III SK 3/09

Sygn. akt III SK 3/09

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 10 listopada 2010 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Kazimierz Jaśkowski (przewodniczący)

SSN Jolanta Strusińska-Żukowska

SSN Andrzej Wróbel (sprawozdawca)

Protokolant Anna Pęśko

w sprawie z powództwa Telekomunikacji Polskiej Spółki Akcyjnej w W.

przeciwko Prezesowi Urzędu Komunikacji Elektronicznej

o nałożenie kary pieniężnej,

po rozpoznaniu na rozprawie w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw

Publicznych w dniu 10 listopada 2010 r.,

skargi kasacyjnej strony pozwanej

od wyroku Sądu Apelacyjnego

z dnia 4 lipca 2008 r.,

1. oddala skargę kasacyjną,

2. zasądza od Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej na

rzecz powódki kwotę 270 (dwieście siedemdziesiąt) zł tytułem

zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

2

Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej (dalej jako Prezes Urzędu)

decyzją z dnia 1 sierpnia 2006 r. nałożył na Telekomunikację Polską S.A. (dalej

jako powódka) karę pieniężną w wysokości 200.000 zł za realizację w okresie od 28

marca 2006 r. do 31 maja 2006 r. uprawnienia do przeniesienia przydzielonego

numeru, o którym mowa w art. 71 Prawa telekomunikacyjnego (Dz. U. Nr 171, poz.

1800 ze zm.), w sposób niezgodny z przepisami tej ustawy poprzez pobieranie

opłaty z tytułu korzystania z usługi przenoszenia numeru do innego operatora w

wysokości 122 zł brutto.

Zgodnie z art. 71 ust. 3 Prawa Telekomunikacyjnego, za przeniesienie

przydzielonego numeru przy zmianie operatora może być pobrana od abonenta

przez dotychczasowego dostawcę usług jednorazowa opłata, określona w jego

cenniku, której wysokość nie powinna zniechęcać abonenta do korzystania z tego

uprawnienia. Zdaniem Prezesa Urzędu wysokość tej opłaty nie została uzależniona

od kosztów realizacji uprawnienia abonenta, lecz od subiektywnej oceny wysokości

tych opłat dokonanej przez użytkowników, zaś przepis art. 71 ust. 3 Prawa

telekomunikacyjnego nakłada na organ regulacyjny obowiązek zapewnienia, aby

ponoszone przez użytkowników opłaty nie zniechęcały ich do korzystania z

uprawnienia do możliwości zmiany operatora z zachowaniem numeru. W opinii

Prezesa Urzędu pobierana przez powódkę opłata w wysokości 122 zł zniechęcała

abonentów do korzystania z uprawnienia do przeniesienia numeru. Podstawę dla

takich ustaleń stanowiło opublikowane przez Prezesa Urzędu w dniu 28 marca

2006 r. stanowisko w sprawie wysokości opłat za przeniesienie przydzielonego

numeru przy zmianie operatora, pobieranych od użytkowników. Stanowisko to

zostało przygotowane na podstawie zleconego przez Prezesa Urzędu badania, z

którego wyników wynikało, że klienci indywidualni są skłonni zapłacić 46 zł (pre-

paid) lub 48 zł (abonament) za przeniesienie numeru, a klienci biznesowi 60 zł.

Zdaniem Prezesa Urzędu do ustalenia wysokości opłaty należało przyjąć opłaty

deklarowane przez klientów indywidualnych, gdyż z praktyki innych rynków

telekomunikacyjnych w Europie wynikało, że operatorzy zwracają klientom

biznesowym koszty przeniesienia numeru. Na tej podstawie Prezes Urzędu uznał,

że jednorazowa opłata za przeniesienie numeru przy zmianie operatora nie

powinna być wyższa niż 50 zł.

3

Powódka zaskarżyła powyższą decyzję odwołaniem, wnosząc o uchylenie

decyzji w całości. Prezes Urzędu w odpowiedzi na odwołanie wniósł o jego

oddalenie.

Sąd Okręgowy – Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów wyrokiem z dnia

8 stycznia 2007 r., oddalił odwołanie powódki. W ocenie Sądu Okręgowego

wykładnia przepisu art. 71 ust. 3 Prawa telekomunikacyjnego oraz metodologia

badania nastrojów abonentów była trafna.

Powódka zaskarżyła powyższy wyrok Sądu Okręgowego apelacją, w której

zarzuciła naruszenie: 1) art. 71 ust. 3 Prawa telekomunikacyjnego w związku z art.

64 Konstytucji RP oraz art. 30 ust. 2 dyrektywy 2002/22; 2) art. 479(64) par. 1 i 2

k.p.c. w związku z art. 206 ust. 1 i 2 Prawa telekomunikacyjnego; 3) art. 479(64)

par. 2 k.p.c. w związku z art. 209 i 210 Prawa telekomunikacyjnego.

Sąd Apelacyjny wyrokiem z dnia 19 grudnia 2007 r., zmienił wyrok Sądu

Okręgowego w całości w ten sposób, że uchylił decyzję Prezesa Urzędu z dnia 1

sierpnia 2006 r. Uwzględniając apelację powódki Sąd Apelacyjny wyjaśnił, że

dokonane przez Sąd Okręgowy ustalenia faktyczne nie dają podstaw do uznania,

że zachodzą przesłanki do nałożenia na powódkę kary pieniężnej na podstawie art.

209 ust. 1 pkt 16 i art. 74 ust. 3 pkt 3 Prawa telekomunikacyjnego. Sąd Apelacyjny

wyjaśnił, że zgodnie z art. 209 ust. 1 pkt 16 Prawa telekomunikacyjnego „kto

uniemożliwia korzystanie z uprawnień do przeniesienia przydzielonego numeru, o

których mowa w art. 70 i art. 71 – podlega karze pieniężnej”. W ocenie Sądu

Apelacyjnego „zniechęcenie do korzystania z uprawnień” w rozumieniu art. 71 ust.

3 nie jest równoznaczne z „uniemożliwieniem korzystania z uprawnień”, o którym

mowa w art. 209 ust. 1 pkt 16 Prawa telekomunikacyjnego. Nie ma zatem podstaw

do nałożenia kary na podstawie art. 209 Prawa telekomunikacyjnego, nawet jeśli

Prezes Urzędu uzna, że opłata z tytułu przeniesienia numeru pobierana przez

stronę powodową jest zawyżona i utrudnia konsumentom zmianę operatora.

Zdaniem Sądu Apelacyjnego, przepisy Prawa telekomunikacyjnego nie uprawniają

Prezesa Urzędu do ustalenia wysokości jednorazowej opłaty za przeniesienie

przydzielonego numeru, ponieważ z treści art. 71 ust. 3 Prawa

telekomunikacyjnego wynika, że opłatę taką ustala operator, zaś Prezes Urzędu

może jedynie kontrolować jej wysokość, celem ustalenia, czy nie zniechęca

4

konsumentów do przeniesienia numeru. Sąd Apelacyjny przyjął, że można uznać

za zasadne wskazywanie przez Prezesa Urzędu sposobu obliczania tej opłaty za

pomocą badań oczekiwań abonentów, jednakże kwota sugerowana przez abonenta

nie może być jedynym kryterium ustalania wysokości jednorazowej opłaty

pobieranej przez operatora na podstawie art. 71 ust. 3 Prawa telekomunikacyjnego.

Ponadto, niezastosowanie się do opłaty wskazanej przez Prezesa Urzędu nie może

być jedyną przesłanką nałożenia kary na podstawie art. 209 ust. 1 pkt 16 Prawa

telekomunikacyjnego. Nałożenie kary wymaga przeprowadzenia analizy, czy

wysokość jednorazowej opłaty ustalona przez operatora uniemożliwia abonentom

przenoszenie numeru, co z kolei wymaga analizy danych dotyczących zarówno

liczby abonentów rezygnujących z usług danego operatora i korzystających z prawa

do przeniesienia numeru, jak i abonentów, którzy właśnie z powodu wysokości tej

opłaty z prawa do zmiany operatora i przeniesienia numeru nie skorzystali. Takie

okoliczności nie zostały zaś wykazane przez Prezesa Urzędu, ani w postępowaniu

administracyjnym, ani w postępowaniu przed Sądem pierwszej instancji. Sąd

Apelacyjny zwrócił również uwagę na to, iż Prawo telekomunikacyjne nie definiuje

pojęcia „opłaty, której wysokość nie zniechęca do korzystania z uprawnianie” ani

nie określa kryteriów, według których wysokość tej opłaty ma być ustalana. Sąd

Apelacyjny przyjął, iż skoro wysokość opłaty ma nie zniechęcać abonenta, to

znaczy że nie może stanowić bariery przed korzystaniem z usługi przeniesienia

numeru. Następnie, Sąd Apelacyjny przyjął, że wysokość jednorazowej opłaty

nie może być kalkulowana w oderwaniu od kosztów, jakie ponosi operator w

związku z usługą, odwołując się do art. 30 ust. 2 dyrektywy 2002/22 i wyroku TS w

sprawie C-438/04 Mobistar. Sąd Apelacyjny wyjaśnił również, że zgodnie z art. 41

ust. 1 Prawa telekomunikacyjnego opłaty za wzajemne korzystanie z połączonych

sieci związane z realizacją przenoszenia numerów między sieciami, powinny

uwzględniać ponoszone koszty. Oderwanie wysokości opłaty wskazanej w art. 71

ust. 3 Prawa telekomunikacyjnego od ponoszonych przez operatora kosztów

prowadziłoby do uznania, że opłata nie jest wynagrodzeniem za usługę - skoro

abonent nie jest obciążany nawet częściowo kosztami jej wykonania, a stanowi

swoistą karę umowną, czy odstępne za samą realizację przez abonenta jego

ustawowego uprawnienia. Tymczasem z treści dyrektywy 2002/22 wynika, że

5

dopuszczalne jest bezpośrednie obciążenie abonentów kosztami związanymi z

zapewnieniem przenoszenia numerów pod warunkiem, o ile takie bezpośrednie

obciążenie abonenta nie zniechęcało do korzystania z tych usług. Za błędną Sąd

Apelacyjny uznał wykładnię przepisu art. 71 ust. 3 Prawa telekomunikacyjnego

prowadzącą do uznania, iż o wysokości jednorazowej opłaty mają decydować

wyłącznie preferencje abonentów. Opłata obciążająca abonenta w związku z

przeniesieniem numeru powinna być ustalana w oparciu o koszty usługi ponoszone

przez operatów, przy czym część tych kosztów obciążająca abonenta w postaci

opłaty, nie może zniechęcać do korzystania z usługi. Oparcie się zatem tylko na

wynikach badań wykazujących preferencje samych abonentów, w zupełnym

oderwaniu od ponoszonych w związku z usługą kosztów, nie może być uznane za

prawidłowe określenie przez Prezesa Urzędu sugerowanej wysokości opłaty

ponoszonej przez abonenta zgodnie z art. 71 ust. 3 Prawa telekomunikacyjnego.

Zdaniem Sądu Apelacyjnego Prezes Urzędu, zlecając wykonanie badań

dotyczących przenośności numerów telefonii stacjonarnej i komórkowej

obowiązany był ocenić prawidłowość przeprowadzonych badań w zakresie doboru

grupy reprezentatywnej. W sporządzonym opracowaniu nie wskazano, w jaki

sposób byli wybierani respondenci, dlaczego przyjęto jako miarodajne opinie osób

powyżej 15 lat, czy badane osoby były abonentami; także wybrany przez

prowadzącego badania sposób przeprowadzania wywiadu w drodze rozmowy

telefonicznej jest w metodologii badawczej uznawany za najmniej wiarygodny. Nie

ma zatem, w ocenie Sądu Apelacyjnego, podstaw do uznania, że wysokość

pobieranej przez skarżącego opłaty za realizację uprawnienia do przeniesienia

numeru nie odpowiadała wymogom określonym w art. 71 ust. 3 Prawa

telekomunikacyjnego, a więc że strona powodowa realizowała uprawnienia

abonentów niezgodnie z przepisami Prawa telekomunikacyjnego.

Prezes Urzędu zaskarżył wyrok Sądu Apelacyjnego w całości skargą

kasacyjną, w której zarzucił: 1) naruszenie przepisów postępowania, które mogło

mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a) art. 328 § 2 k.p.c. w związku z art. 391 §

1 k.p.c. poprzez niewyjaśnienie podstawy prawnej i faktycznej wyroku i zaniechanie

wyjaśnienia dlaczego art. 74 ust. 3 Prawa telekomunikacyjnego nie może stanowić

podstawy prawnej nałożenia kary pieniężnej w niniejszej sprawie, a także

6

wskazanie faktów, które Sąd uznał za udowodnione, niewskazanie na jakich

dowodach się oparł; b) art. 386 § 1 k.p.c. w związku z art. 391 § 1 k.p.c. i w związku

z art. 6 k.c. poprzez uznanie, iż ciężar udowodnienia, że opłata ponoszona przez

abonenta za przeniesienie numeru nie jest oparta na kosztach oraz że wysokość

opłaty zniechęca do przeniesienia numeru obciąża Prezesa Urzędu; 2) naruszenie

prawa materialnego, tj.: a) art. 71 ust. 3 w związku z art. 30 ust. 2 dyrektywy

2002/22 wskutek przyjęcia, że wysokość opłaty za przeniesieniu przeniesienie

numeru nie może być ustalana w zupełnym oderwaniu od kosztów oraz, iż błędna

jest wykładnia art. 71 ust. 3 uznająca, iż o wysokości jednorazowej opłaty

decydować mają wyłącznie preferencje abonentów; b) niewłaściwe zastosowanie

art. 74 ust. 3 oraz art. 209 ust. 1 pkt 16 Prawa telekomunikacyjnego poprzez

przyjęcie, że strona powodowa ustalając opłatę za przeniesienie numeru realizuje

uprawnienie abonenta do przeniesienia numeru zgodnie z przepisami Prawa

telekomunikacyjnego i rozporządzenia Ministra Transportu i Budownictwa z dnia 1

marca 2006 r. w sprawie warunków korzystania z uprawnień w publicznych

sieciach telefonicznych (Dz.U. Nr 42, poz. 290 ze zm.).

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Prezesa Urzędu powódka wniosła o jej

oddalenie.

Na rozprawie w dniu 19 lutego 2009 r. Sąd Najwyższy postanowił na

podstawie art. 177 par. 1 pkt 1 k.p.c. zawiesić postępowanie do czasu wydania

orzeczenia prejudycjalnego przez Trybunał Sprawiedliwości w sprawie C-99/09

Polska Telefonia Cyfrowa p. Prezesowi Urzędu Komunikacji Elektronicznej, z

wniosku skierowanego przez Sąd Najwyższy w sprawie o sygnaturze III SK 27/08.

Wyrokiem z dnia 1 lipca 2010 r. Trybunał Sprawiedliwości udzielił następującej

odpowiedzi na przedstawione przez Sąd Najwyższy pytanie prejudycjalne: „Artykuł

30 ust. 2 dyrektywy 2002/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca

2002 r. w sprawie usługi powszechnej i związanych z sieciami i usługami łączności

elektronicznej praw użytkowników (dyrektywy o usłudze powszechnej) należy

interpretować w ten sposób, że krajowy organ regulacyjny ma obowiązek

uwzględniać, przy ocenie zniechęcającego charakteru opłaty obciążającej

abonentów z tytułu korzystania z usługi przenoszenia numerów, koszty ponoszone

przez operatorów sieci telefonii ruchomej w związku z wykonywaniem tej usługi.

7

Niemniej zachowuje on uprawnienie do ustalenia maksymalnej kwoty tej należnej

operatorom opłaty na poziomie niższym niż ponoszone przez operatorów koszty,

jeżeli opłata obliczona wyłącznie na podstawie kosztów może zniechęcać

użytkowników do korzystania z usługi przenoszenia numerów”.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

1. Skarga kasacyjna Prezesa Urzędu nie ma uzasadnionych podstaw.

2. Oczywiście bezzasadny jest zarzut naruszenia art. 328 § 2 k.p.c. w związku

z art. 391 § 1 k.p.c., ponieważ Sąd Apelacyjny wyjaśnił dlaczego w

ustalonych w sprawie okolicznościach faktycznych sprawy nie zostały

spełnione przesłanki nałożenia na powódkę kary pieniężnej. Sąd Apelacyjny

nie miał obowiązku wskazywania faktów i dowodów na poparcie podjętego w

niniejszej sprawie rozstrzygnięcia, gdyż powodem zmiany orzeczenia Sądu

Okręgowego nie była odmienna ocena faktów lub dowodów zgromadzonych

w toku niniejszego postępowania, lecz odmienna wykładnia przepisów prawa

materialnego. Wbrew zarzutom kasacyjnym uzasadnienie wyroku Sądu

Apelacyjnego zostało sporządzone w sposób umożliwiający

przeprowadzenie kontroli przez Sąd Najwyższy kontroli prawidłowości

wykładni i zastosowania przepisów. Ponadto, nie stanowi istotnego

naruszenia art. 328 § 2 k.p.c., mającego wpływ na wynik postępowania,

pominięcie w uzasadnieniu wyroku Sądu Apelacyjnego argumentacji

dotyczącej możliwości zastosowania art. 74 ust. 3 pkt 3 Prawa

telekomunikacyjnego, zgodnie z którym Prezes Urzędu może nałożyć karę

pieniężną, o której mowa w art. 209 ust. 1 pkt 15-17 na operatora, który

realizuje uprawnienia abonentów niezgodnie z przepisami ustawy lub aktów

wykonawczych. W poczynionych w sprawie przez Sąd pierwszej instancji, i

zaakceptowanych w pełni przez Sąd drugiej instancji, ustaleniach

faktycznych niespełnione zostały przesłanki zastosowania tego przepisu.

Wstępnym warunkiem kwalifikacji zachowania powódki, jako podlegające

karze pieniężnej na podstawie art. 74 ust. 3 pkt 3 w związku z art. 209 ust. 1

pkt 16 Prawa telekomunikacyjnego, jest wykazanie przez Prezesa Urzędu,

że powódka realizowała uprawnienia abonentów do przenoszenia numerów

w sposób niezgodny z przepisami prawa. Sąd Apelacyjny trafnie – jak

8

wynika to z wyroku TS w sprawie C-99/09 Polska Telefonia Cyfrowa p.

Prezesowi Urzędu Komunikacji Elektronicznej - orzekł, że wysokość opłaty

za usługę przeniesienia numerów nie może być ustalana w zupełnym

oderwaniu od kosztów tej usługi, ponoszonych przez operatora. Z

uzasadnienia wyroku Sądu Apelacyjnego wynika wyraźnie, że dowody

przedstawione przez Prezesa Urzędu w ogóle nie uwzględniają relacji

między zakwestionowaną w niniejszej sprawie wysokością opłaty a kosztami

świadczenia usługi przenoszenia numerów. Skoro więc Prezes Urzędu nie

wykazał, by opłata za świadczenie usługi przeniesienia numerów została

przez powódkę skalkulowana z naruszeniem obowiązujących przepisów,

niemożność zastosowania art. 74 ust. 3 pkt 3 Prawa telekomunikacyjnego w

niniejszej sprawie jest oczywistą logiczna konsekwencją wadliwej wykładni

przepisu art. 71 ust. 3 Prawa telekomunikacyjnego, na której opierał się

Prezes Urzędu. Z tych powodów uchybienie polegające na niewyjaśnieniu w

uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, dlaczego przepis art. 74 ust. 3 pkt 3

Prawa telekomunikacyjnego nie może mieć zastosowania w niniejszej

sprawie nie miało żadnego wpływu na rozstrzygnięcie sprawy przez Sąd

drugiej instancji.

3. Zdaniem Sądu Najwyższego w obecnym składzie wyrok Sądu Apelacyjnego

nie narusza także art. 386 § 1 k.p.c. w związku z art. 391 § 1 k.p.c. i w

związku z art. 6 k.c. poprzez uznanie, iż ciężar udowodnienia, że opłata

ponoszona przez abonenta za przeniesienie numeru nie jest oparta na

kosztach oraz że wysokość opłaty zniechęca do przeniesienia numeru

obciąża Prezesa Urzędu. Prezes Urzędu wydając decyzję o nałożeniu kary

pieniężnej, zarzuca przedsiębiorcy telekomunikacyjnemu naruszenie

przepisów Prawa telekomunikacyjnego. Odwołanie wniesione przez

przedsiębiorcę telekomunikacyjnego do Sądu Okręgowego – Sądu Ochrony

Konkurencji i Konsumentów, które inicjuje spór między przedsiębiorcą a

organem regulacji telekomunikacji w przedmiocie zasadności nałożenia kary

pieniężnej nie oznacza, że ciężar dowodu w zakresie wykazania

bezzasadności nałożenia kary pieniężnej spoczywa na ukaranym

przedsiębiorcy. Sąd Okręgowy – Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów

9

rozstrzyga spór między regulatorem rynku, który twierdzi, że doszło do

naruszenia obowiązków wynikających z przepisów Prawa

telekomunikacyjnego, a przedsiębiorcę telekomunikacyjnym twierdzącym, że

naruszenie takowe nie miało miejsca. Przy tak rozumianej istocie sporu

rozpoznawanego z odwołania od decyzji Prezesa Urzędu przez Sąd

Okręgowy – Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów, a następnie Sąd

Apelacyjny oczywistym jest, że ciężar dowodu w przedmiocie przesłanek

nałożenia kary pieniężnej spoczywa na Prezesie Urzędu. Nałożenie na

odwołującego się przedsiębiorcę telekomunikacyjnego, poszukującego przed

niezależnym sądem ochrony prawnej, obowiązku udowodnienia, że nie

naruszył przepisów Prawa telekomunikacyjnego byłoby nie do pogodzenia z

obowiązkiem zabezpieczenia wyższego poziomu sądowej ochrony praw

przedsiębiorców, na których organ regulacji rynku nakłada dolegliwą sankcję

finansową, do czego Rzeczpospolitą Polską zobowiązuje konieczność

zapewnienia w krajowym porządku prawnym skuteczności postanowieniom

Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Obywatela (Konwencja

o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności sporządzona w Rzymie

dnia 4 listopada 1950 r., Dz.U. z 1993 r. Nr 61, poz. 284 ze zm.). Sąd

Najwyższy w obecnym składzie podziela stanowisko przyjęte w wyroku SN z

14 kwietnia 2010 r., sygn. akt III SK 1/2010, zgodnie z którym w zakresie w

jakim dochodzi do wymierzenia przedsiębiorcy kary pieniężnej, zasady

sądowej weryfikacji prawidłowości orzeczenia organu regulacji powinny

odpowiadać wymogom analogicznym do tych, jakie obowiązują sąd

orzekający w sprawie karnej. W niniejszej sprawie oznacza to, że to na

Prezesie Urzędu spoczywa obowiązek wykazania przesłanek przepisów, na

podstawie których nałożono karę pieniężną.

4. Bezzasadne okazały się również zarzuty naruszenia przepisów prawa

materialnego. Przepis art. 71 ust. 3 Prawa telekomunikacyjnego wdraża

postanowienia art. 30 ust. 2 dyrektywy 2002/22. Jako przepis

implementujący akt prawa unijnego, przepis ten powinien być wykładany

przez Sąd Najwyższy w sposób zorientowany na dyrektywę. Wykładni tej

Sąd Najwyższy musi dokonać w sposób zgodny z interpretacją dokonaną

10

przez Trybunał Sprawiedliwości w wyroku w sprawie C-99/09 Polska

Telefonia Cyfrowa p. Prezesowi Urzędu Komunikacji Elektronicznej. Jako

sąd krajowy, który skierował pytanie prejudycjalne w tej sprawie jest wprost

związany wykładnią prawa unijnego dokonaną przez Trybunał

Sprawiedliwości w powołanym wyroku. Z sentencji wyroku prejudycjalnego

Trybunału Sprawiedliwości oraz uzasadnienia orzeczenia wynika w sposób

oczywisty, że przyjęta przez Prezesa Urzędu wykładnia przepisu art. 71 ust.

3 Prawa telekomunikacyjnego pozostaje w sprzeczności z właściwym

rozumieniem przepisu art. 30 ust. 2 dyrektywy 2002/22. Przepis ten należy

bowiem interpretować w taki sposób, że wysokość opłaty za przeniesieniu

przeniesienie numeru nie może być ustalana w oderwaniu od kosztów

ponoszonych przez operatorów w związku ze świadczeniem usługi zmiany

numerów oraz że niedopuszczalne jest ustalenie właściwej wysokości opłaty

za przenoszenie numerów wyłącznie na podstawie opinii abonentów.

5. Oceniając, czy pobierana przez powódkę opłata za usługę przeniesienia

numeru jest zgodna z art. 71 ust. 3 Prawa telekomunikacyjnego, Prezes

Urzędu zobowiązany był w pierwszej kolejności ustalić, czy cena ta została

skalkulowana z uwzględnieniem kosztów jej świadczenia. Zgodnie z

wyrokiem Trybunału Sprawiedliwości operatorzy są bowiem zobowiązani

ustalać ceny zorientowane na koszty (pkt 19). Prezes Urzędu mógł określić

również, jakie koszty oraz w jakiej wysokości powinny być brane pod uwagę.

Dopiero w dalszej kolejności Prezes Urzędu powinien był badać, czy

pobierana przez powódkę opłata nie zniechęcała abonentów do skorzystania

z uprawnienia do zachowania dotychczasowego numeru w przypadku

zmiany operatora świadczącego usługę powszechną. Weryfikacja poziomu

opłaty stosowanej przez powódkę powinna zatem była odbywać się na

dwóch płaszczyznach, uwzględniających interesy operatorów oraz interesy

abonentów. Rolą Prezesa Urzędu jest wyważenie między tymi kolidującymi

interesami. Dokonując przedmiotowego wyważania Prezes Urzędu musiał

mieć na uwadze, że zakres swobodnego uznania jakim dysponuje jest

ograniczony. Jak wynika to jednoznacznie z uzasadnienia powołanego

powyżej wyroku Trybunału Sprawiedliwości, metoda za pomocą której

11

należało ustalić, czy opłata ma charakter zniechęcający powinna mieć

charakter obiektywny i wiarygodny (pkt 25). Taka metoda opiera się na

odpowiednio uzasadnionych, racjonalnych kryteriach, których dobór nie ma

arbitralnego charakteru. Dopiero po wypracowaniu takiej metody badania

zgodności poziomu stosowanej przez powódkę opłaty za przeniesienie

numeru, Prezes Urzędu mógł ustalić dopuszczalny poziom opłaty, przy czym

możliwe było wyznaczenie do na poziomie niższym, niż wynikający z

uzasadnionych kosztów świadczenia przedmiotowej usługi. Wówczas jednak

Prezes Urzędu musiał przedstawić przekonywujące uzasadnienie, że opłata

uwzględniające koszty ponoszone przy wykonywaniu usługi przeniesienia

numeru prowadzi do rezygnacji abonentów z korzystania z niej. Ustalenie

dopuszczalnego poziomu opłat na podstawie samych oczekiwań

konsumentów, a dodatkowo bez opracowania należycie uzasadnionej

metodologii badań – co słusznie wytknął Sąd Apelacyjny w zaskarżonym

wyroku – nie czyniło zadość powyższym wymogom. Przyjęta w zaskarżonym

wyroku przez Sąd Apelacyjny wykładnia art. 71 ust. 3 Prawa

telekomunikacyjnego jest więc zgodna ze stanowiącą wiążący wzorzec

interpretacyjny wykładnią przepisu art. 30 ust. 2 dyrektywy 2002/20,

dokonaną przez Trybunał Sprawiedliwości. Ponadto, Sąd Najwyższy

podziela w pełni sformułowane w uzasadnieniu skarżonego wyroku Sądu

Apelacyjnego wskazówki, co do okoliczności, jakie Prezes Urzędu powinien

wziąć pod uwagę ustalając, czy opłata za przeniesienie numeru nie

zniechęca użytkowników do korzystania z przedmiotowej usługi.

6. Z tych samych powodów nieuzasadniony jest zarzut naruszenia art. 74 ust. 3

Prawa telekomunikacyjnego oraz art. 209 ust. 1 pkt 16 Prawa

telekomunikacyjnego poprzez niewłaściwe zastosowanie. Skoro nie

wykazano w sposób zgodny z wymogami wynikającymi z art. 30 ust. 2

dyrektywy 2002/20, by pobierane przez powódkę opłaty z tytułu świadczenia

usługi przenoszenia numerów były niezgodne z odpowiednimi przepisami,

Sąd Apelacyjny nie naruszył art. 74 ust. 3 oraz art. 209 ust. 1 pkt 16 Prawa

telekomunikacyjnego przyjmując, że przepisy te nie mogą stanowić

podstawy do nałożenia na powódkę kary pieniężnej.

12

7. Mając powyższe na względzie, Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji

wyroku. O kosztach orzeczono zgodnie z art. 98 w zw. z art. 108 § 1 oraz

art. 39821

k.p.c. w zw. z art. 391 § 1 k.p.c.