SNO 24/14

Sygn. akt SNO 24/14

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 5 czerwca 2014 r.

Sąd Najwyższy - Sąd Dyscyplinarny w składzie:

SSN Wiesław Kozielewicz (przewodniczący)

SSN Dariusz Zawistowski

SSN Marian Kocon (sprawozdawca)

Protokolant Katarzyna Wojnicka

przy udziale Zastępcy Rzecznika Dyscyplinarnego Sądu Okręgowego w […],

po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 czerwca 2014 r.,

sprawy obwinionego G. T.

sędziego Sądu Rejonowego w […]

w związku z odwołaniem obwinionego

od wyroku Sądu Apelacyjnego - Sądu Dyscyplinarnego w […]

z dnia 18 lutego 2014 r.,

utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok.

UZASADNIENIE

Sędzia Sądu Rejonowego G. T. został obwiniony o to, że w dniu 7 marca

2012 r. na drodze publicznej pomiędzy miejscowościami L. i W. kierował

samochodem osobowym marki […], w stanie nietrzeźwości, mając w trzech

2

badaniach dokonanych urządzeniem Alkometr A2 nr 1846/11L wynik 2,47; 2,85;

2,83 promila alkoholu w wydychanym powietrzu.

Wyrokiem z dnia 18 lutego 2014r. Sąd Apelacyjny - Sąd Dyscyplinarny w […]

uznał obwinionego za winnego popełnienia zarzucanego czynu i za to na

podstawie art. 107§1 pkt 5 u.s.p. wymierzył mu karę dyscyplinarną złożenia

sędziego z urzędu. W uzasadnieniu Sąd podkreślił, że obwiniony dopuścił się

przestępstwa za które został prawomocnie skazany, które wyczerpuje znamiona

przewinienia dyscyplinarnego z art. 107§1 u.s.p.. Obwiniony działał z zamiarem

bezpośrednim, nie stwierdzono u niego choroby psychicznej ani upośledzenia

umysłowego, nie ma podstaw do przyjęcia upojenia patologicznego lub innego

atypowego. Za wymierzeniem najsurowszej kary przemawiał charakter

popełnionego przewinienia polegający na rażącym naruszeniu zasad porządku

publicznego, wysoki stopień nietrzeźwości oraz społeczna i korporacyjna

szkodliwość przypisanego przewinienia.

W odwołaniu z dnia 3 kwietnia 2014r. obwiniony sędzia G. T. zarzucił

naruszenie prawa formalnego, obrazę prawa materialnego, błąd w ustaleniach

faktycznych oraz rażącą niewspółmierność kary.

Sąd Najwyższy - Sąd Dyscyplinarny zważył, co następuje:

Odwołanie nie jest zasadne. Obwiniony pomija, że kwestia jego stanu

zdrowia została szczegółowo rozważona przez Sąd Apelacyjny - Sąd

Dyscyplinarny. Sąd odwołał się do opinii biegłych powołanych w sprawie

dyscyplinarnej, którzy wykluczyli u obwinionego chorobę psychiczną w rozumieniu

psychozy czy niedorozwoju umysłowego. Zdaniem biegłych, dokonując

zarzucanego czynu obwiniony znajdował się pod wpływem alkoholu, jednakże brak

jest podstaw do przyjęcia u niego w tym czasie upojenia patologicznego lub innego

atypowego. Tym samym brak jest podstaw do kwestionowania poczytalności

obwinionego w odniesieniu do zarzucanego mu czynu, warunki z art. 31 §1 lub §2

k.k. nie znajdują zastosowania, stan ten trwa do nadal.

Stan zdrowia obwinionego został również szczegółowo oceniony w toku

postępowania karnego zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego w

[…] z dnia 21 stycznia 2014r. (II Ka …/13). W tym postępowaniu dopuszczono dowód

z opinii biegłych psychiatrów i psychologa. Biegli nie stwierdzili choroby psychicznej w

3

znaczeniu psychozy ani upośledzenia umysłowego. Rozpoznali natomiast chorobę

alkoholową i zespół depresyjny wtórny do uzależnienia. Ponadto biegli uznali, że

oskarżony w chwili czynu miał w pełni zachowaną zdolność rozumienia znaczenia

czynu i pokierowania swoim postępowaniem. Sąd Okręgowy na podstawie opinii

biegłych wykluczył również wpływ zażywanych przez obwinionego leków na

poczytalność oskarżonego, skoro ten zażył dawki lecznicze, wcześniej nie

odnotowując konkretnych zaburzeń po ich przyjmowaniu. Za tym stanowiskiem

przemawia także zachowanie obwinionego w czasie popełnienia czynu zabronionego.

Wreszcie, w toku postępowania karnego oddalono wnioski dowodowe o wysłuchanie

w charakterze świadków […], które zostały złożone również w toku niniejszej sprawy

dyscyplinarnej. Sąd Okręgowy uznał, że wysłuchanie tych osób nie ma znaczenia dla

rozstrzygnięcia sprawy, skoro dane o stanie zdrowia psychicznego obwinionego

znajdowały się w historiach choroby czy kartach informacyjnych.

Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 3 k.k. przez

orzeczenie kary niewspółmiernie surowej, w tym nierozpoznanie wniosków

dowodowych w zakresie wydajności i obciążenia pracą obwinionego.

Niekwestionowany jest pogląd, że popełnienie przez sędziego przewinienia

dyscyplinarnego, które odpowiada ustawowym znamionom typu czynu

zabronionego prowadzenia w ruchu lądowym pojazdu mechanicznego w stanie

nietrzeźwości, a więc czynu zabronionego o charakterze umyślnym, stanowi wyraz

tak rażącego lekceważenia porządku prawnego, że z reguły powoduje utratę

kwalifikacji do sprawowania urzędu sędziego, niezależnie od oceny jego

wcześniejszej służby. Świadczy bowiem, że sędzia świadomie ignoruje

powszechnie znane zakazy nie tylko uregulowane w przepisach prawa, ale także

mające konotacje etyczne. Naraża przez to na szwank swoje dobre imię, jak

również bezpieczeństwo wszystkich współużytkowników drogi publicznej, po której

się porusza. Jedynie zupełnie nadzwyczajne okoliczności, mieszczące się zwykle w

ramach instytucji kontratypów usprawiedliwiają sędziego, tak jak każdego innego

obywatela, z faktu, iż nie respektował zakazu prowadzenia pojazdu w stanie

nietrzeźwości. Za takie przewinienie służbowe odpowiednią karą dyscyplinarną jest

kara złożenia sędziego z urzędu (por. wyroki SN z dnia 8 lutego 2011 r., sygn. akt

SNO 58/10, z dnia 27 sierpnia 2007 r., sygn. SNO 47/07; z dnia 27 marca 2007 r.,

4

sygn. SNO 13/07, z dnia 9 marca 2006 r., sygn. SNO 6/06; z dnia 10 września

2002 r„ sygn. SNO 27/02;).

Oceniając z tej perspektywy, Sąd Najwyższy - Sąd Dyscyplinarny podziela

stanowisko przedstawione w zaskarżonym wyroku Sądu Apelacyjnego - Sądu

Dyscyplinarnego. Godnym odnotowania jest nie tylko charakter przewinienia

dyscyplinarnego popełnionego przez obwinionego, ale również wysoki stopień

nietrzeźwości obwinionego. Nawet zatem ewentualne uwzględnienie okoliczności

podnoszonych przez obwinionego co do jego wydajności i obciążenia pracą nie

zmienia łącznej oceny zachowania obwinionego jak też zasadności wymierzenia

mu kary dyscyplinarnej złożenia z urzędu.

Mając to na uwadze, Sąd orzekł jak w sentencji.