II KK 95/14

Sygn. akt II KK 95/14

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 25 czerwca 2014 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Waldemar Płóciennik (przewodniczący)

SSN Jerzy Grubba (sprawozdawca)

SSN Jacek Sobczak

Protokolant Anna Janczak

w sprawie J. P.

skazanej z art. 65 § 1 i 4 k.k.s. w zb. z art. 91 § 1 i 4 k.k.s. w zw. z art. 7 § 1 k.k.s.

po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 kpk

w dniu 25 czerwca 2014 r.,

kasacji wniesionej przez Prokuratora Generalnego na korzyść skazanej,

od wyroku zaocznego Sądu Rejonowego w W.

z dnia 29 maja 2013 r.,

uchyla zaskarżony wyrok zaoczny i sprawę przekazuje do

ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu

w W.

2

UZASADNIENIE

J. P. stanęła pod zarzutem tego, że:

- w dniu 21 marca 2011 r. u zbiegu ul. T. i A. w W., przenosiła towar

pochodzenia niewspólnotowego w postaci 118 paczek (2360 sztuk) papierosów

różnych marek, nieoznaczonych polskimi znakami akcyzy wbrew obowiązkowi

wynikającemu z art. 114 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym

(Dz. U. nr 3. poz. 11 z 12.01.2009 r.). stanowiący przedmiot czynu zabronionego

określonego w art. 63 § 2 i § 7 k.k.s. w zb. z art. 86 § 1 i § 4 k.k.s. w

zw. z art. 54 § 1i § 3 k.k.s. w zw. z art. 7§1k.k.s., należne

cło wynosi 55,00 zł i należny podatek akcyzowy wynosi 1382,00 zł (VAT 352,00 zł),

to jest popełnienia czynu z art. 65 § 1 i § 4 k.k.s. w zb. z art. 91 § 1 i § 4

k.k.s. w zw. art. 7 § 1 k.k.s.

Wyrokiem zaocznym z dnia 29 maja 2013 r. Sąd Rejonowy uznał oskarżoną

za winną popełnienia zarzuconego jej czynu i za to wymierzył jej karę grzywny w

wysokości 1 500 zł.

Orzeczenie uprawomocniło się nie będąc zaskarżone przez żadną ze stron.

Obecnie kasację od tego wyroku, na korzyść oskarżonej, wniósł Prokurator

Generalny i podniósł w niej zarzut:

- rażącego i mającego wpływ na treść orzeczenia naruszenia art. 113 § 1 i 3

k.k.s. w zw. z art. 479 § 1 i 2 k.p.k. w zw. z art. 6 k.p.k., polegającego na wydaniu

przez sąd wyroku zaocznego, w sytuacji gdy oskarżona nie złożyła wyjaśnień w

sprawie, co w konsekwencji stanowiło naruszenie jej prawa do obrony.

Podnosząc powyższe, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku

zaocznego i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zarzut podniesiony w kasacji jest oczywiście zasadny, tak jak wymaga tego

art. 535§5 k.p.k.

Bezsprzecznie w niniejszej sprawie nie zaistniały elementarne warunki do

wydania wyroku zaocznego.

Zgodnie z dyspozycją art. 113 § 1 k.k.s. w postępowaniu w sprawach o

przestępstwa skarbowe i wykroczenia skarbowe stosuje się odpowiednio przepisy

kodeksu postępowania karnego, jeżeli przepisy kodeksu karnego skarbowego nie

stanowią inaczej, a zatem również w tym postępowaniu, wydanie wyroku

3

zaocznego możliwe jest wyłącznie wówczas, gdy spełnione zostały warunki z art.

479 k.p.k.

W niniejszej sprawie warunki te spełnione nie zostały – obwiniona, jak

ustalono, od wielu miesięcy przebywa poza granicami kraju, co skutkowało

niemożnością przesłuchania jej w sprawie i postawienia zarzutu popełnienia

wykroczenia. Okoliczność ta była oczywista i skutkowała zastosowaniem wobec J.

P. na podstawie art. 175 k.k.s. trybu postępowania w stosunku do osób

nieobecnych.

Jak wynika natomiast z art. 479§2 k.p.k. wydanie wyroku zaocznego możliwe

jest tylko po przeprowadzeniu rozprawy, na której odczytuje się wcześniejsze

wyjaśnienia oskarżonego. Warunkiem sine quo non wydania wyroku zaocznego

jest zatem złożenie przez oskarżonego wyjaśnień w sprawie.

Skoro warunek ten w niniejszej sprawie nie został spełniony, nie było też

podstaw do wydania zaskarżonego wyroku zaocznego, a skoro został wydany,

nastąpiło to z rażącym naruszeniem prawa procesowego.

W tej sytuacji Sąd Najwyższy, uznając zasadność podniesionego w kasacji

zarzutu, orzekł o uchyleniu zaskarżonego wyroku zaocznego i przekazaniu sprawy

do ponownego rozpoznania.

Przy ponownym rozpoznawaniu sprawy Sąd winien respektować

obowiązujące przepisy i przeprowadzić postępowanie z zachowaniem

elementarnych gwarancji procesowych, w tym przestrzegania prawa do obrony.

Kierując się przedstawionymi względami, Sąd Najwyższy orzekł jak na

wstępie.