I UK 428/13

Sygn. akt I UK 428/13

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 21 maja 2014 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Małgorzata Wrębiakowska-Marzec (przewodniczący)

SSN Zbigniew Myszka (sprawozdawca)

SSN Romualda Spyt

w sprawie z odwołania A.Z .przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych

o świadczenie rehabilitacyjne,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 21 maja 2014 r.,

skargi kasacyjnej organu rentowego od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych w G.

z dnia 8 sierpnia 2013 r.,

uchyla zaskarżony wyrok i sprawę przekazuje Sądowi

Okręgowemu - Sądowi Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w G. do

ponownego rozpoznania i orzeczenia o kosztach postępowania

kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 26 sierpnia 2013 r. Sąd Okręgowy w G. oddalił apelację od

wyroku Sądu Rejonowego w R. Wydziału V Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z

dnia 10 kwietnia 2013 r., oddalającego odwołanie ubezpieczonego A. Z. od decyzji

2

Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 15 maja 2012 r. odmawiającej

rozpatrzenia jego wniosku o przyznanie świadczenia rehabilitacyjnego.

W sprawie tej ustalono, że ubezpieczony był pracownikiem firmy P. ... K. S.

w K. od dnia 14 lipca 2010 r. W dniu 13 marca 2011 r. został uznany za

niezdolnego do pracy w związku z wypadkiem drogowym. U ubezpieczonego

rozpoznano stan po złamaniu ramienia lewego z przemijająca dysfunkcją nerwy

promieniowego w przebiegu leczenia, ograniczenie funkcji barku lewego, stan po

złamaniu panewki biodra lewego z uszkodzeniem części strzałkowej nerwu

kulszowego, utrzymujący się ubytek funkcji nerwu kulszowego- stopa opadająca.

Pracodawca czeski wypłacił mu wynagrodzenie za czas choroby od 13 marca do 2

kwietnia 2011 r., a począwszy od dnia 3 kwietnia 2011 r. zasiłek chorobowy

wypłacił mu Powiatowy Zakład Ubezpieczeń Społecznych OSSZ K.

Od 13 marca 2012 r. ubezpieczony jest zarejestrowany jako osoba

bezrobotna bez prawa do zasiłku. W dniu 5 kwietnia 2012 r. złożył w Polsce

wniosek o świadczenie rehabilitacyjne. Decyzją z dnia 15 maja 2012 r. organ

rentowy odmówił mu rozpatrzenia tego wniosku, argumentując, że nie podlegał

ubezpieczeniu chorobowemu na podstawie przepisów ustawy z dnia 25 czerwca

1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby

i macierzyństwa (jednolity tekst: Dz.U. z 2005 r. Nr 31, poz. 267 ze zm., zwanej

dalej ustawą zasiłkową), nie pobierał zasiłku chorobowego w myśl polskiej ustawy

zasiłkowej, a tym samym nie spełnił przesłanek do nabycia prawa do świadczeni

rehabilitacyjnego.

W tak ustalonym stanie faktycznym Sąd Rejonowy zmienił zaskarżoną

decyzję i przyznał ubezpieczonemu prawo do świadczenia rehabilitacyjnego na

okres 6 miesięcy od dnia 13 marca 2012 r. Sąd ten uznał, że ubezpieczony po

wykorzystaniu 182 dni zasiłku chorobowego z Powiatowego Zakładu Ubezpieczeń

Społecznych w K. spełniał warunki do przyznania świadczenia rehabilitacyjnego, o

których mowa w art. 18 ustawy zasiłkowej. W konsekwencji przyznał mu

świadczenie rehabilitacyjne na okres 6 miesięcy. Sąd Rejonowy uznał, że „jednym

z podstawowych założeń koordynacji systemów zabezpieczenia społecznej jest

możliwość korzystania ze świadczeń w miejscu zamieszkania (rozporządzenie

Rady EW 1408/71 z dnia 14.06.1971 r. w sprawie stosowania systemów

3

zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących

działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się

we Wspólnocie). Skoro ubezpieczony był traktowany w państwie, gdzie wykonywał

pracę zgodnie z ustawodawstwem tego państwa jako ‘osoba ubezpieczona’, a to że

podlegał ubezpieczeniu w państwie w którym pracował w trakcie postępowania

wykazał, a tamtejszy organ rentowy wypłacił mu zasiłek chorobowy, to okoliczność

ta wywiera taki skutek, że dla potrzeb gwarantowania świadczeń należy osobę

ubezpieczonego traktować jako ubezpieczoną pod rządami ustawodawstwa

miejsca zamieszkania, nawet jeśli według przepisów tego państwa nie byłby osobą

ubezpieczoną. Wynika to również z zasady równego traktowania świadczeń,

dochodów, okoliczności lub zdarzeń (art. 5 rozporządzenia nr 883/2004). Wynika to

z przyjęcia założenia, że osoba, która podlegała różnym systemom ubezpieczenia

społecznego nie może traktowana gorzej, aniżeli osoba, która podlegała tylko

jednemu porządkowi prawnemu (z 7.03.1991 r., C-10/90, Masgio, ECR 1991/3/1-

0119). Ubezpieczony zamieszkiwał w Polsce, gdyż tu mieścił się jego ośrodek

interesów życiowych. Instytucja miejsca zamieszkania obowiązana jest do

udzielenia świadczeń, ale tylko w zakresie jaki wynika z prawa krajowego.” Dalej

Sąd Rejonowy argumentował, że „okoliczności oraz zdarzenia zagraniczne należy

traktować w określonej sytuacji tak jak okoliczności oraz zdarzenia krajowe. Jeżeli

więc ustawodawstwo określonego państwa członkowskiego stanowi, że dane

zdarzenie (okoliczność) wywołuje określony skutek prawny i taki skutek zostaje mu

‘przypisany’, to taki skutek należy również przyjąć w innym państwie członkowskim.

Ubezpieczony skorzystał z dłuższego wymiaru zasiłku chorobowego, który

wypłaciła mu instytucja właściwa w zakresie świadczenia rehabilitacyjnego zwrócił

się o nie do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w kraju miejsca zamieszkania. Z

niekwestionowanej opinii biegłego chirurga ortopedy wynika, iż jeszcze przez okres

6 miesięcy był niezdolny do pracy”.

Sąd Okręgowy oddalił apelację organu rentowego, uznając, że Sąd

pierwszej instancji przeprowadził wyczerpujące postępowanie dowodowe, dokonał

prawidłowego ustalenia stanu faktycznego i zastosował adekwatne uregulowania

prawne. Sąd drugiej instancji ponadto dodał, że „w zaskarżonej decyzji apelujący

uwidocznił adres ubezpieczonego w Polsce, taki sam adres ubezpieczony wskazał

4

w odwołaniu i organ rentowy w odpowiedzi na odwołanie. Wreszcie taki sam adres

wskazany jest w dokumentacji powołanej w uzasadnieniu Wyroku, w tym

kierowanej do ubezpieczonego. Na taki adres niewątpliwie został wezwany

ubezpieczony przez powołanego biegłego sądowego. Ubezpieczony słuchany w

charakterze strony wskazał na zamieszkanie w G. W aktach brak jest wykazania

jakiegokolwiek innego adresu ubezpieczonego”. W ocenie tego Sądu wymienione

okoliczności pozwalają bezspornie na przyjęcie, że ubezpieczony zamieszkuje w

Polsce. na takie miejsce zamieszkania ubezpieczonego w uzasadnieniu wyroku”.

Skoro jednak ubezpieczonemu został wypłacony zasiłek chorobowy za okres

dłuższy, zgodnie z ustawodawstwem czeskim, to świadczenie rehabilitacyjne

zostało prawidłowo przyznane na okres 6 miesięcy.

W skardze kasacyjnej organ rentowy zarzucił naruszenie przepisów prawa

materialnego, tj.: 1/ art. 18 ustawy zasiłkowej przez jego błędne zastosowanie i

przyznanie prawa do świadczenia rehabilitacyjnego mimo nie spełnienia przez

ubezpieczonego przesłanek formalnych do nabycia tego prawa, 2/ niezastosowanie

art. 1 ustawy zasiłkowej w związku z art. 6 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o

systemie ubezpieczeń społecznych (jednolity tekst: Dz.U. z 2013 r., poz. 1442 ze

zm.) przez przyjęcie, że ubezpieczony ma prawo do świadczeń z polskiego

systemu zabezpieczeń społecznych, 3/ art. 1 ust 1 i 3 lit a oraz art. 21 ust 1

rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (We) Nr 883/2004 z dnia 29

kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego

(Dz.U.UE.L.2004.166.1, powoływanego dalej jako rozporządzenie w sprawie

koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego lub rozporządzenie) przez

przyjęcie, że przyznanie prawa do świadczeń z tytułu choroby należy do

kompetencji organu rentowego. W skardze zarzucono też naruszenie przepisów

proceduralnych, tj. art. 328 § 2 w związku z art. 391 § 1 k.p.c. przez sporządzenie

uzasadnienia wyroku nieodpowiadającego wymogom procedury w zakresie

wszystkich jego obligatoryjnych elementów, a przez to niepoddającego się kontroli

kasacyjnej.

W ocenie skarżącego, w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, „czy

obywatel Polski mający miejsce zamieszkania na obszarze Rzeczypospolitej

Polskiej, ale z racji świadczenia pracy poza jej granicami podlegający

5

ustawodawstwu innego Państwa Członkowskiego ma prawo do świadczeń

pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby z polskiego systemu

zabezpieczeń społecznych? Czy można wbrew regulacji art. 1 ustawy zasiłkowej w

związku z art. 6 ustawy o sus oraz z art. 1 ust 1 i 3 lit a oraz art. 21 ust 1

Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (We) Nr 883/2004 z dnia 29

kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego

(Dz.U.UE.L.2004.166.1) wprost stosować art. 18 ustawy zasiłkowej? Czy

wyczerpanie okresu zasiłku chorobowego w czeskiej instytucji stanowi o spełnieniu

przesłanek z art. 18 ustawy zasiłkowej?”

Ponadto skarga jest oczywiście uzasadniona wskutek naruszenia: 1/ art. 1

ustawy zasiłkowej w związku z art. 6 ustawy systemowej przez jego

niezastosowanie, oraz art. 18 ustawy zasiłkowej poprzez jego zastosowanie i

przyznanie prawa do świadczenia rehabilitacyjnego mimo nie podlegania przez

odwołującego obowiązkowym ubezpieczeniom społecznym w rozumieniu ustawy o

sus, 2/ art. 1 ust. 1 i 3 lit. a oraz art. 21 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu

Europejskiego i Rady (We) Nr 883/2004 przez przyjęcie, że przyznanie prawa do

świadczeń z tytułu choroby należy do kompetencji organu rentowego, 3/ art. 328 §

2 w związku z art. 391 § 1 k.p.c. przez sporządzenie uzasadnienia wyroku

nieodpowiadającego wymogom procedury w zakresie wszystkich jego

obligatoryjnych elementów, a przez to niepoddającego się kontroli kasacyjnej.

W ocenie skarżącego ani na gruncie prawa polskiego, ani prawa unijnego

ubezpieczony nie mógł nabyć prawa do świadczenia rehabilitacyjnego z polskiego

systemu ubezpieczeń społecznych. Z art. 1 ustawy zasiłkowej oraz art. 6 ustawy

systemowej wynika, że obowiązkowo ubezpieczeniom emerytalnemu i rentowym

podlegają, enumeratywnie wymienione osoby fizyczne, które na obszarze

Rzeczypospolitej Polskiej są, między innymi, pracownikami. Nie ma zatem podstaw

do przyznania świadczeń pieniężnych ubezpieczenia społecznego osobom

nieubezpieczonym w polskim porządku prawnym. Natomiast zgodnie z art. 1 ust 1 i

3 lit. a oraz art. 21 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (We) Nr

883/2004 świadczenia pieniężne przyznawane mają być przez instytucję właściwą

ze względu na miejsce świadczenia pracy, a jedynie mogą być wypłacane przez

instytucje właściwą ze względu na aktualne miejsce zamieszkania ubezpieczonego.

6

Oznacza to, że ubezpieczony i członkowie jego rodziny zamieszkujący lub

przebywający w Państwie Członkowskim innym niż właściwe Państwo

Członkowskie, są uprawnieni do świadczeń pieniężnych wypłacanych przez

instytucję właściwą (ze względu na miejsce świadczenia pracy) zgodnie ze

stosowanym przez nią ustawodawstwem. W drodze umowy miedzy instytucja

właściwa a instytucją miejsca zamieszkania lub pobytu, świadczenia takie mogą

jednak być wypłacane przez instytucję miejsca zamieszkania lub pobytu na koszt

instytucji właściwej zgodnie z ustawodawstwem właściwego Państwa

Członkowskiego. W konsekwencji nie jest dopuszczalne stosowanie art. 18 ustawy

zasiłkowej w oderwaniu od ustaleń dotyczących, któremu z systemów

zabezpieczeń społecznych Państw Członkowskich ubezpieczony podlega. Nie

można również mówić, iż pobranie świadczenia chorobowego z innego systemu

zabezpieczenia społecznego niż polski, stanowi spełnienie przesłanki z art. 18

ustawy zasiłkowej dotyczącej „wyczerpania zasiłku chorobowego”. Zasiłek

chorobowy jest bowiem świadczeniem kompleksowo uregulowanym w ustawie

zasiłkowej i tylko wyczerpanie zasiłku chorobowego w rozumieniu polskiej ustawy

zasiłkowej stanowi o spełnieniu jednego z warunków określonych art. 18 tej ustawy.

Skoro ubezpieczony nie podlegał obowiązkowym ubezpieczeniom społecznym w

Polsce, gdyż pracę świadczyli poza jej obszarem, to nie mógł więc nabyć prawa do

świadczenia rehabilitacyjnego w oparciu o art. 18 ustawy zasiłkowej, niezależnie od

tego, kiedy i w jakim wymiarze pobierał czeski zasiłek chorobowy.

W konsekwencji skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku w całości

przez oddalenie odwołania ubezpieczonego ewentualnie o uchylenie wyroku i

przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, a także o zasądzenie na rzecz

organu rentowego kosztów postępowania procesowego według norm przypisanych,

w tym kosztów zastępstwa procesowego.

W odpowiedzi na skargę ubezpieczony wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej,

oddalenie wniosku o wstrzymanie wykonalności wyroku oraz zasądzenie na rzecz

ubezpieczonego od skarżącego kosztów zastępstwa procesowego, w tym kosztów

zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych. Ponadto wniósł o

sprawdzenie wartości przedmiotu zaskarżenia i w tym celu zarządzenie

dochodzenia.

7

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna ma usprawiedliwione podstawy, ponieważ ubezpieczony

podlegał zgodnie z art. 11 ust. 1 rozporządzenia w sprawie koordynacji systemów

zabezpieczenia społecznego ustawodawstwu tylko jednego Państwa

Członkowskiego, którym był właściwy i jedyny porządek prawny tego Państwa

(Republiki Czeskiej), na obszarze którego wykonywał pracę najemną (art. 11 ust.

3a - lex loci laboris) w momencie wystąpienia ryzyka ubezpieczeniowego

(niezdolności do pracy wskutek drogowego urazu powypadkowego). W

rozpoznanej sprawie nie ma żadnych ustaleń ani wskazania potencjalnie

adekwatnych „krajowych” podstaw prawnych, które uprawniałyby przyjęcie, że

ubezpieczony w okresie niezdolności do pracy podlegał polskiemu ustawodawstwu

ubezpieczeń społecznych (np. był pracownikiem delegowanym do pracy w innym

kraju Unii Europejskiej). Brakuje też ustaleń, czy po wyczerpaniu zasiłku

chorobowego nadal podlegał, a jeżeli tak, to jakiemu ubezpieczeniu z tytułu dalszej

niezdolności do pracy. W aktach sprawy nie ma decyzji czeskiej instytucji o

odmowie wypłaty innych świadczeń z tytułu nadal trwającej niezdolności do pracy.

W odwołaniu ubezpieczony ograniczył się do podania, że „okres zasiłkowy

zakończył się”. Ponadto nie zostały zweryfikowane twierdzenia ubezpieczonego,

podtrzymane w odpowiedzi na skargę kasacyjną, że korzystał on ze statusu

prawnego pracownika transgranicznego oraz co ewentualnie z takiego statusu

prawnego miałoby wynikać dla prawidłowego osądu sporu.

Według zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w momencie

zdarzenia, objętego ochroną ubezpieczeniową jednego tylko porządku prawnego -

Państwa wykonywania pracy, ubezpieczony nie był pracownikiem zatrudnionym na

obszarze Rzeczypospolitej Polskiej (art. 6 ust. 1 pkt 1 ustawy o systemie

ubezpieczeń społecznych). Tymczasem świadczenia pieniężne na warunkach i w

wysokości określonych w polskiej ustawie zasiłkowej przysługują jedynie osobom

objętym ubezpieczeniem społecznym określonym w ustawie systemowej (art. 1 ust.

1 ustawy zasiłkowej). Oznaczało to, że ubezpieczony był na podstawie art. 21 ust.

1 zdanie pierwsze rozporządzenia uprawniony do świadczeń pieniężnych z tytułu

8

niezdolności do pracy powstałej w okresie zatrudnienia na obszarze Republiki

Czeskiej, które wypłaciła mu instytucja właściwa tego Państwa członkowskiego Unii

Europejskiej zgodnie ze stosowanym przez tę instytucję ustawodawstwem,

tj. czeskim porządkiem prawa zabezpieczenia społecznego. Jedynie w drodze

umowy pomiędzy tą instytucją właściwą a instytucja miejsca zamieszkania lub

pobytu, przysługujące świadczenia z tytułu niezdolności do pracy mogłyby być

wypłacane przez instytucję miejsca zamieszkania lub pobytu, tyle że na koszt

instytucji właściwej zgodnie z ustawodawstwem właściwego Państwa

Członkowskiego dla miejsca wykonywania pracy (lex loci laboris).

Przyznanie ubezpieczonemu dalszego lub innego świadczenia z tytułu

niezdolności do pracy wskutek choroby podlegającej ochronie prawnej właściwego

ustawodawstwa jednego tylko Państwa Członkowskiego, w którym ubezpieczony

wykonywał pracę najemną w chwili zajścia zdarzenia objętego ochroną

ubezpieczeniową, tj. ustawodawstwa, które nie reguluje instytucji znanej w polskim

porządku prawnym jako świadczenie rehabilitacyjne, z powołaniem się na zasadę

równego traktowania świadczeń, dochodów, okoliczności lub zdarzeń (art. 5

rozporządzenia) było chybione, ponieważ wymienione okoliczności podlegają

ochronie prawnej ustawodawstwa jednego tylko Państwa Członkowskiego (art. 11

ust. 1 tego rozporządzenia), a ponadto zakazują nierównego traktowania skutków

prawnych podlegania ubezpieczeniu społecznemu i pobranych świadczeń, które

mają zastosowanie do uzyskania świadczeń równoważnych nabytych na podstawie

ustawodawstwa innego Państwa Członkowskiego lub dochodów osiągniętych w

tym innym Państwie Członkowskim. Zasada równego traktowania uprawnień do

świadczeń z ubezpieczeń społecznych w prawie wspólnotowym nie uzasadnia

natomiast przyznawania świadczeń pieniężnych na podstawie dwóch różnych

krajowych porządków prawa ubezpieczeń społecznych, w tym przyznania po

wykorzystaniu korzystniejszego, bo dłuższego 380- dniowego okresu zasiłkowego

(pobierania zasiłku chorobowego) z tytułu ubezpieczenia w państwie wykonywania

pracy (Republice Czeskiej), dodatkowo świadczenia rehabilitacyjnego w państwie

miejsca zamieszkania (w Polsce) już dlatego, że osoba ubezpieczona z tytułu

wykonywania pracy najemnej może podlegać ochronie prawnej ustawodawstwa

jednego tylko Państwa Członkowskiego. W tym zakresie skarżący trafnie też

9

argumentował, że przyznanie przez polską instytucję świadczenia rehabilitacyjnego

w Polsce następuje na warunkach określonych w polskim porządku prawnym, a

zatem wymagałoby ustalenia oraz wyczerpania zasiłku chorobowego

przysługującego i pobranego na podstawie polskiego ustawodawstwa krajowego, w

tym orzeczenia lekarza orzecznika polskiej instytucji właściwej (ZUS) o dalszej

niezdolności do pracy i pozytywnych rokowaniach odzyskania zdolności do pracy

(art. 18 ustawy zasiłkowej).

Z zasady równego traktowania uprawnień do świadczeń z ubezpieczeń

społecznych w prawie wspólnotowym (art. 5 rozporządzenia Parlamentu

Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie

koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, Dz.U.UE.L.04166.1) wynika,

że pracownik migrujący, który w czasie zdarzenia (wystąpienia ryzyka

ubezpieczeniowego) podlegał właściwemu ustawodawstwu jednego tylko Państwa

Członkowskiego Unii Europejskiej, w którym wykonywał pracę (lex loci laboris) i w

tym właściwym porządku prawnym w całości wykorzystał (wyczerpał) prawo do

świadczeń pieniężnych (zasiłku chorobowego) z tytułu niezdolności do pracy

wskutek choroby (art. 11 ust. 1 i ust. 3a w związku z art. 21 ust. 1 tego

rozporządzenia), nie może utracić innych przywilejów lub skutków prawnych

wynikających z pobrania tych świadczeń gwarantowanych mu przez to

ustawodawstwo (właściwe dla miejsca wykonywania pracy). Wyklucza to trafnie

zaskarżone stanowisko Sądów obu instancji, że w państwie miejsca zamieszkania

(Rzeczypospolitej Polskiej) przysługuje mu dalsze i rodzajowo inne świadczenie

pieniężne na wypadek choroby (świadczenie rehabilitacyjne) za kolejne okresy,

którego nie reguluje ustawodawstwo Republiki Czeskiej właściwe dla miejsca

wykonywania pracy oraz ubezpieczenia wnioskodawcy. Ubezpieczony lub

uprawnieni członkowie jego rodziny, którzy mają miejsce zamieszkania w innym

Państwie Członkowskim niż państwo właściwe (dla miejsca świadczenia pracy), w

państwie miejsca zamieszkania otrzymują wyłącznie świadczenia rzeczowe,

udzielane w imieniu właściwej instytucji przez instytucje miejsca zamieszkania,

zgodnie z przepisami stosowanego przez nią ustawodawstwa tak, jakby byli oni

ubezpieczeni na mocy tego ustawodawstwa (art. 17 rozporządzenia). Nie dotyczy

to świadczeń pieniężnych, które zawsze przysługują od instytucji właściwej do

10

ustalenia i wypłaty świadczeń z ubezpieczeń społecznych na podstawie

stosowanego przez tę instytucję ustawodawstwa (z reguły właściwego ze względu

na miejsce wykonywania pracy najemnej), które mogą być wypłacane przez inną

instytucję (miejsca zamieszkania lub pobytu) wyłącznie na podstawie umowy

zawartej z instytucja właściwą (miejsca wykonywania pracy) oraz na koszt tej

instytucji (art. 21 ust. 1 zdanie drugie rozporządzenia). Wszystko to oznaczało, że

obywatel Rzeczypospolitej Polskiej, który podlegał wyłącznie ubezpieczeniu

społecznemu z tytułu zatrudnienia w innym państwie Unii Europejskiej (Republice

Czeskiej) oraz wyczerpał ustalone i wypłacone przez instytucje właściwe tego

Państwa świadczenia pieniężne z tytułu niezdolności do pracy wskutek choroby, nie

nabywa prawa do uregulowanego w polskim porządku prawnym świadczenia

rehabilitacyjnego.

Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy wyrokował jak w sentencji na

podstawie art. 39815

k.p.c.