I PK 295/13

Sygn. akt I PK 295/13

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 20 maja 2014 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Katarzyna Gonera (przewodniczący)

SSN Bogusław Cudowski

SSN Zbigniew Hajn (sprawozdawca)

w sprawie z powództwa D. Ł.

przeciwko O. Spółce Akcyjnej z siedzibą w P.

o odszkodowanie,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 20 maja 2014 r.,

skargi kasacyjnej powódki od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych w B.

z dnia 16 lipca 2013 r.,

uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Sądowi

Okręgowemu - Sądowi Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w B. do

ponownego rozpoznania i orzeczenia o kosztach postępowania

kasacyjnego.

UZASADNIENIE

2

Powódka D. Ł. wniosła o zasądzenie od O. Spółki Akcyjnej z siedzibą w P.

65.552 zł tytułem odszkodowania z ustawowymi odsetkami od dnia wniesienia

pozwu do dnia zapłaty. W uzasadnieniu pozwu wyjaśniła, że na dochodzone przez

nią odszkodowanie składa się 6.736 zł, stanowiące pozostałą część

odszkodowania dochodzonego wcześniej w sprawie VI P …/10 oraz 58.816 zł,

stanowiące utracone zarobki w okresie od maja 2011 r. do dnia wniesienia pozwu.

Strona pozwana wniosła o oddalenie powództwa w całości. W uzasadnieniu

podała, że z uwagi na powagę rzeczy osądzonej żądanie powódki nie powinno

zostać uwzględnione, gdyż sprawa o to samo roszczenie między tymi samymi

stronami była już rozpoznawana przez Sąd Rejonowy w B. w sprawie o sygn. akt:

VI P …/10 i została zakończona prawomocnym wyrokiem.

Sąd Rejonowy ustalił, że powódka była zatrudniona w pozwanej Spółce od

13 lutego 1974 r. do 29 lipca 2004 r. Dnia 7 lipca 2004 r. - w związku z

realizowanym przez pracodawcę „programem dobrowolnych odejść” – powódka

wystąpiła z wnioskiem o rozwiązanie stosunku pracy w drodze porozumienia stron

z dniem 29 lipca tego roku, zgodnie z art. 10 ustawy z dnia 13 marca 2004 r. o

szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z

przyczyn niedotyczących pracowników. Otrzymała od pracodawcy zapewnienie, że

będzie miała prawo do emerytury pomostowej po osiągnięciem wieku 55 lat z uwagi

na pracę w warunkach szczególnych. Dnia 29 lipca 2004 r. wydano jej świadectwo

wykonywania prac w szczególnych warunkach w okresie od 13 lutego 1974 r. do 29

lipca 2004 r. W 2009 r. wystąpiła do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z

wnioskiem o przyznanie prawa do emerytury. W trakcie postępowania przed

organem rentowym pracodawca dokonał korekty okresów pracy w warunkach

szczególnych. Potwierdził pracę w takich warunkach od 1 lutego 1995 r. do 6 lipca

1998 r. oraz od 7 lipca 1998 r. do 31 sierpnia 2002 r. Ze względu na brak 15 lat

pracy w takich warunkach organ rentowy odmówił powódce prawa do emerytury.

Sąd Okręgowy w B. oddalił jej odwołanie od tej decyzji. 6 grudnia 2010 r. powódka

wystąpiła z pozwem o zasądzenie na jej rzecz od pozwanej Spółki odszkodowania

w wysokości 60.000 zł. Jako podstawę odpowiedzialności pozwanego wskazała art.

471 k.c. w związku z art. 300 k.p. wywodząc, że dochodzi roszczeń

3

odszkodowawczych z tytułu nienależytego wykonania przez pracodawcę warunków

umowy o pracę, przez to, że pracodawca wprowadził ją w błąd, przekonując że

spełnia warunki do otrzymania emerytury pomostowej, co spowodowało skutek w

postaci rozwiązania przez powódkę stosunku pracy. Sąd Rejonowy w B. wyrokiem

z dnia 24 maja 2011 r. w sprawie VI P …/10 zasądził od pozwanej na rzecz

powódki odszkodowanie w wysokości 60.000 zł z ustawowymi odsetkami. W

uzasadnieniu wyroku Sąd wyjaśnił, że utracone przez powódkę wynagrodzenie,

liczone od chwili pozbawienia jej prawa do emerytury, tj. od 19 czerwca 2009 r. do

dnia wyrokowania, tj. 24 maja 2011 r. daje 66.736,78 zł, ale z uwagi na

ograniczenie roszczenia do 60.000 zł zasądził na jej rzecz tylko taką kwotę.

Sąd Rejonowy wyjaśnił, że dochodzona w niniejszej sprawie kwota 6.736 zł

stanowi odszkodowanie uzupełniające ponad zasądzoną w wyżej wymienionym

wyroku z dnia 24 maja 2011 r. w sprawie VI P …/10 kwotę tytułem utraconych

zarobków w okresie od 19 czerwca 2009 r. do dnia wyrokowania. Pozostałą kwotę

stanowi odszkodowanie z tytułu utraconych zarobków za okres od dnia

wyrokowania w sprawie VI P …/10 do dnia wniesienia pozwu.

Sąd pierwszej instancji wskazał, że zgodnie z art. 471 k.c., dłużnik

obowiązany jest do naprawienia szkody wynikłej z niewykonania lub nienależytego

wykonania zobowiązania, chyba że niewykonanie lub nienależyte wykonanie jest

następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi. Sąd

Najwyższy w wyroku z dnia 13 października 2004 r. (II PK 36/04, OSNP 2005 nr 8,

poz. 106) stwierdził, że pracownik może na podstawie art. 471 k.c. w związku z art.

300 k.p. dochodzić od pracodawcy naprawienia szkody, wyrządzonej niewydaniem

w terminie lub wydaniem niewłaściwego świadectwa pracy (art. 99 § 1 i 2 k.p.),

innej niż utrata zarobków w związku z pozostawaniem bez pracy. Sąd Rejonowy

uznał, że pozwana w związku z ustaniem zatrudnienia powódki była zobowiązana

do wystawienia świadectwa pracy z określeniem okresu pracy w warunkach

szczególnych. Wystawione powódce 29 lipca 2004 r. świadectwo wykonywania

pracy w szczególnych warunkach od początku było niewłaściwe i zawierało

informacje sprzeczne ze stanem rzeczywistym. Pracodawca, zapewniając

powódkę, że spełni warunki do uzyskania prawa do emerytury po ukończeniu 55

lat, wywołał u niej błędne przekonanie i zdeterminował jej decyzję o zakończeniu

4

stosunku pracy. Za nieprzekonujące Sąd uznał wyjaśnienia pozwanej, że nie

ponosi ona odpowiedzialności za wydanie błędnego świadectwa pracy, gdyż

została wprowadzona w błąd przez organ rentowy, który udzielił niewłaściwych

informacji co do spełnienia przez powódkę przesłanek warunkujących uzyskanie

prawa do wcześniejszej emerytury. W ocenie Sądu pozwana miała możliwość, przy

dołożeniu należytej staranności, ustalić prawidłowy okres pracy w warunkach

szczególnych powódki, a tym samym w sposób prawidłowy określić, czy

przysługują jej uprawnienia do wcześniejszej emerytury czy też nie. W takich

okolicznościach, rozwiązanie przez powódkę umowy o pracę spowodowało szkodę

w postaci utraty wynagrodzenia za pracę, które uzyskałaby gdyby kontynuowała

zatrudnienie. Pracownik, poza wypadkami określonymi w przepisach, może

dochodzić odszkodowania w pełnej wysokości z tytułu niewykonania lub

nienależytego wykonania przez pracodawcę obowiązków z umowy o pracę - art.

471 k.c. w związku z art. 300 k.p. (wyrok SN z dnia 17 lutego 1999 r., I PKN

578/98). Wysokość odszkodowania za utracone zarobki oblicza się porównując

średnie zarobki pracowników o zbliżonym stażu pracy i kwalifikacjach

zatrudnionych na stanowisku, na którym zatrudniony był pracownik przed

rozwiązaniem stosunku pracy (por. orzeczenie Sądu Apelacyjnego w Krakowie z

dnia 23 października 2012 r., III APa 27/12). Wysokość odszkodowania dla powódki

Sąd pierwszej instancji ustalił w oparciu o aktualne wynagrodzenie innego

pracownika pozwanej Spółki – M. P., który w 2004 r. pracował na stanowisku pracy

tożsamym ze stanowiskiem powódki. Kwota odszkodowania została wyliczona

przez pomnożenie wynagrodzenia w wysokości 6.000 zł przez objęty okres 12

miesięcy (od maja 2011 r. do maja 2012 r.) i pomniejszenie uzyskanej sumy o

kwotę otrzymanego w tym okresie zasiłku przedemerytalnego. Tak wyliczone

odszkodowanie Sąd powiększył o pozostałą kwotę za utracone wynagrodzenia za

okres od 19 czerwca 2009 r. do dnia wyrokowania w sprawie VI P …/10, tj. do

maja 2011 r.

Z podanych wyżej względów Sąd Rejonowy wyrokiem z dnia 16 kwietnia

2013 r. zasądził od pozwanej na rzecz powódki 65.552 zł z ustawowymi odsetkami

w wysokości 13% od 24 sierpnia 2012 r. do dnia zapłaty, 2.700 zł tytułem zwrotu

5

kosztów zastępstwa procesowego oraz nakazał pobrać od pozwanej na rzecz

Skarbu Państwa 3.278 zł opłaty od pozwu.

Apelację od powyższego wyroku wniosła strona pozwana, zaskarżając go w

całości.

Sąd Okręgowy, wyrokiem zaskarżonym rozpoznawaną skargą kasacyjną:

(I) zmienił wyrok Sądu pierwszej instancji i oddalił powództwo, (II) zasądził od

powódki na rzecz pozwanej 3.278 zł tytułem zwrotu części kosztów procesu i

odstąpił od obciążania jej pozostałą częścią. Zdaniem Sądu odwoławczego,

twierdzenie Sądu Rejonowego, że gdyby powódka nie była przekonana o

możliwości otrzymania w 2009 r. emerytury, to nie zdecydowałaby się na

rozwiązanie stosunku pracy w 2004 r. i pracowałaby nadal, a jej wynagrodzenie

rosłoby, jest całkowicie dowolne i sprzeczne z doświadczeniem życiowym. Sąd

Okręgowy zwrócił uwagę na okresy niezdolności powódki do pracy, wskazujące na

chorobę powódki, którą Sąd pierwszej instancji pominął, przypisując dowolnie

perspektywie otrzymania w 2009 r. emerytury decydujące znaczenie przy

podejmowaniu decyzji o rozwiązaniu umowy. W 2004 r. nabycie emerytury było

zdarzeniem przyszłym i niepewnym. Zdaniem Sądu Okręgowego dobrowolne

godzenie się na pobieranie przez 5 lat niskiego świadczenia przedemerytalnego,

zamiast wysokiego wynagrodzenia, jest działaniem irracjonalnym, a Sąd Rejonowy

bezpodstawnie dał wiarę twierdzeniom powódki. Sąd podkreślił, że warunkiem

skutecznego dochodzenia odszkodowania jest wykazanie związku między

pozostawaniem bez pracy i wydaniem niewłaściwego świadectwa pracy. W

niniejszej sprawie taki związek, zdaniem Sądu drugiej instancji nie istnieje,

ponieważ powódka po rozwiązaniu umowy o pracę z O. nie poszukiwała nowej

pracy, tylko niezwłocznie wystąpiła o przyznanie jej świadczenia

przedemerytalnego. Ponadto, łączenie rzekomej szkody powódki z jakimkolwiek

świadectwem jest niedopuszczalne. Sąd Rejonowy uznał, że gdyby powódka nie

została wprowadzona przez pracodawcę w błąd, nie zdecydowałaby się na

rozwiązanie stosunku pracy za porozumieniem stron. Jednakże błąd jest wadą

oświadczenia woli i zgodnie z art. 84 § 1 k.c., uprawnienie do uchylania się od

błędu wygasa z upływem roku od jego wykrycia. Tymczasem powódka nie złożyła

pozwanej spółce oświadczenia o uchyleniu się od swego. Porozumienie

6

rozwiązujące jest więc ważne i nie może być kwestionowane. Zastosowanie w

sprawie art. 471 k.c. nastąpiło zatem, według Sądu Okręgowego z jawnym

naruszeniem tego przepisu. Sąd Rejonowy nie wskazał jakie zobowiązanie zostało

przez pozwaną spółkę niewykonane lub nienależycie wykonane. Poza tym, sankcją

wadliwej czynności prawnej z zakresu prawa jest jej wzruszalność, a

odszkodowanie za skutki doprowadzenia do złożenia oświadczenia woli pod

wpływem rzekomego błędu jest nieznane polskiemu prawu cywilnemu - jeśli nie

liczyć art. 410 § 2 k.c. Z podanych względów Sąd Okręgowy uznał wyroku Sądu

pierwszej instancji za błędny.

W skardze kasacyjnej powódka zaskarżyła powyższy wyrok Sądu

Okręgowego w całości, zarzucając naruszenie: (1) art. 365 § 1 k.p.c., mające

istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na całkowitym pominięciu przez Sąd

Okręgowy faktu wydania przez Sąd Rejonowy w B. prawomocnego wyroku z dnia

24 maja 2011 r. o sygn. akt VI P …/10, w którym stwierdzono zasadność

roszczenia powódki o odszkodowanie za utracone wynagrodzenie za wcześniejszy

okres, tj. od czerwca 2009 r. do maja 2011 r., w sytuacji gdy w niniejszym

postępowaniu sądowym powódka wystąpiła jedynie o dalszą - ponad prawomocnie

uwzględnioną - część świadczenia wynikającą z tego samego stosunku prawnego i

tożsamej podstawy prawnej, a także uznaniu, że roszczenie powódki o

odszkodowanie za utracone wynagrodzenie liczone od maja 2011 r. do 5 września

2012 r. jest niezasadne, podczas gdy Sąd Rejonowy w wyżej wskazanym wyroku z

dnia 24 maja 2011 r. uznał zasadność roszczenia powódki o odszkodowanie za

utracone wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy za wcześniejszy okres, tj.

od czerwca 2009 r. do maja 2011 r., a zatem w sprawie o dalszą - ponad

prawomocnie uwzględnioną - część świadczenia z tego samego stosunku

prawnego, pomiędzy tymi samymi stronami i w niezmienionych okolicznościach

Sąd orzekł odmiennie o zasadzie odpowiedzialności pozwanego; (2) art. 391 § 1 w

związku z art. 328 § 2 k.p.c., przez całkowity brak odniesienia w uzasadnieniu

skarżonego orzeczenia do rozstrzygnięcia zawartego w powołanym wyżej w wyroku

Sądu Rejonowego z dnia 24 maja 2011 r., w którym ustalono, że działanie

pozwanego polegające na wystawieniu wadliwego świadectwa pracy wprowadziło

w błąd powódkę i w konsekwencji spowodowało po stronie powodowej szkodę w

7

postaci utraty wynagrodzenia za pracę; (-) art. 233 § 1 k.p.c., przez błędne

przyjęcie, że łączenie szkody powódki z wystawieniem wadliwego świadectwa

pracy jest niedopuszczalne, podczas gdy z materiału dowodowego zebranego w

sprawie, jednoznacznie wynika, że gdyby powódka nie była przekonana o

możliwości otrzymania w 2009 r. emerytury, to nie zdecydowałaby się na

rozwiązanie stosunku pracy w 2004 r. i pracowałaby nadal, co w konsekwencji

doprowadziło do wydania niesłusznego i rażąco krzywdzącego powódkę

orzeczenia.

Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu Okręgowego w

całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania temu sądowi wraz z

uwzględnieniem kosztów postępowania wg norm przepisanych.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga jest uzasadniona. Bezpodstawne okazały się jednak zarzuty

naruszenia art. 328 § 2 w związku z art. 391 § 1 k.p.c. oraz art. 233 § 1 k.p.c.

Art. 328 § 2 k.p.c. określa jedynie wymagania konstrukcyjne uzasadnienia

orzeczenia. W świetle treści tego przepisu należy rozróżnić brak wskazania w treści

uzasadnienia zastosowanych przepisów prawa od wskazania tych podstaw, lecz

merytorycznie błędnych. Rozróżnienie wymienionych sytuacji opiera się na

założeniu, że czym innym jest techniczna strona uzasadnienia (której dotyczy

wymieniony przepis), a czym innym jest jego merytoryczna zawartość, choćby

nawet błędna. Tylko do pierwszej z wymienionych sytuacji odnosi się art. 328 § 2

k.p.c. Wytknięcie wadliwego sporządzenia uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia

może okazać się zasadne wówczas, gdy z powodu braku w uzasadnieniu

elementów wymienionych w art. 328 § 2 k.p.c. zaskarżone orzeczenie nie poddaje

się kontroli kasacyjnej. Nie stanowi on, więc właściwej płaszczyzny do krytyki

trafności przyjętych za podstawę zaskarżonego wyroku ustaleń faktycznych, ani ich

oceny prawnej (zob. wyroki SN z dnia: 17 marca 2006 r., I CSK 63/2005, Lex

Polonica nr 1344014; 20 lutego 2008 r., II CSK 449/07, LEX nr 442515). W

szczególności przepis ten nie obejmuje sytuacji, gdy Sąd, jak w niniejszej sprawie,

wskazał podstawy prawne wydania wyroku w sposób umożliwiający dokonanie

8

oceny toku wywodu, który doprowadził do wydania wyroku, pomijając przepis

istotny zdaniem skarżącego dla prawidłowego rozstrzygnięcia. Z kolei zarzut

naruszenia art. 233 § 1 k.p.c. nie może być rozpoznany w ramach kontroli

kasacyjnej, ponieważ zgodnie z art. 3983

§ 3 k.p.c. podstawą skargi kasacyjnej nie

mogą być zarzuty dotyczące ustalenia faktów lub oceny dowodów, a art. 233 § 1

k.p.c. dotyczy jednoznacznie i bezpośrednio oceny dowodów.

Trafny okazał się natomiast zarzut naruszenia art. 365 § 1 k.p.c. Powódka w

pozwie złożonym 5 czerwca 2012 r., wszczynającym postępowanie zakończone

zaskarżonym wyrokiem Sądu Okręgowego, wniosła o zasądzenie 65.552 zł z

ustawowymi odsetkami od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty tytułem

odszkodowania za utracone zarobki oraz kosztów procesu. W uzasadnieniu pozwu

powódka wskazała, że dochodzi odszkodowania za utracone zarobki w okresie od

maja 2011 r. do dnia wniesienia pozwu. Podkreśliła, że wyrokiem z dnia 24 maja

2011 r. w sprawie o sygn. akt VI P …/10 Sąd Rejonowy w B. uznał za zasadne

roszczenie o odszkodowanie za utracone wynagrodzenie liczone od 19 czerwca

2009 r. do 24 maja 2011 r. W postępowaniu tym powódka ograniczyła roszczenie

do 60.000 zł. Wobec powyższego, roszczenie powódki o odszkodowanie z tytułu

utraconych zarobków skierowane przeciwko tej samej pozwanej było już

przedmiotem innego postępowania sądowego zakończonego prawomocnym

zasądzeniem odszkodowania (wyrok Sądu Rejonowego w B. z 24 maja 2011 r. w

sprawie VI P …/10), przy czym obejmowało ono należność z tego tytułu za

wcześniejszy okres 19 czerwca 2009 r. do 24 maja 2011 r. do wysokości 60.000 zł.

W niniejszej sprawie powódka dochodzi przedmiotowego odszkodowania w kwocie

6.736,00 zł, stanowiącej pozostałą część odszkodowania dochodzonego wcześniej

w sprawie VI P …/10 oraz kwoty 58.816,00 zł stanowiącej utracone zarobki w

okresie od maja 2011 r. do dnia wniesienia pozwu. Roszczenia stanowiące

przedmiot obu postępowań wynikają zatem z tego samego stosunku prawnego i są

oparte na tych samych okolicznościach faktycznych. Art. 365 § 1 k.c. ustanawia

stan związania prawomocnym orzeczeniem nie tylko stron i sądu, który je wydał,

lecz również innych sądów. Związanie prawomocnym wyrokiem oznacza, że sąd

obowiązany jest uznać, że kwestia prawna, która była już przedmiotem

rozstrzygnięcia w innej sprawie, a która ma znaczenie prejudycjalne w sprawie

9

przez niego rozpoznawanej, kształtuje się tak, jak przyjęto w prawomocnym

wcześniejszym wyroku, nawet jeżeli argumentacja prawna, na której opiera się to

rozstrzygnięcie jest nietrafna. W późniejszej sprawie kwestia ta nie może być już w

ogóle badana. W tym kontekście należy też widzieć zagadnienie mocy wiążącej

wyroku zapadłego co do części dochodzonego świadczenia w procesie między tymi

samymi stronami o dalszą część świadczenia z tego samego stosunku prawnego.

Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 29 marca 1994 r., III CZP 29/94 (LEX nr 84472)

stwierdził, że w procesie o dalszą – ponad prawomocnie uwzględnioną – część

świadczenia z tego samego stosunku prawnego, sąd nie może w niezmienionych

okolicznościach orzec odmiennie o zasadzie odpowiedzialności pozwanego.

To stanowisko zostało podtrzymane w dalszych orzeczeniach Sądu Najwyższego.

W wyroku z dnia 14 maja 2003 r., I CKN 263/01 (niepubl.) stwierdzono, że w razie

prawomocnego uwzględnienia części roszczenia o spełnienie świadczenia z tego

samego stosunku prawnego, w procesie dotyczącym spełnienia reszty świadczenia

sąd nie może w tych samych okolicznościach prawnych i faktycznych orzec

odmiennie o zasadzie odpowiedzialności pozwanego. Natomiast w wyrokach z dnia

23 marca 2006 r., IV CSK 89/05 (OSNC 2007 nr 1, poz. 15) i z dnia 5 kwietnia 2007

r., II CSK 26/07 (niepubl.) Sąd Najwyższy stwierdził, że prawomocny wyrok

oddalający powództwo o zasądzenie części roszczenia ma moc wiążącą w sprawie,

w której powód dochodzi pozostałej części roszczenia wynikającego z tego samego

stosunku prawnego i opartego na tych samych okolicznościach faktycznych. W

orzeczeniach tych podkreślono, że art. 365 § 1 k.p.c. ma gwarantować

poszanowanie prawomocnego orzeczenia sądu, regulującego stosunek prawny

będący przedmiotem rozstrzygnięcia. Istnienie prawomocnego wyroku,

udzielającego ochrony prawnej określonemu prawu podmiotowemu, przekreśla

możliwość ponownego oceniania zasadności roszczenia wynikającego z tego

samego prawa, jeżeli występują te same okoliczności. W konsekwencji, w sytuacji

gdy sąd rozstrzygnął już w prawomocnie osądzonej sprawie o zasadzie

odpowiedzialności pozwanego, w następnym procesie o pozostałe świadczenia

wynikające z tego samego stosunku prawnego sąd jest związany rozstrzygnięciem

zawartym w pierwszym wyroku, który ma charakter prejudycjalny. Prawomocny

wyrok swoją mocą powoduje, że nie jest możliwe dokonanie odmiennej oceny i

10

odmiennego osądzenia tego samego stosunku prawnego w tych samych

okolicznościach faktycznych i prawnych, między tymi samymi stronami (zob. wyrok

SN z dnia 6 marca 2014 r., V CSK 203/13, LEX nr 1446456).

W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd Okręgowy nie twierdzi, że

wskazane w pozwie roszczenie powódki zostało wysunięte w zmienionych

okolicznościach faktycznych.

Z powyższych względów, Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji na

podstawie art. 39815

§ 1 k.p.c., a o kosztach postępowania kasacyjnego - na

podstawie art. 108 § 2 k.p.c. w związku z 39821

k.p.c.