III KK 144/14

Sygn. akt III KK 144/14

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 10 czerwca 2014 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Małgorzata Gierszon (przewodniczący)

SSN Jarosław Matras

SSN Andrzej Ryński (sprawozdawca)

Protokolant Teresa Jarosławska

w sprawie A. O.

skazanego z art. 65 § 1 kks w zw. z art. 7 § 1 kks i innych

po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu

w dniu 10 czerwca 2014 r.,

kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego na korzyść

od wyroku Sądu Rejonowego w B.

z dnia 17 czerwca 2013 r.,

1. uchyla zaskarżony wyrok co do czynu kwalifikowanego z art. 91 §

1 k.k.s. w zb. z art. 65 § 1 k.k.s. w zw. z art. 7 § 1 k.k.s., a także co do

orzeczenia o karze łącznej, przepadku na rzecz Skarbu Państwa,

zaliczenia na poczet orzeczonej kary grzywny okresu rzeczywistego

pozbawienia wolności oraz w zakresie wymierzonej opłaty,

2. wydatkami za postępowanie kasacyjne obciąża Skarb Państwa.

2

UZASADNIENIE

A. O. został oskarżony o to, że:

I. w dniu 5 lutego 2013 r. w B. w mieszkaniu przechowywał wyroby tytoniowe oraz

spirytusowe bez polskich znaków akcyzy podlegające reglamentacji pozataryfowej,

wprowadzone na polski obszar celny bez przedstawienia organowi celnemu i

zgłoszenia celnego, stanowiące przedmiot czynu zabronionego określonego w art.

86 k.k.s., w postaci 297 paczek papierosów marki NZ „Gold Super Slim”, 94 paczek

papierosów „Monte Carlo” - czerwone, 25 litrów płynu zawierającego 92% alkoholu

etylowego, 10 litrów płynu zawierającego 38% alkoholu etylowego i 5 litrów płynu

zawierającego 36% alkoholu etylowego, na którym ciążą należności celne w kwocie

1226 zł oraz należności podatkowe w kwocie 9200 zł, w tym podatek akcyzowy w

kwocie 7202 zł i podatek od towarów i usług w kwocie 1998 zł, tj. o czyn z art. 91 §

1 k.k.s. w zb. z art. 65 § 1 k.k.s.,

II. w bliżej nieustalonym czasie, przed dniem lub w dniu 5 lutego 2013 r. w B., w

mieszkaniu bez wymaganego wpisu do rejestru rozlewał napoje spirytusowe w ten

sposób, że po uprzednim rozcieńczeniu z wodą alkoholu etylowego o stężeniu 92%

sporządził napój alkoholu w stężeniu 38% i ilości 10 litrów i o stężeniu 36% w ilości

5 litrów, po czym przelewał tak sporządzony napój do butelek i pojemników o

pojemności 5 litrów, tj. o czyn z art. 44 ust. 1 ustawy z dnia 18 października 2006 r.

o wyrobie napojów spirytusowych oraz rejestracji i ochronie oznaczeń

geograficznych napojów spirytusowych (Dz.U.2013.144 j.t.).

W toku rozprawy w dniu 17 czerwca 2013 r. oskarżony po uzgodnieniu z

prokuratorem złożył wniosek o wydanie w trybie art. 387 § 2 k.p.k. wyroku

skazującego bez przeprowadzania postępowania dowodowego i wymierzenie mu

za czyn pierwszy kary 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz grzywny w wysokości

20 stawek dziennych przyjmując równowartość jednej stawki w kwocie 60 zł, za

czyn drugi kary 3 miesięcy pozbawienia wolności, a w konsekwencji orzeczenie

kary łącznej w rozmiarze 7 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym

zawieszeniem jej wykonania na okres 3 lat próby oraz przepadek wyrobów

akcyzowych (k. 59-60).

Sąd Rejonowy w B. wyrokiem z dnia 17 czerwca 2013 r., uwzględnił

wymieniony wniosek i oskarżonego A. O. uznał za winnego popełnienia czynu

3

opisanego punkcie I kwalifikowanego z art. 91 § 1 k.k.s. w zb. z art. 65 § 1 k.k.s. w

zw. z art. 7 § 1

k.k.s. i za ten czyn na podstawie art. 65 § 1 k.k.s. w zw. z art. 7 § 2 k.k.s. wymierzył

mu karę 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz grzywnę w wysokości 20 stawek

dziennych, przyjmując równowartość jednej stawki w kwocie 60 złotych.

Nadto uznał go za winnego czynu opisanego punkcie II, a zakwalifikowanego

z art. 44 ust. 1 ustawy z dnia 18 października 2006 r. o wyrobie napojów

spirytusowych oraz rejestracji i ochronie oznaczeń geograficznych napojów

spirytusowych i na mocy tego przepisu wymierzył mu karę 3 miesięcy pozbawienia

wolności.

W konsekwencji na podstawie art. 39 § 1 i 2 k.k.s. orzekł wobec

oskarżonego karę łączną pozbawienia wolności w wysokości 7 miesięcy, której

wykonanie w oparciu o art. 69 § 1 i 2 k.k. i art. 70 § 1 pkt 1 k.k. warunkowo zawiesił

wobec oskarżonego na okres 3 lat tytułem próby.

Poza tym na podstawie art. 49 § 1 k.k.s. w zw. z art. 29 pkt 1 k.k.s. w zw. z

art. 30 § 1 i 3 k.k.s oraz art. 31 § 5 i 6 k.k.s. orzekł przepadek na rzecz Skarbu

Państwa wyrobów tytoniowych i alkoholowych, szczegółowo opisanych w wykazie

dowodów rzeczowych nr 1/61/13 pod poz. 1 - 4 na k. la akt sprawy i zarządził

ich zniszczenie.

Na podstawie art. 63 § 1 k.k. na poczet orzeczonej grzywny zaliczył

oskarżonemu okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie - zatrzymania

w dniu 5 lutego 2013 r. Nadto obciążył go kosztami sądowymi.

Wyrok ten uprawomocnił się bez kontroli instancyjnej w dniu 25 czerwca

2013 r. (k.63).

Na zasadzie art. 523 § 1 k.p.k., art. 526 § 1 k.p.k., art. 537 § 1 i 2 k.p.k. w zw.

z art. art. 113 § 1 k.k.s. od powyższego wyroku kasację na korzyść A. O. w części

dot. pkt. I, w zakresie czynu kwalifikowanego z art. 91 § 1 k.k.s. w zb. z art. 65 § 1

k.k.s. w zw. z art. 7 § 1 k.k.s. wywiódł Prokurator Generalny, który zaskarżonemu

orzeczeniu zarzucił rażące i mające istotny wpływ na treść orzeczenia naruszenie

przepisów prawa procesowego i materialnego, tj. art. 387 § 2 k.p.k., polegające na

uwzględnieniu wadliwego wniosku oskarżonego o skazanie go bez

przeprowadzenia postępowania dowodowego i wydanie wyroku skazującego

4

zgodnego z tym wnioskiem, co w konsekwencji doprowadziło do rażącego

naruszenia prawa karnego materialnego polegającego na błędnym

zakwalifikowaniu przestępstwa skarbowego zarzucanego A. O. z art. 91 § 1 k.k.s. w

zb. z art. 65 § 1 k.k.s. w zw. z art. 7 § 1 k.k.s. i wymierzeniu kary 6 miesięcy

pozbawienia wolności oraz grzywny w wysokości 20 stawek dziennych, podczas

gdy opis czynu i wskazana w nim kwota uszczuplenia celnego wynosząca 1.226 zł

oraz należności podatkowych w kwocie 9.200 zł obligowała, zgodnie z art. 53 § 3 i

§ 14 k.k.s., do przyjęcia kwalifikacji prawnej z art. 65 § 3 k.k.s. w zb. z art. 91 § 4

k.k.s. w zw. z art. 7 § 1 k.k.s., który to czyn zagrożony jest wyłącznie karą grzywny

do 720 stawek dziennych.

Powołując się na powyższe skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego

wyroku w części dotyczącej pkt I, w zakresie czynu kwalifikowanego z art. 91 § 1

k.k.s. w zb. z art. 65 § 1 k.k.s. w zw. z art. 7 § 1 k.k.s., oraz pkt II, III i V jego części

dyspozytywnej oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi

Rejonowemu w B.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Kasacja Prokuratora Generalnego okazała się oczywiście zasadna i

podlegała uwzględnieniu na posiedzeniu bez udziału stron w trybie art. 535 § 5

k.p.k. Rację ma skarżący, że przedmiotowy wyrok w odniesieniu do czynu

zarzucanego skazanemu został wydany z rażącym naruszeniem przepisów prawa

karnego procesowego i materialnego wymienionych w zarzucie kasacji.

Należy podkreślić, że postępowanie karne w sprawie niniejszej zostało

zakończone w trybie konsensualnym w ramach wniosku A. O. złożonego na

rozprawie w dniu 17 czerwca 2013 r. o wymierzenie mu określonej kary bez

przeprowadzenia postępowania dowodowego. Przepis stanowiący podstawę

prawną tego wniosku – art. 387 k.p.k., poprzez art. 113 k.k.s. znajduje

zastosowanie także do przestępstw i wykroczeń skarbowych. Przy czym z uwagi na

specyfikę tych czynów warunki dobrowolnego poddania się odpowiedzialności

przewidziane w art. 387 k.p.k. zostały doprecyzowane w art. 161 k.k.s. Zatem,

przedmiotowy wniosek powinien być złożony w terminie określonym w art. 387 § 1

k.p.k., przy braku sprzeciwu prokuratora, w sytuacji gdy to prokurator a nie

finansowy organ dochodzenia wniósł akt oskarżenia. Należy również pamiętać, że

5

zgodnie z art. 113 § 2 pkt. 1 k.k.s., przy przestępstwach skarbowych nie stosuje się

przepisów k.p.k. dotyczących pokrzywdzonego. Natomiast finansowy organ

dochodzenia korzysta z uprawnień prokuratora tylko wtedy, gdy wniósł akt

oskarżenia (art. 122 § 1 pkt. 1 k.k.s.).

W konsekwencji Sąd rozstrzygając w przedmiocie wniosku ma obowiązek

sprawdzić, wystąpienie wszystkich warunków materialnych i formalnych

wskazanych w tych przepisach, pozwalających na jego uwzględnienie. W

szczególności Sąd powinien skontrolować, czy okoliczności popełnienia czynu

oskarżonego nie budzą wątpliwości, zaś jego propozycja skazania na konkretną

karę, również co do jej rodzaju oraz wysokości jest zgodna ze stosownymi

przepisami prawa karnego materialnego i prowadzi do wniosku, że pomimo

nieprzeprowadzenia rozprawy w całości osiągnięte zostaną cele postępowania

karnego. W sytuacji gdy zgłoszony przez oskarżonego wniosek tychże unormowań

materialno-prawnych nie respektuje, to niewątpliwą powinnością sądu wynikającą z

dyspozycji art. 387 § 3 k.p.k. w zw. z art. 113 § 1 k.k.s. i art. 161 § 1 k.k.s jest

uzależnienie jego uwzględnienia od dokonania w nim stosownej zmiany zgodnej z

obowiązującym stanem prawnym, w tym także w zakresie uiszczenia należności

publicznoprawnej, gdy w związku z przestępstwem nastąpiło jej uszczuplenie i nie

została ona w całości uiszczona, albo też rozpoznanie w dalszym ciągu sprawy na

zasadach ogólnych (zob. też wyroki SN z dnia 18 kwietnia 2013 r., II KK 98/13,

Prok.i Pr.-wkł. 2013/7-8/10, z dnia 26 stycznia 2006 r., IV KK 435/05, Prok.i Pr.-wkł.

2006/6/7, z dnia 8 maja 2002 r., III KK 143/02, Prok.i Pr.-wkł. 2002/12/18 ).

Sąd Rejonowy w B. nie dostrzegł, iż przedmiotowy wniosek złożony przez

oskarżonego na rozprawie, stanowiący pełną akceptację stanowiska prokuratora w

zakresie kwalifikacji prawnej czynu zarzucanego A. O. w pkt. I aktu oskarżenia i

wymiaru kary (k. 59-60) nie zasługiwał na uwzględnienie, ponieważ naruszał

przepisy prawa karnego skarbowego.

Sąd meriti w całości zaakceptował opis czynu A. O. przyjęty przez

prokuratora . W konsekwencji czyn ten zakwalifikował z art. 91 § 1 k.k.s. jako

umyślne paserstwo celne oraz z art. 65 § 1 k.k.s. typizującego umyślne paserstwo

akcyzowe w zbiegu kumulatywnym określonym w art. 7 § 1 k.k.s. Jednocześnie na

zasadzie art. 7 § 2 k.k.s. wymierzył oskarżonemu za to przestępstwo karę

6

pozbawienia wolności oraz grzywnę w granicach sankcji alternatywno-

kumulatywnej przewidzianej w art. 65 § 1 k.k.s. Jednak dokonując karnoprawnej

oceny czynu oskarżonego Sąd ten pominął, iż przepisy dotyczące umyślnego

paserstwa akcyzowego i celnego w przewidują typy uprzywilejowane tych

przestępstw, o ile kwota podatku narażonego na uszczuplenie (art. 65 § 3 k.k.s.) i

kwota należności celnej lub ilość towaru w obrocie z zagranicą, co do którego

istnieje reglamentacja pozataryfowa (art. 91 § 3 k.k.s.), są małej wartości.

Natomiast gdy kwoty te nie przekraczają ustawowego progu, to tego rodzaju czyny

w zakresie zachowań z art. 65 § 1 i 2 k.k.s. i art. 91 § 1 i 2 k.k.s. wyczerpują

odpowiednio znamiona dwupostaciowych wykroczeń określonych w art. 65 § 4 k.k.s.

i 91 § 4 k.k.s. Przepis art. 53 § 14 k.k.s. stanowiący objaśnienie wyrażeń użytych

w tym kodeksie stanowi, że mała wartość jest to wartość, która w czasie

popełnienia czynu zabronionego nie przekracza dwustukrotnej wysokości

minimalnego wynagrodzenia. Natomiast art. 53 § 6 k.k.s. definiując pojęcie progu

ustawowego, o którym mowa w tytule I w dziale II - Część szczególna, odnosi go do

dyspozycji art. 53 § 3 k.k.s. zdanie pierwsze, a zatem do kwoty uszczuplonej lub

narażonej na uszczuplenie należności publicznoprawnej albo wartości przedmiotu

czynu nie przekraczającej pięciokrotnej wysokości minimalnego wynagrodzenia w

czasie jego popełnienia. Należy podkreślić, że wysokość tego wynagrodzenia

ustalanego zgodnie z art. 53 § 4 k.k.s. na podstawie ustawy z dnia 10 października

2002 r. o minimalnym wynagrodzeniu za pracę (Dz. U. z 2002 r., Nr 200, poz. 1679,

ze zm.), w dacie czynu oskarżonego wynosiła 1 600 zł (zob.§ 1 rozporządzenia

Rady Ministrów z dnia 14 września 2012 r. w sprawie wysokości minimalnego

wynagrodzenia za pracę w 2013 r. - Dz. U z 2012 r., poz.1026).

Dlatego też rację ma Prokurator, że wniosek złożony przez oskarżonego na

rozprawie był wadliwy, ponieważ wskazana w opisie czynu wartość uszczuplenia

celnego – 1226 zł, nie przekraczała ustawowego progu, o którym mowa w art. 53 §

6 k.k.s., a wysokość podatku narażonego na uszczuplenie czynem z art. 65 § 1

k.k.s. – 9 200 zł, wyczerpywała znamię małej wartość w rozumieniu art. 53 § 14

k.k.s. Poczynienie takich ustaleń winno skutkować zakwalifikowaniem tego czynu

jako umyślnego wykroczenia z art. 91 § 4 k.k.s. i uprzywilejowanego typu

umyślnego paserstwa akcyzowego z art. 65 § 3 k.k.s. Jednocześnie znajduje tu

7

zastosowanie art. 7 § 1 k.k.s., który określa m. in sposób rozstrzygania realnych

zbiegów różnorodnych, zwanych także zbiegami mieszanymi - przestępstwa

skarbowego i wykroczenia skarbowego. W takiej sytuacji, o ile sąd nie dojdzie do

wniosku, że mamy do czynienia ze zbiegiem pozornym, powinien skazać

oskarżonego za jedno przestępstwo skarbowe na podstawie wszystkich

zbiegających się przepisów (zob. uchwała SN z dnia 21 września 2005 r., I KZP

23/05, OSNKW 2005/10/91).

W związku z tym wskazane wyżej uchybienie Sądu Rejonowego stanowiło

rażące naruszenie art. 387 § 2 k.p.k. oraz miało istotny wpływ na treść

zaskarżonego wyroku, skoro Sąd ten uwzględnił wniosek oskarżonego dotknięty

wadą rażącej obrazy prawa karnego materialnego, tj. art. 91 § 1 k.k.s. w zb. z art.

65 § 1 k.k.s. w zw. z art. 7 § 1 k.k.s. i skazał oskarżonego za przypisany mu delikt

skarbowy na podstawie powołanych przepisów, m. in. na karę pozbawienia

wolności, podczas gdy powinien on być zakwalifikowany z art. 65 § 3 k.k.s., w zb. z

art. 91 § 4 k.k.s. w zw. z art. 7 § 1 k.k.s., których sankcja nie przewiduje kary

pozbawienia wolności lecz grzywnę samoistną - w przypadku wykroczenia z art. 91

§ 4 k.k.s. określoną kwotowo zaś w odniesieniu do przestępstwa z art. 65 § 3 k.k.s.

w stawkach dziennych.

Trzeba podkreślić, że taka kwalifikacja jawi się jako zasadna przy

dokonanych przez Sąd Rejonowy ustaleniach zawartych w opisie omawianego

czynu. Należy jednak zauważyć, że Sąd Rejonowy przyjął, iż na łączną kwotę

narażonego na uszczuplenie paserstwem akcyzowym podatku składa się podatek

VAT w kwocie 1 998 zł oraz podatek akcyzowy w kwocie 7 202 zł. W związku z tym

powinien był rozstrzygnąć jaką kwotę podatku, o którym mowa w art. 65 § 3 i 4

k.p.k. należy przyjąć, w sytuacji gdy przepis ten w przeciwieństwie do np. art. 63 §

6 i 7, 73 § 2 i art. 91 § 3 i 4 nie precyzuje o jaki podatek chodzi. Ponieważ jednak

dyspozycja art. 65 § 1 k.k.s. dotyczy wyłącznie wyrobów akcyzowych objętych

podatkiem akcyzowym pochodzących z czynów zabronionych stanowiących grupę

przestępstw i wykroczeń akcyzowych chroniących beneficjenta tego podatku przed

zachowaniami powodującymi jego uszczuplenie, to należy przyjąć, że użyte w art.

65 § 3 i 4 k.k.s. pojęcie podatku odnosi się do podatku akcyzowego. Podobne

poglądy pojawiają się w doktrynie i wskazują wprost, że w przypadku paserstwa

8

akcyzowego narażony na uszczuplenie podatek to wyłącznie nieuregulowany

podatek akcyzowy należny od towarów akcyzowych nieoznaczonych znakiem

akcyzy, a pochodzących z przestępstw określonych w art. 63, 64 i 73 k.k.s.,

będących przedmiotem paserstwa innej osoby (zob. T. Grzegorczyk Komentarz do

Kodeksu karnego skarbowego Wydanie 4, Lex 2009, teza 5 s. 335). Prowadzi to

do wniosku, że przywołany przepis art. 65 k.k.s. nie obejmuje działalności

powodującej uszczuplenie podatku VAT, która w zależności do tego czy jest

zarejestrowana, lub podejmowana poza ewidencją podatkową może stanowić

delikty skarbowe określone w art. 54 lub 56 k.k.s. Należy zastrzec, że przewidziane

w tych przepisach zachowania pozostają poza opisem analizowanego czynu

przyjętego w akcie oskarżenia.

Dlatego też rozważenie tych okoliczności może mieć znaczenie w kontekście

ewentualnego zakwalifikowania czynu oskarżonego jako umyślnego wykroczenia z

art. 65 § 4 k.k.s. w kumulatywnej kwalifikacji z art. 91 § 4 k.k.s., z uwagi na

wysokość wyliczonego w tej sprawie podatku akcyzowego narażonego na

uszczuplenie.

Z tych względów Sąd Najwyższy uchylił zaskarżony wyrok Sądu

Rejonowego w B. co do skazania oskarżonego za przestępstwo z art. 91 § 1 k.k.s.

w zb. z art. 65 § 1 k.k.s. w zw. z art. 7 § 1 k.k.s. W konsekwencji uchylił także

orzeczenia związane z tym rozstrzygnięciem, a to: orzeczenie o karze łącznej,

przepadek na rzecz Skarbu Państwa wyrobów tytoniowych i alkoholowych oraz

zaliczenie na poczet kary grzywny okresu rzeczywistego pozbawienia wolności

oskarżonego, a także co do wymierzonej opłaty. Przy takim zakresie uchylenia

zaskarżonego wyroku należy uznać, że zawarte w pkt. II orzeczenie o warunkowym

zawieszeniu wykonania wymierzonej kary pozbawienia wolności aktualnie odnosi

się do kary wymierzonej oskarżonemu za przestępstwo z art. 44 ust.1 ustawy z

dnia 18 października 2006 r. o wyrobie napojów spirytusowych oraz rejestracji i

ochronie oznaczeń geograficznych napojów spirytusowych (zob. postanowienie SN

z dnia 13 marca 2014 r., IV KK 54/14, LEX nr 1444612).

Wprawdzie Sąd Najwyższy stosownie do treści art. 537 § 1 k.p.k., po

uchyleniu wyroku Sądu Rejonowego w części dotyczącej pkt. I, w zakresie czynu

kwalifikowanego z art. 91 § 1 k.k.s. w zb. z art. 65 § 1 k.k.s. w zw. z art. 7 § 1 k.k.s.,

9

nie zawarł w wyroku orzeczenia następczego w postaci przekazania sprawy do

ponownego rozpoznania w tym zakresie, jednak wyrok ten skutkuje przekazaniem

sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu, ponieważ kasacja

Prokuratora Generalnego zawierająca taki wniosek została w całości uwzględniona

na posiedzeniu z uwagi na jej oczywistą zasadność, a Sąd kasacyjny w zakresie

tego czynu nie orzekł o umorzeniu postępowania lub uniewinnieniu oskarżonego.

Należy jednocześnie zauważyć, że przepis art. 537 § 1 k.p.k. dopuszcza

możliwość uchylenia zaskarżonego orzeczenia bez wydawania przewidzianego w

art. 537 § 2 k.p.k. orzeczenia następczego i merytorycznego zakończenia sprawy

przez wyeliminowanie rozstrzygnięcia wydanego z rażącym naruszeniem

przepisów prawa (zob. wyroki Sądu Najwyższego: z dnia 3 lipca 2013 r. WK 5/13

LEX nr 1331418, z dnia 19 grudnia 2007 r., V KK 404/07, R - OSNKW 2007, poz.

2959 CD a także uzasadnienie postanowienia SN z dnia 25 II 2004 r. II KK 393/03,

OSNKW 2004/4/45 oraz postanowienie SN z dnia 20 II 1995 r. II KRN 256/94,

OSNKW 1995/5-6/ 36). W występującym układzie procesowym, gdy kontrola

kasacyjna dotyczyła orzeczenia Sądu I instancji nie wystąpił wypadek, w

którym uchylenie zaskarżonego orzeczenia przez Sąd kasacyjny bez orzeczenia

następczego, kończyłoby postępowanie w odniesieniu do przestępstwa objętego

kasacją Prokuratora Generalnego.

Oznacza to, że po wydaniu przez Sąd Najwyższy niniejszego wyroku w

dalszym ciągu funkcjonuje w obrocie prawnym skarga uprawnionego oskarżyciela

w postaci aktu oskarżenia skierowanego do Sądu Rejonowego inicjująca

postępowanie jurysdykcyjne o przestępstwo zarzucane A. O. przez prokuratora w

pkt. I, którą Sąd ten ma obowiązek rozpoznać, skoro w tym przedmiocie nie

zapadło jeszcze prawomocne rozstrzygnięcie.

W postępowaniu ponownym Sąd Rejonowy weźmie pod uwagę wskazane

wyżej zapatrywania prawne zarówno w zakresie stosowania przepisów

procesowych dotyczących konsensualnego zakończenia postępowania jak i

zagadnień związanych ze stosowaniem w odniesieniu do czynu oskarżonego

przepisów materialnych z obszaru prawa karnego skarbowego.

Orzeczenie o wydatkach za postępowanie kasacyjne oparto na podstawie

art.638 k.p.k.

10