III KK 145/14

Sygn. akt III KK 145/14

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 10 czerwca 2014 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Małgorzata Gierszon (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Jarosław Matras

SSN Andrzej Ryński

Protokolant Teresa Jarosławska

w sprawie K. W.

skazanego z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 229 § 1 k.k. i art. 178a § 1 k.k.

po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu, w trybie art. 535 § 5 k.p.k.

w dniu 10 czerwca 2014 r.,

kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego na korzyść skazanego

od wyroku Sądu Rejonowego w G.

z dnia 28 stycznia 2014 r.13,

1. uchyla zaskarżony wyrok i sprawę przekazuje Sądowi

Rejonowemu w G. do ponownego rozpoznania;

2. obciąża Skarb Państwa wydatkami za postępowanie

kasacyjne.

UZASADNIENIE

2

Sąd Rejonowy w G. wyrokiem z dnia 28 stycznia 2014 r., uznał K. W. za

winnego tego, że:

1. w dniu 5 marca 2013 r. w G. usiłował udzielić korzyści majątkowej w postaci

pieniędzy w kwocie 200 złotych funkcjonariuszom policji sierż. sztab. P. K.

oraz sierż. sztab. M. N. w związku z pełnieniem przez nich obowiązków

służbowych w zamian za odstąpienie od zatrzymania go w związku z

prowadzeniem przez niego pojazdu mechanicznego będąc w stanie

nietrzeźwości, to jest występku z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 229 § 1 k.k. i za to

na podstawie art. 14 § 1 k.k. w zw. z art. 229 § 1 k.k. skazał go na karę 8

miesięcy pozbawienia wolności;

2. w dniu 5 marca 2013 r. w G. na ul. C. w ruchu lądowym kierował pojazdem

marki Mitsubishi Pajero znajdując się w stanie nietrzeźwości, co potwierdzono

badaniem urządzeniem typu Alcotest A 2.0-I badanie wykazało 0,60 mg/l

alkoholu w wydychanym powietrzu, II badanie wykazało 0,66 mg/l alkoholu w

wydychanym powietrzu , to jest występku z art. 178a § 1 k.k. i za to na

podstawie tego przepisu skazał go na karę 3 miesięcy pozbawienia wolności.

Na podstawie art. 85 k.k. w zw. z art. 86 § 1 k.k. połączył wymierzone

wobec oskarżonego kary jednostkowe i jako karę łączną wymierzył karę jednego

roku pozbawienia wolności, której wykonanie na podstawie art. 69 § 1 i 2 k.k. w zw.

z art. 70 § 1 pkt 1 k.k. warunkowo zawiesił na okres 2 lat, nadto na podstawie art.

44 § 2 k.k. w związku z pierwszym przypisanym oskarżonemu przestępstwem

orzekł przepadek na rzecz Skarbu Państwa dowodów rzeczowych w postaci

dwóch banknotów o nominale 100 zł., a na mocy art. 42 § 2 k.k. w zw. z art. 43 § 1

k.k. w związku z przypisaniem oskarżonemu drugiego czynu orzekł wobec niego

zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres jednego roku i

na mocy art. 39 pkt 7 b k.k. w zw. z art. 49 § 2 k.k. nałożył na niego obowiązek

zapłaty świadczenia pieniężnego w wysokości 2 000 zł. na rzecz Funduszu

Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej.

Wyrok ten został wydany na posiedzeniu w następstwie uwzględnienia

złożonego przez prokuratora w akcie oskarżenia w trybie art. 335 § 1 k.p.k. i

zmodyfikowanego pismem z dnia 28 stycznia 2014 r., wniosku (zawierającego

identyczne propozycje co do wymiaru kar i środków karnych za obydwa zarzucane

3

oskarżonemu czyny, jak i wymiaru kary łącznej pozbawienia wolności), na który to

wniosek oskarżony wyraził zgodę.

Wydany tej treści i w tym trybie wyrok nie został przez strony zaskarżony i

uprawomocnił się w dniu 6 lutego 2014 r. (k. 65).

W dniu 30 kwietnia 2014 r. do Sądu Najwyższego wpłynęła kasacja od tego

wyroku Prokuratora Generalnego, który zaskarżył go w całości na korzyść

skazanego i zarzucił temu orzeczeniu:

rażące i mające wpływ na treść wyroku naruszenie przepisów prawa procesowego,

a mianowicie art. 343 § 7 k.p.k. w zw. z art. 335 § 1 k.p.k. polegające na

uwzględnieniu wadliwie zmodyfikowanego wniosku prokuratora o skazanie K. W.

bez przeprowadzenia rozprawy i wymierzeniu uzgodnionej z nim kary pozbawienia

wolności skutkujące rażącym naruszeniem przepisu prawa karnego materialnego -

art. 86 § 1 k.k., bowiem uzgodniona kara łączna została wymierzona w rozmiarze 1

roku pozbawienia wolności, to jest w rozmiarze przekraczającym sumę

podlegających łączeniu kar jednostkowych orzeczonych za poszczególne

przestępstwa , wynoszącej 11 miesięcy pozbawienia wolności.

Podnosząc ten zarzut Prokurator Generalny wniósł o uchylenie wyroku i

przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w G.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Kasacja jest w sposób oczywisty zasadna, co umożliwiło jej rozpoznanie w

trybie art. 535 § 3 k.p.k. Zaskarżony kasacją wyrok wydano z rażącą i oczywistą

obrazą tych przepisów, które wskazano w jej zarzucie.

Nie ulega wątpliwości, że powinnością Sądu Rejonowego w G. było – przede

wszystkim – rozważenie, czy złożony przez prokuratora, w trybie art. 335 § 1 k.p.k.,

wniosek o skazanie oskarżonego bez przeprowadzenia rozprawy i wymierzeniu

uzgodnionej z nim kary, odpowiada obowiązującym przepisom prawa. Do tego

rodzaju czynności zobowiązał go przepis art. 343 § 7 k.p.k., który stanowi, iż jeżeli

sąd uzna, że nie zachodzą podstawy do uwzględnienia wniosku, sprawa podlega

rozpoznaniu na zasadach ogólnych. Bezspornie Sąd Rejonowy tymże obowiązkom

nie sprostał i nie przeprowadził uważnej kontroli przedmiotowego wniosku. Dowodzi

tego fakt uwzględnienia tego wniosku przez Sąd, pomimo, że zawarte w nim

propozycje, co do wymiaru wobec oskarżonego kary łącznej pozbawienia wolności,

4

były jednoznacznie sprzeczne z treścią art. 86 k.k. Przepis ten określa zasady

łączenia kar jednostkowych i orzekania kary łącznej. Zgodnie z treścią jego § 1,

kara ta nie może być niższa od najsurowszej kary jednostkowej, z podlegających

łączeniu, i nie może być wyższa od sumy tych kar jednostkowych.

Odnosząc te wymogi do ocenianego przypadku, kara łączna wymierzona

oskarżonemu zaskarżonym wyrokiem za obydwa przypisane mu przestępstwa,

powinna była być orzeczona w wymiarze mieszczącym się w przedziale od 8

miesięcy pozbawienia wolności (najsurowsza wymierzona mu kara jednostkowa) do

11 miesięcy pozbawienia wolności (suma obydwu wymierzonych mu kar

jednostkowych).

Tymczasem – uwzględniając (zgodnie z jego treścią) przedmiotowy wniosek

– Sąd Rejonowy w zaskarżonym wyroku, wymierzył oskarżonemu karę łączną

pozbawienia wolności w wymiarze jednego roku, i tym samym przekroczył sumę

kar jednostkowych orzeczonych za obydwa przypisane oskarżonemu przestępstwa.

Czyniąc tak Sąd ten niewątpliwie rażąco naruszył przepis art. 86 § 1 k.k.

Było to następstwem, wspomnianego już, uchybienia normom art. 343 § 7 k.p.k. w

zw. z art. 335 § 1 k.p.k., poprzez nie dopełnienie przez Sąd obowiązku dokonania

kontroli poprawności złożonego przez prokuratora wniosku w trybie art. 335 § 1

k.p.k., również w aspekcie zgodności jego treści z przepisami obowiązującego

prawa karnego materialnego.

Oczywiste jest przy tym to, że wcześniejsze dostrzeżenie opisanego błędu

obligowało Sąd, do wezwania prokuratora do ponownego zmodyfikowania treści

wniosku, w szczególności w zakresie proponowanego wymiaru kary łącznej

pozbawienia wolności i uzyskania, w tym zakresie, zgody oskarżonego. O ile zaś

Sąd – dokonując takiej oceny wniosku – uznał by, że nie zachodzą podstawy do

jego uwzględnienia, to wówczas był zobowiązany skierować sprawę na rozprawę

do rozpoznania na zasadach ogólnych (art. 343 § 7 k.p.k.). Zaniechanie realizacji

przez Sąd przyznanych mu – przy rozpoznaniu złożonego przez prokuratora w

trybie art. 335 § 1 k.p.k. wniosku – uprawnień, jak i nałożonych na niego, w związku

z tym, obowiązków, doprowadziło do tego, iż zaskarżony wyrok, jako dotknięty tak

rażącym naruszeniem prawa materialnego nie może się ostać.

5

Wpływ stwierdzonych uchybień na treści zaskarżonego orzeczenia jest

istotny.

Bez ich zaistnienia, nie byłoby w ogóle możliwe – przy uwzględnieniu

stwierdzonych wysokości kar jednostkowych pozbawienia wolności podlegających

łączeniu – orzeczenie wobec oskarżonego kary łącznej pozbawienia wolności w

takim, niedopuszczalnym in concreto, wymiarze.

Konsekwencją uznania oczywistej zasadności rozpoznawanej kasacji było

uchybienie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania

Sądowi Rejonowemu.

Rozstrzygając ponownie Sąd ten będzie miał na względzie powyższe uwagi i

spostrzeżenia.

Orzeczenie o kosztach uzasadnia treść art. 638 k.p.k.

Z tych wszystkich względów, orzeczono jak wyżej.