II UK 469/13

Sygn. akt II UK 469/13

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 10 lipca 2014 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Halina Kiryło (przewodniczący)

SSN Beata Gudowska (sprawozdawca)

SSN Roman Kuczyński

w sprawie z wniosku B. K.

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych I Oddział w W.

o emeryturę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 10 lipca 2014 r.,

skargi kasacyjnej wnioskodawcy od wyroku Sądu Apelacyjnego

z dnia 25 stycznia 2012 r.

oddala skargę.

UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 20 stycznia 2011 r. Sąd Okręgowy, Sąd Ubezpieczeń

Społecznych w W. oddalił odwołanie B. K. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń

Społecznych I Oddział w W. z dnia 4 lutego 2010 r. w przedmiocie odmowy prawa

do emerytury. Stwierdził, że ubezpieczony nie wypracował stażu w wymiarze 25 lat;

do dnia 1 stycznia 1999 r. okres ten wynosi 22 lata 8 miesięcy i 16 dni okresów

składkowych. Ze względu na niespełnienie przesłanki stażu Sąd uznał za

2

bezprzedmiotowe badanie charakteru zatrudnienia ubezpieczonego pod względem

spełnienia kryteriów do uznania go za pracę w szczególnych warunkach.

Wyrokiem z dnia 25 stycznia 2012 r. Sąd Apelacyjny, Sąd Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych, po uzupełnieniu dowodów opinią biegłego z zakresu

bezpieczeństwa i higieny pracy, uznał, że ubezpieczony ma wymagany 15-letni

okres pracy w szczególnych warunkach, lecz oddalił jego apelację, potwierdziwszy

brak prawa do emerytury ze względu na nieosiągnięcie wymaganego stażu

ogólnego.

Skarga kasacyjna ubezpieczonego, obejmująca wyrok Sądu drugiej instancji

w całości, z wnioskiem o uchylenie w całości wyroków Sądów obydwu instancji i

przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w W.,

została oparta na podstawie naruszenia przepisów prawa materialnego – art. 184

ust. 1 pkt 2 w związku z art. 27 ust. 1 pkt 2 oraz z art. 7 pkt 2 ustawy z dnia 17

grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych

(jednolity tekst: Dz.U. z 2013 r., poz. 1440 ze zm.) przez ocenę uprawnienia

wnioskodawcy do uzyskania prawa do emerytury jedynie przez pryzmat okresów

składkowych zatrudnienia, a z pominięciem wymienionego w art. 7 pkt 2 ustawy o

emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych okresu

nieskładkowego pobierania renty zdrowotnej (ponad 8,5 roku), na której

wnioskodawca przebywał od dnia 24 maja 1990 r. Uwzględnienie tego okresu

spowodowałoby spełnienie przesłanki z art. 184 ust. 1 pkt 2 ustawy o emeryturach i

rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

W systemie świadczeń z ubezpieczenia społecznego nie przewidziano

świadczenia nazwanego w skardze kasacyjnej „rentą zdrowotną”. Wskazanie w

skardze na naruszenie art. 7 pkt 2 ustawy o emeryturach i rentach z FUS pozwala

na stwierdzenie, że skarżący wywodzi prawo do emerytury z uwzględnieniem

okresu pobierania renty chorobowej. Renta o tej nazwie została wprowadzona w

art. 56 ustawy z dnia 17 grudnia 1974 r. o świadczeniach pieniężnych z

ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa (Dz.U. z 1975 r. Nr

3

34, poz. 188), zmieniającym ustawę z dnia 23 stycznia 1968 r. o powszechnym

zaopatrzeniu emerytalnym pracowników i ich rodzin (Dz. U. Nr 3, poz. 6 ze zm.), i

przysługiwała pracownikowi, który po wyczerpaniu zasiłku chorobowego był nadal

niezdolny do podjęcia jakiejkolwiek pracy, a dalsze leczenie lub rehabilitacja

rokowały odzyskanie zdolności do pracy. Okres jej pobierania ograniczony był do

niezbędnego do przywrócenia zdolności do pracy, nie dłuższy jednak niż 12

miesięcy.

Stosownie do art. 6 ust. 2 ustawy o emeryturach i rentach z FUS, za okresy

składkowe uważa się przypadające przed dniem 15 listopada 1991 r. okresy, za

które została opłacona składka na ubezpieczenie społeczne albo za które nie było

obowiązku opłacania składek na ubezpieczenie społeczne, zatrudnienia na

obszarze Państwa Polskiego po ukończeniu 15 lat życia w wymiarze nie niższym

niż połowa pełnego wymiaru czasu pracy, jeżeli w tych okresach pracownik pobierał

wynagrodzenie lub zasiłki z ubezpieczenia społecznego: chorobowy, macierzyński

lub opiekuńczy albo rentę chorobową. Okres pobierania renty chorobowej po

ustaniu zatrudnienia w wymiarze czasu pracy nie niższym niż połowa

obowiązującego w danym zawodzie lub po ustaniu obowiązku ubezpieczenia

społecznego z innego tytułu stanowi okres nieskładkowy, na podstawie art. 7 pkt 2

ustawy, zaliczany do stażu ubezpieczenia wymaganego w art. 184 ust. 1 pkt 2 w

związku z art. 27 ust. 1 pkt 2.

W wiążącym Sąd Najwyższy stanie faktycznym (art. 39813

§ 2 k.p.c.) brak

ustalenia, że skarżący pobierał rentę chorobową, natomiast – jak sam twierdzi – od

maja 1990 r. pobierał rentę z tytułu niezdolności do pracy, w stanie prawnym

obowiązującym w czasie jej przyznania – stosownie do art. 23 ustawy z dnia 14

grudnia 1982 r. o zaopatrzeniu emerytalnym pracowników i ich rodzin (Dz.U. Nr 40,

poz. 267 ze zm.) z tytułu inwalidztwa, czyli niezdolności do wykonywania

zatrudnienia z powodu stałego lub długotrwałego naruszenia sprawności

organizmu.

Uwzględniając także, że nawet maksymalny ustawowy okres pobierania

renty chorobowej nie uzupełniłby brakujących okresów składkowych i

nieskładkowych wymaganych w art. 184 ustawy o emeryturach i rentach z FUS,

4

należało stwierdzić, że Sąd drugiej instancji nie naruszył prawa materialnego w

sposób opisany w art. 3983

§ 1 k.p.c.

W konsekwencji Sąd Najwyższy kasację pozbawioną usprawiedliwionych

podstaw oddalił (art. 39814

k.p.c.).