia 23 czerwca 2009 r., III UK 24/09, niepublikowany).

Dopuszczalne jest więc ponowne ustalenie prawa do świadczenia z tytułu

ubezpieczenia emerytalnego na niekorzyść ubezpieczonego, jeżeli po

uprawomocnieniu się decyzji okaże się, że ubezpieczony nie miał prawa do

świadczenia ze względu na niespełnienie wymaganych do tego warunków (por.

wyrok Sądu Najwyższego z dnia 4 października 2006 r., II UK 30/06, OSNP 2007 nr

19-20, poz. 289).

Podobna sytuacja wystąpiła w niniejszej sprawie, w której organ rentowy

dopiero w czasie wykonywania wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 2 października

2008 r. stwierdził pominięcie zbadania warunku stażu ubezpieczenia i

pozostawania w stosunku pracy, wymaganych przez art. 29 ustawy emerytalnej w

brzmieniu obowiązującym po dniu 8 maja 2008 r. Uzasadniało to ponowne

ustalenie prawa do świadczeń na podstawie art. 114 ust. 1 ustawy o emeryturach i

rentach.

Z tych przyczyn Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji (art. 39814

k.p.c.).