I PK 98/09

Sygn. akt I PK 98/09

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 3 września 2010 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Zbigniew Myszka (przewodniczący)

SSN Jerzy Kwaśniewski

SSN Romualda Spyt (sprawozdawca)

w sprawie z powództwa S. W.

przeciwko Urzędowi Skarbowemu w N.

o przywrócenie warunków pracy i płacy,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 3 września 2010 r.,

skargi kasacyjnej strony pozwanej od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych w N.

z dnia 11 lutego 2009 r.,

uchyla zaskarżony wyrok i sprawę przekazuje Sądowi

Okręgowemu - Sądowi Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w N. do

ponownego rozpoznania i orzeczenia o kosztach postępowania

kasacyjnego.

2

UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 29 lutego 2008 r. Sąd Rejonowy – Sąd Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych w N. zasądził od Urzędu Skarbowego w N. na rzecz S.

W. kwotę 2.532,89 zł z ustawowymi odsetkami od dnia 1 czerwca 2007 r. do dnia

zapłaty, kwotę 3.519,04 zł z ustawowymi odsetkami od dnia 1 lipca 2007 r. do dnia

zapłaty oraz kwotę 299,73 zł od dnia 1 sierpnia 2007 r. do dnia zapłaty (pkt I) oraz

oddalił powództwo w pozostałym zakresie (pkt II). Wyrok ten zapadł w

następującym stanie faktycznym.

Powód, uprzednio zastępca naczelnika Urzędu Skarbowego w N., z dniem 1

kwietnia 2003 r., na podstawie art. 5 ust. 1 i ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 21 maja 1996

r. o urzędach i izbach skarbowych (Dz.U. Nr 106, poz. 489 ze zm.), powołany został

przez Ministra Finansów na stanowisko naczelnika tego Urzędu, z wynagrodzeniem

6.811,47 zł, przy ustalonym mnożniku kwoty bazowej wynoszącym 3,793.

Odwołanie powoda z powyższego stanowiska nastąpiło z dniem 5 lutego 2007 r.,

po czym powierzono mu funkcję pracownika wiodącego wieloosobowego

stanowiska pracy do spraw podatku dochodowego od osób prawnych. W okresie

do 5 maja 2007 r. otrzymywał on wynagrodzenie jak naczelnik urzędu skarbowego.

W dniu 6 maja 2007 r. wynagrodzenie powoda ustalone zostało na poziomie

wynagrodzenia starszego komisarza skarbowego, zaliczonego do grupy stanowisk

specjalistycznych, w wysokości 3.878,93 zł, przy mnożniku kwoty bazowej 2,160. W

okresie od lutego do kwietnia 2007 r. (przez trzy miesiące) powód otrzymywał

wynagrodzenie tak jak naczelnik urzędu skarbowego, w kwocie 8.173,76 zł

miesięcznie. Funkcję pracownika wiodącego wieloosobowego stanowiska pracy do

spraw podatku dochodowego od osób prawnych powód przestał pełnić z dniem 1

lipca 2007 r., kiedy to stanowisko w wyniku reorganizacji Urzędu - uległo likwidacji.

Na skutek tej zmiany powodowi powierzono stanowisko starszego komisarza

skarbowego w dziale podatku dochodowego od osób fizycznych prowadzących

działalność gospodarczą, z wynagrodzeniem 2.605,71 zł, przy mnożniku kwoty

bazowej 1.451.

Mając tak ustalony stan faktyczny, Sąd Rejonowy uznał, że powództwo o

powołanie na stanowisko zastępcy naczelnika skarbowego lub na stanowisko

3

kierownika działu podatku dochodowego od osób fizycznych nie zasługiwało na

uwzględnienie, ponieważ powód nie skorzystał z uprawnienia wynikającego z art.

45 ust. 2 ustawy o pracownikach urzędów państwowych. Sąd przy tym uznał, że

wystąpienie z żądaniem opartym na tym przepisie, zobowiązywałoby do wydania

decyzji administracyjnej, a jeśli byłaby ona negatywna dla pracownika,

przysługiwałyby mu administracyjne środki zaskarżenia, powołując się przy tym na

stanowisko wyrażone w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia

16 stycznia 1991 r., II SA 807/90 (OSP 1992/4, poz. 93) oraz w wyroku

Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 stycznia 2006 r., II

SA/Wa 2063/05 (LEX nr 194434). Natomiast roszczenie powoda o zasądzenie

wynagrodzenia było, zdaniem Sądu Rejonowego, uzasadnione, jednakże w

mniejszym rozmiarze niż tego żądał. Sąd uznał, że powodowi należy podwyższyć

wynagrodzenie do kwoty 8.173,76 zł (za maj i czerwiec 2007 r.), co dało kwotę - za

maj 2.532,89 zł, - za czerwiec 3.519,04 zł. Ponadto powodowi należało się

wyrównanie wynagrodzenia za sierpień 2007 r. w kwocie 299,73 zł. Przez 5

miesięcy – od sierpnia do grudnia 2007 r. powód pobierał wynagrodzenie

chorobowe i zasiłek chorobowy w wysokości 5.289,64 zł (adekwatne do stanowiska

pracownika wiodącego wieloosobowego stanowiska pracy), a przysługiwało mu

wynagrodzenie w wysokości 4.654,72 zł. Natomiast roszczenie powoda o

powołanie go na stanowisko zastępcy naczelnika urzędu skarbowego lub o

mianowanie go na stanowisko kierownika działu podatku dochodowego od osób

fizycznych nie mogło zostać uwzględnione, gdyż powód nie skorzystał z możliwości

wystąpienia o mianowanie na stanowisko równorzędne ze stanowiskiem

zajmowanym przed powołaniem - w oparciu o przepis art. 45 ust. 2 ustawy z dnia

16 września 1982 r. o pracownikach urzędów państwowych (jednolity tekst: Dz.U. z

2001 r. Nr 86, poz. 953 ze zm.) W wyniku odwołania powoda ze stanowiska

naczelnika Urzędu Skarbowego powstała potrzeba przeniesienia go na inne

stanowisko ze względu na szczególne potrzeby urzędu (art. 10 ust. 1b ustawy o

pracownikach urzędów państwowych), następnie zaś w wyniku reorganizacji

Urzędu, połączonej z likwidacją stanowiska powoda, z dniem 1 lipca 2007 r. – na

podstawie art. 10 ust. 1a ustawy o pracownikach urzędów państwowych -

4

przeniesiono powoda na inne stanowisko służbowe, odpowiadające jego

kwalifikacjom.

W wyniku apelacji powoda, zaskarżającej oddalenie powództwa, Sąd

Okręgowy – Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w N. wyrokiem z dnia 11 lutego

2009 r. zmienił zaskarżony wyrok w pkt II w ten sposób, że zasądził od pozwanego

na rzecz powoda tytułem odszkodowania kwotę 34.486,71 zł z ustawowymi

odsetkami od dnia 20 sierpnia 2007 r. do dnia zapłaty i ustalił, że od dnia 5 lutego

2007 r. powodowi przysługuje wynagrodzenie przy zastosowaniu mnożnika kwoty

bazowej 3.793, oddalając dalej idącą apelację.

W pisemnych motywach rozstrzygnięcia Sąd Okręgowy, podzielając

przedstawione wyżej ustalenia faktyczne, wskazał, że trafne jest stanowisko Sądu

Rejonowego nieuwzględniające roszczenie o przywrócenie na stanowisko zastępcy

naczelnika Urzędu Skarbowego lub kierownika działu podatku dochodowego od

osób fizycznych. W przypadku powoda ma zastosowanie – poprzez art. 111 ust. 1

ustawy z dnia 24 sierpnia 2006 r. o służbie cywilnej (Dz.U. Nr 170, poz. 1218 ze

zm.) - art. 10 ustawy o pracownikach urzędów państwowych. Wobec odwołania

powoda ze stanowiska naczelnika Urzędu i nieskorzystania przez niego z

uprawnienia wynikającego z art. 45 ust. 2 ustawy o pracownikach urzędów

państwowych po stronie pozwanego zaistniała potrzeba przeniesienia powoda na

inne stanowisko odpowiadające jego kwalifikacjom, a więc miała miejsce sytuacja

wskazana w art. 10 ust. 1b tej ustawy. To zaś sprawia, że powinno to być

stanowisko nie tylko odpowiadające kwalifikacjom urzędnika, ale i równorzędne pod

względem wynagrodzenia. To ostatnie oznacza, iż urzędnik powinien otrzymywać

wynagrodzenie w dotychczasowej wysokości (w przypadku powoda - w wysokości

wynagrodzenia naczelnika urzędu skarbowego). Tym samym uzasadnione jest

żądanie zasądzenia odszkodowania w wysokości 34.486,71 zł odpowiadającego

dwunastokrotności różnicy pomiędzy wynagrodzeniem należnym a

wynagrodzeniem wypłaconym, pomniejszonej o kwoty zasądzone przez Sąd

pierwszej instancji (6.351,37 zł). Sąd Okręgowy powołał się w tym zakresie na

poglądy wyrażone przez Sąd Najwyższy w wyrokach: z dnia 26 czerwca 2007 r., I

PK 18/07 (OSNP 2008 nr 15-16, poz. 221) oraz z dnia 18 października 2007 r., III

PK 45/07 (LEX nr 319027).

5

Skarga kasacyjna pozwanego, obejmująca zasądzenie odszkodowania i

ustalenie dotyczące wysokości wynagrodzenia powoda od 5 lutego 2007 r., oparta

została na obu podstawach kasacyjnych. W ramach zarzutu naruszenia przepisów

postępowania skarżący wskazał na naruszenie art. 328 § 2 k.p.c. w związku z art.

391 § 1 k.p.c., poprzez niewyjaśnienie podstawy prawnej wyroku. Zarzucił też

naruszenie prawa materialnego – art. 10 ust. 1b ustawy o pracownikach urzędów

państwowych, poprzez przyjęcie, że wynika z niego zasada, iż powodowi

przysługuje wynagrodzenie w wysokości wynagrodzenia naczelnika urzędu

skarbowego aż do ustania stosunku pracy w Urzędzie Skarbowym.

Z tych względów skarżący wniósł o uchylenie wyroku w zaskarżonej części i

oddalenie apelacji powoda oraz zasądzenie od powoda na rzecz pozwanego

kosztów postępowania apelacyjnego i kasacyjnego, ewentualnie o uchylenie

wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu do ponownego rozpoznania i

zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego.

We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący wskazał

na występujące w niniejszej sprawie istotne zagadnienie prawne na tle art. 10 ust.

1b ustawy o pracownikach państwach i konieczność dokonania wykładni tego

przepisu, a mianowicie wywiódł, że istnieje potrzeba wyjaśnienia czy pracownikowi

służby cywilnej zachowującemu status urzędnika państwowego mianowanego do

31 grudnia 2007 r., po przeniesieniu w 2007 r. na inne stanowisko odpowiadające

jego kwalifikacjom - na podstawie powyższego przepisu – przysługuje niezmienne

wynagrodzenie w dotychczasowej wysokości do czasu ustania stosunku pracy.

W uzasadnieniu skargi podniesiono, że Sąd Okręgowy, zasądzając

odszkodowanie, nie wyjaśnił jego podstawy prawnej oraz że zasądzona kwota nie

uwzględnia tego, iż powód przez 5 miesięcy pobierał wynagrodzenie chorobowe i

zasiłek chorobowy w wysokości większej niż należne mu wynagrodzenie za czas

efektywnie przepracowany. Zdaniem skarżącego, Sąd Okręgowy, powołując

stanowisko przedstawione w wyrokach Sądu Najwyższego, nie ustalił czy powód

zachował status pracownika mianowanego. Nie zwrócił także uwagi na odmienną

podstawę faktyczną tych wyroków, które dotyczyły stosunków pracy przed

przekształceniem je ze stosunków na podstawie mianowania w umowne stosunki

pracy. W związku bowiem z art. 110 ust. 1 ustawy o służbie cywilnej stosunki pracy

6

nawiązane w urzędach przed dniem wejścia w życie tej ustawy na podstawie

mianowania na zasadach określonych w ustawie z dnia 16 września 1982 r. o

pracownikach urzędów państwowych, pozostają w mocy nie dłużej niż do dnia 31

grudnia 2007 r., chyba że wcześniej w sposób określony w niniejszej ustawie

zostały przekształcone, rozwiązane lub wygasły i od 1 stycznia 2008 r.

przekształcają się w stosunki pracy na podstawie umowy o pracę na czas

nieokreślony. Powstaje zatem pytanie czy odwołanie pracownika przez Ministra

Finansów na podstawie art. 5 ust. 4b ustawy o urzędach i izbach skarbowych

podlega ocenie z punktu widzenia przepisu art. 10 ust. 1b o pracownikach urzędów

państwowych, czy też zastosowanie ma art. 10 ust. 1a tej ustawy.

Ponadto, mocno wątpliwym jest ratio legis utrzymywania stałego,

niezmiennego i jednocześnie nieuzasadnionego wynagrodzenia pracownika służby

cywilnej, korzystającego w okresie przejściowym – do 31 grudnia 2007 r. - ze

statusu pracownika mianowanego. Skarżący, wskazując na intencję ustawodawcy

ograniczenia okresu wypłaty niezmiennego wynagrodzenia, odwołał się do

uprzednio obowiązującej ustawy z dnia 18 grudnia 1998 r. o służbie cywilnej (Dz.U.

z 1999 r. Nr 49, poz. 483 ze zm.) oraz aktualnie obowiązującej ustawy o służbie

cywilnej – z dnia 21 listopada 2008 r. (Dz.U. Nr 227, poz. 1505) i wskazał, że

zgodnie z art. 50 tej pierwszej ustawy urzędnik służby cywilnej przeniesiony na inne

stanowisko w tym samym urzędzie zachowuje prawo do dotychczasowego

wynagrodzenia, jeżeli jest ono wyższe od przysługującego na nowym stanowisku,

przez okres 3 miesięcy następujących po miesiącu, w którym został przeniesiony

na nowe stanowisko. Wysokość dodatku służby cywilnej pozostaje bez zmiany.

Natomiast w myśl art. 201 tej drugiej ustawy członkowi korpusu służby cywilnej, o

którym mowa w art. 193 ust. 4, art. 194 ust. 4, oraz osobie, o której mowa w art.

195 ust. 3, przysługuje prawo do wynagrodzenia w dotychczasowej wysokości,

jeżeli byłoby ono wyższe od przysługującego na nowym stanowisku, przez okres:

(1) jednego miesiąca - jeżeli na stanowisku, zajmowanym w dniu wejścia w życie

ustawy, byli zatrudnieni nie dłużej niż 3 miesiące, (2) dwóch miesięcy - jeżeli na

stanowisku, zajmowanym w dniu wejścia w życie ustawy, byli zatrudnieni dłużej niż

3 miesiące i nie dłużej niż 12 miesięcy, (3) trzech miesięcy - jeżeli na stanowisku,

zajmowanym w dniu wejścia w życie ustawy, byli zatrudnieni dłużej niż 12 miesięcy.

7

Stwierdził, że z kolei art. 31 ustawy o służbie cywilnej z dnia 24 sierpnia 2006 r.

stanowił, że urzędnik służby cywilnej przeniesiony na inne stanowisko w tym

samym urzędzie zachowuje prawo do dotychczasowego wynagrodzenia, jeżeli jest

ono wyższe od przysługującego na nowym stanowisku, przez okres trzech miesięcy

następujących po miesiącu, w którym został przeniesiony na nowe stanowisko.

Wysokość dodatku służby cywilnej pozostaje bez zmiany. Wywiódł, że również

Trybunał Konstytucyjny (badając zgodność z art. 2 Konstytucji RP art. 137 ustawy o

służbie cywilnej z dnia 18 grudnia 1998 r.) w wyroku z dnia 16 czerwca 2003 r., K

52/02 (OTK-A 2003 nr 6, poz. 54) stwierdził, że ochrona praw nabytych nie jest

równoznaczna z nienaruszalnością tych praw. Zasada ochrony praw nabytych nie

ma charakteru absolutnego i nie zakazuje stanowienia regulacji mniej korzystnych

dla jednostki, jeżeli przemawia za tym inna wartość konstytucyjna. W rezultacie

swoich rozważań Trybunał wywiódł, że urzędnicy państwowi nie mogą oczekiwać,

że zasady dotyczące ochrony trwałości stosunku pracy pozostaną niezmienione

bez względu na zmianę uwarunkowań społecznych. Każda osoba zatrudniona w

służbie publicznej musi liczyć się z tym, że ochrona trwałości stosunku pracy będzie

dostosowywana do zmieniających się warunków społecznych. Każdy zatrudniony w

służbie publicznej musi liczyć się ze zmianą na niekorzyść regulacji gwarantującej

stabilność zatrudnienia, jeżeli przemawiać będą za tym względy ogólnospołeczne,

a w szczególności wzgląd na potrzebę zapewnienia prawidłowego funkcjonowania

administracji publicznej.

Skarżący podkreślił, że wątpliwości co do przedstawianej kwestii miał także

Sąd Najwyższy w sprawie I PK 240/07, przedstawiając postanowieniem z dnia 8

kwietnia 2008 r. powiększonemu składowi tego Sądu do rozstrzygnięcia

zagadnienie prawne budzące poważne wątpliwości: czy urzędnikowi państwowemu

mianowanemu po przeniesieniu na inne stanowisko na podstawie art. 10 ust. 1b

ustawy z dnia 16 września 1982 r. o pracownikach urzędów państwowych

przysługuje wynagrodzenie w dotychczasowej wysokości.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

8

Skarga kasacyjna jest uzasadniona przede wszystkim w zakresie zarzutu

naruszenia art. 10 ust. 1b ustawy o pracownikach urzędów państwowych, a tym

samym zarzucane naruszenia przepisów postępowania tracą na znaczeniu.

Powyższy przepis stanowiący podstawę rozstrzygnięcia Sądu drugiej instancji nie

miał zastosowania w przedmiotowej sprawie.

W wyniku przedstawienia przez Sąd Najwyższy w składzie zwykłym (na

podstawie art. 39817

k.p.c.) do rozstrzygnięcia powiększonemu składowi Sądu

Najwyższego następującego zagadnienia prawnego: „Czy odwołanemu

naczelnikowi urzędu skarbowego po przeniesieniu na inne stanowisko

odpowiadające jego kwalifikacjom na podstawie art. 10 ust. 1b ustawy z dnia 16

września 1982 r. o pracownikach urzędów państwowych (jednolity tekst: Dz.U. z

2001 r. Nr 86, poz. 953 ze zm.) przysługuje wynagrodzenie w wysokości takiej, jaką

otrzymywał na stanowisku naczelnika?”, Sąd Najwyższy w dniu 17 lutego 2010 r., w

sprawie I PZP 5/09, podjął uchwałę następującej treści: „Do odwołanego naczelnika

urzędu skarbowego, który przed powołaniem na tę funkcję był urzędnikiem

państwowym mianowanym zgodnie z przepisami ustawy z dnia 16 września 1982 r.

o pracownikach urzędów państwowych (jednolity tekst: Dz.U. z 2001 r. Nr 86, poz.

953 ze zm.) stosuje się art. 111 ust. 2 ustawy z dnia 24 sierpnia 2006 r. o służbie

cywilnej (Dz.U. Nr 170, poz. 1218 ze zm.)”. W uzasadnieniu uchwały, między

innymi, stwierdzono, że konieczne jest rozważenie, jaki był status pracowniczy

powoda w rozpoznawanej sprawie w chwili odwołania go ze stanowiska naczelnika

urzędu skarbowego - a w związku z tym, czy w ogóle miał do niego zastosowanie

po odwołaniu (w okresie przejściowym - do 31 grudnia 2007 r.) art. 10 ust. 1b

ustawy o pracownikach urzędów państwowych. Decydująca dla udzielenia

odpowiedzi na przedstawione pytanie prawne jest treść normatywna art. 111 ust. 2.

Przepis ten dotyczy urzędników państwowych mianowanych zgodnie z ustawą z

1982 r. o pracownikach urzędów państwowych, ale znajdujących się ponadto w

szczególnej sytuacji, mianowicie tych, którzy będąc mianowanymi urzędnikami

państwowymi zostali najpierw powołani na funkcję organu administracji państwowej

(lub inne stanowisko kierownicze w administracji państwowej), a następnie - pod

rządami ustawy o służbie cywilnej z 2006 r. - zostali odwołani z tej funkcji (z tego

9

stanowiska kierowniczego). W momencie odwołania z funkcji organu administracji

państwowej lub innego stanowiska kierowniczego w administracji państwowej

następowało owo „dostosowanie”, o którym mowa w tytule rozdziału, oraz

przekształcenie, o którym mowa w zdaniu drugim art. 110 ust. 1 ustawy.

Dostosowanie polegało na tym, że osoby objęte sytuacją określoną w hipotezie art.

111 ust. 2 ustawy „stają się pracownikami służby cywilnej i w stosunku do nich

stosuje się odpowiednio art. 45 ust. 2 ustawy z dnia 16 września 1982 r. o

pracownikach urzędów państwowych”.

Stwierdzenie, że osoby odwołane z funkcji organu administracji państwowej

lub innego stanowiska kierowniczego w administracji państwowej stają się

pracownikami służby cywilnej, oznacza, że z chwilą odwołania ich dotychczasowy

stosunek pracy z mianowania przekształcał się w umowny stosunek pracy, zgodnie

bowiem z definicją zawartą w art. 3 ustawy o służbie cywilnej z 2006 r.

pracownikiem służby cywilnej w rozumieniu tej ustawy jest osoba zatrudniona na

podstawie umowy o pracę zgodnie z zasadami określonymi w ustawie. Zgodnie z

art. 111 ust. 2 ustawy o służbie cywilnej z 2006 r., po przekształceniu (ex lege) ich

statusu pracowniczego w sposób wyżej opisany, osoby te (już jako byli mianowani

urzędnicy państwowi, będący - po odwołaniu z funkcji organu administracji

państwowej - pracownikami służby cywilnej), ze względu na odpowiednie

stosowanie w stosunku do nich art. 45 ust. 2 ustawy z 1982 r. o pracownikach

urzędów państwowych, mogły ubiegać się o mianowanie na stanowisko

równorzędne z zajmowanym przed powołaniem. W myśl bowiem z art. 45 ust. 2 tej

ustawy, osobie odwołanej z funkcji organu administracji państwowej lub innego

stanowiska kierowniczego w administracji państwowej, która przed powołaniem na

tę funkcję lub stanowisko była urzędnikiem państwowym mianowanym, przysługuje

prawo do mianowania na stanowisko równorzędne z zajmowanym przed

powołaniem. W uchwale podkreślono także, że skoro w rozpoznawanej sprawie do

powoda - po jego odwołaniu - nie miał zastosowania art. 10 ust. 1b ustawy z 1982 r.

o pracownikach urzędów państwowych, lecz art. 111 ust. 2 ustawy o służbie

cywilnej z 2006 r., to nie jest konieczne szczegółowe rozważanie, czy odwołanemu

naczelnikowi urzędu skarbowego po przeniesieniu go na inne stanowisko

odpowiadające jego kwalifikacjom przysługuje wynagrodzenie w wysokości takiej,

10

jaką otrzymywał na stanowisku naczelnika urzędu, na podstawie art. 10 ust. 1b

ustawy z dnia 16 września 1982 r. o pracownikach urzędów państwowych. O

wysokości wynagrodzenia odwołanego naczelnika urzędu skarbowego, który stał

się pracownikiem służby cywilnej, decydują przepisy ustawy o służbie cywilnej

(przepisy rozporządzeń wykonawczych do tej ustawy) oraz Kodeks pracy.

W świetle powyższej uchwały zaskarżony wyrok nie może się ostać, co

powoduje konieczność ponownego rozpoznania sprawy przez Sąd drugiej instancji.

Rzeczą tego Sądu będzie odniesienie się do zarzutów apelacji, które dotyczą

roszczeń powoda nieobjętych powagą rzeczy osądzonej, a więc tych, których nie

dotyczyło oddalenie apelacji powoda (rozstrzygnięcie w tym zakresie objęte pkt II

wyroku - nie zostało przez powoda zaskarżone).

Mając na uwadze powyższe Sąd Najwyższy na mocy art. 39815

§ 1 k.p.c.

orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania kasacyjnego rozstrzygnięto po

myśli art. 108 § 2 k.p.c. w związku z art. 39821

k.p.c.