III CZP 24/14

Sygn. akt III CZP 24/14

UCHWAŁA

Dnia 6 czerwca 2014 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Bogumiła Ustjanicz (przewodniczący)

SSN Krzysztof Pietrzykowski (sprawozdawca)

SSN Krzysztof Strzelczyk

Protokolant Katarzyna Bartczak

w sprawie z powództwa E. M.

przeciwko G. Towarzystwu Budownictwa Społecznego sp. z o.o.

w G., K. K. i M. Z.

o ustalenie i nakazanie,

po rozstrzygnięciu w Izbie Cywilnej na posiedzeniu jawnym

w dniu 6 czerwca 2014 r.

zagadnienia prawnego

przedstawionego przez Sąd Apelacyjny […]

postanowieniem z dnia 13 lutego 2014 r.,

"Czy zawarcie umowy sprzedaży własności nieruchomości

zabudowanej budynkiem mieszkalnym, w którym znajdują się

wynajmowane lokale mieszkalne wykracza poza ustawowe granice

przedmiotu działalności towarzystwa budownictwa społecznego (art.

27 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 26 października 1995 r. o niektórych

formach popierania budownictwa mieszkaniowego - tekst jedn.: Dz.U.

z 2013, poz. 255) występującego w takiej umowie jako sprzedawca

i w związku z tym, czy taka umowa jest ważna (art. 58 § 1 k.c.)?"

podjął uchwałę:

Zbycie przez towarzystwo budownictwa społecznego

nieruchomości zabudowanej budynkiem mieszkalnym, w którym

znajdują się wynajmowane lokale mieszkalne, jest

niedopuszczalne, chyba że nie wykracza poza granice

przedmiotu działalności towarzystwa określone w art. 27 ust. 1 i 2

2

ustawy z dnia 26 października 1995 r. o niektórych formach

popierania budownictwa mieszkaniowego (jedn. tekst: Dz.U.

z 2013 r., poz. 255).

3

UZASADNIENIE

E. M. wniosła powództwo przeciwko G. Towarzystwu Budownictwa

Społecznego sp. z o.o., w którym domagała się uznania za nieważną umowy

przedwstępnej sprzedaży nieruchomości położonej w G. przy ul. […], a w

przypadku zawarcia tej umowy wnosiła o uznanie jej za nieważną oraz nakazania

pozwanej złożenia powódce oferty sprzedaży zajmowanego przez nią lokalu wraz z

określeniem jego ceny wynikającej z operatu szacunkowego, z uwzględnieniem

bonifikat przysługujących z ustawy o gospodarce nieruchomościami. W toku

procesu doszło do sprzedaży nieruchomości. W związku z tym Sąd wezwał do

udziału w sprawie jej nabywców: K. K. i M. Z.

Sąd Okręgowy w T. wyrokiem z dnia 22 sierpnia 2013 r. ustalił, że nieważna

jest umowa sprzedaży nieruchomości położonej w G. przy ul. […] zabudowanej

budynkiem mieszkalnym wielorodzinnym, zawarta w dniu 5 kwietnia 2013 r. między

G. Towarzystwem Budownictwa Społecznego sp. z o.o. a K. K. i M. Z., nakazał

pobrać od G. Towarzystwa Budownictwa Społecznego sp. z o.o. na rzecz Skarbu

Państwa - Sądu Okręgowego kwotę 17.300,00 zł z tytułu kosztów sądowych i

postanowił nie obciążać pozwanych K. K. i M.Z. kosztami sądowymi.

Sąd Okręgowy ustalił, że powódka jest najemcą lokalu mieszkalnego

położonego w budynku znajdującym się w G. przy ul. […] od dnia 23 grudnia 1986 r.

Nieruchomość ta stanowiła własność Gminy Miasta G. i została wniesiona jako

aport do G. Towarzystwa Budownictwa Społecznego sp. z o.o. W 2012 r. pozwana

podjęła decyzję o sprzedaży tej nieruchomości. Najemcom przedstawiono

propozycję nabycia całej nieruchomości, jednakże nikt z niej nie skorzystał. W dniu

5 kwietnia 2013 r. K. K. i M. Z. kupili nieruchomość.

Sąd Okręgowy, analizując przepisy ustawy z dnia 26 października 1995 r.

o niektórych formach popierania budownictwa mieszkaniowego (jedn. tekst: Dz.U.

z 2013, poz. 255; dalej: n.f.p.b.m.), regulującej m.in. działalność towarzystw

budownictwa społecznego (dalej: "TBS"), doszedł do wniosku, że pozwana nie

mogła sprzedać nieruchomości. Stwierdził, że zadania TBS-ów są ściśle określone

w art. 27 n.f.p.b.m., który nie przewiduje obrotu nieruchomościami stanowiącymi ich

4

własność. Sąd Okręgowy wskazał na specyfikę TBS oraz pozycję prawną

najemcy lokali w TBS, która jest odmienna niż osób korzystających z tej formy

prawnej korzystania z lokali u innych wynajmujących. Stwierdził, że TBS-y powstały

w celu realizacji polityki Państwa polegającej na pomocy osobom niezamożnym

w zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych ich oraz ich rodzin. Nie jest to rozwiązanie

odosobnione, gdyż podobne ograniczenie w zakresie zbywania budynków

dotyczy także spółdzielni mieszkaniowych zgodnie z art. 16 ustawy z dnia

15 grudnia 2000 r. o spółdzielniach mieszkaniowych (jedn. tekst: Dz.U. z 2013 r.,

poz. 1222; dalej: "u.s.m.").

Pozwani wnieśli apelacje od wyroku Sądu Okręgowego.

Sąd Apelacyjny przy rozpoznawaniu apelacji powziął wątpliwość wyrażoną w

zagadnieniu prawnym przedstawionym do rozstrzygnięcia Sądowi Najwyższemu.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Wątpliwości wyrażone w przedstawionym Sądowi Najwyższemu zagadnieniu

prawnym sprowadzają się do dwóch problemów. Pierwszy z nich dotyczy tego, czy

zawarcie umowy sprzedaży nieruchomości zabudowanej budynkiem mieszkalnym,

w którym znajdują się wynajmowane lokale mieszkalne, wykracza poza ustawowe

granice przedmiotu działalności TBS określone w art. 27 n.f.p.b.m. Przepisy tego

artykułu określają przedmiot działania TBS, którym jest budowanie domów

mieszkalnych i ich eksploatacja na zasadach najmu (ust. 1), a może być również

nabywanie budynków mieszkalnych, przeprowadzanie remontów i modernizacji

obiektów przeznaczonych na zaspokajanie potrzeb mieszkaniowych na zasadach

najmu, wynajmowanie lokali użytkowych znajdujących się w budynkach TBS,

sprawowanie na podstawie umów zlecenia zarządu budynkami mieszkalnymi

i niemieszkalnymi niestanowiącymi własności TBS, z tym że powierzchnia

zarządzanych budynków niemieszkalnych nie może być większa niż powierzchnia

zarządzanych budynków mieszkalnych, oraz prowadzenie innej działalności

związanej z budownictwem mieszkaniowym i infrastrukturą towarzyszącą (ust. 2).

Drugi problem dotyczy skutków naruszenia granic dopuszczalnej działalności TBS

przez zawarcie niedozwolonej umowy sprzedaży. Wątpliwości wyrażone przez Sąd

5

Apelacyjny nie były dotychczas przedmiotem bezpośredniego rozstrzygnięcia Sądu

Najwyższego ani wypowiedzi w piśmiennictwie.

Zagadnienie prawne przedstawione przez Sąd Apelacyjny rzeczywiście

budzi poważne wątpliwości. Z jednej bowiem strony ustawodawca nie zakazał

jednoznacznie zbycia przez TBS nieruchomości zabudowanej, w której

wynajmowane są lokale mieszkalne, z drugiej zaś nie wprowadził regulacji, które

dotyczyłyby konsekwencji uznania zbycia takiej nieruchomości za dopuszczalne.

Brak wyraźnego zakazu nie budzi wątpliwości. Natomiast próby jego

rekonstruowania w drodze złożonych zabiegów interpretacyjnych powinny być

dokonywane z dużą ostrożnością. Zakaz taki byłby istotnym ograniczeniem prawa

własności, skoro do podstawowych atrybutów właściciela należy możliwość

rozporządzania prawem (art. 140 k.c.). Z art. 64 ust. 3 Konstytucji RP wynika zaś,

że własność może być ograniczona tylko w drodze ustawy i tylko w zakresie,

w jakim nie narusza ona istoty prawa własności. Choć przepis ten zamieszczony

jest w rozdziale II Konstytucji regulującym wolności, prawa i obowiązki człowieka

i obywatela, w orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego jednolicie przyjmuje się,

że podmiotem konstytucyjnych praw i wolności mogą być również osoby prawne,

co dotyczy m.in. prawa własności (art. 64 ust. 1 Konstytucji RP).

Podstawy prawnej rozważanego zakazu nie stanowi art. 15e ust. 2 n.f.p.b.m.,

zgodnie z którym lokale mieszkalne wybudowane przy wykorzystaniu kredytu,

o którym mowa w art. 15a ust. 1, nie mogą być, pod rygorem nieważności,

wyodrębnione na własność, a także nie może być do nich ustanowione spółdzielcze

własnościowe prawo do lokalu. Po pierwsze, zakaz ten dotyczy tylko lokali

wybudowanych przy wykorzystaniu kredytów udzielonych przez Bank

Gospodarstwa Krajowego w ramach realizacji programów rządowych popierania

budownictwa mieszkaniowego (art. 15a ust. 1 n.f.p.b.m.). Sąd Najwyższy wyjaśnił

w wyroku z dnia 26 stycznia 2011 r., II CSK 366/10 (Biul. SN 2011, nr 4, s. 9),

że zakaz wyodrębniania własności lokali mieszkalnych lub ustanawiania

spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego, zamieszczony w art.

15e ust. 2 n.f.p.b.m. dotyczy tylko tych lokali mieszkalnych, które zostały

wybudowane przy wykorzystaniu kredytów pochodzących ze środków

6

zlikwidowanego Krajowego Funduszu Mieszkaniowego w ramach realizacji

programów rządowych popierania budownictwa mieszkaniowego (zob. też wyrok

Sądu Najwyższego z dnia 17 czerwca 2011 r., II CSK 631/10, niepubl.).

W niniejszej sprawie nie chodzi natomiast o taki lokal. Po drugie, rozważany zakaz

dotyczy tylko spółdzielni mieszkaniowych, co wynika expressis verbis z art. 15e ust.

1 n.f.p.b.m. Na marginesie tych rozważań należy podkreślić, że stanowisko

ustawodawcy, który nie uchylił art. 15e ust. 2 n.f.p.b.m., jest niekonsekwentne,

skoro zamieszczony w art. 121

ust. 2 u.s.m. analogiczny zakaz został uchylony

przez art. 2 ustawy z 19 sierpnia 2011 r. o zmianie ustawy o niektórych formach

popierania budownictwa mieszkaniowego oraz ustawy o spółdzielniach

mieszkaniowych (Dz.U. Nr 201, poz. 1180). Jednocześnie zaś ta ustawa dodała

w n.f.p.b.m. rozdział 4b (art. 33e – 33k) zatytułowany „Wyodrębnianie na własność

lokali mieszkalnych wybudowanych na wynajem przy wykorzystaniu kredytu

udzielonego przez Bank Gospodarstwa Krajowego”.

Podstaw normatywnych obowiązywania zakazu zbywania przez TBS

nieruchomości zabudowanych, w których wynajmowane są lokale mieszkalne,

można poszukiwać w art. 27 n.f.p.b.m., w szczególności w interpretowanym

a contrario ust. 2 pkt 1, w którym wspomniano o możliwości „nabywania budynków

mieszkalnych” z pominięciem wzmianki o możliwości ich zbywania. Rozumowanie

to nie jest pozbawione podstaw. Określenie w ustawie dopuszczalnego przedmiotu

działalności osoby prawnej może być uzasadnione względami ochrony interesów

osób trzecich. Przykładowo art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo

bankowe (jedn. tekst: Dz. U. z 2012 r., poz. 1376 ze zm.) wymienia czynności, które

- poza czynnościami bankowymi (art. 5 ust. 1 i 2 tej ustawy) - mogą być

dokonywane przez banki. Wśród tych czynności wymieniono zarówno nabywanie,

jak i zbywanie nieruchomości (art. 6 ust. 1 pkt 5 ustawy - Prawo bankowe), co może

mieć wpływ na sposób wykładni art. 27 n.f.p.b.m.

Argument dotyczący wykładni art. 27 n.f.p.b.m. nie ma jednak charakteru

rozstrzygającego. Ustawodawca bowiem, określając przedmiot działania TBS,

wspomniał w art. 27 ust. 2 pkt 5 n.f.p.b.m. ogólnie o możliwości prowadzenia „innej

działalności związanej z budownictwem mieszkaniowym i infrastrukturą

towarzyszącą”. Jako „związane z budownictwem mieszkaniowym” i tym samym

7

dopuszczalne można by traktować wszelkie czynności prawne, które mają

charakter pomocniczy, uboczny lub konieczny do realizacji zadania podstawowego

w postaci eksploatacji domów mieszkalnych na zasadach najmu. Kryteriom tym

mogłoby odpowiadać nie tylko nabywanie rzeczy ruchomych czy nieruchomości,

ale niekiedy również ich zbywanie. Jako w pełni prawidłowe i racjonalne

gospodarczo można by np. uznać zbycie uprzednio nabytej nieruchomości

niezabudowanej ze względu na to, że jej zabudowa okazała się później

nieopłacalna.

Tego rodzaju ocena byłaby jednak znacznie trudniejsza w razie zbycia przez

TBS nieruchomości zabudowanej, w której wynajmowane są lokale mieszkalne.

Nie przesądza to jeszcze o nieważności takiej czynności. Można bowiem mieć

wątpliwość co do tego, czy art. 27 n.f.p.b.m. rzeczywiście wyznacza zakres

dopuszczalnych działań TBS z takim skutkiem, że może ono dokonywać tylko tych

czynności prawnych, które mieszczą się we wspomnianym zakresie. Byłoby to

bowiem równoznaczne ze stwierdzeniem, że art. 27 n.f.p.b.m. przewiduje

rozwiązanie przypominające konstrukcję specjalnej zdolności prawnej (por. dawny

art. 36 k.c.).

Prima facie za wykładnią wykluczającą dopuszczalność zbycia przez TBS

nieruchomości zabudowanej, w której wynajmowane są lokale mieszkalne, zdają

się przemawiać eksponowane przez Sądy obu instancji racje związane

z zagrożeniem w postaci pogorszenia położenia najemców takich lokali. Zagrożenie

to miałoby wynikać z tego, że pod niektórymi względami położenie najemców lokali

mieszkalnych w TBS jawi się jako korzystniejsze od ogólnych zasad

przewidzianych w ustawie z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów,

mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (jedn. tekst: Dz. U.

z 2014 r., poz. 150) oraz przepisach kodeksu cywilnego o najmie (por. art. 33

n.f.p.b.m.). Dotyczy to w szczególności przewidzianych w art. 28 n.f.p.b.m. zasad

określania wysokości czynszu, w tym ustanowienia czynszu maksymalnego.

Dopuszczenie do zbycia przez TBS nieruchomości zabudowanych, w których

wynajmowane są lokale mieszkalne, zdaje się również wywoływać wątpliwości -

sygnalizowane przez Sąd Apelacyjny - co do zasad zwrotu ewentualnej

8

partycypacji najemcy lub innych osób w kosztach budowy lokalu (art. 29-29a

n.f.p.b.m.).

W rzeczywistości i te argumenty trudno uznać za rozstrzygające. Można

bowiem sądzić, że przepisy określające położenie najemcy w TBS -

w szczególności przewidujące czynsz maksymalny w wysokości nie wyższej niż

4% wartości odtworzeniowej lokalu w skali roku (art. 28 ust. 2 n.f.p.b.m.) oraz

obowiązek zwrotu kwoty partycypacji w przypadku zakończenia najmu i opróżnienia

lokalu (art. 29a ust. 3-5 n.f.p.b.m.) - współkształtują wiążący strony stosunek najmu

z tym skutkiem, że obowiązują także nabywcę nieruchomości, w której

wynajmowane są lokale mieszkalne, który to nabywca wstępuje w stosunek najmu

zgodnie z art. 678 § 1 w związku z art. 692 k.c. Takie rozumowanie legło u podstaw

uchwały z dnia 23 listopada 1993 r., III CZP 158/93 (OSNC 1994, nr 6, poz. 130),

w której Sąd Najwyższy stwierdził, że w razie zbycia budynku stanowiącego

odrębną nieruchomość, w czasie trwania najmu znajdującego się w tym budynku

mieszkania zakładowego, nabywca wstępuje w stosunek najmu na miejsce zbywcy

(art. 678 § 1 k.c.) z wszystkimi wynikającymi z tego stosunku obowiązkami, a więc

także z obowiązkiem dostarczenia najemcy, w razie rozwiązania umowy najmu,

lokalu zamiennego, jeżeli taki obowiązek spoczywałby na zbywcy w myśl art. 57 ust.

3 pkt 3 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. - Prawo lokalowe (jedn. tekst: Dz. U.

z 1987 r. Nr 30, poz. 165 ze zm.).

Za wyłączeniem możliwości zbycia przez TBS nieruchomości zabudowanej,

w której wynajmowane są lokale mieszkalne, przemawia również obawa,

że odmienny pogląd umożliwiałby manipulacje godzące w interesy niektórych

najemców lokali w TBS, np. najemców, którzy w ramach czynszu „ekonomicznego”

przewidzianego w art. 28 ust. 1 n.f.p.b.m. współfinansowali remont budynków

położonych na zbywanej nieruchomości). Za taką wykładnią przemawia także brak

w ustawie jakiejkolwiek regulacji dotyczącej skutków zbycia tego rodzaju

nieruchomości, kontrastujący z przewidzianym w art. 33e i nast. unormowaniem

wyodrębniania na własność lokali mieszkalnych wybudowanych na wynajem przy

wykorzystaniu kredytu udzielonego przez Bank Gospodarstwa Krajowego.

9

Z drugiej strony w n.f.p.b.m. odnaleźć można również argumenty

podważające tezę o bezwzględnym obowiązywaniu normy wyłączającej

dopuszczalność zbycia przez TBS nieruchomości, w której wynajmowane są lokale

mieszkalne. Do innych bowiem wniosków prowadzi pośrednio art. 33i n.f.p.b.m.

Przepis ten wspomina o obciążeniu nieruchomości TBS, w której znajdują się

wynajmowane mieszkania, hipoteką, a - jak wiadomo - istota tego prawa zakłada

możliwość zbycia nieruchomości i zaspokojenia wierzyciela hipotecznego

z uzyskanej ceny. Możliwość ustanowienia hipoteki na nieruchomości TBS

uznawano w orzecznictwie jeszcze przed wprowadzeniem art. 33i n.f.p.b.m.,

na co wskazuje uchwała Sądu Najwyższego z dnia 16 stycznia 2004 r., III CZP

106/03 (OSNC 2005, nr 4, poz. 59). Dopuszczalna jest także możliwość sprzedaży

nieruchomości TBS w toku likwidacji masy upadłości ze skutkiem określonym w art.

678 § 1 k.c.

Zarazem należy zwrócić uwagę, że w n.f.p.b.m. brak jest przepisu

odpowiadającego art. 16 ust. 1 u.s.m., zgodnie z którym jeżeli w toku likwidacji,

postępowania upadłościowego albo postępowania egzekucyjnego z nieruchomości

spółdzielni nabywcą budynku albo udziału w budynku nie będzie spółdzielnia

mieszkaniowa, spółdzielcze lokatorskie prawo do lokalu mieszkalnego przekształca

się w prawo najmu podlegające przepisom ustawy o ochronie praw lokatorów,

mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego. Przepis ten

oznacza, że zbycie zabudowanej nieruchomości spółdzielni mieszkaniowej, w której

ustanowiono spółdzielcze lokatorskie prawo do lokalu mieszkalnego, jest możliwe

tylko w toku likwidacji, postępowania upadłościowego albo postępowania

egzekucyjnego.

Brak w n.f.p.b.m. odpowiednika art. 16 ust. 1 u.s.m. utrudnia ścisłe

określenie wyjątków od zasady wyłączającej możliwość zbycia przez TBS

nieruchomości, w której wynajmowane są lokale mieszkalne. Tym niemniej

z przytoczonych wyżej względów należy uznać tę zasadę za obowiązującą.

Poza przypadkami zbycia takiej nieruchomości w toku likwidacji, postępowania

upadłościowego albo postępowania egzekucyjnego, odstępstwo od tej zasady

mogłoby dotyczyć wyjątkowych sytuacji, w których zbycie to byłoby działaniem

„związanym z budownictwem mieszkaniowym” (art. 27 ust. 2 pkt 5 n.f.p.b.m.),

10

podporządkowanym celowi głównemu (art. 27 ust. 1 n.f.p.b.m.), np. w razie, gdyby

nabywcą był inny TBS albo spółdzielnia mieszkaniowa. W braku szczególnego

uzasadnienia umowę zbycia przez TBS nieruchomości, w której wynajmowane są

lokale mieszkalne należy uznać za nieważną.

Powstaje w związku z tym pytanie, czy podstawę prawną nieważności

stanowi, jak sugeruje Sąd Apelacyjny, art. 58 § 1 k.c. Zgodnie z tym przepisem,

czynność prawna sprzeczna z ustawą jest nieważna, chyba że właściwy przepis

przewiduje inny skutek. W orzecznictwie i piśmiennictwie jest reprezentowany

pogląd, że chodzi tu wyłącznie o sytuację, gdy sprzeczna z ustawą jest treść

czynności prawnej. Pogląd ten jest w zasadzie uzasadniony, gdyż w polskim

ustawodawstwie, zwłaszcza w kodeksie cywilnym, istnieją odrębne regulacje, które

przewidują nieważność czynności prawnej z innych przyczyn, niż sprzeczność jej

treści z ustawą. Przykładowo można tu wskazać na takie ogólne przyczyny, jak

brak zdolności do czynności prawnych (art. 14 § 1 i art. 19 k.c.), niezachowanie

wymaganej formy (art. 73 k.c.) oraz niektóre wady oświadczenia woli (brak

świadomości lub swobody i pozorność - art. 82 i 83 k.c.). Jak już wspomniano,

w kodeksie cywilnym nie ma obecnie art. 36, zgodnie z którym zdolność prawna

osoby prawnej nie obejmowała praw i obowiązków wyłączonych przez ustawę lub

przez oparty na niej statut; nie obejmowała ona również praw i obowiązków, które

nie były związane z zakresem zadań danej osoby prawnej, nie wpływało to jednak

na ważność czynności prawnej, chyba że druga strona wiedziała, iż czynność

dotyczy takich praw lub obowiązków. Uchylenie tego przepisu przez ustawę z dnia

28 lipca 1990 r. o zmianie ustawy - Kodeks cywilny (Dz.U. Nr 55, poz. 321)

spowodowało paradoksalnie, że obecnie w kodeksie cywilnym nie ma przepisu,

który przyznawałby expressis verbis zdolność prawną osobom prawnym.

Przysługiwanie osobom prawnym zdolności prawnej jedynie pośrednio wynika z art.

331

k.c. Zdolność prawna osób prawnych nie jest jednak taka sama jak zdolność

prawna osób fizycznych. Z natury rzeczy osoby prawne nie mogą być podmiotami

praw np. z zakresu prawa rodzinnego i opiekuńczego. Istnieją ponadto regulacje

szczególne, które ograniczają zdolność prawną osób prawnych, których nie można

postrzegać jedynie jako np. ograniczeń w zakresie swobody umów. Dotyczą one

m.in. osób prawnych bądź ułomnych osób prawnych działających w obszarze

11

prawa mieszkaniowego. Przykładowo zdolność prawna spółdzielni mieszkaniowej

została ograniczona do czynności określonych w art. 1 ust. 2, 5 i 6 u.s.m.

Ograniczenie zdolności prawnej wspólnoty mieszkaniowej wynika z zakresu jej

zadań (zob. uchwała składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 21 grudnia

2007 r., III CZP 65/07, OSNC 2008, nr 7-8, poz. 69). Podobnie zdolność prawna

TBS została ograniczona przez przepisy art. 27 n.f.p.b.m. Czynność prawna

dokonana przez np. spółdzielnię mieszkaniową, wspólnotę mieszkaniową czy TBS

z przekroczeniem ich ustawowych kompetencji jest zatem nieważna jako sprzeczna

z ustawą (art. 58 § 1 k.c.).

Z przedstawionych powodów Sąd Najwyższy rozstrzygnął zagadnienie

prawne, jak w uchwale.