II UK 447/13

Sygn. akt II UK 447/13

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 4 czerwca 2014 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Jerzy Kuźniar (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Beata Gudowska

SSN Zbigniew Korzeniowski

w sprawie z wniosku A. R.

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych

z udziałem zainteresowanych: B. K. i in. ,

o składki,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 4 czerwca 2014 r.,

skargi kasacyjnej wnioskodawczyni od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]

z dnia 27 czerwca 2012 r.,

1. oddala skargę kasacyjną,

2. zasądza od wnioskodawczyni na rzecz organu rentowego

kwotę 120 zł (sto dwadzieścia) tytułem zwrotu kosztów

postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

2

Wyrokiem z dnia 27 czerwca 2012 r., Sąd Apelacyjny oddalił apelację

wnioskodawczyni A. R. od wyroku Sądu Okręgowego – Sądu Pracy i Ubezpieczeń

Społecznych w E. z dnia 25 stycznia 2012 r. w sprawie przeciwko Zakładowi

Ubezpieczeń Społecznych o składki, przy udziale zainteresowanych -

Wojewódzkiego Szpitala Zespolonego w E., B. K., M. P. i R. T.

W ustalonym stanie faktycznym, decyzjami z dnia 8 czerwca 2011 r. oraz

dwoma z dnia 9 czerwca 2011 r. pozwany organ rentowy stwierdził, że podstawa

wymiaru składek na ubezpieczenie zdrowotne zainteresowanych z tytułu

wykonywania umów zlecenia na rzecz płatnika składek (wnioskodawczyni) we

wskazanych w decyzjach okresach wynosi 0,00 zł. W odwołaniach od powyższych

decyzji wnioskodawczyni kwestionowała zastosowanie do poboru składek na to

ubezpieczenie art. 8 ust 2a ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie

ubezpieczeń społecznych (jednolity tekst: Dz.U. z 2013 r., poz. 1442 ze zm., dalej

ustawa systemowa). Wnioskodawczyni prowadziła działalność gospodarczą w

zakresie świadczenia usług lekarskich i pielęgniarskich. W dniach 1 marca 2006 r.,

2 kwietnia 2007 r. oraz 2 stycznia 2009 r. zawarła z Wojewódzkim Szpitalem

Zespolonym umowy o udzielenie zamówienia na świadczenia zdrowotne, w ramach

których przyjęła do wykonania zadania polegające na udzielaniu świadczeń

zdrowotnych z zakresu całodobowej opieki pielęgniarskiej nad pacjentem w

komórkach organizacyjnych Szpitala, pełnionych w ramach dyżurów

uzupełniających obsadę (zastępstwa), z zakresu wykonywania niektórych procedur

medycznych przez lekarzy pełnionych w ramach dyżurów uzupełniających obsadę,

zlecanych przez dyrektora naczelnego, dyrektora do spraw lecznictwa lub dyrektora

do spraw pielęgniarstwa. Przedmiotem umów były, między innymi, świadczenia

udzielane przez pielęgniarki i położne, wynikające z zakresu czynności, oparte na

ustawie z dnia 5 lipca 1996 r. o zawodach pielęgniarki i położnej (Dz.U. Nr 91, poz.

410 ze zm.) oraz rozporządzeniu Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej z dnia 2

września 1997 r. w sprawie zakresu i rodzaju świadczeń zapobiegawczych,

diagnostycznych, leczniczych, rehabilitacyjnych wykonywaniach przez pielęgniarkę

i położną samodzielnie, bez zlecenia lekarskiego oraz zakresu i rodzaju tych

świadczeń wykonywanych przez pielęgniarkę i położną samodzielnie (Dz.U. Nr

3

116, poz. 750). Merytoryczny, bezpośredni nadzór nad wykonywaniem zleconych

wnioskodawczyni czynności pełnił ordynator/kierownik/koordynator lub inna osoba

funkcyjna oddziału/działu, w którym realizowane były świadczenia. W celu realizacji

zawartej ze Szpitalem umowy wnioskodawczyni zawarła z zainteresowanymi

umowy zlecenia i zgłosiła ich do ubezpieczenia zdrowotnego z tytułu wykonywania

umowy. W okresie obowiązywania umowy zlecenia zainteresowani pozostawali w

stosunku pracy z Wojewódzkim Szpitalem Zespolonym i wykonywali te same

czynności, które wykonywali w ramach stosunku pracy. W trakcie wykonywania

umów zlecenia zainteresowane miały dostęp do środków i pomieszczeń

znajdujących się na terenie Szpitala, zaś ich prace nadzorował lekarz dyżurny.

W tak ustalonym stanie faktycznym (niespornym) Sąd Okręgowy wyrokami z

dnia 25 stycznia 2012 r. oddalił odwołania wnioskodawczyni. Sąd powołując się na

art. 8 ust. 1 i 2a ustawy systemowej, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 22 lutego

2010 r., I UK 259/09 (niepublikowany) i uchwałę tego Sądu z dnia 2 września

2009 r., II UZP 6/09 (OSNP 2010 nr 3-4, poz. 46) - uznał, że art. 8 ust. 2a tej

ustawy rozszerza pojęcie pracownika dla celów ubezpieczenia społecznego poza

sferę stosunku pracy. Zainteresowane, wykonując pracę w ramach zawartej z

wnioskodawczynią umowy zlecenia, w istocie świadczyły usługi medyczne na rzecz

swojego pracodawcy, tj. Wojewódzkiego Szpitala Zespolonego, na oddziałach,

które jednocześnie były miejscem ich pracy w ramach łączącego je ze Szpitalem

stosunku pracy. Były one zatem pracownikami w rozumieniu art. 8 ust. 2a ustawy

systemowej. Ponieważ w stosunku do pracownika płatnikiem składek jest

pracodawca (art. 4 pkt 2 lit. a ustawy systemowej), a powołany wyżej przepis

rozszerza pojęcie pracownika także na jego aktywność w ramach umowy

cywilnoprawnej, jeżeli w jej ramach świadczy on pracę na rzecz swojego

pracodawcy, należy go uznać - na potrzeby ubezpieczeń społecznych - za

pracownika tego właśnie pracodawcy.

Wyrokiem z dnia 27 czerwca 2012 r. Sąd Apelacyjny oddalił apelację

wnioskodawczyni od powyższego wyroku, podzielając stanowisko Sądu pierwszej

instancji. Podstawę prawną decyzji organu rentowego stanowił art. 8 ust. 2a ustawy

systemowej oraz art. 69 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach

opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (jednolity tekst: Dz.U. z

4

2008 r. Nr 164, poz. 1027 ze zm., dalej ustawa o świadczeniach opieki zdrowotnej).

Sąd Apelacyjny wywiódł, że stosownie do art. 32 ustawy systemowej do składek na

ubezpieczenie zdrowotne, w zakresie ich poboru, stosuje się odpowiednio przepisy

dotyczące składek na ubezpieczenia społeczne. „Odpowiednie” stosowanie

przepisów dotyczących składek na ubezpieczenia społeczne oznacza odesłanie do

wszystkich przepisów dotyczących tych składek (tak Sąd Najwyższy w uchwale

składu siedmiu sędziów z dnia 15 października 2009 r., II UZP 3/09, (OSNP 2010

nr 13-14, poz. 165); uchwale z dnia 4 czerwca 2008 r., II UZP 3/08 (OSNP 2009 nr

11-12, poz. 148); wyroku z dnia 4 października 2011 r., I UK 113/11 (OSNP 2012 nr

23-24, poz. 293); uchwale z dnia 28 września 1994 r., II UZP 25/94 (OSNAPiUS

1995 nr 6, poz. 79) oraz uchwale z dnia 23 października 1987 r., III UZP 38/87

(OSNC 1989 nr 7-8, poz. 110). Stosownie do art. 4 pkt 2 lit. a ustawy systemowej,

płatnikiem składek na ubezpieczenie społeczne pracowników jest pracodawca (art.

6 ust. 1 pkt 1 ustawy systemowej), a zleceniobiorców/osób świadczących usługi -

zleceniodawca (art. 6 ust. 1 pkt 4 tej ustawy). Co prawda za pracownika uważa się

osobę pozostającą w stosunku pracy (art. 8 ust. 1), ale także osobę wykonującą

pracę na podstawie umowy agencyjnej, umowy zlecenia lub innej umowy o

świadczenie usług, do której zgodnie z Kodeksem cywilnym stosuje się przepisy

dotyczące zlecenia albo umowy o dzieło, jeżeli umowę taką zawarła z pracodawcą,

z którym pozostaje w stosunku pracy, lub jeżeli w ramach takiej umowy wykonuje

pracę na rzecz pracodawcy, z którym pozostaje w stosunku pracy (art. 8 ust. 2a).

Ten ostatni przepis wprowadza wyjątek od reguły określonej w art. 9 ust. 1 ustawy

systemowej, w myśl której umowa zlecenia jest zwolniona z obowiązku

ubezpieczenia społecznego jeżeli dotyczy osoby świadczącej umowę o pracę.

Zamiarem ustawodawcy było wyeliminowanie sytuacji, w których w ramach umowy

cywilnoprawnej ubezpieczony wykonywałby te same obowiązki, które świadczył w

ramach umowy o pracę, wskutek czego pracodawca nie musiałby zatrudniać

pracownika w większym wymiarze czasu pracy lub w godzinach nadliczbowych i

odprowadzać składek na ubezpieczenia społeczne od wyższego wynagrodzenia.

Stosownie do art. 18 ust. 1a ustawy systemowej, w stosunku do ubezpieczonych, o

których mowa w art. 8 ust 2a, w podstawie wymiaru składek na ubezpieczenia

emerytalne i rentowe, uwzględnia się również przychód z tytułu umowy agencyjnej,

5

umowy zlecenia lub innej umowy o świadczenie usług, do której zgodnie z

Kodeksem cywilnym stosuje się przepisy dotyczące zlecenia albo umowy o dzieło.

Płatnikiem składek na ubezpieczenia społeczne z tytułu umowy zlecenia lub

świadczenia usług jest zatem pracodawca, którego pracownik wykonuje na jego

rzecz pracę w ramach takiej umowy zawartej z osobą trzecią (tak Sąd Najwyższy w

uchwale z dnia 2 września 2009 r., II UZP 6/09 oraz w wyroku z dnia 22 lutego

2010 r., I UK 259/09). W uzasadnieniu powołanej uchwały z dnia 2 września 2009 r.

Sąd Najwyższy stwierdził, że przesłanką decydującą o uznaniu za pracownika

osoby świadczącej w ramach umowy zlecenia pracę na rzecz swojego pracodawcy

jest to, że w ramach takiej umowy wykonuje faktycznie pracę dla swojego

pracodawcy (pracodawca uzyskuje rezultaty jej pracy). Zawarty w art. 8 ust 2a

ustawy systemowej zwrot „działać na rzecz” został użyty w innym znaczeniu niż w

języku prawa, w którym działanie „na czyjąś rzecz” może się odbywać w wyniku

istnienia określonej więzi prawnej (stosunku prawnego). Stosunkiem prawnym

charakteryzującym się działaniem na rzecz innego podmiotu jest stosunek pracy,

do którego istotnych cech należy działanie na rzecz pracodawcy (art. 22 k.p.).

Również wykonujący zlecenie „działa na rzecz zleceniodawcy” (art. 734 i następne

k.c.). W kontekście art. 8 ust 2a ustawy systemowej zwrot ten opisuje zatem

sytuację faktyczną, w której należy zastosować konstrukcję uznania za pracownika.

Jest nią istnienie trójkąta umów - 1) umowy o pracę, 2) umowy zlecenia między

pracownikiem a osobą trzecią i 3) umowy o podwykonawstwo między pracodawcą i

zleceniodawcą. Pracodawca w wyniku umowy o podwykonawstwo przejmuje w

ostatecznym rachunku rezultat pracy wykonanej na rzecz zleceniodawcy, przy

czym następuje to w wyniku zawarcia umowy zlecenia/świadczenia usług z osobą

trzecią oraz zawartej umowy cywilnoprawnej między pracodawcą i zleceniodawcą.

Zdaniem Sądu drugiej instancji, nie ma żadnych podstaw, aby zastosowanie art. 8

ust. 2a ustawy ograniczać tylko do sytuacji, gdy pracodawca zatrudnia swojego

pracownika równolegle na podstawie umowy cywilnoprawnej. W ocenie tego Sądu,

konsekwencją konstrukcji uznania za pracownika jest konieczność opłacania przez

pracodawcę składki na ubezpieczenia społeczne za osobę, z którą została zawarta

umowa zlecenia, tak jak za pracownika. Pracodawcę obciąża także obowiązek

poboru i odprowadzenia składki na ubezpieczenie zdrowotne za taką osobę (art. 32

6

ustawy systemowej). Skoro zainteresowane w wymienionych wyżej okresach w

ramach umowy o pracę zawartej ze Szpitalem pracowały jako pielęgniarki M. P. i R.

T.), oraz na izbie przyjęć (B. K.) i równolegle - w ramach umowy zlecenia z

wnioskodawczynią - świadczyły w tym samym Szpitalu tożsame usługi

pielęgniarskie na oddziałach, na których wykonywały zatrudnienie w ramach

stosunku pracy, a pracodawcę zainteresowanych w tym samym okresie łączyła ze

zleceniodawcą umowa o udzielanie świadczeń zdrowotnych, to sytuacja ta

wyczerpuje dyspozycję art. 8 ust. 2a ustawy systemowej. W takiej sytuacji

pracodawca jest również płatnikiem składek na ubezpieczenie zdrowotne z tytułu

umowy zawartej przez zleceniobiorców z wnioskodawczynią (art. 66 ust. 1 pkt 1a

oraz art. 69 ust. 1 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej). Podleganie przez

zainteresowane obowiązkowemu ubezpieczeniu zdrowotnemu z tytułu umowy

zawartej z wnioskodawczynią jest konsekwencją objęcia ich obowiązkowym

ubezpieczeniem społecznym jako osób uznanych za pracowników (art. 66 ust. 1 pkt

1a w związku z art. 5 pkt 43 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej i art. 8 ust.

2a ustawy systemowej), a nie jako zleceniobiorców (art. 66 ust. 1 pkt 1e ustawy o

świadczeniach opieki zdrowotnej). Stosownie do art. 66 ust. 1 pkt 1 tej ostatniej

ustawy, podleganie obowiązkowym ubezpieczeniom zdrowotnym jest

konsekwencją spełnienia warunków do objęcia ubezpieczeniem społecznym i

oznacza przyznanie prawa powiązanego z nałożeniem obowiązku (tak w wyroku

Sądu Najwyższego z dnia 22 lutego 2006 r., I UK 227/05, niepublikowany).

Ponieważ zainteresowane z tytułu wyżej wymienionych umów należą do kategorii

osób uznanych za pracownika, podlegają ubezpieczeniu zdrowotnemu jak

pracownik, a w konsekwencji płatnikiem tych składek jest pracodawca, a nie

zleceniodawca.

Powyższy wyrok zaskarżył skargą kasacyjną pełnomocnik wnioskodawczyni,

zarzucając naruszenie prawa materialnego - art. 8 ust. 2a ustawy systemowej,

przez błędne przyjęcie, że ma on zastosowanie do umów o świadczenie usług

medycznych zawartych przez wnioskodawczynię na rzecz Wojewódzkiego Szpitala

Zespolonego z osobami fizycznymi o świadczenie usług medycznych na jej rzecz, a

także przyjęcie, że świadczenie usług na rzecz wnioskodawczyni przez wymienione

osoby fizyczne stwarza obowiązek odprowadzenia składek na ubezpieczenia

7

społeczne przez pracodawcę tych osób na zasadach ogólnych oraz naruszenie

przepisów postępowania wskutek nieuwzględnienia wniosku skarżącej o zwrócenie

się z pytaniem prawnym do Trybunału Konstytucyjnego, czy przepis art. 8a ust. 2a

ustawy systemowej, zdanie ostatnie, jest zgodny z Konstytucją RP. Wskazując na

powyższe zarzuty wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy

do ponownego rozpatrzenia Sądowi drugiej instancji.

W odpowiedzi na skargę pełnomocnik strony pozwanej wniósł o odmowę

przyjęcia jej do rozpoznania, ewentualnie o jej oddalenie z przyznaniem kosztów

postępowania kasacyjnego.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna jest nieusprawiedliwiona.

Na wstępie należy przypomnieć, że zgodnie z art. 3983

§ 3 k.p.c. podstawą

skargi kasacyjnej nie mogą być zarzuty dotyczące ustalenia faktów lub ocena

dowodów, zaś Sąd Najwyższy jako tzw. sąd prawa, rozpoznaje skargę kasacyjną w

granicach jej podstaw i jest związany z mocy art. 39813

§ 2 k.p.c. ustaleniami

faktycznymi stanowiącymi podstawę zaskarżonego orzeczenia. Sąd Najwyższy

może zatem skargę kasacyjną rozpoznawać tylko w ramach tej podstawy, na której

ją oparto, odnosząc się jedynie do przepisów, których naruszenie zarzucono (por.

np. wyroki z dnia 22 lutego 2010 r., I UK 233/09, niepublikowany, oraz z dnia 19

maja 2011 r., I PK 264/10, niepublikowany). Z tego względu nie może być uznany

za skuteczny powołany w ramach podstawy naruszenia przepisów postępowania

zarzut niezwrócenia się przez Sąd drugiej instancji z pytaniem prawnym do

Trybunału Konstytucyjnego. Skarżąca nie wskazała bowiem żadnego przepisu

prawa procesowego, który - w jej ocenie - został naruszony przez Sąd drugiej

instancji.

Na marginesie należy wskazać, że wystąpienie na podstawie art. 193

Konstytucji RP oraz art. 3 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale

Konstytucyjnym (Dz.U. Nr 102, poz. 643 ze zm.) z pytaniem prawnym należy do

uprawnień sądu orzekającego i ustawodawca nie przewidział możliwości kontroli

sposobu korzystania z tego uprawnienia przez badanie zasadności wystąpienia z

8

pytaniem prawnym. Strona może natomiast zarzucić naruszenie prawa

materialnego przez zastosowanie przepisu sprzecznego z Konstytucją, takiego

zarzutu skarżąca jednak nie sformułowała. Natomiast skoro ustalenia faktyczne

stanowiące podstawę zaskarżonego wyroku nie zostały przez skarżącą

zakwestionowane, Sąd Najwyższy jest nimi związany z mocy art. 39813

§ 2 k.p.c.

Oznacza to, że wiąże go ustalenie, iż zainteresowane - w ramach umowy

cywilnoprawnej z wnioskodawczynią - wykonywały pracę na rzecz podmiotu, z

którym wiązał je stosunek pracy. Tym samym wskazywany w skardze kasacyjnej

zarzut naruszenia art. 8 ust. 2a ustawy systemowej, nie znajduje uzasadnienia, gdy

się dodatkowo uwzględni wyrok Sądu Najwyższego z dnia 6 lutego 2014 r., II UK

279/13, (niepublikowany), wydany we wcześniejszej sprawie o składki na

ubezpieczenie zdrowotne, którym oddalono skargę kasacyjną wnioskodawczyni. W

uzasadnieniu tego wyroku powołano się na dotychczasowe orzecznictwo Sądu

Najwyższego, według którego w świetle art. 8 ust. 2a ustawy systemowej

pracodawca, którego pracownik wykonuje na jego rzecz pracę w ramach umowy o

dzieło zawartej z osobą trzecią, jest płatnikiem składek na ubezpieczenie

emerytalne, rentowe, chorobowe i wypadkowe z tytułu tej umowy (por. uchwałę z

dnia 2 września 2009 r., II UZP 6/09 oraz wyrok z dnia 11 maja 2012 r., I UK 5/12,

OSNP 2013 nr 9-10, poz. 117). Teza ta jest aktualna także w stosunku do

pracowników wykonujących taką pracę na podstawie umowy zlecenia (por. wyroki z

dnia 14 stycznia 2010 r., I UK 252/09, niepublikowany; z dnia 2 lutego 2010 r., I UK

259/09, niepublikowany oraz z dnia 18 października 2011 r., III UK 22/11, OSNP

2012 nr 21-22, poz. 266). W orzeczeniach tych Sąd Najwyższy wyjaśnił (co trafnie

wziął pod uwagę Sąd Apelacyjny), że art. 8 ust. 2a ustawy systemowej rozszerza

pojęcie pracownika dla celów ubezpieczeń społecznych poza sferę stosunku pracy.

Rozszerzenie to dotyczy wykonywania pracy na podstawie jednej z wymienionych

w nim umów prawa cywilnego przez osobę, która umowę taką zawarła z

pracodawcą, z którym pozostaje w stosunku pracy, a także wykonywania pracy na

podstawie jednej z tych umów przez osobę, która wymienioną umowę zawarła z

osobą trzecią, jednakże w jej ramach wykonuje pracę na rzecz pracodawcy, z

którym pozostaje w stosunku pracy. Przesłanką decydującą o uznaniu takiej osoby

za pracownika w rozumieniu ustawy systemowej jest to, że - będąc pracownikiem

9

związanym stosunkiem pracy z określonym pracodawcą - jednocześnie świadczy

na jego rzecz pracę w ramach umowy cywilnoprawnej zawartej z inną osobą.

Celem takiej regulacji było ograniczenie korzystania przez pracodawców z umów

cywilnoprawnych zawieranych z własnymi pracownikami dla realizacji tych samych

zadań, które wykonują oni w ramach łączącego strony stosunku pracy, by w ten

sposób ominąć ograniczenia wynikające z ochronnych przepisów prawa pracy i

uniknąć obciążeń z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne od tychże umów

oraz ochrona pracowników przed skutkami fluktuacji podmiotowej po stronie

zatrudniających w trakcie procesu świadczenia pracy, polegającej na

przekazywaniu pracowników przez macierzystego pracodawcę innym podmiotom

(podwykonawcom), którzy zatrudniają tych pracowników w ramach umów

cywilnoprawnych nieobjętych obowiązkiem ubezpieczeń społecznych (umowa o

dzieło) lub zwolnionych z tego obowiązku w zbiegu ze stosunkiem pracy (umowa

agencyjna, zlecenia lub inna umowa o świadczenie usług, do której stosuje się

przepisy o zleceniu). W orzecznictwie Sądu Najwyższego w tej kwestii, zwraca się

uwagę również, że na tle art. 8 ust. 2a ustawy systemowej pojęcie pracownika w

zakresie ubezpieczenia społecznego nie pokrywa się ściśle z takim pojęciem, jakim

posługuje się prawo pracy, a odczytywanie tego przepisu w związku z art. 6 ust. 1

pkt 1 oraz art. 6 ust. 1 pkt 4 ustawy systemowej prowadzi do wniosku, że

rzeczywisty stosunek prawny regulowany wymienionymi w nim umowami

cywilnymi, który istnieje na gruncie prawa cywilnego, nie wywołuje skutków w

zakresie prawa ubezpieczeń społecznych. Uwzględniając powyższą wykładnię,

pogląd skarżącej jakoby z art. 9 ust. 1 i 2 ustawy systemowej miało wynikać, że

przepisy te odnoszą się do każdego przypadku zawarcia przez pracownika umowy

cywilnoprawnej z osobą trzecią, jest błędny. Sąd Najwyższy przyjmuje (szeroko w

tym zakresie w powołanych wyżej wyrokach z dnia 18 października 2011 r., III UK

22/11 oraz z dnia 11 maja 2012 r., I UK 5/12), że umowy cywilnoprawne

wymienione w art. 8 ust. 2a ustawy systemowej (także w jej art. 9 ust. 1) nie

stanowią samodzielnych tytułów obowiązkowego podlegania ubezpieczeniom

społecznym pracownika. W takiej sytuacji nie dochodzi również do zbiegu tytułów

ubezpieczenia społecznego w rozumieniu art. 9 tej ustawy. Norma art. 8 ust. 2a -

poprzez wykreowanie szerokiego pojęcia „pracownika” - stworzyła szeroką definicję

10

pracowniczego tytułu obowiązkowych ubezpieczeń społecznych. Tytułem tym jest

łączący pracodawcę z pracownikiem stosunek pracy oraz dodatkowo umowa

cywilnoprawna zawarta przez pracownika z pracodawcą lub zawarta z osobą

trzecią, ale wykonywana na rzecz pracodawcy. Określone hipotezą normy art. 8

ust. 2a dwie sytuacje faktyczne, w jakich może się znaleźć osoba, do której przepis

ten jest adresowany (pracownik wykonujący pracę na podstawie wymienionych

umów cywilnoprawnych zawartych z pracodawcą oraz umów cywilnoprawnych

zawartych wprawdzie z osobą trzecią, ale gdy praca jest świadczona na rzecz

pracodawcy) mają równorzędny charakter z punktu widzenia skutków opisanych

dyspozycją omawianej normy prawnej. Konsekwencje prawne na gruncie ustawy

systemowej, wynikające z realizacji takich umów, muszą być takie same, co

oznacza, że dla celów ubezpieczeń społecznych zarówno wykonywanie pracy na

podstawie umów cywilnoprawnych zawartych z pracodawcą, jak i zawartych

wprawdzie z osobą trzecią, ale gdy praca wykonywana jest na rzecz pracodawcy,

jest traktowane tak jak świadczenie pracy w ramach klasycznego stosunku pracy

łączącego jedynie pracownika z pracodawcą.

Mając na uwadze powyższe Sąd Najwyższy na podstawie art. 39814

k.p.c.

orzekł jak w sentencji.

Orzeczenie o kosztach procesu uzasadnia art. 98 k.p.c. oraz, określający

taryfowe wynagrodzenie pełnomocnika strony pozwanej, § 12 ust. 4 pkt 1

rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie

opłat za czynności radców prawnych (...) - jednolity tekst: Dz.U. z 2013 r., poz. 490.