WA 19/14

Sygn. akt: WA 19/14

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 12 czerwca 2014 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Jerzy Steckiewicz (przewodniczący)

SSN Edward Matwijów (sprawozdawca)

SSN Jan Bogdan Rychlicki

Protokolant : Marcin Szlaga

przy udziale prokuratora Naczelnej Prokuratury Wojskowej płk. Jana Żaka

w sprawie kmdr. R. S. oskarżonego z art. 286 § 1 k.k., po rozpoznaniu w Izbie

Wojskowej na rozprawie w dniu 12 czerwca 2014 r., apelacji wniesionej przez

obrońcę oskarżonego od wyroku Wojskowego Sądu Okręgowego w P. z dnia 28

stycznia 2014 r.,

1. zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy,

2. kosztami sądowymi postępowania apelacyjnego obciąża

oskarżonego.

UZASADNIENIE

Wojskowy Sąd Okręgowy w P. wyrokiem z dnia 28 stycznia 2014 r., uznał

kmdr. R. S. za winnego tego, że:

2

„ w okresie od dnia 17 grudnia 2012 r. do dnia 20 grudnia 2012 r. w G., działając w

celu osiągnięcia korzyści majątkowej, doprowadził Komendanta […] do

niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 1.745,98 zł z tytułu odbytej w

dniu 20 grudnia 2012 r. podróży pojazdem służbowym marki Opel Vectra z G. do P.

i z powrotem, w ten sposób, że wprowadził w błąd kmdr. por. M. C. – pełniącego

obowiązki Szefa […] poprzez wskazanie, iż na polecenie Dowódcy Marynarki

Wojennej ma udać się do Sądu Okręgowego w P. w celach służbowych, co

skutkowało złożeniem w dniu 17 grudnia 2012 r. zapotrzebowania do Oddziału

Zabezpieczenia […] na przydzielenie pojazdu służbowego celem odbycia w dniu 20

grudnia 2012 r. podróży służbowej do Sądu Okręgowego w P., gdy w

rzeczywistości R. S. wezwany był do osobistego stawiennictwa w charakterze

oskarżonego na rozprawie toczącej się przed Wojskowym Sądem Okręgowym w P.

w sprawie o sygnaturze akt So …/12, czym działał na szkodę Komendanta […],

tj. popełnienia przestępstwa określonego w art. 286 § 1 k.k.”

i za to na podstawie art. 286 § 1 k.k., przy zastosowaniu art. 295 § 1 k.k. i art. 60 §

6 pkt 4 k.k., art. 69 § 1 i 2 k.k. oraz art. 70 § 1 pkt 2 k.k., skazał go na karę 4

miesięcy ograniczenia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na

okres roku próby.

Na podstawie art. 71 § 1 k.k. orzekł grzywnę w wysokości 30 stawek

dziennych po 30 zł każda.

Apelację od tego wyroku wniósł obrońca oskarżonego zarzucając:

1. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, mający

wpływ na jego treść przez ustalenie, że kmdr R. S. wyczerpał swoim

zachowaniem ustawowe znamiona przestępstwa określonego w art. 286 § 1

k.k., podczas gdy w jego działaniu brak było zamiaru bezpośredniego

popełnienia czynu zabronionego, to jest celu w postaci osiągnięcia korzyści

majątkowej,

2. błąd w ustaleniach faktycznych co do stopnia społecznej szkodliwości czynu

zabronionego, przyjętych za podstawę orzeczenia i mający wpływ na jego

treść przez uznanie, iż nie jest on znikomy, a zatem stanowi przestępstwo.

Na tej podstawie obrońca wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie

oskarżonego od przypisanego mu czynu, ewentualnie umorzenie postępowania na

3

podstawie art. 1 § 2 k.k. w trybie art. 17 § 1 pkt 3 k.k., bądź też o uchylenie

zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania

Wojskowemu Sądowi Okręgowemu w P.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Apelacja nie jest zasadna.

Podnoszone w apelacji zarzuty błędów w ustaleniach faktycznych nie

zasługują na uwzględnienie.

Analiza materiału dowodowego sprawy w kontekście uzasadnienia

zaskarżonego wyroku prowadzi bowiem do jednoznacznego wniosku, iż sąd

orzekający w toku przewodu sądowego prawidłowo zgromadził i ujawnił materiał

dowodowy sprawy, dokonał jego wszechstronnej oceny uwzględniającej wskazania

wiedzy, logiki i doświadczenia życiowego i w następstwie tak dokonanej oceny

ustalił stan faktyczny nie zawierający błędów.

Dokonując kontroli zaskarżonego orzeczenia w zakresie oceny

zgromadzonych dowodów i poczynionych w ich następstwie ustaleń, sąd

odwoławczy nie znalazł podstaw, by ocenę tę kwestionować. Zarzuty apelacji w tym

przedmiocie sprowadzają się wyłącznie do polemiki z prawidłowymi i właściwie

umotywowanymi ustaleniami sądu, a jako takie nie mogły być skuteczne.

Naturalnym prawem obrony jest taka interpretacja materiału dowodowego, której

efekt jest korzystny dla oskarżonego. Nie oznacza to jednak, by ocena dokonana

przez sąd orzekający była oceną dowolną, a tym samym wadliwą. Wręcz

przeciwnie, stwierdzić bowiem należy, iż ocena sądu pierwszej instancji

zaprezentowana w pisemnych motywach wyroku w pełni korzysta z ochrony

przewidzianej w art. 7 k.p.k., ponieważ w oparciu o reguły wskazane w tym

przepisie, została dokonana.

Sąd pierwszej instancji w obszernych motywach zaskarżonego wyroku

wskazał dlaczego wyjazd oskarżonego kmdr. S. na rozprawę do Wojskowego Sądu

Okręgowego w P. we własnej sprawie karnej, w świetle obowiązujących przepisów,

nie mógł być podróżą służbową na koszt wojska i nie przysługiwał mu w celu jej

odbycia środek transportu pozostający w dyspozycji wojska.

4

Jako oficer o wieloletnim stażu służby wojskowej wielokrotnie korzystał z

wojskowych środków transportu w celu odbycia podróży służbowej i znana mu była

procedura ubiegania się o środek transportu w takim celu.

W świetle całokształtu okoliczności sprawy nie budzi wątpliwości fakt, że

wbrew odmiennym twierdzeniom autora apelacji, oskarżony kmdr. S. zamiarem

bezpośrednim obejmował zarówno cel swojego działania jak i sam sposób działania

zmierzający do tego celu.

Bez wprowadzenia w błąd kmdr. por. M. C., któremu oskarżony oświadczył,

że z polecenia dowódcy […] w sprawach służbowych jedzie do sądu do P., nie

otrzymałby zgody na wyjazd pojazdem służbowym.

Oskarżony miał zatem świadomość, że przekazując tego rodzaju

okoliczności działał w zamiarze dokonania oszustwa, bowiem doprowadził do

niekorzystnego rozporządzenia mieniem w celu osiągnięcia korzyści majątkowej w

postaci korzystania z samochodu służbowego dla celów prywatnych, który mu nie

przysługiwał.

W świetle prawidłowych zatem ustaleń faktycznych dokonanych przez sąd

pierwszej instancji co do znamion czynu z art. 286 § 1 k.k., wina oskarżonego w

kierunku popełnienia tego przestępstwa nie budzi wątpliwości i w tej sytuacji nie

może być mowy o jego uniewinnieniu.

Wymierzając oskarżonemu karę ograniczenia wolności z warunkowym

zawieszeniem jej wykonania z jednoczesnym obostrzeniem jej grzywną w

rozmiarze dolnych granic ustawowego zagrożenia, sąd meriti uwzględnił we

właściwym stopniu wszystkie okoliczności, które należało zgodnie z treścią art. 115

§ 2 k.k., uwzględnić przy ocenie stopnia społecznej szkodliwości przypisanego

oskarżonemu czynu.

Naprawiona przez kmdr. R. S. szkoda jako istotna okoliczność łagodząca,

nie uszła uwadze Sądu przy wymiarze kary. Łącznie z pozostałymi okolicznościami,

o których mowa w zaskarżonym wyroku, nie pozwalała jednak na uznanie czynu

oskarżonego o znikomym stopniu społecznej szkodliwości.

Mając na uwadze powyższe, Sąd Najwyższy orzekł jak na wstępie.

5